ဂိုဏ်းချုပ်က ငါ့ထက်တောင် ပိုပြီး နက်နက်နဲနဲ ဖုံးကွယ်ထားနိုင်တာလား

ထိုနေ့မနက် စာသင်ချိန်မှာတော့ ကျန်းပေရန်ဟာ သူ၏အရင်ဆုံးဖြတ်ချက် ဘယ်လောက်တောင် ပညာသားပါကြောင်း နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံအတည်ပြုလိုက်ရသည်။

ဒီတိရစ္ဆာန်တွေ ထုတ်လွှတ်နေတဲ့ ညှို့ဓာတ်တွေက လေထုတစ်ခုလုံးကိုတောင် ဝါထိန်သွားစေလုနီးပါး ဖြစ်သည်။

တချို့က မနက်မိုးလင်းတာနဲ့ ဆံပင်ပုံသွင်းနေကြပြီး တချို့ကတော့ သူတို့ရဲ့သိုင်းလေ့ကျင့်ရေးဓားတွေကို ခေါက်ယပ်တောင်တွေနဲ့ လဲလှယ်ထားကြသည်။ အချို့ကဆိုလျှင် မျက်နှာပေါ်မှာ အဖြူရောင်အမှုန့်တွေ လိမ်းကျံနေကြသေး၏။ စုပေါင်းကြည့်လိုက်လျှင်တော့ ဒါဟာ အရှက်မရှိမှုရဲ့ ပြပွဲကြီးတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။

ကျန်းပေရန်ဟာ လျိုဇီဂျင်းနဲ့ တခြားသူတွေကသာ သူ့ကို လက်ပြနှုတ်ဆက်ပြီး "အစ်ကိုကြီး မတွေ့ရတာကြာပြီ" လို့ ခေါ်လိုက်လျှင် စနစ်ရဲ့အသိပေးချက်တွေ ချက်ချင်း ပေါက်ကွဲထွက်သွားမည်ကို အလွယ်တကူ မြင်ယောင်နိုင်သည်။

'ဒါပေမဲ့ ဒီကိုလာတာကလည်း သူ့ဒုက္ခနဲ့သူပဲကိုး'

ဒီလိုတွေးနေရင်း ကျန်းပေရန်က သူ့ဘေးမှာ မရပ်မနား ပူဆာနေတဲ့ ရှီဖုန်းလန်ကို စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စွာနဲ့ တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

"ငါနဲ့ လာကစားပါ လာပါဆို ဒါက တကယ်ပျော်စရာကောင်းတယ်"

ရှီဖုန်းလန်က လက်တစ်ဖက်နဲ့ ကျန်းပေရန်ရဲ့ လက်မောင်းကိုဆွဲပြီး ကျန်လက်တစ်ဖက်နဲ့ အန်စာတုံးခွက်ကို ဝှေ့ယမ်းပြသည်။

စိတ်ပျက်လက်ပျက် သက်ပြင်းတစ်ချက်ချရင်း ကျန်းပေရန်က ပြောလိုက်၏။

"ခန်းမသခင်တစ်ယောက်အနေနဲ့ ကိုယ့်တာဝန်ကို ကိုယ်ယူသင့်တယ် အခု ငန်းပျံတောင်ထွတ်ကို ပြန်သွားရင် နောက်မကျသေးဘူး"

"မသွားဘူး"

ရှီဖုန်းလန်က ပြတ်ပြတ်သားသား ငြင်းဆန်သည်။

"ငါက အစကတည်းက ခန်းမသခင် မလုပ်ချင်ခဲ့တာ"

ဒီစကားကြောင့် ကျန်းပေရန်ရဲ့ မျက်ခုံးတွေ အနည်းငယ်တွန့်သွားပေမဲ့ သူကတော့ ပိုပြီးစပ်စုဖို့ ရည်ရွယ်ချက်မရှိခဲ့။

"ဒါဆို သူတို့ပြန်လာတဲ့အထိစောင့်ပြီး တခြားတပည့်တစ်ယောက်ယောက်နဲ့ သွားကစားလိုက်ပါ ကျွန်တော့်မှာ လုပ်စရာအရေးကြီးကိစ္စတွေ ရှိသေးတယ်"

"သူတို့က ငါ့ကို ကြည့်တောင်မကြည့်ရဲကြဘူး ငါနဲ့ကစားဖို့ဆို ဝေးရော"

