ရုပ်ဆိုးမလေး ( ၈)

ဝမ်ထောင်သည် ည်သည့်ကိုမှ ဝင်မတိုက်မိဘဲ အံ့အားသင့်စွာဖြင့် ထိုမိန်းကလေးသည် ခြံဝင်းအပြင်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ပြီး လျှောက်သွားနေသည်ကို မြင်လိုက်သည်။

“ဒုတိယဦးလေးဝမ်၊ အပြင်က ဆံပင်အားလုံးကို မီးရှို့ပြီးပြီလား” ဝမ်ထောင်သည် သူမကို လိုက်ဖမ်းရင်း အော် မေးလိုက်သည်။

ဒုတိယဦးလေးဝမ်က “မီးရှို့ပြီးပြီ… မီးရှို့ပြီးပြီ၊ ဒါပေမယ့် ဖုံးအုပ်ထားတာတွေ အားလုံး

လုံးဝလောင်ကျွမ်းသွားလားဆိုတာတော့ မသိဘူး” ဟု ပြန်ပြောလိုက လေသည်။

ဝမ်ထောင် အပြင်သို့ ရောက်ရှိသောအခါ မိန်းကလေးသည် ပြာများနီးပါးဖြစ်နေသော ဆံပင်အပုံဘေးတွင် ပစ်လဲနေပြီး ထိုင်ချ၍ စတင်စားတော့မည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

သူသည် လျင်မြန်စွာ ပြေးသွားပြီး မိန်းကလေး၏ ခြေကျင်းဝတ်ကို ဖမ်းဆုပ်ကာ အတင်းအကြပ် မြှောက်လိုက်သည်။

ဝမ်ထောင်သည် သူ၏စစ်သားဘဝတွင် အရာရာတွင် ထူးချွန်သော စံပြစစ်သားတစ်ဦးဖြစ်ခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့်ပင် သူသည် ထျန်မုန့် သိပ္ပံတက္ကသိုလ်မှ ခေါ်ယူခြင်းခံရပြီး နှစ်အနည်းငယ်အတွင်း လုံခြုံရေးမှူးချုပ်အဖြစ် ရာထူးတက်လာခဲ့သည်။

သူသည် သူ၏ခွန်အားအပြည့်ဖြင့် မိန်းကလေးကို သူ၏ပခုံးပေါ်သို့ ပင့်တင်လိုက်သည်။ သူမသည် နောက်ထပ် ရုန်းကန်နိုင်ခြင်းမရှိတော့ပေ။ သူသည် လျင်မြန်စွာ နောက်သို့ လှည့်ပြန်လိုက်သည်။

သူသည် ရှေ့ခြံဝင်းသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ မိဘများအားလုံးသည် သူတို့၏ကလေးများကို အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်နေကြသည်ကို မြင်ရပြီး တစ်ဖန် အံ့အားသင့်သွားသည်။

မိန်းကလေးငယ်များအားလုံးသည် ရုန်းကန်ခြင်းမရှိတော့ဘဲ အသိစိတ်ကင်းမဲ့နေပြန်သကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်စွာ ထိုင်နေကြသည်။

ဝမ်ထောင်သည် သူ၏နောက်ကျောရှိ မိန်းကလေးသည်လည်း ရုန်းကန်ခြင်းမရှိတော့သည်ကို ခံစားရသည်။ ထို့ကြောင့် သူမ၏မိခင်၏ အကူအညီဖြင့် သူမကို သူ၏နေရာသို့ အလျင်အမြန် ပြန်ပို့လိုက်သည်။ သူသည် လျော့ရဲနေသော ကြိုးကို ကောက်ယူပြီး သူမကို ပိုမိုတင်းကျပ်စွာ ပြန်ချည်လိုက်သည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် ကြိုးမှ နီရဲသော အမှတ်အသားများ ကျန်ရစ်နေသော်လည်း သူ ဂရုမစိုက်တော့ပေ။

ဒုတိယဦးလေးဝမ်သည် ခြံဝင်းတံခါးကို ပြေးပိတ်ပြီး သော့ခတ်လိုက်သည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် မည်သူမျှ အခြေအနေကို ပေါ့ပေါ့တန်တန် သဘောမထားရဲတော့ပေ။

