ခန်းမသခင်မှာ မျက်နှာနှစ်မျိုးရှိမှန်း မသိခဲ့ပေ

သူ့ရှေ့မှ စားပွဲပေါ်ရှိ စိတ်နှလုံးသိုင်းကျမ်းကို ကြည့်ရင်း ကျန်းပေရန်က အရာအားလုံးကို ချက်ချင်းနားလည်သွားသည်။

သူ၏အစ်ကိုကြီးက ဘာကြောင့် ရုတ်တရက် သူ့ထံမှ ဆေးလုံးများတောင်းရန် အစပြုလာသည်ကို သူအံ့ဩနေခဲ့သည်။

တကယ်တော့ ဒါက သူ့ကို စိတ်နှလုံးသိုင်းကျမ်း လက်ဆောင်ပေးရန် အကြောင်းပြချက်တစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။

ကျန်းပေရန်က သူ၏စွမ်းအားအမှန်ကို သူ၏အစ်ကိုကြီးထံ ဘယ်တော့မှ ထုတ်မဖော်ခဲ့သောကြောင့် လူဘိုကွေး၏ မျက်လုံးထဲတွင် သူက ဂိုဏ်းထဲတွင် ငါးနှစ်ကြာပြီးနောက် ချီသန့်စင်ခြင်း ပဉ္စမအဆင့်သို့သာ ရောက်ရှိသေးသော အားနည်းသည့် ညီငယ်လေးတစ်ယောက်အဖြစ်သာ ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။

ကျန်းပေရန်ကို ဂိုဏ်းသို့ ခေါ်ဆောင်လာသူအနေဖြင့် လူဘိုကွေးက ဒီကိစ္စအတွက် တစ်ခုခုလုပ်ပေးရန် သူ၏တာဝန်ဖြစ်သည်ဟု ခံစားမိသည်။

သူ၏အစ်ကိုကြီး၏ စေတနာကို မငြင်းပယ်လိုသောကြောင့် ကျန်းပေရန်က စိတ်နှလုံးသိုင်းကျမ်းကို ဦးညွှတ်ကာ လက်ခံလိုက်သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အစ်ကိုကြီး"

"ကျေးဇူးတင်ဖို့မလိုပါဘူး ဒါကို တန်းတူဖလှယ်တယ်လို့ပဲ သဘောထားလိုက်"

လူဘိုကွေးက ပြောပြီး လက်ဖက်ရည်ပူတစ်ငုံ သောက်လိုက်သည်။

"ပြီးတော့ ငါခဏလောက် တံခါးပိတ်ကျင့်တော့မယ် တစ်ခုခုဖြစ်လာရင် မင်း အစ်ကိုကြီးချူကို အရင်သွားရှာလို့ရတယ်"

သူ၏လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ကောက်ယူလိုက်သော ကျန်းပေရန်က ချက်ချင်းမေးလိုက်သည်။

"အစ်ကိုကြီး အဆင့်တက်တော့မလို့လား"

"အတိအကျတော့ မဟုတ်ဘူး ငါ့သိုင်းကွက်တွေနဲ့ပတ်သက်ပြီး ထိုးထွင်းသိမြင်မှုအသစ်တွေ ရလာလို့ အဲ့ဒါတွေကို သန့်စင်ဖို့ အာရုံစိုက်ချင်လို့"

"ဒါဆိုရင် အစ်ကိုကြီး နားလည်သဘောပေါက်မှုမှာ ချောမွေ့စွာ အဆင့်တက်နိုင်ပါစေလို့ ကျွန်တော်ဆုတောင်းပေးပါတယ်"

အကယ်၍သာ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်တက်ခြင်းဖြစ်ပါက ကျန်းပေရန်က တစ်နည်းနည်းဖြင့် ကူညီပေးနိုင်လောက်သည်။

သို့သော် သိုင်းကွက်များနှင့် ပတ်သက်လာလျှင် သူလုပ်ပေးနိုင်တာ သိပ်မရှိပေ။ ထိုအရာများက ကိုယ်ပိုင်ဉာဏ်အလင်းဖြင့်သာ နားလည်သဘောပေါက်ရသည်။

