ရုပ်ဆိုးမလေး ( ၆)

လူတစ်ယောက်သည် အချိန်အတော်ကြာ လမ်းလျှောက်လာခဲ့ပြီးနောက် တစ်ဦးတည်းနေအိမ်လေးဆီသို့ အလျင်အမြန် ချဉ်းကပ်လာခဲ့သည်။

ယန်ကျွင်းဇဲသည် အဆောက်အအုံအပြင်ဘက်တွင် ရပ်ပြီး သူ၏ဓာတ်မီးကို အပေါ်သို့ ထိုးလိုက်သော်လည်း လှုပ်ရှားမှုမရှိပေ။ ပြတင်းပေါက်များသည်လည်း ဖုန်မှုန့်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေတာကြောင့် အတွင်းပိုင်းကို မမြင်နိုင်ပေ။

သူသည် တာဝန်သတင်းအချက်အလက်များကို တစ်ဖန်ပြန်၍ အမှတ်ရလိုက်ပြန်သည်။ တာဝန်ညွှန်ကြားချက်များအရ သူသည် ရုပ်ဆိုးမလေးအား ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ္တိရှိရှိ ရင်ဆိုင်နိုင်အောင် လုပ်ပေးရမည် ဖြစ်သည်။

လက်ရှိ ရုပ်ဆိုးမလေးအတွက်မူ သူမသည် ရုပ်ဆိုးကြောင်းနှင့် ယုံကြည်မှုနည်းပါးကြောင်းကို သိရှိထားတာကြောင့် မျက်နှာကို ဖုံးကွယ်ရန် ဆံပင်များစွာကို အသုံးပြုခဲ့သည်။ ဆံပင်အလုံအလောက် မရှိတဲ့ အခြေအနေမျိုးတွင် အမြဲရှိနေသလိုပင်။

ယန်ကျွင်းဇဲသည် ရှေးယခင်ကအတိုင်း မြေပြင်ပေါ်ရှိ ကျောက်တုံးတစ်လုံးကို ရှာဖွေတွေ့ရှိကာ သစ်သားလက်ရန်းကို ကျော်ဖြတ်ပြီး မြင့်မားသော နံရံရှိ တံခါးငယ်လေးဆီသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ထို့နောက် ကျောက်တုံးဖြင့်သော့ကို ရိုက်ခွဲလိုက်သည်။

ထို့နောက် ဓာတ်မီးကို တစ်ဖက်တွင်ကိုင်ကာ အခြားတစ်ဖက်တွင် ချွန်ထက်သောကတ်ကြေးကို ကိုင်ပြီး တံခါးကို တွန်းဖွင့်ကာ နံရံအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်။

အခြားအရာအားလုံးကို လျစ်လျူရှုပြီး သူသည် အဆောက်အအုံငယ်လေးဆီသို့ သွားသော အနည်းငယ်ပွင့်နေသည့် တံခါးဆီသို့ သွားကာ တွန်းဖွင့်လိုက်သည်။

တံခါးပေါက်တွင် ရပ်နေရင်း သူသည် ဓာတ်မီးကို အတွင်းဘက်သို့ ထိုးလိုက်သည်။ အဆောက်အအုံအတွင်းရှိ ပရိဘောဂများအားလုံးသည် ဟောင်းနွမ်းဆွေးမြည့်နေပြီး ဗီရိုနှစ်လုံး၊ စားပွဲရှည်တစ်လုံးနှင့် ကုလားထိုင်နှစ်လုံးတို့သာ ရှိကာ အခန်းအလယ်တွင် ဟောင်းနွမ်းသော မီးဖိုငယ်တစ်ခု ရှိသည်။

မီးခိုးခေါင်းတိုင်သည် မီးဖိုပေါ်တွင် တင်ရှိနေသော်လည်း အပြင်ဘက်သို့ မထွက်ဘဲ ထင်းများ မီးရှို့ခြင်းဖြင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော မီးခိုးများကို အခန်းအတွင်းသို့ တိုက်ရိုက် ထုတ်လွှတ်သည်။

ဤမြင်ကွင်းကို မြင်တွေ့ရသောအခါ ယန်ကျွင်းဇဲသည် ပြင်းထန်သော မီးခိုးနံ့ကို ရရှိလိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားရပြီး ထိုမိန်းကလေးသည် နှစ်ပေါင်းများစွာ ဤကဲ့သို့ မည်သို့ အသက်ရှင်နေထိုင်ခဲ့သည်ကို နားမလည်နိုင်ဖြစ်နေသည်။

