မင်းဘာသာ အဆုံးစီရင်လိုက်စမ်း
Vol. 6 Ch. 76
သူ့အလှည့်ရောက်လာသည်ကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ လော့ချန်သည် တွန့်ဆုတ်ခြင်းမရှိဘဲ ကြိုးတစ်ချောင်းကို အသုံးပြုကာ ချောမွတ်စွာ ဆင်းသက်လိုက်သည်။
“ဘမ်း…”
ခြေထောက်များသည် မြေပြင်သို့ ထိတွေ့လိုက်ပြီး လော့ချန်သည် မြူခိုးအဆိပ်သင့်ရေအိုင်တစ်ခုအနီးသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ရေအိုင်ငယ်များနှင့် ရေမြှုပ်ပင်များ၊ ချုံပုတ်များ ရှိနေသည်။
သူသည် လေးဘက်လေးတန်သို့ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ အခြားမည်သူမျှ မရှိကြောင်း တွေ့ရသည်။ ဤသည်မှာ အံ့ဩစရာမဟုတ်ပေ။ လူငါးဆယ်သည် တစ်ပြိုင်နက် ထွက်ခွာလာကြသော်လည်း ဆင်းသက်သည့်နေရာများမှာ တူညီမနေခဲ့ပေ။ ဤ ကျယ်ပြောလှသော တောအုပ်အတွင်း၌ လူငါးဆယ်ဆိုသည်မှာ ပင်လယ်ထဲရှိ ရေစက်မျှသာ ဖြစ်သည်။ လူငါးသောင်းပင်လျှင် ဤတောထဲတွင် မထင်ရှားနိုင်ပေ။
“ရွှီ…”
လော့ချန်သည် ချီယွမ်ကျွန်း၏ အတွင်းပိုင်းသို့ ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်နေစဉ် ရုတ်တရက် ဟောက်သံတစ်ခုနှင့်အတူ မီးခိုးရောင်အရိပ်တစ်ခုသည် လေထဲသို့ ခုန်တက်လာကာ သူ့ဆီသို့ အလျင်အမြန်ပြေးဝင်လာသည်။
“သေစမ်း…”
လော့ချန်သည် ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားသည့်အတိုင်း လက်သီးတစ်ချက်ကို ရိုက်ချလိုက်သည်။
“ဘုန်း…”
လက်မောင်းအရွယ်ရှိ မီးခိုးရောင်မြွေတစ်ကောင်သည် ဦးခေါင်းပေါက်ကွဲသွားပြီး အဖြူရောင်နှင့် အနီရောင်များ လွင့်စင်ထွက်ကာ မြေပြင်တစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။
“ကြယ်နှစ်ပွင့်အနိမ့်အဆင့် နတ်ဆိုးသားရဲ မီးခိုးရောင်အရိပ်မြွေ…”
အလောင်းကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ လော့ချန်၏ မျက်လုံးများ တောက်ပလာသည်။ သူသည် အထောက်အထားတံဆိပ်ပြားကို ထုတ်ယူပြီး သွေးစွန်းတစ်ချက်ထိလိုက်သည်။
ချက်ချင်းဆိုသလို တံဆိပ်ပြားပေါ်တွင် “တစ်” ဟူသော စာလုံးတစ်လုံး ပေါ်လာသည်။
“တစ်မှတ်ရပြီ…”
လော့ချန်၏ စိတ်ထဲတွင် ဝမ်းမြောက်မှုပြည့်လျက် ရှိသည်။ ရောက်ရောက်ချင်းမှာပင် တစ်မှတ်ရရှိခဲ့သည်မှာ ဖွင့်ပွဲအောင်မြင်မှုတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။ လော့ချန်သည် ချီယွမ်စမ်းသပ်မှုတွင် ပါဝင်ရသည့် ရည်ရွယ်ချက်ကို မမေ့လျော့ခဲ့ပေ။