သာမန်အကြောင်းအရာများအကြောင်း အနည်းငယ်ထပ်မံစကားစမြည်ပြောပြီးနောက် ကျန်းပေရန်က ထွက်ခွာရန် ထရပ်လိုက်သည်။

'ဒီတရားစခန်းဝင်ပြီးရင် အစ်ကိုကြီး အဆင့်တက်ဖို့ နီးစပ်လောက်ပြီ ငါ့ရဲ့ပြင်ဆင်မှုတွေကို ပိုမြန်မြန်အပြီးသတ်သင့်တယ်'

သူလိုအပ်သော ပစ္စည်းများထဲမှ ပျောက်ဆုံးနေသော ဖီးနစ်ပန်းကို တွေးမိရင်း ကျန်းပေရန်က ပြောင်းလဲသွားပြီဖြစ်သော နီလာနှလုံးခန်းမသို့ ပြန်မသွားရန် ဆုံးဖြတ်ပြီး ရေမှန်ခန်းမသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ဦးတည်လိုက်သည်။

......

"ခန်းမသခင် ဧည့်သည်ရောက်နေပါတယ်"

သစ်ခွရေစင်အဆောင်တွင် ပျင်းရိစွာ လှဲလျောင်းနေသော ရှီဖုန်းလန်က ရှောင်လေး ဧည့်သည်ရောက်နေကြောင်း ပြောသောအခါ ချက်ချင်းပင် တက်ကြွသွားသည်။

"ပေရန်လေးလား"

"မ မဟုတ်ပါဘူး ကြယ်တာရာရှုပ်ထွေးခန်းမက စောင့်ရှောက်သူထန်ယင်ဟောင်ပါ"

"ဟမ့်…."

ရှီဖုန်းလန်၏ မျက်နှာက ချက်ချင်းညှိုးကျသွားပြီး နှုတ်ခမ်းစူလိုက်သည်။

"ငါမရှိဘူးလို့ သူ့ကိုပြောလိုက်"

"ဒါပေမဲ့ စောင့်ရှောက်သူယွီက ပြောထားတယ် တခြားခန်းမတွေက အဆင့်မြင့်အဖွဲ့ဝင်တွေ လာတွေ့ရင် ဒါက ယဉ်ကျေးမှုအရပဲဖြစ်နေရင်တောင် အကောင်းဆုံးကတော့"

"တော်ပြီ တော်ပြီ ငါသိပြီ သူ့ကို ပင်မခန်းမမှာ စောင့်ခိုင်းလိုက်"

"ဟုတ်ကဲ့"

ပျော်ရွှင်စွာ သဘောတူရင်း ရှောင်လေးက အပြင်သို့ ထွက်သွားသည်။

ပင်မတံခါးဝတွင် ရှောင်လေးက ထန်ယင်ဟောင်ကို ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

"စောင့်ရှောက်သူထန် ကျွန်မနောက်ကနေ ပင်မခန်းမကို လိုက်ခဲ့ပါ ခန်းမသခင် မကြာခင် ရောက်လာပါလိမ့်မယ်"

"ကျေးဇူးအများကြီးတင်ပါတယ်"

ခေါင်းညိတ်ရင်း ထန်ယင်ဟောင်က ရှောင်လေးနောက်သို့ လိုက်ပါသွားသည်။

"အိုး ဒီပန်းတွေက ငါနောက်ဆုံးတစ်ခေါက်လာတုန်းကထက် ပိုပြီးလန်းဆန်းနေသလိုပဲ"

ပင်မခန်းမသို့ ခြေချလိုက်သည်နှင့် ထန်ယင်ဟောင်က အံ့ဩစွာ မေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့ မကြာသေးခင်က ကျွန်မ ပန်းတွေအကြောင်း စာအုပ်တချို့ဖတ်ထားလို့ အခု သူတို့ကို ဘယ်လိုဂရုစိုက်ရမလဲဆိုတာ ပိုသိလာပါတယ်"

"မင်းမှာ ဒီအတွက် ပါရမီတော်တော်ရှိရမယ် ဒါတွေအားလုံးက ရှားပါးတဲ့ပန်းတွေပဲ ပြုစုရတာ တော်တော်ခက်တယ်"