သူတို့အားလုံးသည် သူတို့၏ကလေးများကို စောင့်ကြည့်နေကြသည်။ ကလေးများသည် မျက်လုံးများ ဖွင့်ထားသော်လည်း တုံ့ပြန်မှုမရှိပေ။

သီးခြားအဆောက်အုံအတွင်း

ညှပ်လိုက်မှုအနည်းငယ်အပြီးတွင် ယန်ကျွင်းဇဲသည် ရုပ်ဆိုးမလေး၏ ပါးပြင်ကို ဖုံးအုပ်ထားသော ဆံပင်အများစုကို ဖြတ်တောက်လိုက်ပြီး သူမ၏မျက်နှာ၏ အနည်းငယ်သောအပိုင်းကို ပေါ်လာစေသည်။

ဓာတ်မီး၏အလင်းရောင်အောက်တွင် သူသည် မျက်နှာသွင်ပြင်များကို ဖော်ထုတ်ရန် ကြိုးစားပြီး နှာခေါင်းကို မြင်ရသည်ဟု ထင်လိုက်သည်။ သို့သော် ပုံမှန်နှာခေါင်းနှင့်မတူပေ။

အဓိကပြဿနာမှာ နှာခေါင်းတစ်ခုလုံးသည် လွဲမှားနေပြီး နှာခေါင်းပေါက်တစ်ခုသာ မြင်နိုင်သည်။

အခြားနှာခေါင်းပေါက်ရှိသင့်သည့်နေရာသည် အရေပြားဖြင့့် ပိတ်ဆို့ထားပုံရပြီး ကောင်းစွာလုပ်ဆောင်နိုင်ခြင်းမရှိပေ။

ဤအစိတ်အပိုင်းတစ်ခုကို မြင်ရုံဖြင့် ယန်ကျွင်းဇဲသည် ရုပ်ဆိုးမလေး၏ မျက်နှာ၏ အရုပ်ဆိုးခြင်းအတိုင်းအတာကို ခန့်မှန်းနိုင်ခဲ့သည်။ အမှန်ပင် သူမ၏မျက်နှာရိုးများပင် ပုံပျက်နေသည်။

အံ့အားသင့်သော်လည်း ယန်ကျွင်းဇဲသည် ဖြတ်တောက်ခြင်းကို မရပ်တန့်ခဲ့ပေ။ ကတ်ကြေးသည် အခြားတစ်ဖက်ရှိ ဆံပင်ကို လျင်မြန်စွာ ပါးသွားစေပြီး သူမ၏ပါးစပ်ကို ပေါ်လာစေသည်။

ပါးစပ်၏ နှုတ်ခမ်းများသည် လုံးဝ အပြင်သို့ လှန်နေပြီး အပေါ်ပိုင်းသွားများအပြင် သွားဖုံးများ၏ နေရာအများစု ပေါ်နေကာ ပထမတစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်နှင့် အလွန်စိတ်ပျက်ဖွယ်ကောင်းသည်။

ဟုတ်ပေသည်။ ပုံမှန်အခြေအနေများအောက်တွင် ဤအင်္ဂါအစိတ်အပိုင်းများအားလုံးသည် ယခုအချိန်တွင် ပုပ်သိုးနေသင့်ပြီး အများဆုံး ပုံပျက်နေသော အရိုးစုသာ ကျန်ရစ်သင့်သည်။ သို့သော် ယန်ကျွင်းဇဲ မြင်နေရသောအရာသည် မကြာသေးခင်ကသေဆုံးသော အလောင်းတစ်လောင်း ဖြစ်ပုံရသည်။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သူသည် တစ်စုံတစ်ခုကို သဘောပေါက်လိုက်မိသည်။

ဝမ်ခွန်ဖန်းနှင့် သူ၏ဇနီးတို့သည် အလောင်း၏အနံ့ကို ကြာကြာကတည်းက ရရှိခဲ့သည်ဆိုသော် ရုပ်ဆိုးမလေး၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ပုပ်သိုးနေသင့်သည်။ သို့သော် အဘယ်ကြောင့် ယခုအချိန်တွင် သူ့အတွက် မပုပ်သိုးသေးသကဲ့သို့ ဖြစ်နေရသနည်း။

