ကကတစ်ငါး၏ ဆွဲဆောင်မှု

"ပေရန်လေး ပေရန်လေး ဒီနေ့ ဘာကစားကြမလဲ"

မှန်ပန်းဥယျာဉ်ထဲမှာ ရှီဖုန်းလန်က ပန်းခင်းတွေထဲ ပြေးဝင်လာပြီး အပင်တွေကို ရေလောင်းနေတဲ့ ကျန်းပေရန်ကို လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။

ရေပန်းကို မြှောက်ကိုင်ထားရင်း ကျန်းပေရန်က ရှီဖုန်းလန်ဘက်သို့ လှည့်ကာ မေးလိုက်၏။

"ခန်းမသခင်ရှီ ငါးမျှားတာကို စိတ်ဝင်စားလား"

"ငါးမျှားတာ မဖြစ်နိုင်ဘူး အဲ့ဒီမှာ ငြိမ်ငြိမ်လေးထိုင်နေရတာ အရမ်းပျင်းစရာကောင်းတယ်"

ရှီဖုန်းလန်က ခေါင်းကို အပြင်းအထန် ခါယမ်းသည်။

"ငါ အကွက်ကိုးကွက် ကစားချင်တယ် ဒါမှမဟုတ် ကျားထိုးနွားထိုး ကစားရင်လည်း ရတယ်"

တစ်ပတ်ကြာ အတူတူနေကြည့်ပြီးနောက် ကျန်းပေရန်ဟာ ရှီဖုန်းလန်က တကယ်ကို ပျော်စရာကောင်းတဲ့ "ကလေးကြီး" တစ်ယောက်ဖြစ်မှန်း သိလာသည်။

အရက်သောက်တိုင်း နှာခေါင်းရှုံ့လေ့ရှိပေမဲ့ နောက်တစ်ခွက် ထပ်တောင်းတတ်သည်။

သူမက ကျောက်မျက်ပါးစပ်ပါတဲ့ နှင်းဆီသစ်သားဆေးတံကို ကိုင်ဆောင်ထားပေမဲ့ ဆေးအိတ်ထဲမှာတော့ 'ဝမ်ပန်း' အမှုန့်တွေသာ ပြည့်နေသည်။ အနံ့က ဆေးလိပ်နဲ့ဆင်တူပေမဲ့ လုံးဝမစွဲလမ်းစေချေ။

သူမရဲ့လောင်းကစားခြင်းက အလွန်ညံ့ဖျင်းပေမဲ့ နေ့တိုင်း လောင်းကစားလုပ်ဖို့ အကြံပြုတတ်သည်။

သူမဟာ "လူကြီး" လောကထဲကို အသည်းအသန် ဝင်ဆံ့ဖို့ ကြိုးစားနေတဲ့ ပုန်ကန်တတ်တဲ့ ကောင်မလေးတစ်ယောက်လိုပင်။

"ရှောင်လေး မီးဖိုချောင်ထဲမှာ ငါးရှိသေးလား"

ကျန်းပေရန်က အဝေးကို လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။

"ဟင်"

ရှောင်လေးက အံ့ဩစွာ မျက်တောင်ခတ်လိုက်ပြီး ခဏစဉ်းစားကာ ပြန်ဖြေသည်။

"ဟုတ်ကဲ့ ရေစည်ပိုင်းထဲမှာ ကကတစ်ငါးတစ်ကောင် ရှိပါသေးတယ်"

"ကောင်းပြီ ငါ့ကို မီးဖိုချောင်ခေါ်သွား"

"အိုး ပေရန်လေး မင်းက ချက်ပြုတ်တတ်သေးတာလား"

ရှီဖုန်းလန်က စပ်စုစွာ မေးသည်။

"တတ်တာပေါ့ မြည်းစမ်းကြည့်ချင်လား"

"မြည်းချင်တယ် မြည်းချင်တယ် သွားကြစို့ မြန်မြန်"