ပတ်ဝန်းကျင်တွင် လူသူမရှိကြောင်း သေချာသည့်အခါ၊ သူသည် သိုင်းဝိညာဉ်ကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ပြီး မီးခိုးရောင်အရိပ်မြွေ၏ သားရဲဝိညာဉ်ကို စုပ်ယူလိုက်သည်။ ထိုအခါ မီးခိုးရောင်မြွေငယ်တစ်ကောင်သည် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသည်နှင့်အမျှ လော့ချန်သည် စွမ်းအင်လှိုင်းဝဲထဲရှိ နဂါးစွမ်းအင်များ တက်ကြွလာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။
“သားရဲဝိညာဉ်ကို စုပ်ယူတာကလည်း စစ်မှန်သောနဂါးစွမ်းရည်ကို ကျင့်ကြံရာမှာ အကူအညီဖြစ်တယ်ဆိုတာ တကယ်ပဲ…”
လော့ချန်၏ စိတ်ထဲတွင် ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြည့်လျက် ရှိသည်။
ဤချီယွမ်ကျွန်းပေါ်တွင် နတ်ဆိုးသားရဲများ အမြောက်အမြားရှိနေသည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူသည် စိတ်ကြိုက်စုပ်ယူရန် ဆုံးဖြတ်ထားသည်။
“ရှုး…”
ခြေလှမ်းတစ်လှမ်းနင်းလိုက်ရင်း လော့ချန်သည် ပိုမိုနက်ရှိုင်းသောနေရာသို့ ထွက်ခွာသွားသည်။
“အို… ဘယ်လောက်မွှေးလိုက်တဲ့ အနံ့လဲ…”
သိပ်မဝေးသေးသည့်နေရာသို့ ရောက်ရှိသွားသည့်အခါ လော့ချန်သည် ရုတ်တရက် မွှေးရနံ့တစ်ခုကို ရရှိလိုက်သည်။ ပတ်ဝန်းကျင်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏အကြည့်များသည် ဆယ်မီတာအကွာရှိ ရေအိုင်တစ်ခုထဲတွင် ရပ်တန့်သွားသည်။ ရေအိုင်အလယ်တွင် မြေဆီလွှာတစ်ခုထဲ၌ သန့်စင်ပြီး အပြစ်အနာအဆာကင်းသော အဖြူရောင်အပင်တစ်ပင်ရှိပြီး ၎င်းသည် မြွေငယ်ပုံစံဖြည့်လျက် မှုန်ဝါးသော ကျောက်စိမ်းအလင်းဖြင့် တောက်ပနေသည်။
“ကြယ်သုံးပွင့်ဝိညာဉ်ဆေး ကျောက်စိမ်းမြွေမြက်…”
လော့ချန်၏ မျက်လုံးများ တောက်ပလာသည်။ ဤနေရာတွင် နတ်ဆိုးသားရဲများသာမက ထူးခြားရတနာများလည်း များပြားလှသည်ဟု သူမထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။ ကြယ်သုံးပွင့်ဝိညာဉ်ဆေးတစ်ပင်သည် ငွေသိန်းနှစ်ဆယ်မှ သုံးဆယ်တန်ဖိုးရှိသည်။ ကျောက်စိမ်းမြွေမြက်သည် အလွန်ရှားပါးပြီး ၎င်း၏တန်ဖိုးမှာ ပို၍မြင့်မားနိုင်သည်။ ယခုအခါ လော့ချန်ထံတွင် ကြယ်သုံးပွင့်ဆေးလုံးသုံးလုံးသာ ကျန်ရှိတော့ပြီး ဝိညာဉ်ဆေးများ လိုအပ်နေသည့်အချိန်တွင် ဤကျောက်စိမ်းမြွေမြက်သည် အချိန်ကိုက်ရောက်ရှိလာသည်။