ဤအရာသည် တကယ်တော့ နားလည်ရန် လွယ်ကူသည်။ ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ သူ၏ရှေ့တွင်ရှိသော ရုပ်ဆိုးမလေး၏ ပုံသဏ္ဍာန်သည် ယန်ကျွင်းဇဲ မြင်စေချင်သောအရာဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

တစ်နည်းအားဖြင့် ယန်ကျွင်းဇဲ၏ရှေ့တွင် ပေါ်လာသောအရာသည် အလောင်းသက်သက်မဟုတ်ပေ။ ထူးဆန်းမှုဟု ခေါ်ဆိုခြင်းက ပို၍တိကျပေလိမ့်မည်။

အပြင်သို့ လှန်နေသော နှုတ်ခမ်းများနှင့် ပေါ်နေသော သွားဖုံးများစွာကို မြင်သောအခါ ယန်ကျွင်းဇဲသည် မျက်လုံးများကို မှိတ်ပစ်ပြီး ထိုးလိုက်ချင်သော ပြင်းပြသည့်စိတ်ဆန္ဒကို ခံစားရသည်။

နှုတ်ခမ်းများသည် အပြင်သို့ လှန်နေရုံသာမက နှုတ်ခမ်းကွဲနေပြီး၊ အပြင်သို့ ထွက်နေသော ကောက်ကောက်ကွေးကွေးသွားများပါရှိသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲသည် နက်ရှိုင်းစွာ အသက်ရှူသွင်းပြီး လျစ်လျူရှုရန် ဆုံးဖြတ်သည်။ ရုပ်ဆိုးမလေး၏ မျက်လုံးများကို ဖုံးအုပ်ထားသော ဆံပင်ကို ဖြတ်တောက်ရန် ပြင်ဆင်နေစဉ် သူ၏လက်ကောက်ဝတ်သည် ရုတ်တရက် အေးစက်သွားပြီး လက်တစ်ဖက်မှ တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်ထားခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။

လက်သည် ရုပ်ဆိုးမလေး၏လက် ဖြစ်ပြီး၊ သူမ၏လက်ဖဝါးရှိ ကြွက်သားများနှင့် အရေပြားများသည်လည်း မပျက်စီးသေးသည်မှာ အံ့ဩစရာမဟုတ်ပေ။ အလောင်းသည် ထူးဆန်းမှု၏ ပိုမိုများပြားသော လက္ခဏာများကို ပြသနေပုံရသည်။

ထိုအေးစက်သောလက်က သူ့ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်နှင့် ယန်ကျွင်းဇဲ၏ တစ်ကိုယ်လုံးတွင် ကြက်သီးမွေးညင်းများ ထွက်သွားပြီး တစ်ကိုယ်လုံးတွင် အေးစက်သောခံစားမှု ပျံ့နှံ့သွားကာ သူ၏ခြေလက်များကို ထုံကျင်သွားစေသည်။

ထိုကဲ့သို့သော ထိတ်လန့်မှုကို သူသည် အချိန်ကြာမြင့်စွာ မခံစားရသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။

ကတ်ကြေးကို ကိုင်ထားသော သူ၏လက်သည် တွန့်သွားသော်လည်း ရုပ်ဆိုးမလေးသည် သူ့ကို ဆက်လက်ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး နောက်ထပ်လှုပ်ရှားမှုကို တားဆီးထားသည်။

လူနှင့် အလောင်းသည် တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် မျက်နှာချင်းဆိုင်လိုက်ကြသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲသည် ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ရပ်နေပြီး ထုပ်တန်းမှ ဆွဲထားသော အလောင်းနှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင်နေသည်။ အလောင်း၏လက်သည် သူ၏လက်ကို ဆန့်ထုတ်၍ ဖမ်းဆုပ်ထားသည်။