"ကျွန်တော်လည်း မကြည့်ရဲပါဘူး"

ကျန်းပေရန်က လုံးဝရိုးသားတဲ့လေသံနဲ့ ပြောသည်။

"မဟုတ်တာ မင်း ငါနဲ့ အရင်က ကစားပြီးပြီပဲ ပြီးတော့ နည်းနည်းလေးတောင် အညှာမပေးခဲ့ဘူး"

"ခန်းမသခင် ကိုယ့်အမူအရာကို ကိုယ်ဆင်ခြင်ပါဦး ကျွန်တော် ရှောင်လေးကို ဒီပန်းတွေ ဘယ်လိုဂရုစိုက်ရမလဲဆိုတာ သင်ပေးရဦးမယ်"

ဒီလိုပြောပြီး သူက အောက်ကိုငုံ့ချလိုက်ကာ ပန်းအိုးထဲက 'လအေးည' ပန်းပင်ကို ဘယ်လိုပြုစုရမလဲဆိုတာ ရှောင်လေးအား ဆက်လက်သင်ပြနေသည်။

"ဟွန့်..."

ကျန်းပေရန်က သူ့ကို တကယ်ပဲ လျစ်လျူရှုထားမှန်း မြင်တော့ ရှီဖုန်းလန်က နောက်လှည့်ပြီး အိမ်ထဲကို ပြန်ပြေးဝင်သွားသည်။

သူမ အခု ဘာအဆန်းထွင်ဖို့ ကြံစည်နေမှန်း မသိပေမဲ့ ကျန်းပေရန်ကတော့ သိပ်ဂရုမစိုက်ဘဲ ရှောင်လေးကို သင်ပြပေးခြင်းအပေါ်မှာသာ အာရုံစိုက်ထားလိုက်သည်။

လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက်သောက်စာ အချိန်ကြာပြီးနောက် ကျန်းပေရန်က အရွက်သေး အမျိုးအစားဖြစ်တဲ့ 'ကျောက်စိမ်းယပ်တောင်' နဲ့ 'ငြိမ်းချမ်းခြင်းပန်း' တို့ရဲ့ အလင်းရောင်ပြင်းအား လိုအပ်ချက်ကို ရှင်းပြနေတုန်းမှာပဲ ရှီဖုန်းလန်က ရယ်မောသံတွေနဲ့အတူ အပြင်ကို ပြန်ပြေးထွက်လာသည်။

"ပေရန်လေး ဒါဘာလဲကြည့်စမ်း"

ပြောနေရင်းနဲ့ ရှီဖုန်းလန်က သူမလက်ထဲက ပန်းထိုးထားတဲ့ သေတ္တာလေးကို ဖွင့်ပြသည်။

ကျန်းပေရန်က ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူ့မျက်စိရှေ့မှာ ရွေးချယ်စရာသုံးခု ချက်ချင်းပေါ်လာသည်။

[ရွေးချယ်မှု ၁: ဝိညာဉ်သန္ဓေသားအသီးရဲ့ နာမည်ကို ပြောလိုက်ပါ။ ဆုလာဘ်: ဝူကျီဓားသိုင်းခြောက်ကွက် (အနက်ရောင်အဆင့်၊ အဆင့်မြင့်တန်း)]

[ရွေးချယ်မှု ၂: အံ့ဩတဲ့အမူအရာ ပြလိုက်ပါ။ ဆုလာဘ်: လေပွေပုဆိန် (အဝါရောင်အဆင့်၊ အဆင့်မြင့်တန်း)]

[ရွေးချယ်မှု ၃: ဘာမှမသိသလို ဟန်ဆောင်နေလိုက်ပါ။ ဆုလာဘ်: ကျပန်းအခြေခံ အရည်အသွေးအမှတ် +၁]

'ဒုက္ခပဲ ဒါ ဝိညာဉ်သန္ဓေသားအသီးပါလား'

ကျန်းပေရန် မှင်သက်သွားသည်။

ဒီရတနာဟာ အပွင့်ပွင့်ဖို့ နှစ်နှစ်ဆယ်နဲ့ အသီးသီးဖို့ နောက်ထပ် နှစ်နှစ်ဆယ် အချိန်ယူရသည်။