ရှီဖုန်းလန်က ပြောနေရင်းနဲ့ ကျန်းပေရန်ကို မီးဖိုချောင်ဘက်သို့ တွန်းပို့သည်။ သူမ၏ မစောင့်နိုင်တော့သည့် အမူအရာက သိသာလှသည်။

သုံးယောက်သား အိမ်နောက်ဘက်ခြံသို့ ရောက်လာပြီး ကျန်းပေရန်က ရှောင်လေးကို အစေခံတွေနဲ့ ထမင်းချက်တွေကို ဖယ်ရှားခိုင်းပြီးမှ မီးဖိုချောင်ထဲ ဝင်လိုက်သည်။

မီးဖိုရှေ့မှာရပ်ရင်း ကျန်းပေရန်က ပထမဆုံး သူ၏သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲမှ ပုံစံမတူသော ဓားတစ်စုံကို ထုတ်ယူပြီးနောက် အရောင်အသွေးစုံလင်သော ကြွေပုလင်းခုနစ်လုံးကို ထုတ်လိုက်သည်။

စပ်စုတတ်သော ရှီဖုန်းလန်က ချက်ချင်းပင် အနားသို့ တိုးကပ်လာသည်။

"ဒီပုလင်းတွေထဲမှာ ဘာတွေထည့်ထားတာလဲ"

"တစ်လုံးလောက်ဖွင့်ပြီး အနံ့ခံကြည့်လို့ရတယ်"

ကျန်းပေရန်က မီးမွှေးရင်း ပြန်ဖြေသည်။

ဘယ်တော့မှ နောက်မတွန့်တတ်သော ရှီဖုန်းလန်က အပြာရောင်ပုလင်းတစ်လုံးကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ကောက်ယူကာ ဖော့ကိုဖွင့်ပြီး အားရပါးရ ရှူရှိုက်လိုက်သည်။

"ဝိုး အရမ်းမွှေးပြီး စားချင်စရာကောင်းတဲ့ အနံ့ပဲ"

သူမက ပုလင်းကို ရှောင်လေးထံသို့ ကမ်းပေးသည်။

"ဒီမှာ အနံ့ခံကြည့်"

ရှောင်လေးက အနားကပ်ပြီး ရှူရှိုက်လိုက်ရာ သူမ၏မျက်လုံးများ အံ့ဩမှုဖြင့် ပြူးကျယ်သွားသည်။

"ကျွန်မ ဒီလို မွှေးတဲ့အနံ့မျိုး တစ်ခါမှ မရဖူးဘူး အစ်ကိုကြီးကျန်း ဒါက ဘာလဲဟင်"

ကျန်းပေရန်က ခပ်ယဲ့ယဲ့ပြုံးသည်။

"လျှို့ဝှက်ချက်"

ပြင်ဆင်စရာရှိတာအားလုံး ပြင်ဆင်ပြီးသောအခါ ကျန်းပေရန်က ရေစည်ပိုင်းထဲမှ တစ်ပိဿာနီးပါးရှိသော ကကတစ်ငါးတစ်ကောင်ကို ဇွန်းဖြင့်ခပ်ယူလိုက်သည်။

စဉ့်နှီတုံးပေါ်တင်ပြီး သူက ဓားတစ်ချောင်းကိုဆွဲထုတ်ကာ ငါးကိုသန့်စင်ရင်း တွဲဖက်ပါဝင် ပစ္စည်းများဖြစ်သော ကြက်သွန်မြိတ် ဂျင်းနဲ့ ကြက်သွန်ဖြူတို့ကို ပြင်ဆင်သည်။

တောက် တောက် တောက် တောက် တောက်...

