ယနေ့မှစ၍ ဤနေရာသည် ငါ၏နန်းတော်ဖြစ်သည်

စစ်ယုဟွာ တစ်ယောက် ကိုယ့်ကိုယ်ကို မဖောက်ခွဲဖျက်ဆီးခြင်း မပြုနိုင်မီ အသတ်ခံလိုက်ရသည်ကို မြင်သောအခါ ကျိုးယန်၏ မျက်နှာသည် ပို၍ပင် ဖြူဖျော့သွားလေသည်။ ဤကောင်းကင်လူသား စွမ်းအားရှင်သုံးဦး၏ အစွမ်းသည် သူ၏အစွမ်းထက် များစွာသာလွန်ကြောင်း ထင်ရှားပေသည်။ သူနှင့် စစ်ယုဟွာတို့အတွက် သူတို့ကို ယှဉ်နိုင်ရန် အခွင့်အရေးမရှိချေ။

ရုတ်တရက် ကျိုးယန်က တိုက်ခိုက်မှုကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ပြောသည်။

“ကျုပ် လက်နက်ချတယ်။ ကျုပ်ကို မသတ်နဲ့။ ဒီနေ့ကစပြီး ကျုပ်ဧကရာဇ်ရဲ့ အမိန့်တွေကို မေးခွန်းမထုတ်ပဲ လိုက်နာပါ့မယ်။ ဧကရာဇ်က အရှေ့ကိုသွားခိုင်းရင် ကျုပ် အနောက်ကို ဘယ်တော့မှ မသွားပါဘူး။”

ထိုစကားကို ကြားသော်လည်း ယွမ်ရှန်ရှန်နှင့် အခြားသူများ၏ အမူအရာများ မပြောင်းလဲပဲ ရှိနေသည်။ ကျိုးယန် သူတို့၏ မျက်နှာများကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ အားလုံးသည် အလွန်တည်ငြိမ်နေကြပြီး သူလက်နက်ချသည်ဖြစ်စေ၊ မချသည်ဖြစ်စေ ဂရုမစိုက်သည့်အလားပင်။

သူတို့၏ အမူအရာများကို မြင်သောအခါ ကျိုးယန်၏ နှလုံး ချက်ချင်းတစ်ဝက်ခန့် အေးသွားခဲ့သည်။ သူတို့ သူ့ကိုသတ်ရန် စိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားကြတာလားဟု တွေးမိလိုက်သည်။

သူသည်လည်း ကောင်းကင်လူသား စွမ်းအားရှင်တစ်ဦးပင်ဖြစ်သည်။ လောကကြီးတွင် ကောင်းကင်လူသား စွမ်းအားရှင် မည်မျှရှိမည်နည်း။ အကယ်၍ သူတို့က သူ့ကို အရှင်ထားခဲ့လျှင် သူသည် ဆွမ်ဧကရာဇ်အတွက် တန်ဖိုးရှိလာနိုင်သည်။

ထိုအခိုက်တွင် ရှထျန်းယွမ်က

“ဂိုဏ်းချုပ်ကျိုး။ ဧကရာဇ် အတွက်တော့ ခင်ဗျားက အရှင်ထက် အသေက ပိုတန်ဖိုးရှိတယ်။”

ဤစကားများကို ကြားသောအခါ ကျိုးယန်၏ မျက်နှာ ချက်ချင်း မည်းမှောင်သွားသည်။

“ခင်ဗျားတို့က ကျုပ်ကို အသက်မချမ်းသာပေးဘူးဆိုရင် ကျုပ်က ခင်ဗျားတို့ကို အသေခံ တိုက်ရမှာပဲ။ ကျုပ်သွားရင် တစ်ယောက်တည်းတော့ သွားမှာမဟုတ်ဘူး။ တစ်ယောက်ယောက်ကိုတော့ဆွဲခေါ်သွားရမှာပဲ။”

သူ့စကားဆုံးသည်နှင့် ကျိုးယန်သည် သူ၏ရှေ့မှ စစ်ယုဟွာကဲ့သို့ပင် သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအား အားလုံးကို ချက္ကရထဲသို့ စုစည်းကာ ရှထျန်းယွမ်တို့ကိုပါ တစ်ပါတည်း ခေါ်သွားရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