ဒါပေမဲ့ ကြာရှည်တဲ့ ကြီးထွားချိန်က အဓိကပြဿနာမဟုတ်သေး။ တကယ့်ပြဿနာက ဒီပန်းတွေဟာ သတ်မှတ်ထားတဲ့ နေရာအနည်းငယ်မှာသာ ပေါက်ရောက်ပြီး အဲဒီနေရာတွေအားလုံးကလည်း အလွန်အင်အားကြီးတဲ့ အဖွဲ့အစည်းတွေရဲ့ ထိန်းချုပ်မှုအောက်မှာ ရှိနေခြင်းပင်ဖြစ်သည်။

'ဒီခန်းမသခင်ရှီက ဘယ်လိုနောက်ခံမျိုးများ ရှိနေတာလဲ'

သူ့စိတ်ထဲမှာ လှိုင်းထန်နေပေမဲ့ နှစ်ပေါင်းများစွာ ဟန်ဆောင်ခဲ့တဲ့ အတွေ့အကြုံကြောင့် ကျန်းပေရန်ဟာ လုံးဝမသိသလို မျက်နှာသေနဲ့ မေးလိုက်သည်။

"ဒါက"

[ရွေးချယ်မှု ပြီးမြောက်သွားသည်။ ဆုလာဘ်: ကာယစွမ်းအား +၁]

"ဟီးဟီး မင်းမသိဘူးမလား ဒါကို ဝိညာဉ်သန္ဓေသား အသီးလို့ခေါ်တယ် အသက်ပေးနိုင်သလို အသက်လည်းယူနိုင်တယ် အရမ်းရှားပါးတဲ့ ရတနာတစ်ခုပဲ ဒီမှာ ကြည့်လိုက်"

ရှီဖုန်းလန်က အသီးကိုထုတ်ပြီး ကျန်းပေရန်ရဲ့ရှေ့မှာ ထားပေးသည်။

'ဒီရနံ့ တစ်ချက်ရှူလိုက်ရုံနဲ့ ကောင်းကင်ဘုံကို တက်လှမ်းသွားရသလိုပဲ ရှားပါးရတနာကျမ်းထဲမှာပါတဲ့ ထိပ်တန်းပစ္စည်းတစ်ခုဆိုတာနဲ့ တကယ်ကို ထိုက်တန်ပါပေတယ်'

ဒါပေမဲ့ ကျန်းပေရန် ဒုတိယတစ်ချက် မရှူရှိုက်ရသေးခင်မှာပဲ ရှီဖုန်းလန်က အသီးကို ပြန်ယူသွားသည်။

"ဟီးဟီး မင်းကြိုက်ရဲ့လား"

သူမက ခပ်တည်တည်နဲ့ မေးသည်။

"ကြိုက်တယ်"

ကျန်းပေရန်က ချီတုံချတုံမရှိဘဲ ဝန်ခံလိုက်သည်။

အရင်က စနစ်ရဲ့ရွေးချယ်မှုတွေကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ဒီဝိညာဉ်သန္ဓေသားအသီးဟာ သာမန်ပစ္စည်းတစ်ခု မဟုတ်တာ သေချာသည်။

ဒါပေမဲ့ သူတကယ်လိုအပ်တဲ့ ပစ္စည်းတွေနဲ့ ပတ်သက်လာရင်တော့ ကျန်းပေရန်ဟာ ဘယ်လိုနည်းနဲ့ဖြစ်ဖြစ် ရအောင်ယူဖို့ ဆုံးဖြတ်ထားပြီးသားဖြစ်သည်။

နောက်ဆုံးတော့ သူ့ရဲ့အန္တိမပန်းတိုင်ဟာ စနစ်က သူ့ကို အခြေခံအရည်အသွေးတွေကလွဲလို့ တခြားဆုလာဘ်တွေ မပေးနိုင်တော့တဲ့ အခြေအနေအထိ ရောက်ရှိဖို့ပင်ဖြစ်သည်။

အဲဒီအခြေအနေကို သူဘယ်လိုရောက်အောင် သွားမည်နည်း။

ဆရာကြီး ဖြစ်လာခြင်းအားဖြင့်ပေါ့။

လွန်ခဲ့တဲ့နှစ်ပေါင်းများစွာကတည်းက ကျန်းပေရန်ဟာ သူရဲ့အစွမ်းအစ တိုးတက်လာတာနဲ့အမျှ ရွေးချယ်မှုများစွာရဲ့ အခက်အခဲတွေက လျော့ကျလာတာကို သတိပြုမိခဲ့သည်။

