နဂါး၏ ပုံစံကိုးမျိုး

တောအုပ်ထဲတွင် လော့ချန်သည် နန်ချန်း၏ အလောင်းကို ကြည့်လိုက်ရင်း အနည်းငယ် စိတ်ပျက်သွားသည်။

“ဒီလိုနဲ့ သေသွားတာလား...”

သူ့ထံသို့ ရောက်ရှိလာသည့် သတင်းအရ လော့ချန်သည် လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်သုံးနှင့် အသုံးမကျသိုင်းဝိညာဉ်နိုးကြားသူတစ်ဦးသာဖြစ်သည်ဟု နန်ချန်းက ယုံကြည်ထားသည်။ သေဆုံးခါနည်းအချိန်တွင် ထိုအချက်မှာ မည်မျှ လွဲမှားနေသည်ကို သူ သဘောပေါက်ခဲ့သည်။ သို့သော် အချို့သော အမှားများသည် နောင်တရရန် အခွင့်အရေးမရှိခဲ့ပေ။

လော့ချန်သည် အလောင်းကို ကြည့်ရင်း တစ်စုံတစ်ခု စဉ်းစားလိုက်သည်။ နန်ချန်းက သူ့ကို လူအများက ရှာဖွေနေသည်ဟု ပြောခဲ့သည်မှာ စိတ်ဝင်စားစရာဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူ လက်ထိရိုက်ချက်ကို အနည်းငယ် ထိန်းချုပ်ထားခဲ့ပြီး အသက်ရှင်သူအဖြစ် ချန်ထားရန် ကြံရွယ်ခဲ့သည်။ သို့သော် နန်ချန်းသည် သူထင်ထားသည်ထက် အားနည်းနေခဲ့သည်။ သာမန်လက်သီးတစ်ချက်ဖြင့်ပင် သေဆုံးသွားခဲ့သည်။

“ဟွန့်... ငါ့ကို ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အဆုံးစီရင်ဖို့ ပြောရဲတာ၊ တော်တော်သန်မယ်ထင်ထားတာ...”

လော့ချန်သည် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး အထောက်အထားတံဆိပ်ပြားကို ထုတ်ယူကာ နန်ချန်း၏ သွေးစွန်းနေသည့် အဝတ်တစ်စကို ထိလိုက်သည်။ တံဆိပ်ပြားပေါ်တွင် ရုတ်ချည်း ငါးဆိုသည့် ဂဏန်းတစ်လုံး ပေါ်လာသည်။

“ငါးမှတ်၊ မဆိုးဘူး...”

လော့ချန်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ကျေနပ်မှုအရိပ်အယောင်များ ပေါ်လွင်လာသည်။ ဤငါးမှတ်မှာ နန်ချန်းက ပြိုင်ပွဲတွင် စုဆောင်းထားသည့် အမှတ်များဖြစ်ပြီး ယခုအခါ သူ့အတွက် အကျိုးအမြတ်ဖြစ်လာခဲ့သည်။

နန်ချန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ ပစ္စည်းများကို အကုန်လုံး သိမ်းဆည်းပြီးနောက် လော့ချန်သည် သူ၏ သိုင်းဝိညာဉ်ကို စတင်ဝါးမျိုလိုက်သည်။

“ဝမ်း...”

ရုတ်ချည်း အစိမ်းရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု တောက်ပလာပြီး ကြယ်ငါးပွင့်ပါဝင်သည့် ဓားပုံစံမြက်ပင်ငယ်တစ်ပင်သည် နန်ချန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထိုမြက်ပင်သည် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ဖြင့် ပြည့်လျှံနေသည်။

“ဒါက ကြယ်ငါးပွင့်သိုင်းဝိညာဉ်ပဲ၊ ဒါကြောင့် အရမ်းမာနကြီးနေတာကိုး...”

နန်ချန်း၏ သိုင်းဝိညာဉ်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ လော့ချန်သည် တိုးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။ အလုပ်သင်တပည့်များထဲတွင် ကြယ်သုံးပွင့်နှင့် ကြယ်လေးပွင့်သိုင်းဝိညာဉ်များကို နိုးကြားထားသူများပင် ရှားပါးသည်။ ကြယ်ငါးပွင့်သိုင်းဝိညာဉ်သည် အလွန်ထူးချွန်သည့် အဆင့်ဖြစ်သည်။

“ဝမ်း...”