"ဟုတ်ကဲ့ သူတို့ကို ကောင်းကောင်းဂရုစိုက်နိုင်ဖို့ အကောင်းဆုံးကြိုးစားပါ့မယ်"

ထန်ယင်ဟောင် ပန်းများကို ချီးကျူးရင်း ရှောင်လေးနှင့် စကားစမြည်ပြောနေစဉ် အသံတစ်သံ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။

"စောင့်ရှောက်သူထန် ဒီနေ့ ဒီခန်းမသခင်ကို ဘာကိစ္စနဲ့ လာတွေ့တာလဲ"

ရှီဖုန်းလန်၏ အသံကိုကြားရသောအခါ ထန်ယင်ဟောင်က ဦးညွှတ်ရန် လှည့်လိုက်စဉ်မှာပင် ယနေ့ ရှီဖုန်းလန်က ပုံမှန်နှင့်မတူကြောင်း သတိပြုမိလိုက်သည်။

သူမက အမြဲတမ်းလိုပင် လှပနေဆဲပင် နူးညံ့သော ပိုးဖိနပ်များကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး သူမ၏ဆံပင်ကို လိပ်ခွံအဆင်တန်ဆာများဖြင့် အလှဆင်ထားသည် သူမ၏ခါးကို လွင့်ပြယ်နေသော ပိုးဖြူဖြင့် ပတ်ထားပြီး သူမ၏မက်မွန်ပန်းမျက်ဝန်းများက အမြဲလိုပင် ဆွဲဆောင်မှုရှိနေသည်။

သို့သော်...

'သူမ ဘာလို့ ဒီနေ့ လည်ပင်းဟိုက်တဲ့အင်္ကျီ မဝတ်ထားတာလဲ'

"စောင့်ရှောက်သူထန်"

ရှောင်လေး၏ သတိပေးသံကိုကြားရသောအခါ ထန်ယင်ဟောင်က သူ ရိုင်းစိုင်းစွာ စိုက်ကြည့် နေမိကြောင်း သိရှိပြီး အမြန်ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

"ဒီနေ့ ကျွန်တော် ခန်းမသခင်လီကိုယ်စား ခန်းမသခင်ရှီနဲ့ အရေးကြီးကိစ္စတချို့ ဆွေးနွေးဖို့ လာခဲ့တာပါ"

"အိုး ဒါက ခန်းမသခင်လီကလည်း ငါ့ရဲ့ရေမှန်ခန်းမနဲ့ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ချင်လို့လား"

"အမ်"

ထန်ယင်ဟောင် ခဏတာ ချီတုံချတုံဖြစ်သွားသော်လည်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဟုတ်ပါတယ် အဲ့ဒီရည်ရွယ်ချက်နဲ့ပဲ ကျွန်တော်လာခဲ့တာပါ"

"ဒါဆိုရင်တော့ မင်းခရီးပင်ပန်းရကျိုးနပ်မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ငါစိုးရိမ်မိတယ် ငါ့ရဲ့ရေမှန်ခန်းမက လောလောဆယ်မှာ တခြားခန်းမတွေနဲ့ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ဖို့ ရည်ရွယ်ချက်မရှိဘူး"

"ခန်းမသခင်ရှီ လုံးဝငြင်းပယ်ခြင်းမပြုခင်မှာ ကျွန်တော်တို့ရဲ့စည်းကမ်းချက်တွေကို အရင်နားထောင်ကြည့်လို့ မရဘူးလား"

"မလိုပါဘူး ငါစည်းကမ်းချက်တွေ အများကြီးကြားပြီးပြီ ဒါပေမဲ့ လောလောဆယ်မှာတော့ ဒီခန်းမသခင်က နောက်ထပ်ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုတွေမှာ တကယ်ပဲ စိတ်ဝင်စားမှုမရှိဘူး မင်းအချိန်မဖြုန်းပါနဲ့တော့"

ရှီဖုန်းလန် သူ့ကို မည်မျှပြတ်သားစွာ ငြင်းပယ်သည်ကို မြင်သောအခါ ထန်ယင်ဟောင်က လက်လျှော့ရုံမှတစ်ပါး အခြားရွေးချယ်စရာမရှိတော့။