တွန့်ဆုတ်ခြင်းမရှိဘဲ လော့ချန်သည် ရေအိုင်ဆီသို့ ခုန်ဝင်သွားကာ ကျောက်စိမ်းမြွေမြက်ကို ခူးယူရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။
ရေအိုင်နားသို့ ရောက်ရှိသည့်အချိန်တွင် ရုတ်တရက် အန္တရာယ်တစ်ခု၏ အရိပ်အယောင်ကို သူ၏စိတ်ထဲတွင် ခံစားလိုက်ရပြီး ချက်ချင်း ခြေလှမ်းများကို ရပ်တန့်လိုက်သည်။
ထို့နောက်ချက်ချင်း အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
“ဖျော…”
ရေအိုင်ထဲမှ ဧရာမလှိုင်းတစ်ခုထွက်ပေါ်လာပြီး ရေပုံးအရွယ်ရှိ ဧရာမမြွေတစ်ကောင်သည် ရေကို ဖြတ်ထွက်လာကာ အေးစက်လှသော မျက်လုံးနှစ်လုံးဖြင့် လော့ချန်ကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
“ဘုန်း…”
ဧရာမမြွေ၏ အမြီးကြီးသည် ဓားတစ်လက်ကဲ့သို့ လော့ချန်ဆီသို့ ပြင်းထန်စွာ လှည့်ပတ်ရိုက်ချလာသည်။
“ဘယ်လောက်မိုက်တဲ့ သားရဲကောင်လဲ…”
လော့ချန်သည် တိုးတိုးဖျော့ဖျော့ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး မထိတ်လန့်ဘဲ လက်သီးတစ်ချက်ဖြင့် ရင်ဆိုင်ရိုက်ချလိုက်သည်။
“ဘုန်း…”
လေထုပေါက်ကွဲသံနှင့်အတူ ပေါင်နှစ်သောင်းငါးထောင်ရှိသော အင်အားကြီးမားမှုသည် ဧရာမမြွေ၏ အမြီးကို အပေါက်ကြီးတစ်ခုဖြစ်ပေါ်စေပြီး သွေးမိုးသည် ချက်ချင်းဆိုသလို ရွှဲရွှဲစိုစွာ ကျဆင်းလာသည်။
“ရွှီး…”
ဧရာမမြွေသည် နာကျင်မှုကြောင့် မိုးကောင်းကင်သို့ မော့ဟောက်လိုက်ပြီး သွားစွယ်များပြည့်နှက်နေသော ပါးစပ်ကြီးဖြင့် လော့ချန်ကို ကိုက်ချလာသည်။ အနံ့ဆိုးလှိုင်းများသည် နှာခေါင်းထဲသို့ တိုးဝင်လာသည်။
“တောင်ခွဲ…”
အချိန်ဆွဲရန် မလိုလားသဖြင့် လော့ချန်သည် တောင်ခွင်းလက်သီးစွမ်းရည်ကို ချက်ချင်းအသုံးပြုလိုက်ပြီး လက်သီးတစ်ချက်ကို နှေးသယောင်ထင်ရသော်လည်း အလျင်အမြန်ဖြင့် ရိုက်ချလိုက်ကာ ဧရာမမြွေ၏ မေးရိုးကို ပြင်းထန်စွာ ထိမှန်သွားသည်။
“ဖျောင်း…”
ဤလက်သီးတစ်ချက်သည် ပေါင်တစ်သောင်းရှိအင်အားကို ပိုင်ဆိုင်ရုံသာမက မဖျက်ဆီးနိုင်သော အရှိန်အဟုန်ကိုပါ ယှဉ်ပြိုင်ထားသဖြင့် ဧရာမမြွေ၏ ဦးခေါင်းတစ်ခုလုံး ပေါက်ကွဲထွက်သွားပြီး သွေးများသည် ရေပန်းကဲ့သို့ ထိုးထွက်ကာ ရေအိုင်တစ်ခုလုံးကို နီရဲစေသည်။
လော့ချန်သည် အထောက်အထားတံဆိပ်ပြားကို ထုတ်ယူလိုက်ရာ ၎င်းပေါ်တွင် “လေး” ဟူသော စာလုံးတစ်လုံး ပေါ်လာသည်။
လေးမှတ်။