ထိုသိုင်းဝိညာဉ်ကို ဝါးမျိုလိုက်သည့်အခါ လော့ချန်၏ စွမ်းအင်လေပြွန်ထဲရှိ နဂါးချီစွမ်းအင်သည် တစ်ချက်လှုပ်ယမ်းသွားပြီး ထိုစွမ်းအင်၏ ဦးခေါင်းပေါ်ရှိ ထူးထွက်နေသော အဖုနှစ်ခုသည် ပို၍ ထင်ရှားလာသည်။ မျက်လုံးများ ဖွင့်လှစ်တော့မည့်အလား ထင်ရသည်။

“သိုင်းဝိညာဉ်ကို ဝါးမျိုတာက စစ်မှန်တဲ့နဂါးကျင့်စဉ်အတွက် သားရဲဝိညာဉ်တွေထက် အဆပေါင်းများစွာ အကျိုးပိုရှိတာပဲ...”

လော့ချန်၏ စိတ်ထဲတွင် လူသတ်ပြီး သိုင်းဝိညာဉ်ဝါးမျိုရန် စိတ်အားထက်သန်မှုတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာသည်။ သို့သော် သူသည် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ထိုအတွေးများကို ဖယ်ရှားလိုက်သည်။ သူသည် လူသတ်မိစ္ဆာတစ်ယောက် ဖြစ်လာချင်သည်မဟုတ်။

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် တစ်ချက်လှစ်ခနဲ ရွေ့လျားသွားပြီး တောအုပ်၏ နက်ရှိုင်းရာနေရာသို့ ဆက်လက်ထိုးဖောက်သွားသည်။

ချီယွမ်ကျွန်းသည် ရှေးဟောင်းသစ်ပင်များနှင့် ရောထွေးနေသည့် တောအုပ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ ဤကျွန်းသည် ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်း၏ အုပ်ချုပ်မှုအောက်တွင်ရှိပြီး နှစ်စဉ်ကျင်းပသည့် ချီယွမ်စမ်းသပ်မှုမှလွဲ၍ ပြင်ပလူများ ဝင်ရောက်ခွင့်မရှိပေ။ ထို့အပြင် ဂိုဏ်း၏ စီမံခန့်ခွဲမှုကြောင့် ဤနေရာသည် နတ်ဆိုးသားရဲများ၏ နတ်ဘုံတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

ယခုအခါ ဤနေရာသည် လော့ချန်၏ ကျင့်စဉ်လေ့ကျင့်ရာ ဘဏ္ဍာမြေအဖြစ် ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။

တစ်နာရီအတွင်း လော့ချန်သည် ကြယ်တစ်ပွင့်နတ်ဆိုးသားရဲ နှစ်ဆယ်ကျော်နှင့် ကြယ်နှစ်ပွင့်သားရဲ ဆယ်ကျော်ကို သတ်ဖြတ်ခဲ့သည်။ ဤသို့ အဆက်မပြတ် သတ်ဖြတ်ပြီး ဝိညာဉ်ဝါးမျိုမှုကြောင့် သူ၏ စွမ်းအားသည် လျင်မြန်စွာ တိုးတက်လာခဲ့သည်။ သူ၏ အင်အားသည် ကျားငါးကောင်စွမ်းအားကို ကျော်လွန်ပြီး ပေါင်နှစ်သောင်းခြောက်ထောင်မှ ခုနစ်ထောင်အထိ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

ဤအရှိန်အဟုန်ဖြင့် ဆက်လက်ကျင့်စဉ်ပြုလုပ်ပါက နှစ်လမပြည့်မီ ထုံရွှမ်တတိယနယ်ပယ်သို့ ဖောက်ထွင်းနိုင်မည်ဟု လော့ချန်က ယုံကြည်ခဲ့သည်။

ကြယ်နှစ်ပွင့်သားရဲတစ်ကောင်၏ ဝိညာဉ်ကို ထပ်မံဝါးမျိုပြီးနောက် လော့ချန်သည် သူ၏ စွမ်းအင်လေပြွန်ထဲရှိ နဂါးချီစွမ်းအင်၏ မျက်လုံးများသည် သေးငယ်သည့် အက်ကွဲရာတစ်ခုဖွင့်လာပြီး ထိုမှတစ်ဆင့် စွမ်းအင်အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာသည်ကို သတိပြုမိသည်။

“မကြာလိုက်ဘူးပဲ...”