ထို့ပြင် ဝမ်မိသားစုပင်လယ်အော်မှ အခြားနေထိုင်သူများ၏ ပြောပြချက်များအရ ဤအဆောက်အအုံငယ်လေး၏ ပြတင်းပေါက်များကို တစ်နှစ်ပတ်လုံး ပိတ်ထားလေ့ရှိပြီး ဖွင့်ခဲသည်။

ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်သည်မှာ မီးခိုးများ အလွန်အမင်း အသက်ရှူကျပ်စေသောကြောင့် ရုပ်ဆိုးမလေးသည် မီးဖိုငယ်ကို ခဲယဉ်းစွာ အသုံးပြုခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်ပါသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲသည် အိမ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်ပြီး အဆောက်အအုံငယ်လေး၏ ပထမထပ်တွင် ထူးဆန်းသောအရာမရှိကြောင်း အတည်ပြုလိုက်သည်။ သူသည် နောက်ဆုံးအကြိမ် ဝင်ရောက်စဉ်က သူ၏ခြေထောက်မှ ချော်ကျသွားသော ဆံပင်များသည်လည်း ပေါ်လာခြင်းမရှိပေ။

အခန်းတံခါးသည် နောက်ထပ် ပိတ်နိုင်တော့မည် မဟုတ်သော်လည်း ယန်ကျွင်းဇဲသည် ၎ ဂရုမစိုက်ဘဲ သူ၏ဓာတ်မီးကို ဒုတိယထပ်သို့ သွားသော သစ်သားလှေကားဆီသို့ ထိုးလိုက်သည်။

လှေကားသည် ရိုးရှင်းစွာ ဆောက်လုပ်ထားသည်။ အဆောက်အအုံ၏ အတွင်းပိုင်းသည် ကျဉ်းမြောင်းသောကြောင့် ထောင့်တစ်ခုသာရှိသည်။ ဆိုင်းဘုတ်သို့ တက်ရန် လှေကားလေးထစ်ရှိပြီး နောက်ထပ်ဆယ်လှမ်းတက်မှ ဒုတိယထပ်သို့ ရောက်ရှိသည်။

သို့သော် ထိုအချိန်တွင် ယန်ကျွင်းဇဲသည် လှေကားကို ချက်ချင်းတက်ရန် ရည်ရွယ်ချက်မရှိပေ။ ဓာတ်မီးဖြင့် အောက်ဘက်ကို ထိုးလိုက်သောအခါ တွေ့ရှိရသည့်အရာကြောင့် သူ အလွန်အမင်း တုန်လှုပ်သွားသည်။

လှေကားထစ်များအားလုံးသည် အနက်ရောင်အရာဝတ္ထုတစ်လွှာဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေပြီး အနီးကပ်ကြည့်သောအခါ ဆံပင်ဖြစ်နေသည်။

ဤဆံပင်သည် ပြတ်တောက်ခြင်းမရှိဘဲ အလွန်ရှည်လျားသည်။ ဒုတိယထပ်မှ တိုက်ရိုက်ဆွဲချလာသကဲ့သို့ လှေကားထစ်အားလုံးကို အပြည့်အဝ ဖုံးလွှမ်းထားသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲသည် သူ နောက်ကျ၍ ရောက်လာခဲ့ပါက ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ပထမထပ်သည်လည်း ဒုတိယထပ်မှ ဆံပင်ရှည်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားလိမ့်မည်ဟု ယုံကြည်သည်။

ပထမဆုံး လှေကားထစ်မှစ၍ လှေကားထစ်တိုင်းတွင် ဆံပင်အစုလိုက်အပုံလိုက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော မြင်ကွင်းသည် ငြိမ်သက်စွာရှိနေသော်လည်း ပြင်းထန်သော ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာသက်ရောက်မှုကို ပေးစွမ်းသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲသည် ရုတ်တရက် အလွန်အမင်း ပျို့အန်ချင်လာသည်။

သူသည် ယခင်က ဝိညာဉ်တစ်ပိုင်းကိုယ်ခန္ဓာကို ပိုင်ဆိုင်ထားစဉ်က သူ၏စိတ်သည် နောက်ကျောမျက်နှာအမျိုးသမီးနှင့်တူစွာ ရှင်းလင်းမှုမရှိခဲ့ပေ။ ထို့ကြောင့် သူ၏ခံစားမှုများသည်လည်း ဤမျှ နက်ရှိုင်းပြီး ပြင်းထန်ခြင်းမရှိခဲ့ပေ။