သို့သော် ရှထျန်းယွမ်နှင့် သူ၏အဖော်များ၏ မျက်နှာများက မပြောင်းလဲပဲ ဆက်ရှိနေသည်။ သူတို့က ကျိုးယန် ကိုယ့်ကိုယ်ကို ဖောက်ခွဲဖျက်ဆီးခြင်းကို ကြောက်ရွံ့ခြင်း ရှိပုံမရပေ။

သူတို့၏ ဂရုမစိုက်သော အမူအရာများကိုမြင်သောအခါ ကျိုးယန် အလွန်စိတ်ပျက်သွားသည်။ သူက အသေခံတိုက်မည်ဟု ပြောသော်လည်း စိတ်ထဲတွင်မူ အမှန်တကယ် မသေချင်ပေ။ သူက သူတို့ကို ခြိမ်းခြောက်နေခြင်းသာဖြစ်၏။ သူတို့ နောက်ဆုံး အလျှော့ပေးသွားကာ သူ၏အသက်ကို ချမ်းသာပေးရန် ကြိုးစားနေခြင်းဖြစ်သည်။

ကျိုးယန် စိတ်ရှုပ်ထွေးသွားသည်။ အဘယ်ကြောင့် ဤသုံးယောက်သည် သေခြင်းကို လုံးဝမကြောက်ရွံ့ကြသနည်း။ သူကိုယ်သူ ဖောက်ခွဲဖျက်ဆီးခြင်း မလုပ်ဆောင်နိုင်မီ တားဆီးနိုင်သည့် စွမ်းရည် သူတို့မှာ ရှိသည်ဟု ယုံကြည်နေကြတာလား။

ထွက်ပေါက်ပိတ်နေသော ကျိုးယန်တစ်ယောက် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“ကျုပ်ကို အရမ်းကြီး မတွန်းပို့ကြနဲ့။ ကျုပ်အခုချက်ချင်း ကျုပ်ကိုယ်ကျုပ် ဖောက်ခွဲဖျက်ဆီးပစ်မယ်။”

သူလွတ်မြောက်နိုင်မည် မဟုတ်ကြောင်း သူသိသည်။ ဤသုံးယောက်က သူ့ကိုသတ်ရန် စိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားမှတော့ အတူတူသေခြင်းက ပိုကောင်းမည်။

ချက်ချင်းပင် ကျိုးယန်သည် ကိုယ့်ကိုယ်ကို ဖောက်ခွဲဖျက်ဆီးရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။ သို့သော် သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအား အားလုံးကို သူ၏ ချက္ကရထဲသို့ စုစည်းတော့မည်အပြုတွင် လီချင်ရို့နှင့် ယွမ်ရှန်ရှန်တို့က တစ်ပြိုင်နက်တည်း လှုပ်ရှားလိုက်ကြသည်။

မရေမတွက်နိုင်သော ဓားစွမ်းအင်များသည် ချက်ချင်းပင် ကျိုးယန်ထံသို့ ပျံသန်းသွား၏။ တစ်ပြိုင်နက်တည်းပင် များပြားလှသော ရေခဲမြားများလည်း ကောင်းကင်မှ ကျဆင်းလာသည်။ ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ကျိုးယန်သည် ရေခဲမြားများနှင့် ဓားစွမ်းအင်များ နှစ်မျိုးလုံးဖြင့် ထိုးဖောက်ခံလိုက်ရသည်။

စစ်ယုဟွာကဲ့သို့ပင် ကျိုးယန်သည် သူ့ကိုယ်သူ ဖောက်ခွဲဖျက်ဆီးရန် အခွင့်အရေး ဘယ်တော့မှ မရခဲ့ချေ။ အမှန်တော့ သူ့ကိုယ်သူ ဖောက်ခွဲဖျက်ဆီးလိုခဲ့ပါက သူလုပ်နိုင်သေးသည်။ သို့သော် သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအားအားလုံးကို မစုစည်းထားပါက ပေါက်ကွဲမှု အလွန်အားပြင်းမည် မဟုတ်သလို ထိခိုက်ပျက်စီးမှုလည်း များများစားစား ဖြစ်စေမည် မဟုတ်ပေ။ နောက်ဆုံးတွင် ကျိုးယန်၏ ခန္ဓာကိုယ် မြေပြင်ပေါ်သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ကျဆင်းသွားတော့၏။