ခဏအကြာတွင် သူသည် ခပ်ဖွဖွ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး “တကယ်တော့ မင်းရဲ့ပုံသဏ္ဍာန်က လုံးဝလက်မခံနိုင်စရာ မဟုတ်ပါဘူး” ဟု ပြောလိုက်သည်။

သူ၏လက်ကောက်ဝတ်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားသော လက်သည် အနည်းငယ် တုန်ယင်သွားသော်လည်း လွှတ်ပေးမည့် အရိပ်အယောင်မပြပေ။

ယန်ကျွင်းဇဲက ဆက်၍ “အချိန်ကြာလာတာနဲ့အမျှ မင်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်မှု ဆုံးရှုံးသွားတာလို့ ငါယုံကြည်ပါတယ်။ မင်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်သရွေ့တော့ လူတိုင်းကို ရင်ဆိုင်နိုင်ပါတယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။

သူ၏စိတ်ထဲတွင်ရှိသော တာဝန်သည် အလွန်ရှင်းလင်းသည်။ ရုပ်ဆိုးမလေးသည် သူမ၏ပုံသဏ္ဍာန်ကြောင့် ကြောက်ရွံ့မှုထဲသို့ အမြဲကျရောက်နေသည်။ သူမသည် သူမ၏အားနည်းချက်များကို အေးဆေးတည်ငြိမ်စွာ ရင်ဆိုင်ရမည်။

ထို့ကြောင့် ယန်ကျွင်းဇဲသည် သူမ၏ပုံသဏ္ဍာန်ကို ဂရုမစိုက်ရန် လုံလောက်သော အကြောင်းပြချက်ပေးနိုင်သရွေ့ ပြဿနာ၏ တစ်ဝက်ကျော်ကို ဖြေရှင်းနိုင်မည်ဖြစ်ကြောင်း သေချာသည်။

သို့သော် ဤတစ်ကြိမ်တွင် ပြောပြီးနောက် ရုပ်ဆိုးမလေးသည် တုံ့ပြန်မှုမရှိပေ။

စိတ်ရှုပ်ထွေးနေသော ယန်ကျွင်းဇဲက ဆက်၍ “တကယ်တော့ မင်းရဲ့ဆံပင်နောက်မှာ ပုန်းနေစရာမလိုပါဘူး။ ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ မင်းရဲ့ပုံစံက မင်းရဲ့စစ်မှန်ပြီး သဘာဝအကျဆုံးပုံစံပါ။ မင်းရဲ့မိဘတွေ ဒီမှာရှိနေရင်တောင် သူတို့က မင်းရဲ့မူလပုံစံကို ပြန်သွားစေချင်မှာပါ။

မင်းရဲ့အားနည်းချက်တွေကို လက်ခံပြီး ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ရင်ဆိုင်ပါ၊ လူတိုင်းကို ရင်ဆိုင်ပါ…” ဟု ပြောလိုက်သည်။

ရုတ်တရက် ရုပ်ဆိုးမလေး၏လက်များ လျော့ရဲသွားသည်။ ယန်ကျွင်းဇဲသည် သူ၏စကားများသည် သက်ရောက်မှုရှိကြောင်း သေချာသွားသည်။

သူသည် သူ၏ကတ်ကြေးကို လျင်မြန်စွာ မြှောက်လိုက်ပြီး ရုပ်ဆိုးမလေး၏ နဖူးကို ဖုံးအုပ်ထားသော ဆံပင်ကို ဖြတ်တောက်လိုက်သည်။

သူမ၏မျက်လုံးများအပေါ်ရှိ နေရာအပါအဝင် ဖြစ်သည်။ သူမ၏မျက်နှာနှင့် ဆံပင်၏ အနက်ကို သူ အကြမ်းဖျင်းသိသောကြောင့် အရှိန်တိုး၍ ဖြတ်တောက်လိုက်သည်။

ရုပ်ဆိုးမလေး၏ မျက်နှာတစ်ခုလုံးသည် ယန်ကျွင်းဇဲအား လုံးဝပေါ်လာသောအခါ သူ၏နှလုံးသည် ပြင်းထန်စွာ တုန်ယင်သွားပြီး ခုန်နှုန်း ရပ်တန့်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။ သူ၏အကြည့်သည် ဤမျက်နှာပေါ်တွင် စွဲမြဲသွားပြီး သူ၏အသက်ရှူမှုကိုပင် သတိမထားမိတော့ပေ။

