စိတ်နှလုံးပြန်ဂိုဏ်းမှာ စစ်တုရင်ဝါသနာအိုးတွေ ဒီလောက်များသွားတာ ဘယ်တုန်းကလဲ

ပန်းများကို ပြုစုပြီး သူ၏အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန်လေးများကို အစာကျွေးပြီးနောက် ကျန်းပေရန်က ခရမ်းရောင်ဝါးခြံဝင်းသို့ ပြန်ရောက်လာစဉ်မှာပင် ဝူချင်းစစ်က သူ့ကို စောင့်ဆိုင်းနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီလား"

ကျန်းပေရန်က သူ၏လက်ထဲမှ အိုးနှစ်လုံးကို ချထားရင်း မေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့"

ဝူချင်းစစ်က လေးနက်စွာ ခေါင်းညိတ်ရင်း ပြန်ဖြေသည်။

"ဒါဆို ငါ့နောက်လိုက်ခဲ့"

ဝူချင်းစစ်ကို အစီအရင်ခန်းမသို့ ဦးဆောင်ခေါ်သွားပြီးနောက် ကျန်းပေရန်က သူ၏သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲမှ အနီရင့်ရောင် ကျောက်သလင်းအစွယ်နှစ်ချောင်းကို ထုတ်ယူကာ အခန်းအလယ်တွင် ထားလိုက်သည်။

မီးတံဆိပ်ပိတ်ပီအန်းထံမှ ရရှိထားသော ဤအစွယ်များက အစီအရင်ကို စွမ်းအားပေးရန် အဆောင်ရတနာများအဖြစ် ဆောင်ရွက်သည်။

၎င်းတို့တွင် လုံလောက်သော ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ ပါဝင်ပြီး အစီအရင်အတွက် လိုအပ်သော အတွင်းအားကို အဆက်မပြတ် ထုတ်ပေးနိုင်သည်။

ထို့နောက် သူက ရွှေနီရောင်စက္ကူ ကြက်သွေးရောင်တိမ်တိုက်ကျောက်သလင်းအစများ နှင့် မီးခြင်္သေ့သားရေအင်းချပ်များ အပါအဝင် အခြားပစ္စည်းများကို ဝိညာဉ်စုစည်းခြင်းအစီအရင် ပုံကြမ်းပေါ်လာသည်အထိ စီစဉ်လိုက်သည်။

"ဝင်လာခဲ့"

ကျန်းပေရန်က တံခါးအပြင်ဘက်မှ ဝူချင်းစစ်ကို ခေါ်လိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့"

ကျန်းပေရန်ကို လေးစားစွာ ဦးညွှတ်ပြီးနောက် ဝူချင်းစစ်က အစီအရင်ခန်းမသို့ ဖြည်းညင်းစွာ ဝင်ရောက်လာသည်။

ထိုအဆောင်ပစ္စည်းများ မည်မျှတန်ဖိုးရှိသည်ကို သူကောင်းကောင်းသိသည်။

ထို့အပြင် အစ်ကိုကြီး၏ ကျွမ်းကျင်လွယ်ကူစွာ စီစဉ်နေပုံက သူသည် အဆင့်တက်မှုအတွက် အချိန်ကြာမြင့်စွာ ပြင်ဆင်ထားကြောင်း ညွှန်ပြနေသည်။

'အသက်ရှင်စဉ်မှာ ငါဟာ အစ်ကိုကြီးရဲ့လူပဲ သေဆုံးသွားရင်တောင်...'

"ဘာတွေ ကြောင်တောင်တောင်ဖြစ်နေတာလဲ ထိုင်တော့လေ"

ဝူချင်းစစ် ကြောင်ရပ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ကျန်းပေရန်က သူ့ကိုဆွဲကာ ခေါ်သွားသည်။

ဝူချင်းစစ် အစီအရင်၏ အလယ်ဗဟိုတွင် တင်ပျဉ်ခွေထိုင်ပြီးသောအခါ ကျန်းပေရန်က ပတ်ဝန်းကျင်ဝိညာဉ်စွမ်းအင် ဖြန့်ကျက်မှုကို အကဲဖြတ်ပြီးမှ ပြောလိုက်သည်။