ဤဧရာမမြွေသည် ကြယ်နှစ်ပွင့်အလယ်အဆင့် နတ်ဆိုးသားရဲဖြစ်ပြီး ထိုအဆင့်ထဲတွင်ပင် အင်အားထူးခြားသူတစ်ဦးဖြစ်သည်။ လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်လေးရှိ သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦးပင်လျှင် ဤသားရဲကို တွေ့ဆုံလျှင် ခေါင်းကိုက်စရာဖြစ်လိမ့်မည်။ သို့သော် လော့ချန်ကမူ လက်သီးနှစ်ချက်ဖြင့်သာ ချက်ချင်းသတ်ဖြတ်နိုင်ခဲ့သည်။
လော့ချန်သည် ကျောက်စိမ်းမြွေမြက်ကို ခူးယူရန် ပြင်ဆင်နေစဉ် အန္တရာယ်တစ်ခုကို ထပ်မံခံစားလိုက်ရသည်။
တိုးတိုးတိမ်တိမ် ဟောက်သံများနှင့်အတူ အပြာရောင်အမွေးများဖြင့် တောက်ပနေသော အပြာရောင်ဝံပုလွေ ငါးကောင်သည် ချုံပုတ်များထဲမှ ထွက်လာကာ လော့ချန်ကို ဝိုင်းရံလျက် သွေးဆာသော အကြည့်များဖြင့် စူးစိုက်ကြည့်နေသည်။
“ကြယ်နှစ်ပွင့်အနိမ့်အဆင့် အပြာရောင်အမွေးဝံပုလွေ… ဟားဟား… ကောင်းလိုက်တာ…”
လော့ချန်သည် ဝမ်းမြောက်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ သူမထင်မှတ်ထားသည့်အတိုင်း ဤချီယွမ်ကျွန်းပေါ်တွင် နတ်ဆိုးသားရဲများ ဤမျှများပြားလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။ တစ်ကောင်သတ်ပြီးသည့်နောက် နောက်ထပ်တစ်အုပ်ရောက်လာသည်မှာ စစ်မှန်သောနဂါးစွမ်းရည်ကို လေ့ကျင့်ရန် နတ်ဘုံဥယျာဉ်နှင့်မခြား ဖြစ်နေသည်။
“သတ်… တောင်ခွဲ…”
လော့ချန်သည် ချက်ချင်း ဝံပုလွေများဆီသို့ ပြေးဝင်သွားသည်။
“ဘုန်း… ဘုန်း… ဘုန်း…”
ကြယ်နှစ်ပွင့်အနိမ့်အဆင့် နတ်ဆိုးသားရဲများသည် လော့ချန်ကို မည်သို့ခုခံနိုင်ပါမည်နည်း။
တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် အပြာရောင်အမွေးဝံပုလွေ ငါးကောင်စလုံး လွင့်ထွက်သွားကာ မြေပေါ်တွင် လဲကျလျက် ဒွါရ ခုနစ်ပေါက်မှ သွေးများစီးကျကာ သေဆုံးသွားသည်။
မှတ်တမ်းများကို စုဆောင်းပြီးနောက် လော့ချန်သည် ဒူးထောက်ထိုင်ချကာ သားရဲဝိညာဉ်များကို စတင်စုပ်ယူသည်။
ဆဋ္ဌဂံပုံစံ နတ်ဆိုးသားရဲဝိညာဉ်များ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသည်နှင့်အမျှ လော့ချန်၏ သိုင်းဝိညာဉ်အတွင်းရှိ ကြယ်များသည် တဖြည်းဖြည်း တောက်ပလာသည်။
အလွန်ကြီးမားသော စွမ်းအင်သန့်စင်မှုသည် လော့ချန်၏ ခန္ဓာကိုယ်သန်မာမှုကို ဆက်လက်အာဟာရဖြည့်ပေးနေပြီး စွမ်းအင်လှိုင်းဝဲထဲရှိ နဂါးစွမ်းအင်များသည် လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲ လှုပ်ရှားနေကာ မကြာမီ ပြောင်းလဲမှုတစ်ခုဖြစ်ပေါ်တော့မည့် အရိပ်အယောင်များ ပြသနေသည်။