ထိုအချိန်တွင် သူမ၏မျက်နှာသည် လုံးဝပေါ်လာသောအခါ ရုပ်ဆိုးခြင်းနှင့်ပတ်သက်သော ယန်ကျွင်းဇဲ၏ အခြေခံနားလည်မှုကို လုံးဝပြောင်းပြန်လှန်လိုက်သည်။

ဒုတိယဦးလေးဝမ်၏ ခြံဝင်းအတွင်း

မိန်းကလေးများအားလုံး တိတ်ဆိတ်စွာ ထိုင်နေကြသည်။ မည်သူမျှ ရုန်းကန်ခြင်း သို့မဟုတ် သူတို့၏ဆံပင်ကို ကိုက်ရန် ကြိုးစားခြင်းမရှိပေ။

ဤမြင်ကွင်းသည် ငါးမိနစ်ခန့် ကြာမြင့်ခဲ့သည်။

မိန်းကလေးများသာမကဘဲ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူကြီးများလည်း တုန်ယင်နေကြသည်။ မည်သူမျှ စကားမပြောဘဲ ကိုယ့်ကလေးကို အာရုံစိုက်ပြီး ကြည့်နေကြကာ တစ်ခါတရံ အခြားကလေးများကို လှမ်းကြည့်ကြသည်။

လွန်ခဲ့သောအချိန်က မြင်ကွင်းသည် လူတိုင်း၏မှတ်ဉာဏ်တွင် လတ်ဆတ်နေဆဲဖြစ်သည်။

ယခု တိတ်ဆိတ်စွာ ထိုင်နေသော ဤမိန်းကလေးငယ်များသည် အန္တရာယ်ကုန်ဆုံးသွားပြီလား သို့မဟုတ် မုန်တိုင်းမလာမီ တိတ်ဆိတ်မှုလားဆိုသည်ကို လူကြီးများအား သေချာမသိစေခဲ့ပေ။

ထိုအချိန်တွင် ခုနစ်နှစ် သို့မဟုတ် ရှစ်နှစ်ခန့်အရွယ် မိန်းကလေးတစ်ဦး လှုပ်ရှားမှုတစ်ခု ပြုလုပ်သည်။ သူမသည် ရုန်းကန်ခြင်း သို့မဟုတ် ထရပ်ရန် ကြိုးစားခြင်းမရှိဘဲ သူမ၏ခေါင်းကို ဖြည်းဖြည်းချင်း မြှောက်လိုက်ပြီး မတ်တပ်ရပ်နေသော လူကြီးများကို ကြည့်လိုက်သည်။

သူမ၏မိဘများသည် အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားသွားကြသည်။ သူတို့၏ကလေးသည် တဖြည်းဖြည်း သတိပြန်လည်လာပြီး သူတို့ကို စတင်မှတ်မိလာသည်ဟု ခံစားရသည်။

သို့သော် ထိုမိန်းကလေး၏ အကြည့်သည် လစ်ဟာနေပြီး မည်သည့်အရာကိုမျှ အာရုံမစိုက်ဘဲ သူတို့အပေါ်မှ ပြောင်းသွားသည်ကို တွေ့ရှိသောအခါ တစ်စုံတစ်ရာ မှားယွင်းနေကြောင်း သူတို့ ချက်ချင်းတွေ့ရှိလိုက်သည်။

ထို့နောက်တွင် အရိုးများ ကွဲအက်သကဲ့သို့ အက်ကွဲသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

လူတိုင်းသည် မိန်းကလေး၏ နှာခေါင်းသည် ရုတ်တရက် လိမ်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ကြသည်။ ထို့နောက် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများ အပြင်သို့ လှန်သွားပြီး သူမ၏ သွားများကို များစွာပေါ်စေသည်။