ဂိုဏ်းရေးရာကိစ္စများအကြောင်း အနည်းငယ်ထပ်မံ ယဉ်ကျေးမှုပြုပြီးနောက် သူထွက်ခွာသွားသည်။

ရှောင်လေး သူ့ကို လိုက်ပို့ပြီးပြန်လာသောအခါ ထန်ယင်ဟောင်ကို ယုံကြည်မှုရှိစွာ ပယ်ချခဲ့သော ရှီဖုန်းလန်က ယခုအခါ စားပွဲပေါ်တွင် အားမရှိစွာ မှောက်လျက်သားဖြစ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ မရယ်ဘဲမနေနိုင်တော့။

"စောင့်ရှောက်သူယွီသာ ခန်းမသခင်ရဲ့ အခုလေးတင်က ခန့်ညားတဲ့အရှိန်အဝါကို မြင်လိုက်ရင် ချီးကျူးမှာ"

"အာ ပင်ပန်းလိုက်တာ ပေရန်လေးက ဘာလို့ဒီနေ့မလာသေးတာလဲ ငါ ငါးစားချင်တယ် မဟုတ်ဘူး ငါကျားထိုးနွားထိုး ကစားချင်တယ်"

"အစ်ကိုကြီးပေရန်က မနေ့က သူမှာကိစ္စရှိတယ်လို့ ပြောသွားတယ်လေ"

ရှောင်လေး စကားမဆုံးမီမှာပင် ပင်မတံခါးမှ ခေါက်သံထွက်ပေါ်လာသည်။

"ကျွန်မ သွားဖွင့်လိုက်မယ်"

"သွား သွား"

ရှီဖုန်းလန်က အားမရှိစွာ လက်ဝှေ့ယမ်းပြသည်။ မကြာသေးခင်က တခြားခန်းမများမှ အဆင့်မြင့်ဧည့်သည်များ ဆက်တိုက်လာရောက်ခြင်းကြောင့် သူမ လုံးဝပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသည်။

သူမက မတ်မတ်ရပ်ပြီး သူမ၏အခွင့်အာဏာရှိသော ခန်းမသခင်အမူအရာကို ပြန်လည်ရယူရန် ပြင်ဆင်နေစဉ်မှာပင် သူမ စိတ်အားထက်သန်စွာ စောင့်မျှော်နေသော အသံတစ်သံကို ကြားလိုက်ရသည်။

ဝင်ပေါက်တွင် ကျန်းပေရန်က ရှောင်လေးကို နှုတ်ဆက်ပြီးသည်နှင့် မီးနီရောင်ပုံရိပ်တစ်ခုက သူ့ထံသို့ ပြေးဝင်လာသည်။

"ပေရန်လေး"

ကျန်းပေရန်က ဝင်လာသော တိုက်စစ်ကို လျင်မြန်စွာ ဘေးသို့ရှောင်တိမ်းပြီး လွန်ထွက်သွားသော ရှီဖုန်းလန်ကို ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

"ခန်းမသခင်ရှီကို နှုတ်ဆက်ပါတယ်"

သူ့ကိုဖမ်းမမိသောကြောင့် ရှီဖုန်းလန်က ပါးဖောင်းလိုက်သည်။

"မနေ့က ဘာလို့ငါနဲ့လာမကစားတာလဲ"

"ခန်းမသခင်ကို သတင်းပို့ပါတယ် ကျွန်တော်မနေ့က တောင်အောက်မှာ ကိစ္စရှိတယ်လို့ ရှောင်လေးကို အသိပေးခဲ့ပါတယ် ဒါကြောင့်"

"ငါဂရုမစိုက်ဘူး မင်းက ရှောင်လေးကိုပြောတာ ငါ့ကိုပြောတာမှမဟုတ်တာ ဒီနေ့ မင်းငါနဲ့ နောက်ထပ်နေ့တစ်ဝက် ပိုကစားပြီး အစားပြန်ပေးရမယ်"

"ကိစ္စ မရှိပါဘူး ဒါပေမဲ့ အရင်ဆုံး ကျွန်တော်ပန်းတွေကို ပြုစုရမယ်"