သူ စိတ်နှလုံးပြန်ဂိုဏ်းကို ပထမဆုံးဝင်တုန်းက တစ်နေ့ကို ရွေးချယ်မှုပေါင်း ဒါဇင်နဲ့ချီပြီး ပေါ်လာတာဟာ အသက်ရှူသလို လွယ်ကူခဲ့သည်။

အခုတော့ ရွေးချယ်မှုငါးခု ပေါ်လာဖို့အတွက် တောင်ထွတ်ပေါင်းများစွာကို သွားရသည်။

ဒါက စိတ်နှလုံးပြန်ဂိုဏ်းထဲမှာ သူ့ကို ခြိမ်းခြောက်နိုင်တဲ့ လူတွေနဲ့ အရာတွေ နည်းပါးလာပြီဆိုတာကို သက်သေပြနေသည်။

အဲဒီယုတ္တိအရဆိုလျှင် သူသာ ဘယ်သူမှ သူ့ကိုမခြိမ်းခြောက်နိုင်လောက်အောင် အစွမ်းထက်လာခဲ့လျှင် ဒီကမ္ဘာကြီးရဲ့ သူ့အပေါ်ထားတဲ့ မရပ်မနား မကောင်းကြံမှုတွေကို စိုးရိမ်စရာမလိုတော့ချေ။

ဒါကြောင့် သူ့ရဲ့အစွမ်းကို သိသိသာသာ မြှင့်တင်ပေးနိုင်တဲ့ ဒီလိုရှားပါးရတနာမျိုးနဲ့ ပတ်သက်လာရင်တော့ အန္တရာယ်အနည်းငယ်ယူရမယ်ဆိုရင်တောင် ကျန်းပေရန်က ရအောင်ယူဖို့ ဆုံးဖြတ်ထားသည်။

"ဟားဟား မင်းက ဒီလိုထူးဆန်းတဲ့ ပစ္စည်းတွေကို ကြိုက်လိမ့်မယ်လို့ ငါသိသားပဲ"

ရှီဖုန်းလန်က ဝိညာဉ်သန္ဓေသားအသီးကို ပန်းထိုးသေတ္တာထဲ ပြန်ထည့်ပြီး အဖုံးကို ပိတ်လိုက်သည်။

"ဒီလိုလုပ်ရအောင် မင်းသာ ငါနဲ့ကစားပြီး ငါ့ကို ပျော်အောင်လုပ်ပေးနိုင်ရင် ဒါကို မင်းကိုပေးမယ်"

'တကယ့်ဖြုန်းတီးတဲ့မိန်းမပဲ'

သူ ရှီဖုန်းလန်ကို သိတာမကြာသေးပေမဲ့ သူမဟာ အမြဲတမ်း ကတိတည်ခဲ့သည်။

ဒါကြောင့် ကျန်းပေရန်က သူသာသဘောတူလိုက်လျှင် သူမက ကတိအတိုင်း ဝိညာဉ်သန္ဓေသား အသီးကို ပေးလိမ့်မည်ဆိုတာကို သံသယမရှိခဲ့။

ဒါပေမဲ့ သူ့နဲ့ကစားပေးရုံနဲ့ ဒီလိုရတနာမျိုးကို ပေးမယ်ဆိုတာကတော့ အလွန်အမင်း ဖြုန်းတီးမှုပင်ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဒီအချက်က ကျန်းပေရန်ကို တွေးတောစေသည်။

သူတို့ပထမဆုံးတွေ့တုန်းက ခန်းမသခင်ရှီဟာ စနစ်ရဲ့ရွေးချယ်မှုတစ်ခုကို ပေါ်ပေါက်စေခဲ့သည်။

အဲဒီအချိန်တုန်းက သူက သူမ သူ့ကိုစမ်းသပ်နေသည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။ သူသာ မြန်မြန်ဆန်ဆန် တုံ့ပြန်လိုက်လျှင် သို့မဟုတ် သိနေကြောင်း ပြလိုက်လျှင် သူရဲ့စူးရှတဲ့လေ့လာနိုင်စွမ်းက ပေါ်သွားနိုင်ပြီး ဒုက္ခတွေ ဆက်တိုက်ကြုံလာနိုင်သည်ဟု ယူဆခဲ့သည်။