မကြာမီတွင် သူမ၏ ပါးစပ်နှင့် နှာခေါင်းကြားရှိ လှိုင်းကြောသည် ပြင်းထန်စွာ ကွဲထွက်သွားပြီး နှုတ်ခမ်းကွဲနှင့်တူပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်ပိတ်သွားသော်လည်း ရှင်းလင်းစွာ မြင်နိုင်သော အက်ကွဲကြောင်းတစ်ခု ကျန်ရစ်နေသည်။

ထိုအချိန်တွင် အခြားကလေးများသည်လည်း လှုပ်ရှားလာကြပြီး တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ခေါင်းများကို ဖြည်းဖြည်းချင်း မြှောက်ကာ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများကို ကြည့်လိုက်ကြသည်။

တစ်ဦးချင်းစီတွင် အလားတူအဖြစ်အပျက် ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

သူတို့၏မျက်နှာများအားလုံးသည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းပြီး စိတ်ပျက်ဖွယ်ဖြစ်လာကာ တချို့မှာ စေးကပ်သော အဝါရောင်အရည်များ စိမ့်ထွက်လာပြီး တက်ရောက်လာသော လူကြီးများကို အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်မှုနှင့် အကူအညီမဲ့မှုကို ခံစားရစေသည်။

“မဟုတ်ဘူး၊ မဟုတ်ဘူး၊ တစ်ခုခုတော့ မှားနေပြီ…”

ဝမ်ထောင်သည် ရုတ်တရက် တစ်စုံတစ်ခုကို သဘောပေါက်သွားပြီး ယန်ကျွင်းဇဲကို ဖုန်းခေါ်ရန် သူ၏ဖုန်းကို တုန်ယင်စွာ ထုတ်ယူလိုက်သည်။

ဤအချိန်တွင် ယန်ကျွင်းဇဲသည် ရုပ်ဆိုးမလေး၏ မျက်နှာအပြည့်အစုံကို မြင်ရသော ထိတ်လန့်မှုမှ အနည်းငယ် သတိပြန်ရလာသည်။ နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သူ၏ဖုန်းသည် တုန်ခါသွားပြီး သူသည် ဖုန်းဖြေဆိုခလုတ်ကို နှိပ်လိုက်သည်။

ဝမ်ထောင်၏ ထိတ်လန့်နေသော အသံသည် “ကျွင်း… ကျွင်းဇဲ၊ မကောင်းတော့ဘူး၊ ကလေးတွေအားလုံး၊ သူတို့ရဲ့မျက်နှာတွေက…” ဟု ထွက်ပေါ်လာသည်။

“ဘာ” ယန်ကျွင်းဇဲ၏ဖုန်းသည် မြေပေါ်သို့ ကျတော့မလို ဖြစ်သွားပြီး သူသည် အပြည့်အဝ သတိပြန်ဝင်လာသည်။

သူသည် ထိုမျက်နှာကို တစ်ဖန်ပြန်၍ ကြည့်လိုက်ပြီး အလွန်အမင်း အကူအညီမဲ့မှုကို ခံစားရသည်။ ထို့နောက် သူသည် သူ့ကိုယ်သူ ခပ်တိုးတိုး “ပြန်ရစ်” ဟု ပြောလိုက်လေသည်။

သူ၏အမြင်အာရုံသည် ဝါးသွားပြီး ရုပ်ဆိုးမလေး၏ မျက်နှာ၏ အပေါ်ပိုင်းတစ်ဝက်ကို ဖုံးအုပ်ထားသော ဆံပင်သည် သူမအပေါ်တွင် တစ်ဖန်ပြန်ကျလာသည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် အခြေအနေ၏ အစစ်အမှန် မျက်နှာကို မြင်ပြီးနောက် ယန်ကျွင်းဇဲသည် ထပ်မံဖြတ်တောက်ရန် စီစဉ်ခြင်းမရှိတော့ပေ။

မချိပြုံး ပြုံးလိုက်ပြီး သူက “ငါ မေ့သွားတယ်၊ မင်းရဲ့ လွန်ကဲတဲ့ စရိုက်ကြောင့်သာ မဟုတ်ရင် မင်း ဒီလိုအဆုံးသတ်မှာမဟုတ်ဘူး” ဟု ပြောလိုက်လေတော့သည်။