“ဒီလိုဆက်သွားရင် မကြာခင်မှာ နဂါးစွမ်းအင်ဟာ ဒုတိယအကြိမ် ပြောင်းလဲမှုကို ပြီးမြောက်နိုင်လိမ့်မယ်…”
စုပ်ယူမှုပြီးဆုံးသည်နှင့် လော့ချန်သည် မျက်လုံးများဖွင့်လိုက်ပြီး ဝမ်းသာအားရဖြစ်နေသည့် အကြည့်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ စစ်မှန်သောနဂါးစွမ်းရည်၏ ပထမပြောင်းလဲမှုသည် သူ့အား ပေါင်ငါးထောင်ရှိ အင်အားကို တိုးမြှင့်ပေးခဲ့သည်။
မမျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း ဒုတိယပြောင်းလဲမှုပြီးမြောက်လျှင် သူ၏အင်အားသည် အနည်းဆုံး ပေါင်သုံးသောင်းအထိ ရောက်ရှိလိမ့်မည်။
ဤသည်မှာ မည်သည့်အဓိပ္ပာယ်ကို ဆိုလိုသနည်း။
ထိုအခါဆိုလျှင် လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်ငါးရှိ သိုင်းပညာရှင်ပင်လျှင် သူ၏လက်သီးတစ်ချက်ကို မခံနိုင်လိမ့်မည်။
“ဆက်လုပ်မယ်…”
လော့ချန်သည် စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို ထိန်းချုပ်လိုက်ပြီး ကျောက်စိမ်းမြွေမြက်ကို ခူးယူကာ ပိုမိုနက်ရှိုင်းသောနေရာသို့ ဆက်လက်ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။
ထိုအချိန်တွင် အနီးရှိ တောအုပ်ထဲမှ ခြေသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။
“လူရှိတယ်…”
လော့ချန်သည် မျက်မှောင်အနည်းငယ်ကြုံ့လိုက်သည်။ ဤမျှမြန်မြန်ဆန်ဆန် အခြားသူတစ်ဦးနှင့် တွေ့ဆုံရလိမ့်မည်ဟု သူမထင်ထားခဲ့ပေ။ သူသည် ခြေလှမ်းများကို ရပ်တန့်လိုက်သည်။
အသက်ရှူသံ နှစ်ချက်သုံးချက်ခန့် ကြာပြီးနောက် လူရိပ်တစ်ခုသည် တောအုပ်ထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။ အသက် ၁၆ နှစ် ၁၆ နှစ်ခန့်ရှိ အစိမ်းရောင်ဝတ်ရုံဝတ်ထားသော လူငယ်တစ်ဦးဖြစ်သည်။
“ကျောက်စိမ်းမြွေမြက်…”
ကျောက်စိမ်းမြွေမြက်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ထိုလူငယ်၏မျက်နှာတွင် လောဘစိတ်များ ထင်ဟပ်လာပြီး လော့ချန်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏မျက်လုံးများ တောက်ပလာသည်။
“မင်းက… လော့ချန်လား…”
“မင်းငါ့ကို သိတာလား…”
လော့ချန်သည် အနည်းငယ် အံ့သြသွားသည်။ ‘ဘယ်အချိန်ကတည်းက ငါဟာ နာမည်ကြီးသူဖြစ်နေတာလဲ...’