"မင်းရဲ့ကျင့်စဉ်ကို အသက်သွင်းလိုက်"

ညွှန်ကြားချက်အတိုင်း ဝူချင်းစစ်က ချက်ချင်းမျက်လုံးမှိတ်ပြီး စိတ်နှလုံးပြန်သိုင်းကို စတင်လည်ပတ်စေသည်။

ဝိညာဉ်စွမ်းအင် ပြောင်းလဲမှုကို ခဏစောင့်ဆိုင်းပြီးနောက် ကျန်းပေရန်က သူ၏သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲမှ အဆင့်နိမ့် မြေဝိညာဉ်ကျောက်တုံးငါးတုံးကို ထုတ်ယူပြီး အစီအရင်၏ "ဝိညာဉ်စမ်းရေ" နေရာငါးခုတွင် မြှုပ်နှံလိုက်သည်။

တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပင် သူက အဝါရောင်မြေအစီအရင်အလံသုံးခုကို ပန်းသုံးပွင့်ထိပ်တွင် စုဝေးခြင်းအစီအရင်ပုံစံဖြင့် စီစဉ်လိုက်သည်။

"အစီအရင် ပြီးပြည့်စုံပြီ ကျန်တာကတော့ မင်းအပေါ်မှာပဲ မူတည်တယ်"

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အစ်ကိုကြီး"

ဝူချင်းစစ်က သူ၏ကျေးဇူးတင်ကြောင်း ဖော်ပြရန် မျက်လုံးဖွင့်လိုက်ရာ တံခါးက ပိတ်နှင့်နေပြီဖြစ်သည်။ အစ်ကိုကြီးက ထွက်ခွာသွားခဲ့ပြီ။

'ငါ အစ်ကိုကြီးရဲ့ စေ့စေ့စပ်စပ်ပြင်ဆင်မှုတွေကို လုံးဝအလဟဿမဖြစ်စေရဘူး ဒီတစ်ခါ ငါအဆင့်တက်တာကို အောင်မြင်ရမယ်'

သူ၏စိတ်ကိုတင်းပြီးနောက် ဝူချင်းစစ်က မျက်လုံးများကို ပြန်မှိတ်ကာ စိတ်နှလုံးပြန်သိုင်းကို လည်ပတ်ခြင်းတွင် အပြည့်အဝ စိတ်နှစ်လိုက်သည်။

တစ်ညလုံးမအိပ်ခဲ့သော်လည်း ကျန်းပေရန်က အထူးတလည် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်ခြင်း မခံစားရ။

ဆေးဖော်ခန်းကို ရှင်းလင်းပြီးနောက် သူက အတော်အတန်ကြာ မရောက်ဖြစ်ခဲ့သော နီလာနှလုံးခန်းမသို့ ပြန်လာသည်။

'ဒါဘယ်နေရာလဲ'

စည်ကားပြီး လူထူထပ်ကာ ဆူညံနေသော နီလာနှလုံးခန်းမကို စိုက်ကြည့်ရင်း ကျန်းပေရန် မှင်သက်သွားသည်။

ငန်းပျံတောင်ထွတ်ပေါ်မှ လူကျပ်နေပုံက သူ့ကို တောင်ပြုံးပွဲတော်တက်တုန်းက အချိန်ကို ပြန်အမှတ်ရစေသည်။ ရှေ့တိုးမရ နောက်ဆုတ်မရအောင်ပင် လူများပြည့်ကျပ်နေသည်။

ငန်းပျံတောင်ထွတ်ပေါ်မှ အပြင်စည်းတပည့်များ၏ လူအုပ်ကြီးကို ဖြတ်ကျော်ပြီးနောက် ကျန်းပေရန်က နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ခန်းမမှ ညီငယ်တစ်ယောက်ကို ရှာတွေ့ပြီး အမြန်ဘေးသို့ ဆွဲခေါ်လိုက်သည်။

"အစ်ကိုကြီးကျန်းကို နှုတ်ဆက်ပါတယ်"

သူ့ကိုတားလိုက်သူမှာ ကျန်းပေရန်ဖြစ်ကြောင်း သိသောအခါ လျိုယွဲ့ကျန်းက ဦးညွှတ်နှုတ်ဆက်သည်။