စိတ်ဓာတ်ကျပြီးနောက် ယန်ကျွင်းဇဲသည် သူ၏ခြေထောက်ကို မြှောက်ကာ ပထမဆုံးလှေကားထစ်ပေါ်သို့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး တင်လိုက်သည်။ သူ၏ခြေဖဝါးအောက်တွင် တရှဲရှဲအသံကို ခံစားလိုက်ရပြီး သူ၏အရေပြားတွင် ကြက်သီးမွေးညင်းများ ထသွားသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲသည် သူ၏ခြေထောက်များကို သေသေချာချာ စစ်ဆေးလိုက်သည်။ နင်းမိသော ဆံပင်သည် မူမမှန်မှုမပြပေ။ သူ စိတ်ကူးထားသကဲ့သို့ သူ၏ခြေကျင်းဝတ်တွင် ရစ်ပတ်ခြင်းလည်း မရှိသကဲ့သို့ အပေါ်သို့ အလျင်အမြန် ပြန်ရုတ်သိမ်းခြင်းလည်း မရှိပေ။

ထို့နောက် သူသည် အပေါ်သို့ မော့ကြည့်ပြီး ဓာတ်မီးကို လှေကားထစ်များစွာအပေါ်သို့ ထိုးလိုက်ရာ မူမမှန်မှုမရှိကြောင်း တွေ့ရှိရသည်။

အနည်းငယ် စိတ်သက်သာရာရသွားသော ယန်ကျွင်းဇဲသည် လှေကားထစ်များကို တက်သွားပြီး လှေကားထစ်တစ်ခုစီကို နောက်တစ်ခုသို့ မရွှေ့မီ ခိုင်မြဲကြောင်း သေချာအောင်လုပ်သည်။ ခြေလှမ်းတိုင်းတွင် တရှဲရှဲအသံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး သူ၏စိတ်နှလုံးကို ပျို့အန်ချင်လာစေသည်။

ပြီးတော့ သူ ပိုမြင့်လေလေ၊ ခြေထောက်အောက်က ဆံပင်များ ပိုထူလာပုံရသည်။ သို့သော် လှေကားထစ်၏ အလယ်သို့ ရောက်သောအခါ သူသည် အထူအပါး ကော်ဇောတစ်ခုပေါ်တွင် နင်းနေသကဲ့သို့ ခံစားရပြီး တရှဲရှဲအသံများ ထွက်ပေါ်နေဆဲဖြစ်သည်။ ယခုအချိန်တွင် ယန်ကျွင်းဇဲအတွက် ထိုခံစားမှုသည် စိတ်မသက်မသာဖြစ်စေသည်။

ထိုအချိန်မှာပင်

ဒုတိယဦးလေးဝမ်၏ ခြံဝင်းတွင် ဝမ်ထောင်သည် ဒါရိုက်တာ ဝမ်တာဖာနှင့် စကားပြောနေသည်။ ဒေါ်လေးဝမ်သည် ဝမ်တာဖာအတွက် လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက် ဖျော်ရန် အခန်းထဲသို့ ဝင်သွားခဲ့ပြီး ဝမ်တာဖာသည်လည်း လက်ဖက်ရည်ကိုယူကာ နှစ်ကြိမ်မှုတ်ပြီး အနည်းငယ်သောက်လိုက်သည်။

ဒေါ်လေးဝမ်သည် အခြားသူများကို ဂရုစိုက်နေသော်လည်း သူမ၏အကြည့်သည် ခြံဝင်းအလယ်တွင် ကြိုးဖြင့် ချည်နှောင်ထားသော သူမ၏သမီး မန်မန်ပေါ်တွင် ရှိနေသည်။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် မန်မန်ကို လှည့်ကြည့်နေသော ဒေါ်လေးဝမ်သည် ရုတ်တရက် ထိတ်လန့်သွားသည်။ မန်မန်သည် သူတို့မသိဘဲ ခေါင်းကို ငုံ့ထားကြောင်း သူမ သတိပြုမိသည်။ အခြားကလေးများကို ကြည့်လိုက်သောအခါ သုံးနှစ်ကျော် မိန်းကလေးများအားလုံးသည် ခေါင်းကို ငုံ့ထားကာ မြေပြင်ကို ငေးကြည့်နေကြသည်။

သူတို့၏မိခင်များ၏ လက်မောင်းများတွင် ကိုင်ထားသော မိန်းကလေးငယ်များသည် သတိတစ်ဝက်ရှိသော အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိသွားသကဲ့သို့ သူတို့၏မျက်လုံးများကို တစ်ဝက်ပိတ်ထားပုံရသည်။