“သိတာပေါ့… မင်းဟာ အခုဆို လူတိုင်းရှာနေတဲ့ ထမင်းအိုးလိုပဲ…”
အစိမ်းရောင်ဝတ်ရုံဝတ်လူငယ်သည် မထီမဲ့မြင်ပြုစွာ ပြုံးလိုက်သည်။
“ငါဒီလောက်ကံကောင်းမယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး… မင်းကို ဦးဆုံးတွေ့ရရုံတင်မကဘူး ကျောက်စိမ်းမြွေမြက်ပါ ရလာတယ်… ဒါဟာ မိုးကောင်းကင်က ငါ့ကို နန်ချန်းအဖြစ် ထူးချွန်လာဖို့ ကံကြမ္မာပေးထားတာပဲ…”
“လူတွေက ငါ့ကို ရှာနေတယ်ပေါ့…”
လော့ချန်သည် အနည်းငယ် အံ့သြသွားသည်။
နန်ချန်းသည် လော့ချန်ဆီသို့ တစ်လှမ်းချင်း တိုးလာကာ မထီမဲ့မြင်ပြုစွာ ပြောလိုက်သည်။
“မင်းဘာသာ အဆုံးစီရင်လိုက်စမ်း… ငါကူညီလိုက်ရင် မင်းပိုပြီး နာကျင်ရလိမ့်မယ်…”
လော့ချန်သည် အံ့သြသွားသည်။ ထိုသူမှာ လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်သုံးရှိသူဖြစ်ပြီး ဤမျှရင့်သီးစွာ ပြောဆိုနေသည်မှာ ဘာကိုဆိုလိုသနည်း။ သူ့ကို ကိုယ်တိုင်အဆုံးစီရင်ရန် ပြောနေသည်တဲ့လား။
“မင်းနောက်နေတာလား…”
လော့ချန်သည် အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။
“ငါ နောက်နေတယ်လို့ ထင်နေတာလား…”
နန်ချန်းသည် မျက်လုံးများကို မကျေနပ်စွာ မှေးကျဉ်းလိုက်ပြီး မာန်အပြည့်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“မင်းကိုယ်တိုင် အဆုံးစီရင်ရင် အနည်းဆုံး ဂုဏ်သိက္ခာလေး ထိန်းသိမ်းနိုင်သေးတယ်… ငါလုပ်လိုက်ရင် မင်းဟာ အသက်ရှင်ချင်စိတ်နဲ့ သေချင်စိတ်နှစ်ခုစလုံး မဖြစ်နိုင်ဘူး…”
“ဟုတ်လား…”
လော့ချန်၏ မျက်လုံးများ အေးစက်သွားပြီး ခြေလှမ်းတစ်လှမ်းဖြင့် ခုန်ထွက်ကာ လက်သီးတစ်ချက်ကို အားပြင်းစွာ ရိုက်ချလိုက်သည်။
ဤသို့သော လူမျိုးအတွက် သူသည် စကားများများပြောရန် စိတ်မရှိပေ။
“ငါ့လက်နဲ့သေဖို့တောင် မထိုက်တန်တဲ့ကောင်…”
နန်ချန်းသည် မထီမဲ့မြင်ပြုစွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး လက်သီးတစ်ချက်ဖြင့် ရင်ဆိုင်ရိုက်ချလိုက်သည်။
“ဘုန်း...”
“အား…”
ရုတ်တရက် သည်းထိတ်ရင်ဖိုစရာ အော်ဟစ်သံတစ်ခုသည် တောအုပ်ထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သံလှိုင်းသွားသည်။ နန်ချန်း၏ လက်သီးတစ်ခုလုံး အရိုးများကျိုးကြေသွားပြီး လော့ချန်၏ လက်သီးသည် အရှိန်မလျော့ဘဲ သူ၏ရင်ဘတ်ကို ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ချလိုက်သည်။
“ဖလူး…”
သွေးတစ်ပွက်ကို ပန်းထုတ်လိုက်ပြီး နန်ချန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ဥက္ကာခဲကဲ့သို့ လွင့်ထွက်သွားကာ သစ်ပင်တစ်ပင်ကို ပြင်းထန်စွာ ဝင်တိုက်မိပြီး ဒွါရ ခုနစ်ပေါက်မှ သွေးများစီးကျလာသည်။
“မင်း… လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်သုံးမဟုတ်ဘူး… ငါ…”
လော့ချန်ကို မော့ကြည့်လိုက်ရာ နန်ချန်း၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ထိတ်လန့်မှုနှင့် နောင်တရမှုများ ပြည့်နှက်နေပြီး စကားအနည်းငယ်ကို ထွက်လာပြီးနောက် လည်ပင်းတစ်ဖက်သို့ ယိုင်သွားကာ မရှုမလှ အသက်ထွက်သွားသည်။