……

ထိုအတောအတွင်း။

ရန်ခရိုင်တွင် အမျိုးမျိုးသော ဂိုဏ်းများမှ ဂိုဏ်းသားများသည် ရန်ခရိုင်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ကာ လုယက်ဖျက်ဆီးရန် ကြံစည်နေခဲ့ကြသည်။ သို့သော် သူတို့ အနီးသို့ပင် မချဉ်းကပ်နိုင်မီ မြို့အထက် ကောင်းကင်ယံတွင် ထူးဆန်းသော ပုံစံတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ ဂိုဏ်းသားများ မတုံ့ပြန်နိုင်မီ ထိုပုံစံသည် ရုတ်တရက် မရေမတွက်နိုင်သော အလင်းတန်းများကို ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။ ဂိုဏ်းသားများ၏ ခန္ဓာကိုယ်များလည်း အလင်းတန်းများဖြင့် ထိုးဖောက်ခံလိုက်ရသည်။

အချို့မှာ အလွန်ကြောက်လန့်သွားသဖြင့် ချက်ချင်းထွက်ပြေးကြသော်လည်း ပုံစံမှလာသော အလင်းတန်းများသည် အလွန်လျင်မြန်ပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ပစ်မှတ်များထံသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

ထိုဂိုဏ်းသားများသည် ရန်ခရိုင်၏ တံခါးများအနီးသို့ ချဉ်းကပ်မိနှင့်ပြီဖြစ်ပြီး ဤအချိန်တွင် ထွက်ပြေးရန် နောက်ကျသွားပြီဖြစ်သည်။ မကြာမီတွင် ရန်ခရိုင်၏ ဝင်ပေါက်ပတ်ပတ်လည်တွင် အလောင်းများ ပြန့်ကျဲသွားတော့သည်။ အများစုမှာ အဓိကဂိုဏ်းကြီးများမှ အဖွဲ့ဝင်များ၏ အလောင်းများဖြစ်သည်။

ထိုအခိုက်တွင် ဝူမင်းသည် မြို့တံခါးအပြင်ဘက်တွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်များကို မသိရှိသေးသော်လည်း ကောင်းကင်ယံရှိ ပုံစံကိုမြင်ပြီးနောက် မသိုးမသန့် ခံစားချက်တစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ထိုစဉ်မှာပင် ထျန်းဝူဂိုဏ်းမှ တပည့်တစ်ဦး ဝူမင်း၏နောက်တွင် ပေါ်လာသည်။

“မင်းသား။ သတင်းကောင်းပါ။”

ထိုအသံ ရောက်လာသဖြင့် စိတ်သက်သာရာရသွားသော ဝူမင်းလည်း အနည်းငယ် မကျေမနပ်ဖြင့်

“ဘာလို့ ဒီလောက်နောက်ကျမှ ရောက်လာရတာလဲ။ ကျုပ်က အပြင်မှာ တစ်ခုခုဖြစ်နေပြီလို့ ထင်နေတာ။”

ထိုတပည့်က ပြုံးလျက်ပြောလိုက်သည်။

“ခုနက အတားအဆီးတစ်ချို့ ကြုံခဲ့ရလို့ ကျွန်တော်တို့ ကြန့်ကြာသွားတာပါ။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ အတားအဆီးတွေအားလုံး ရှင်းလင်းပြီးသွားပါပြီ။ ပြီးတော့ နန်းတော်ထဲက လူအားလုံးက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ထိန်းချုပ်မှုအောက်မှာ ရှိနေပါပြီ။ မင်းသား အခုပဲ လူတွေကို နန်းတော်ထဲ တိုက်ရိုက်ခေါ်သွားလို့ရပါပြီ။”