"ဒီနေ့ ငန်းပျံတောင်ထွတ်မှာ ဘာလို့လူတွေ ဒီလောက်များနေရတာလဲ"

"အစ်ကိုကြီးကို သတင်းပို့ပါတယ် သူတို့အားလုံးက ကျွန်တော်တို့ နီလာနှလုံးခန်းမကို စစ်တုရင်လာပြိုင်ကြတာပါ"

'ငါက သူတို့ကို ပြိုင်ပေးလိုက်ရ'

ကျိန်ဆဲချင်စိတ်ကို ထိန်းချုပ်ရင်း ကျန်းပေရန်က အသက်ပြင်းပြင်းရှူပြီး ပြုံးလိုက်သည်။

"ငါ နီလာနှလုံးခန်းမမှာ နေလာတာ ငါးနှစ်ရှိပြီ စိတ်နှလုံးပြန်ဂိုဏ်းမှာ စစ်တုရင်ဝါသနာအိုးတွေ ဒီလောက်များမှန်း ငါတစ်ခါမှမသိခဲ့ဘူး"

လျိုယွဲ့ကျန်းက တုံ့ပြန်သည့်အနေဖြင့် ရယ်လိုက်သည်။

"နီလာနှလုံးခန်းမနဲ့ ရေမှန်ခန်းမတို့ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်လာကတည်းက စစ်တုရင်ကစားရတာကြိုက်တဲ့ တပည့်တွေက ဂိုဏ်းထဲမှာ ရုတ်တရက် များပြားလာတာပါ"

"ကောင်းပြီ ငါနားလည်ပြီ မင်းသွားလို့ရပြီ"

လျိုယွဲ့ကျန်း ထွက်ခွာသွားသောအခါ ကျန်းပေရန်က သက်ပြင်းချပြီး ခေါင်းခါယမ်းမိသည်။

ဘာကြောင့် ဒီလိုဖြစ်လာရသည်ကို သူ အကြမ်းဖျင်း ခန့်မှန်းနိုင်သည်။

ပထမဆုံးအနေနဲ့ စစ်တုရင်က တူရိယာပစ္စည်းများထက် သင်ယူရ ပိုလွယ်ကူသည်။

ဆော့ပုံက သာမန်ဖြစ်နေလျှင်ပင် ဂိုကစားနည်းစည်းကမ်းများကို သိရုံမျှဖြင့် "စစ်တုရင်ကစားသည်" ဟု အခိုင်အမာပြောဆိုနိုင်ပြီး နီလာနှလုံးခန်းမသို့ လာရောက်လည်ပတ်ရန် အကြောင်းပြချက်တစ်ခု ရရှိစေသည်။

သို့သော် ဂီတသီအိုရီ သို့မဟုတ် တူရိယာတစ်ခုခုကို နားမလည်ဘဲ ရေမှန်ခန်းမသို့ သွားလျှင် အခြေအနေများက အဆင်မပြေဖြစ်သွားနိုင်သည်။

ဒုတိယအချက်မှာ ရေမှန်ခန်းမတွင် ၎င်း၏ကိုယ်ပိုင်စည်းကမ်းများရှိပြီး လာရောက်လည်ပတ်နိုင်သော အမျိုးသားတပည့်အရေအတွက်ကို ကန့်သတ်ထားသောကြောင့် ဒီလောက်ချဲ့ကားသော အခြေအနေမျိုးသို့ ဘယ်တော့မှ မရောက်ခဲ့။

'ဟူး ဒီလူတွေ ကျင့်ကြံဖို့မလိုဘူးလား ခန်းမထဲက အကြီးအကဲတွေက ဘာလို့ဒီကိစ္စကို ဘာမှမလုပ်ကြတာလဲ'

ထိုအတွေး သူ၏စိတ်ထဲသို့ ဝင်လာသည်နှင့် ကျန်းပေရန်က စကားမဲ့ခန်းမမှ အပြာရောင်အလံပါသော တပည့်တစ်ဦး သူ့ကိုဖြတ်သွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

'အင်း အပေါ်ကတန်းမဖြောင့်ရင် အောက်ကတန်းလည်း ကောက်မှာပဲ ဒီစိတ်နှလုံးပြန်ဂိုဏ်းက မကြာခင် ဒါမှမဟုတ် နောက်ကျရင်တော့ ပျက်စီးမှာပဲ'