မိခင်များအားလုံးသည် ဤထူးဆန်းမှုကို သတိပြုမိကြပြီး သူတို့၏ကလေးများကို ညင်သာစွာ လှုပ်ခါကာ သူတို့၏အမည်များကို အော်ခေါ်နေကြသော်လည်း အခြေအနေသည် တင်းကျပ်နေပြီး သူတို့၏အသံများမှာလည်း ကြောက်ရွံ့မှုများ ထွက်ပေါ်နေသည်။

လက်ဖက်ရည်သောက်နေသော ဝမ်တာဖာသည် သူ၏ခွက်ကို လျင်မြန်စွာ ချလိုက်ပြီး ဝမ်ထောင်နှင့်အတူ မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။

ဝမ်ထောင်က တိတ်ဆိတ်စွာနေရန် လက်ဟန်ပြပြီး သူတို့နှစ်ဦးသည် ကလေး ၁၇ ယောက်ကို ဝိုင်းရံကာ တစ်စုံတစ်ခု မမှန်ကန်ကြောင်း တွေ့ရှိပါက ချက်ချင်းဝင်ရောက်တားဆီးရန် အသင့်ပြင်ထားသည်။

စက္ကန့်ပိုင်းအကြာတွင် ကလေးများ၏ တစ်ဝက်သည် သူတို့၏လက်များကို ကြိုးများမှ လွတ်မြောက်ရန် ရုန်းကန်ကြသည်။

သူတို့၏မိခင်များ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင်ရှိနေသော ငယ်ရွယ်သော ကလေးများသည် သူတို့၏သတိတစ်ဝက်ရှိသော အခြေအနေတွင် လှုပ်ရှားမှုမရှိဘဲ ရုန်းကန်နေကြသည်။

မိခင်များသည် ယန်ကျွင်းဇဲ၏ ညွှန်ကြားချက်ကို မှတ်မိကြပြီး သူတို့၏ကလေးများ၏ အမည်များကို ထပ်မံ အော်ခေါ်ရဲတော့ပေ။ သူတို့သည် သူတို့၏သမီးများကို တင်းကျပ်စွာ ကိုင်ထားကြပြီး ထူးဆန်းမှုများက သူတို့ကို ခိုးယူသွားမည်ကို ကြောက်ရွံ့နေကြသည်။

မကြာမီတွင် ကလေး ၁၇ ယောက်လုံး သတိလစ်သွားပြီး သူတို့၏လက်နှင့် ခြေထောက်များသည် လိမ်နေကာ ကြိုးများ၏ ချည်နှောင်မှုမှ လွတ်မြောက်ရန် ကြိုးစားနေကြသည်။

ခုနစ်နှစ် သို့မဟုတ် ရှစ်နှစ်ခန့်အရွယ် မိန်းကလေးနှစ်ဦး၏ ကြိုးများသည် ရုတ်တရက် လျော့သွားပြီး ပြုတ်ကျတော့မလို ဖြစ်နေသည်။

ဝမ်တာဖာသည် တုန်လှုပ်သွားပြီး အနီးနားရှိ လူတစ်ဦးအား “ဝမ်ရှောင်လင်၊ ဘာဖြစ်နေတာလဲ။ မင်း ကြိုးကို တင်းတင်းမချည်ဘူးလား” ဟု အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ဝမ်ရှောင်လင်သည် ထိတ်လန့်နေပြီး မချဉ်းကပ်ရဲတော့ပေ။ “ကျွန်တော်က… ကလေးကို ထိခိုက်မှာ ကြောက်တယ်”။

ဝမ်တာဖာက ကျယ်လောင်စွာ ဆဲဆိုမည့်အချိန်တွင် ဝမ်ထောင်သည် အလျင်အမြန် ပြေးလာပြီး ဝမ်ရှောင်လင်ဟုခေါ်သော အမျိုးသားအား “မင်း ကလေးကို ကိုင်ထား၊ ငါ ချည်ပေးမယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် အခြားမိန်းကလေးတစ်ဦးသည် ကြိုးမှ လွတ်မြောက်သွားပြီး သူမ၏လက်များသည် လွတ်နေသဖြင့် သူမ၏ခေါင်းကို လှမ်းကိုင်လိုက်သော်လည်း ချောမွေ့သော အရေပြားမှလွဲ၍ ဘာမှမရှိပေ။