"အရင်ကစား အရင်ကစား ရှောင်လေးက ဒီမနက် ရေလောင်းပြီးပြီ"

"မရဘူး တာဝန်အရင်လုပ်ရမယ် ဒါငါတို့ရဲ့ သဘောတူညီချက်ပဲ"

"ကောင်းပြီလေ ဒါဆိုမြန်မြန်လုပ်"

ရှီဖုန်းလန်၏ စိတ်အားထက်သန်သောအကြည့်အောက်တွင် ကျန်းပေရန်က ခြံဝင်းထဲမှ ပန်းများကို အထူးသဖြင့် တောက်ပသောအနီရောင် ဖီးနစ်ပန်းကို ဂရုတစိုက် စစ်ဆေးလိုက်သည်။

'အင်း ဝတ်မှုန်ကူးဖို့ အသင့်ဖြစ်လုနီးပါးပဲ သက်ပြင်းချသံ ဒီရှားပါးပန်းတွေက တကယ်ကို အလုပ်ရှုပ်ရတယ် သူတို့ထဲက ဘယ်တစ်ပွင့်မှ ကိုင်းဖြတ်ခြင်းအားဖြင့် မျိုးပွားလို့မရဘူး တကယ်ခေါင်းရှုပ်ဖို့ကောင်းတယ်'

ကျန်းပေရန် မတ်တပ်ရပ်သည်ကို မြင်သောအခါ သူ့နောက်သို့ တစ်ချိန်လုံးလိုက်နေသော ရှီဖုန်းလန်က ချက်ချင်းမေးလိုက်သည်။

"ပြီးပြီလား ပြီးပြီလား"

သူ၏လက်မှ မြေကြီးများကို ခါချရင်း ကျန်းပေရန်က နောက်လှည့်လိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့ ပြီးပါပြီ ပြီးတော့ ဒီနေ့ ကျွန်တော်အန်စာတုံးနဲ့ ကစားဖို့ နည်းလမ်းအသစ်တစ်ခု ယူလာခဲ့တယ်"

"ကစားနည်းအသစ်"

ရှီဖုန်းလန်၏ မျက်လုံးများ ချက်ချင်းပင် လင်းလက်သွားသည်။

"ငါ့ကိုသင်ပေး ငါ့ကိုသင်ပေး"

စားပွဲဆီသို့ လျှောက်သွားရင်း ကျန်းပေရန်က ရှောင်လေးကို လက်ယပ်ခေါ်လိုက်သည်။

"လာ ရှောင်လေး သုံးယောက်ဆို ပိုပျော်စရာကောင်းတယ်"

"ကျွန်မ"

ရှောင်လေးက အံ့ဩစွာဖြင့် သူ့ကိုယ်သူ လက်ညှိုးထိုးပြသည်။

"အင်း"

စကားပြောရင်း ကျန်းပေရန်က သူ၏သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲမှ လေးထောင့်စက္ကူထူတစ်ရွက်ကို ထုတ်ယူပြီးနောက် ရှုပ်ထွေးစွာ ပြုလုပ်ထားသော ရုပ်သေးရုပ်ငယ်ဆယ့်နှစ်ရုပ်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

အသေးစိတ်ကျသော ရုပ်များကို အံ့ဩစွာကြည့်ရင်း ရှီဖုန်းလန်က ချီးကျူးသည်။

"ဝိုး ဒါတွေ မင်းကိုယ်တိုင်ထုထားတာလား ပေရန်"

"ဟုတ်ပါတယ် ခန်းမသခင်ကြိုက်ရင် ကျွန်တော်နည်းနည်းပေးနိုင်ပါတယ်"

"တကယ်လား ငါလိုချင်တယ် ငါလိုချင်တယ်"

သံကြိုးများကိုင်ထားသော အမျိုးသမီးစစ်သည်တော်တစ်ဦးကို ဆွဲယူရင်း ရှီဖုန်းလန်က ရောင်စုံဘုတ်ပြားကို ကြည့်ပြီး မေးလိုက်သည်။

"ဒီကစားနည်းကို ဘယ်လိုခေါ်လဲ"

"ဒါကို သူရဲကောင်းခြေသလုံးအိမ်တိုင်လို့ခေါ်တယ်"