ကျန်းပေရန်က ငါးကို လျင်မြန်စွာ ကလီစာထုတ်ပြီး ပါဝင်ပစ္စည်းများကို နုပ်နုပ်စင်းနေပုံကို ကြည့်ရင်း ရှီဖုန်းလန်နဲ့ ရှောင်လေးတို့မှာ အံ့ဩမဆုံးဖြစ်နေကြသည်။

နောက်တစ်ဆင့် သူက ဒယ်အိုးကိုအပူပေးပြီး ဆီလောင်းထည့်ကာ ကြက်သွန်မြိတ် ဂျင်း ကြက်သွန်ဖြူ ကရဝေးရွက်နဲ့ သူ၏ကိုယ်ပိုင်လျှို့ဝှက်ဆော့စ်တို့ကို ထည့်လိုက်သည်။

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် စားချင်စဖွယ်မွှေးရနံ့တစ်ခု ဒယ်အိုးထဲမှ လွင့်ပျံထွက်လာသည်။

ဂလု...

ရှီဖုန်းလန်နဲ့ ရှောင်လေးတို့ တစ်ပြိုင်နက် တံတွေးမျိုချလိုက်ကြသည်။

အရင်က သိပ်မဆာလောင်ခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ သူတို့၏ဗိုက်များက ကျယ်လောင်စွာ မြည်လာသည်။

လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက်သောက်စာ အချိန်ကြာပြီးနောက် ကျန်းပေရန်၏ အထူးဖော်စပ် ကကတစ်ငါးပေါင်းလည်း အဆင်သင့်ဖြစ်သွားသည်။

ပန်းကန်ထဲမထည့်ခင် နုပ်နုပ်စင်းထားသော ကြက်သွန်မြိတ်အနည်းငယ်ကို အလှဆင်ဖြူးလိုက်ရာ ရှီဖုန်းလန်က တူကိုကိုင်ပြီး အငမ်းမရ တုံ့ပြန်ကာ အကြိမ်ကြိမ်မေးသည်။

"စားလို့ရပြီလား စားလို့ရပြီလား"

"အင်း စားနှင့်ကြ"

အောင်ပွဲခံသံတစ်ခုနှင့်အတူ ရှီဖုန်းလန်က နူးညံ့သော ဗိုက်သားတစ်ဖဲ့ကို ညှပ်ယူပြီး ပါးစပ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။

"အွန်း ပူ ပူ"

ကြွပ်ရွနေသော ဒယ်ကြော်အရေခွံအောက်မှာတော့ ပူနွေးနေသောငါးက ပြိုင်ဘက်ကင်းသော အရသာကို ပေးစွမ်းသည်။

ဆီပူဖြင့် ပိတ်လှောင်ထားသော မွှေးရနံ့က ရှီဖုန်းလန်၏ ပါးစပ်တစ်ခုလုံးသို့ ချက်ချင်း ပျံ့နှံ့သွားသည်။

စကားတစ်ခွန်းမှမပြောဘဲ သူမက နောက်တစ်လုတ်ကို ချက်ချင်း လှမ်းယူသည်။

ခန်းမသခင်ရှီ ဘယ်လောက်တောင် ကြိုက်နေသည်ကို မြင်တော့ ရှောင်လေးလည်း မနေနိုင်တော့ချေ။

သူမက အမြီးနားက အသားတစ်ဖဲ့ကို ညှပ်ယူပြီး ညင်သာစွာ မှုတ်လိုက်သည်။

ရှူး ရှူး...

အနည်းငယ်အေးသွားပြီးနောက် သူမက ပါးစပ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။

နောက်တစ်စက္ကန့်မှာတော့ သူမ၏မျက်လုံးများ တုန်လှုပ်မှုဖြင့် ပြူးကျယ်သွားသည်။

ဒါဟာ သူမ တစ်ခါမှမကြုံဖူးသော အရသာရှိခြင်းရဲ့ အဆင့်အသစ်တစ်ခုပင်ဖြစ်သည်။

သူမ၏စိတ်ထဲတွင် "ဒါ အရမ်းစားကောင်းတာပဲ" ဆိုသည့်အတွေးက ချက်ချင်းလွှမ်းမိုးသွားသည်။ သို့သော် သူမ နောက်တစ်လုတ်လှမ်းယူချိန်မှာတော့ တစ်ပိဿာနီးပါးရှိသော ငါးကြီးတစ်ကောင်လုံးမှာ အသားအနည်းငယ်သာကျန်တော့သော ခေါင်းတစ်လုံးသာ ရှိတော့သည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"ခန်းမသခင်ရှီ အရိုးတွေပါ မစားနဲ့ဦး"