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဝူမင်း အလွန်ဝမ်းမြောက်သွားပြီး ချက်ချင်း အတည်ပြုလိုက်သည်။

“ရန်ခရိုင်ကို ခင်ဗျားတို့ သိမ်းပိုက်လိုက်ပြီလား။”

ထျန်းဝူဂိုဏ်းတပည့်က

“ဟုတ်ပါတယ် မင်းသား။ ရန်ခရိုင်ရဲ့ ကောင်းကင်လူသား စွမ်းအားရှင် တိုက်ပွဲမှာ ကျဆုံးသွားပါပြီ။ အခု ကျွန်တော်တို့က ရန်ခရိုင်ကို အပြည့်အဝ ထိန်းချုပ်ထားနိုင်ပါပြီ။”

ထိုသတင်း အတည်ပြုပြီးနောက် ဝူမင်း အားရပါးရရယ်မောလိုက်၏။ ထို့နောက်

“အရမ်းကောင်းတယ်။ အရမ်းကောင်းတယ်။ ကျုပ် ခင်ဗျားတို့ကို အကြည့်မမှားခဲ့ဘူးပဲ။ လုချန်း ပြန်လာတဲ့အခါ ရန်ခရိုင်က အရာအားလုံးကိုမြင်ပြီး ဘယ်လိုမျက်နှာထားမျိုး ဖြစ်နေမလဲဆိုတာ ကျုပ်တော်တော်သိချင်နေပြီ။ ဟားဟားဟား။”

“သွားကြစို့။ ကျုပ်တို့အခု နန်းတော်ကို သွားမယ်။ လုချန်းရဲ့ မိန်းမတွေ ဘယ်လောက်တောင် လှလဲဆိုတာ ကျုပ်မြင်ချင်နေပြီ။”

ချက်ချင်းပင် ဝူမင်းသည် ဝူမိသားစုမှ လူတစ်စုကို ဦးဆောင်ကာ ဝူစံအိမ်မှ တိုက်ရိုက်ထွက်ခွာသွားသည်။

ဝူဟယ်သည်လည်း အပြင်ဘက်မှ လှုပ်ရှားမှုများကို အာရုံခံမိပြီး အစေခံတစ်ဦးကို မေးလိုက်သည်။

“အပြင်မှာ ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ။”

အစေခံက အလျင်အမြန် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

“အရှင်မင်းသား။ ဒုတိယမင်းသားက ဝူမိသားစုရဲ့ တော်ဝင်မိသားစုဝင်တစ်ချို့နဲ့အတူ စံအိမ်ကနေ ထွက်သွားပါတယ်။”

ဤသို့ကြားသောအခါ ဝူဟယ်မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားသော ကောင်းကင်ယံရှိ ပုံစံကို တစ်ဖန်မော့ကြည့်ရင်း ထိုဂိုဏ်းအင်အားစုများ ရန်ခရိုင်ကို အမှန်တကယ် သိမ်းပိုက်နိုင်ခဲ့တာ ဟုတ်ရဲ့လားဟု သူတွေးမိသည်။ အကယ်၍ ထိုအတိုင်းဖြစ်ပြီး ဝူမင်းသာ ထိုဂိုဏ်းများ ထောက်ခံသော ဧကရာဇ်ဖြစ်လာပါက သူ အလွန်အမင်း အနေရခက်သွားမည်မဟုတ်ပါလား။

သို့သော် ဒါကမဖြစ်နိုင်ပေ။

ရန်ခရိုင်က ဒီလောက်လွယ်လွယ်ကူကူ ကျဆုံးသွားနိုင်ပါ့မလား။ ဒီနေရာမှာ လှည့်စားမှုတစ်ခုခု ရှိနေနိုင်မလား။

ထို့နောက် ဝူဟယ်က အစေခံကို ညွှန်ကြားလိုက်သည်။

“တစ်ယောက်ယောက်ကို သတင်းစုဆောင်းဖို့ အပြင်လွှတ်လိုက်။ ပြီးတော့ သတင်းတစ်ခုခုရရင် ချက်ချင်းပြန်လာခိုင်း။”