ဝမ်တာဖာသည် ကလေး၏မိဘများကို “သူ့ကို ဖမ်းထား၊ ငါ ချည်ပေးမယ်” ဟု အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ကြောက်လန့်နေသော မိဘများသည် သူတို့၏သမီးကို အလျင်အမြန် ဖမ်းကိုင်လိုက်ကြသည်။ သူမသည် သူမ၏ခေါင်းကို အပြင်းအထန် ဆွဲဆုတ်နေသည်။ ပို၍ နီးစပ်သော မိခင်သည် သူမ၏လည်ပင်းကို ဆန့်ထုတ်သော မိန်းကလေးမှ သူမ၏ဆံပင်ကို ကိုက်ခြင်းခံလိုက်ရသည်။ သူမ၏ခေါင်းကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် လှုပ်လိုက်သောအခါ ဆံပင်တစ်စု ပြုတ်ကျသွားသည်။

နာကျင်မှုနှင့် ထိတ်လန့်မှုနှစ်ခုလုံးဖြင့် မိခင်သည် အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ဖခင်သည် ကလေးကို ဖမ်းကိုင်လိုက်သည်။ ဝမ်တာဖာသည် အပြေးအလွှားသွားကာ ကြိုးကို ကောက်ယူပြီး ချည်နှောင်ရင်း အခြားမိဘများကို “ကိုယ့်ကလေးတွေကို အနီးကပ် စောင့်ကြည့်ထားကြ၊ သူတို့ လွတ်မြောက်မသွားစေနဲ့” ဟု ပြောလိုက်သည်။

အခြားသူများလည်း ထိတ်လန့်နေကြပြီး သူတို့၏ကလေးများကို အနီးကပ် စောင့်ကြည့်နေကြသည်။ မိန်းကလေးငယ်များကို ကိုင်ထားသော မိခင်များသည်လည်း အင်အားရှိသမျှဖြင့် ကိုင်ထားကြသည်။ ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ သူတို့လည်း ခေါင်းပြောင်ရိတ်ခံထားရပြီး ကလေးများ ဆွဲကိုင်နိုင်မည့်အရာ ဘာမှမရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သီးခြားအဆောက်အအုံအတွင်း

ယန်ကျွင်းဇဲသည် နောက်ဆုံးတွင် လှေကားကိုတက်ကာ ဒုတိယထပ်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

သူ၏ရှေ့တွင် မြင်တွေ့ရသောအရာက အလွန်အမင်း တုန်လှုပ်စရာဖြစ်သည်။ ဓာတ်မီး၏အလင်းရောင်တွင် သူသည် ဒုတိယထပ်ရှိ ပရိဘောဂများနှင့် ကြမ်းပြင်များအားလုံး၊ ကုတင်များ၊ ထုပ်တန်းများနှင့် မျက်နှာကြက်များအပါအဝင် အနက်ရောင်ဆံပင်အစုလိုက်အပုံလိုက်များ

ဖြင့် လုံးဝဖုံးလွှမ်းနေပြီး မူလပုံစံများကို ဖုံးကွယ်ထားသည်။

ပြတင်းပေါက်အနီးရှိ ထုပ်တန်းတစ်ခုမှ ခပ်နက်နက်အရောင်ရှိသော အလောင်းတစ် လောင်းသည် ဆွဲထားသကဲ့သို့ ငြိမ်သက်စွာရှိနေသည်။ ဓာတ်မီး ထိုးလိုက်သောအခါ မီးခိုးရောင် အင်္ကျီလက်ရှည်ဝတ်ထားပုံရသည်။ ဆံပင်ထူထူများသည် ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ပြန့်ကျဲနေပြီး အခန်း၏ ထောင့်အားလုံးသို့ ရောက်ရှိနေသည်။

မိန်းကလေးအလောင်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို မြင်နိုင်သော်လည်း သူမ၏မျက်နှာကို ဆံပင်များစွာဖြင့် ဖုံးကွယ်ထားသည်။

ဤမြင်ကွင်းကို မြင်တွေ့ရသောအခါ ယန်ကျွင်းဇဲသည် ဝမ်မိသားစုပင်လယ်အော်နေ နေထိုင်သူများအကြား ပျံ့နှံ့နေသော ဆိုရိုးစကားတစ်ခုကို တစ်ဖန်ပြန်၍ အမှတ်ရလိုက်ပြန်သည်။

“အဲဒီမိန်းကလေးက သေဆုံးတာ ကြာပြီဖြစ်ပေမယ့် သူ့ရဲ့ဆံပင်ကတော့ မရပ်မနားကြီးထွားနေဆဲပဲ”။