ကျန်းပေရန်က သတိပေးသည်။

"ရပါတယ် ဒီအရိုးတွေက ငါ့ကိုမထိခိုက်နိုင်ပါဘူး ပြီးတော့ အရိုးတွေတောင် အရသာရှိနေတာ"

"ဒါဆိုရင်တောင် ရှောင်လေးအတွက် နည်းနည်းချန်ပေးပါဦး"

"အိုး"

ထိုအခါမှ ရှီဖုန်းလန်က ရှောင်လေးကို တောင်းပန်သလို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

"ဒါက အရမ်းစားကောင်းလွန်းလို့ ငါ သတိမထားမိလိုက်ဘူး"

ရှောင်လေးက လက်ကို အမြန်ခါပြသည်။

"ရပါတယ် ခန်းမသခင်ပဲ စားပါ"

သို့သော်လည်း ဟာလာဟင်းလင်းဖြစ်နေသော ပန်းကန်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း ရှီဖုန်းလန်က တူကိုကိုက်ကာ ကျန်းပေရန်ကို ပူဆာရတော့သည်။

"ပေရန်လေး နောက်တစ်ကောင်လုပ်ပေးပါဦး မဟုတ်ဘူး နှစ်ကောင်"

သူ၏အစီအစဉ် အောင်မြင်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ ဓားများကို သုတ်သင်နေပြီဖြစ်သော ကျန်းပေရန်က ပြန်ဖြေသည်။

"မြစ်ထဲကနေ လတ်လတ်ဆတ်ဆတ် ဖမ်းလာတဲ့ငါးက ပိုတောင်အရသာရှိသေးတယ် ဒီတော့ ဘယ်လိုလဲ အခု ငါးသွားမျှားချင်ပြီလား"

"ကောင်းပြီ ကောင်းပြီ ငါးသွားမျှားကြစို့ ဒီနေ့ ငါတို့ငါးမျှားကြမယ်"

ရှီဖုန်းလန်စကားဆုံးသည်နှင့် တံခါးဝမှ ယွီမန်ဝင်း၏ ကြည်လင်သောအသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ဝိုး ဘာအနံ့မွှေးကြီးလဲ ဘာအရသာရှိတာတွေ ချက်ထားကြတာလဲ"

ယွီမန်ဝင်း ဝင်လာသည်ကိုမြင်တော့ ရှီဖုန်းလန်က ချက်ချင်းပြေးသွားသည်။

"ပေရန်လေးလုပ်ထားတဲ့ ကကတစ်ငါးလေ အရမ်းစားကောင်းတာပဲ ငါတို့ အခုပဲ ငါးမျှားသွားကြတော့မလို့ မန်ဝင်း မင်းရော လိုက်ချင်လား"

ယွီမန်ဝင်းက အံ့ဩစွာ မျက်တောင်ခတ်လိုက်သည်။

'ငါးမျှားတာ ငါးစက္ကန့်ထက်ပိုပြီး ငြိမ်ငြိမ်မထိုင်နိုင်တဲ့ ငါတို့ခန်းမသခင်က တကယ်ကြီး ငါးသွားမျှားချင်နေတယ်ဟုတ်လား'

သူ၏ ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်များနဲ့ ကိရိယာများကို သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲသို့ ပြန်သိမ်းဆည်းပြီးဖြစ်သော ကျန်းပေရန်က ယွီမန်ဝင်းဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။

"လိုက်ချင်လား"