တစ်ခုခု မှာယွင်းနေသည်ဟု ဝူဟယ်အမြဲခံစားနေရသည်။ လုချန်း မည်သည့်အရေးပေါ်အစီအစဉ်ကိုမှ ချန်မထားခဲ့ဟု သူ မယုံကြည်ပေ။

ကျူးကဲ့ကျုံကောင်းသည် လုချန်း၏ဘေးတွင် ရှိနေသည်။ လုချန်း ထိုမျှလောက် မထက်မြက်လျှင်တောင် ကျူးကဲ့ကျုံကောင်းကတော့ မသိနိုင်ပဲ နေမှာလား။

ကျူးကဲ့ကျုံကောင်းက လုချန်းအား အရန်လှည့်ကွက်အချို့ သို့မဟုတ် ဝှက်ဖဲအချို့ပင် ချန်ထားရန် အကြံပေးခဲ့မည်မှာ သေချာသည်။ ဝူမင်းနှင့် သူ၏အဖွဲ့ ယခုထွက်သွားခြင်းက သေလမ်းကိုသာ ရင်ဆိုင်ရနိုင်ဖွယ်ရှိသည်ဟု ဝူဟယ် ခံစားမိသည်။

သူသေဆုံးရမည့်အချိန် မလိုတော့ကြောင်း ဝူမင်း မသိခဲ့ပေ။

မကြာမီ မြင်းရထားဖြင့် ဝူမင်း နန်းတော်၏ ဝင်ပေါက်သို့ ရောက်ရှိလာသည်။ တံခါးများတွင် အစောင့်များ မရှိပေ။ ကင်းသမားတစ်ဦးပင် ရှိမနေပေ။

နန်းတော်သည် အမှန်တကယ် သိမ်းပိုက်ခံထားရသည့်အလားပင်။ ရထားပေါ်မှ ဆင်းလာသော ဝူမင်းလည်း ထိုမြင်ကွင်းကိုမြင်ပြီး ရယ်မောလျက်

“ဒီနေ့ကစပြီး ဒါက ငါ့ရဲ့ နန်းတော်ဖြစ်ပြီ။”

ဤအခိုက်တွင် မျက်နှာလုပ်ချင်သော အစေခံတစ်ဦးက

“မင်းကြီး။ အခု ကိုယ်ကိုယ်ကို ‘ငါကိုယ်တော်’ လို့ သုံးနှုန်းသင့်ပါပြီ။”

ဝူမင်း ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားသည်။ “အိုး ဟုတ်သားပဲ။ အခု ရန်ခရိုင်ကို သိမ်းပိုက်ပြီးပြီဆိုတော့ နောက်ဆိုရင် ‘ငါကိုယ်တော်’ က ရှနိုင်ငံတော်ရဲ့ အုပ်စိုးသူဖြစ်လာတော့မှာပဲ။ ဟားဟားဟား။ ”

“သွားကြစို့။ ကျုပ်ရဲ့ ချစ်လှစွာသော မိဖုရားတွေက ဘယ်လိုရုပ်ရည်ရှိလဲ သွားကြည့်ကြရအောင်။”

စကားဆုံးသည်နှင့် ဝူမင်းသည် ဝူတော်ဝင်မိသားစုဝင်တစ်ချို့ကို ဦးဆောင်ကာ နန်းတော်အတွင်းသို့ ပိုမိုနက်ရှိုင်းစွာ ဝင်ရောက်သွားသည်။ သို့သော် သူတို့ နန်းတော်တံခါးများမှတဆင့် အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်နှင့် ယမ်းသေနတ်များ ကိုင်ဆောင်ထားသော စစ်သားများ လျင်မြန်စွာ ပေါ်ထွက်လာပြီး သူတို့အားလုံးကို ဝန်းရံလိုက်ကြသည်။

စစ်သားများကိုမြင်သောအခါ ဝူမင်း ရုတ်တရက် မှင်တက်သွားသည်။ နန်းတော်ကို သိမ်းပိုက်ပြီးပြီဟု ပြောခဲ့သည် မဟုတ်လား။ အဘယ်ကြောင့် ရှနိုင်ငံတော်၏ စစ်သားများ ရှိနေသေးသနည်း။