စိတ်ထဲမှ ညည်းညူပြီးနောက် ကျန်းပေရန်က အဆောင်ဆောင်နေရာသို့ ပြန်လာသည်။

အပြင်ဘက်မှ စည်ကားသောလူအုပ်များနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ဒီနေရာက များစွာပို၍တိတ်ဆိတ်သည် သို့မဟုတ် ထိုနေရာသည် မပြောင်းမလဲကျန်ရှိနေသော တစ်ခုတည်းသောနေရာဖြစ်သည်ဟု ဆိုနိုင်သည်။

သူ၏အခန်းငယ်လေးထဲသို့ ဝင်ရင်း ကျန်းပေရန်က တံခါးဖွင့်သည်နှင့် ကြမ်းပြင်ပေါ်မှ စက္ကူစနှစ်ခုကို သတိပြုမိလိုက်သည်။

ကုန်းကောက်ယူရင်း သူက ပထမစာကို အရင်စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။

"လေရှည်က နွေအပူကို ယပ်ခတ်ပေး၏ စိမ်းလန်းသောမိုးမခပင်များက အေးမြသောအရိပ်ကို ပေး၏"

အဖွင့်စာကြောင်းမှပင် ကျန်းပေရန်က ထိုစာကို လင်ယုယန်က ထိုးထည့်သွားမှန်း သိလိုက်သည်။

နှုတ်ခွန်းဆက်သရန် ရာသီအလိုက်ပုံရိပ်များကို အသုံးပြုခြင်းက သူမ၏ထူးခြားသောဟန်ဖြစ်သည်။

ကျန်စာများမှာ သူယက်လုပ်ပေးခဲ့သော ကောက်ရိုးဦးထုပ်၏ လက်ရာအတွက် ကျေးဇူးတင်ကြောင်းနှင့် ချီးကျူးကြောင်းဖော်ပြချက်များသာ ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း "ဒုက္ခပေးမိတဲ့အတွက် ဦးခေါင်းနဲ့တိုက်ပြီး ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" နှင့် "ရှင့်ရဲ့ကြိုးစားအားထုတ်မှုကို ကျွန်မဘယ်တော့မှမမေ့ပါဘူး" ကဲ့သို့သော စကားစုများက ကျန်းပေရန်ကို အနည်းငယ်အဆင်မပြေဖြစ်စေဆဲပင်။

နောက်ဆုံးစာကြောင်းဖြစ်သော "ကျမ၏ နှိမ့်ချသောလက်ရာကို ပူးတွဲပေးလိုက်ပါသည် ရှင်၏ စင်ပေါ်တွင်ထားပြီး အထက်တန်းကျသော ဝေဖန်မှုပေးပါရန်" သို့ ရောက်သောအခါ ကျန်းပေရန်က အနီးအနားရှိ ရေစည်ပိုင်း၏ အဖုံးကိုမတင်ပြီး အတွင်းမှ ချည်ဖြင့်ချုပ်ထားသော စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

လင်ယုယန်က ဂိုဏ်းသို့ဝင်ရောက်စဉ် စကားမဲ့ခန်းမကို ရွေးချယ်ခဲ့ကတည်းက သူမတွင် စာပေဗီဇရှိကြောင်း ထင်ရှားသည်။

သူမက သူ၏အက်ဆေးများနှင့် အတွေးအမြင်များကို ကျန်းပေရန်၏ အကဲဖြတ်မှုအတွက် မကြာခဏ တင်ပြလေ့ရှိသည်။

သို့သော် ကျန်းပေရန်၏ မျက်စိထဲတွင်မူ ၎င်းမှာ သူ၏ဒိုင်ယာရီကို သူ့အား အခါအားလျော်စွာ ပေးဖတ်ခြင်းပင်ဖြစ်သည်။

ချည်ဖြင့်ချုပ်ထားသော စာအုပ်ကို သိမ်းဆည်းပြီးနောက် သူက ဒုတိယစာကို လှည့်လိုက်သည်။

ထိုတစ်စောင်မှာ လင်ယုယန်၏ စာထက် များစွာလျော့နည်းစွာ တန်ဆာဆင်ထားသည်။

"မင်းကိုမတွေ့လို့ ဒီစာထားခဲ့တယ်"