"လိုက်ချင်တာပေါ့ ဒါပေမဲ့ ဒီနေ့နေ့လယ်ပိုင်း ငါ့မှာ လုပ်စရာတွေရှိတယ်"

ထို့နောက် သူမက သူ့ကို လက်ယပ်ခေါ်လိုက်သည်။

"လာဦး အပြင်ခဏလိုက်ခဲ့ မင်းကိုပြစရာ ကောင်းကောင်းရှိတယ်"

"ကောင်းပြီလေ"

လက်ကိုသုတ်ရင်း ကျန်းပေရန်က ရှီဖုန်းလန်နဲ့ ရှောင်လေးကို ပြောသည်။

"ကျွန်တော့်ကို ခဏစောင့်"

အပြင်ဘက်သို့ရောက်သောအခါ ယွီမန်ဝင်းက သူမ၏သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲမှ လေးထောင့် သေတ္တာတစ်လုံးကို ထုတ်ယူပြီး ကျန်းပေရန်ကို ကမ်းပေးသည်။

"ဒါက ဒေါင်းမြက်စေ့တွေ မင်းကြိုက်လောက်မယ်ထင်လို့"

"ဒေါင်းမြက်"

ကျန်းပေရန်၏ မျက်နှာအမူအရာ အံ့ဩမှုဖြင့် ပြောင်းလဲသွားသည်။

ဝိညာဉ်သန္ဓေသားအသီးလောက် မရှားပါးသော်လည်း ဒေါင်းမြက်သည် ၎င်း၏ တင်းကျပ်သော စိုက်ပျိုးမှုအခြေအနေများကြောင့် ရရှိရန် ပိုမိုခက်ခဲလာသည်။

ယခုအခါတွင် ရရှိရန်မှာ မလွယ်ကူလှပေ။

"အင်း ဒါတွေရဖို့ ငါ အတော်လေး ဒုက္ခခံခဲ့ရတယ် ဒါကို သင့်တော်တဲ့လျော်ကြေးလို့ သတ်မှတ်လိုက်နော် ဟုတ်ပြီလား"

"လုံလောက်တာထက်တောင် ပိုပါတယ် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် စောင့်ရှောက်သူယွီ"

သေတ္တာကိုကိုင်ရင်း ကျန်းပေရန်က တောက်ပစွာ ပြုံးလိုက်သည်။

သူ၏ဆေးလုံးဖော်စပ်နည်းနှစ်ခုမှာ ဒေါင်းမြက်မရှိသောကြောင့် ရပ်တန့်နေခဲ့သည်။

ဒီ "လျော်ကြေး" က သူ့ကို အလွန်အမင်း ကျေနပ်စေခဲ့သည်။

ကျန်းပေရန်၏ မျက်လုံးထဲမှ တောက်ပမှုကို မြင်ရသောအခါ ယွီမန်ဝင်းက စိတ်သက်သာရာ ရသွားရုံသာမက အမှန်တရားတစ်ခုကိုလည်း ရုတ်တရက် နားလည်သွားသည်။ လူတိုင်းမှာ ကိုယ်ပိုင်လမ်းရှိသည်။

ကိုယ့်နားလည်မှုကို သူတစ်ပါးအပေါ် အတင်းအကျပ် သက်ရောက်စေခြင်းက ဆန့်ကျင်ဘက် အကျိုးသက်ရောက်မှုသာ ရစေလိမ့်မည်။

စိတ်ပေါ့ပါးသွားသော ယွီမန်ဝင်းက မီးဖိုချောင်ကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်ပြီးမှ ကျန်းပေရန်ဘက်သို့ ပြန်လှည့်လိုက်သည်။

"ငါလည်း မင်းရဲ့ကကတစ်ငါးကို မြည်းစမ်းကြည့်ချင်တယ်"

"ရတယ် ဒီညပြန်ရောက်ရင် အကောင်ကြီးကြီးတစ်ကောင် ချက်ပေးမယ်"