ဒါပေမဲ့ သူမနဲ့ ပိုပြီးဆက်ဆံကြည့်ပြီးနောက်မှာတော့ ကျန်းပေရန်ဟာ ဒီလိုအပူအပင်ကင်းမဲ့တဲ့ ခန်းမသခင်က ဒီလောက်သိမ်မွေ့တဲ့ စုံစမ်းမှုမျိုး လုပ်လိမ့်မည်ဟု ယုံရခက်နေသည်။

သူမက သူ့ကို ခြောက်လှန့်ချင်ရုံသက်သက် ဖြစ်နိုင်ခြေက ပိုများသည်။

အခု ဝိညာဉ်သန္ဓေသားအသီးကို မှတ်မိရုံနဲ့ ဒုက္ခတွေ ချက်ချင်းရောက်လာနိုင်တယ်ဆိုတဲ့ အချက်နဲ့ ပေါင်းစပ်လိုက်တဲ့အခါ ကျန်းပေရန်ဟာ ယူဆချက်တစ်ခုကို အလျင်အမြန် ချလိုက်သည်။

ဒီခန်းမသခင်ရှီမှာ သာမန်မဟုတ်တဲ့ နောက်ခံရှိပြီး သူမဘေးမှာ အလွန်ကောက်ကျစ်ပြီး ပါးနပ်တဲ့ ယုံကြည်စိတ်ချရတဲ့ လူတစ်ယောက် ရှိနေသည်။

ယုံကြည်စိတ်ချရတဲ့လူဆိုတာက ရှီဖုန်းလန်ဟာ သူမြင်မြင်သမျှ ကြားကြားသမျှကို ဒီလူနဲ့ မျှဝေလိမ့်မည်ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသည်။

ပြီးတော့ သူတို့ရဲ့ပါးနပ်မှုကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် သံသယအနည်းငယ်ဝင်ရုံနဲ့ သူတို့က သေချာပေါက် စုံစမ်းစစ်ဆေးလိမ့်မည်ဖြစ်သည်။

ဒါ့အပြင် သူမက ဝိညာဉ်သန္ဓေသားအသီးကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ထုတ်ပြနိုင်ပြီး စိတ်နှလုံးပြန်ဂိုဏ်းမှာ ဘာတာဝန်မှမရှိဘဲ ခန်းမသခင်အဖြစ် ဆောင်ရွက်နေတာကိုပါ ထည့်တွက်လိုက်လျှင်...

'ခန်းမသခင်ရှီက အင်အားကြီးဂိုဏ်းတစ်ခုခုကနေ ထွက်ပြေးလာတဲ့ သမီးတော်များ ဖြစ်နေမလား'

စိတ်နှလုံးပြန်ဂိုဏ်းရဲ့ အကြီးအကဲတွေကလည်း ဒီအကြောင်းကို သိနေတာ သေချာသည်။

ဒီလိုပူလောင်တဲ့ အာလူးလိုလူမျိုးကို ရင်ဆိုင်ရတဲ့အခါ သူတို့မှာရှိတဲ့ တစ်ခုတည်းသော ရွေးချယ်မှုကတော့ သူမကို အလိုလိုက်ဖို့ပင်ဖြစ်သည်။ သူမ ဂိုဏ်းအတွက် သိပ်ဒုက္ခမပေးသရွေ့ သူမစိတ်တိုင်းကျ လုပ်ခွင့်ပေးထားရသည်။

ဒီလိုကျိုးကြောင်းဆက်စပ် တွေးကြည့်လိုက်လျှင်...

'စိတ်နှလုံးပြန်ဂိုဏ်းနဲ့ ဆက်နွယ်နေတဲ့ အင်အားကြီးဂိုဏ်းတစ်ခု ဟုတ်လား။ စိတ်နှလုံးပြန်ဂိုဏ်းမှာ ဒီလောက်အားကောင်းတဲ့ နောက်ခံရှိမှန်း ငါမသိခဲ့ပါလား။ ဂိုဏ်းချုပ်က သူ့ရဲ့ အကွက်တွေကို ကောင်းကောင်းဖုံးကွယ်ထားတာပဲ။ ငါသဘောကျတယ်'