လက်မှတ်မှာ လူဘိုကွေးဟု ရေးထားသည်။

အစ်ကိုကြီးလူက အကြောင်းမရှိဘဲ သူ့ကိုမရှာတတ်ကြောင်း သိသောကြောင့် ကျန်းပေရန်က စာကိုအိတ်ကပ်ထဲထည့် တံခါးပိတ်ပြီး ပျံသန်းသည့်အမွေးတောင်ခန်းမသို့ ဦးတည်လိုက်သည်။

လမ်းကြောင်းနှင့် ရင်းနှီးသောကြောင့် သူက မကြာမီ အစ်ကိုကြီးလူ၏ တံခါးအပြင်ဘက်သို့ ရောက်ရှိပြီး နှစ်ချက်ခေါက်လိုက်သည်။

"ဘယ်သူလဲ"

လူဘိုကွေး၏ အသံက အတွင်းမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ကျွန်တော်ပါ ပေရန်"

"အာ ပေရန်"

ခြေသံများနောက်မှလိုက်လာပြီး "ကလစ်" ဟူသောအသံနှင့်အတူ တံခါးပွင့်လာသည်။

"အစ်ကိုကြီးလူကို နှုတ်ဆက်ပါတယ်"

ကျန်းပေရန်က လေးစားစွာ ဦးညွှတ်သည်။

"ဝင်ပြီးထိုင်"

ကျန်းပေရန်အတွက် လက်ဖက်ရည်ပူတစ်ခွက်ငှဲ့ပေးပြီးနောက် လူဘိုကွေးက မေးလိုက်သည်။

"မင်းစာကိုတွေ့လား"

"ဟုတ်ကဲ့ ကျွန်တော်မကြာသေးခင်က ရေမှန်ခန်းမမှာ အချိန်အများစုကုန်ဆုံးနေလို့ သိပ်မပြန်ဖြစ်ဘူး"

"အိုး မင်းတို့ခန်းမနှစ်ခု ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်တဲ့အကြောင်းတော့ ငါကြားမိတယ် နီလာနှလုံးခန်းမက ပုံမှန်ထက် ပိုစည်ကားနေတာ အံ့ဩစရာမရှိပါဘူး"

ကျန်းပေရန်က အပြုံးတုပြုံးပြီးမှ မေးလိုက်သည်။

"ဒီတစ်ခါ ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ"

"အင်း ဒါကနည်းနည်းတော့ အရှက်ရစရာပဲ မင်းအရင်တစ်ခေါက်ပေးတဲ့ စိတ်ငြိမ်မွှေးရနံ့ ဆေးလုံးတွေက ကုန်တော့မယ် ငါလည်းအစားထိုးတစ်ခု မရှာရသေးဘူး ဒါကြောင့် အရှက်မရှိပေမဲ့ မင်းကိုပဲ ထပ်တောင်းရတော့တယ်"

"အစ်ကိုကြီးကတော့ မြှောက်ပြောလွန်းပါတယ်"

ကျန်းပေရန်က သူ၏သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲမှ ပုလင်းနှစ်လုံးကို ထုတ်ယူပြီး စားပွဲပေါ်တွင် တင်လိုက်သည်။

"လောလောဆယ် ဒီနှစ်လုံးကို ယူထားလိုက်ပါ ကျွန်တော်ပြန်လာရင် နောက်ထပ်ယူလာပေးပါ့မယ်"

"ဒါက လုံလောက်တာထက်တောင် ပိုနေပါပြီ"

လူဘိုကွေးက သူ၏ကိုယ်ပိုင်သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲမှ စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ထုတ်ယူပြီး ကျန်းပေရန်ထံသို့ တွန်းပေးလိုက်သည်။

"မင်းဆေးလုံးတွေကို ငါအလကားမယူပါဘူး ဒါက ငါမတော်တဆတွေ့ခဲ့တဲ့ စိတ်နှလုံးကျင့်စဉ် စာအုပ်တစ်အုပ်ပဲ ပြန်ယူသွားပြီး လေ့လာကြည့်လိုက် ထိုးထွင်းသိမြင်မှုတစ်ခုခုများ ရနိုင်မလားကြည့်ပေါ့"