နဂါးချီစွမ်းအင်၏ ပြောင်းလဲမှုကို သတိပြုမိသည့်အခါ လော့ချန်၏ စိတ်သည် ထက်သန်လာသည်။ စစ်မှန်တဲ့နဂါးကျင့်စဉ်၏ နဂါးချီစွမ်းအင်ကိုးမျိုးသည် နဂါး၏ပုံစံကိုးမျိုးနှင့် ဆက်စပ်နေသည်။ မြွေကိုယ်၊ ယုန်မျက်လုံး၊ ကုလားအုတ်ဦးခေါင်း၊ မြင်းဗိုက်၊ ငါးအကြေး၊ ကျားခြေဖဝါး၊ လင်းယုန်ခြေသည်း၊ နွားနား၊ သမင်ဦးချို။

စစ်မှန်တဲ့နဂါးကျင့်စဉ်၏ ဒုတိယအဆင့်မှာ နဂါးချီစွမ်းအင်ဒုတိယပြောင်းလဲမှုဖြစ်ပြီး ယုန်မျက်လုံးတစ်စုံ ပေါ်ထွက်လာခြင်းဖြစ်သည်။ လော့ချန်ခန့်မှန်းရာတွင် ကြယ်နှစ်ပွင့်သားရဲ သုံးဆယ်မှ လေးဆယ်ခန့်ကို ထပ်မံဝါးမျိုပါက စစ်မှန်တဲ့နဂါးကျင့်စဉ်သည် ဒုတိယအဆင့်သို့ ဖောက်ထွင်းနိုင်မည်ဖြစ်သည်။

“ငါ့ရဲ့ အခုလက်ရှိ အမှတ်အမှတ်က ဘယ်လောက်ထိ ရှိလဲမသိဘူး... ဆယ်ယောက်ထဲ ဝင်နိုင်မလား...”

လော့ချန်၏ နတ်ဆိုးသားရဲအမဲလိုက်နှုန်းသည် အလွန်မြန်ဆန်နေသော်လည်း ချီယွမ်စမ်းသပ်မှုတွင် ပါဝင်သည့် တပည့်များထဲတွင် လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်ငါးရှိသူ ဆယ်ဂဏန်းကျော်ရှိပြီး ယှဉ်ပြိုင်မှုသည် အလွန်ပြင်းထန်သည်။ ထိပ်ဆယ်ဦးထဲသို့ ဝင်ရောက်ရန်မှာ မလွယ်ကူပေ။

“ဆက်လုပ်ရမယ်...”

ခဏအနားယူပြီးနောက် လော့ချန်သည် ပိုမိုနက်ရှိုင်းသော နေရာသို့ ဆက်လက်ထိုးဖောက်သွားသည်။

လမ်းတစ်လျှောက်တွင် သူသည် ကြယ်နှစ်ပွင့်အနိမ့်အဆင့်သားရဲ အချို့ကို ထပ်မံသတ်ဖြတ်ခဲ့သည်။ ထို့အပြင် လမ်းခရီးတွင် အလောင်းသုံးခုကိုလည်း တွေ့ရှိခဲ့သည်။

ထိုအလောင်းများသည် ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်း၏ အလုပ်သင်တပည့်ဝတ်စုံများကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး မျက်နှာများမှာ ပုံပျက်ပန်းပျက်ဖြစ်နေသည်။ ထင်ရှားစွာ နတ်ဆိုးသားရဲများက သတ်ဖြတ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ လော့ချန်၏ စိတ်ထဲတွင် ဝမ်းနည်းမှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ သိုင်းပညာလမ်းကြောင်းသည် အမှန်တကယ်ပင် ဆူးပင်များဖုံးလွှမ်းနေသည့် ဆူးခင်းလမ်းကြောင်းဖြစ်ပြီး အလွန်ရက်စက်သည်။ အင်အားကြီးမားသူတိုင်းသည် အလောင်းတောင်ပုံများနှင့် သွေးပင်လယ်ထဲမှ ဖြတ်သန်းလာခဲ့ရသူများဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် လော့ချန်သည် သတိတကြီးဖြင့် သတိထားလာသည်။ သူ၏ လက်ရှိအင်အားဖြင့် ကြယ်နှစ်ပွင့်အထွတ်အထိပ်သားရဲနှင့် ကြုံတွေ့ရပါက အလွန်အန္တရာယ်များလှသည်။

ကြယ်နှစ်ပွင့်အထွတ်အထိပ်သားရဲသည် လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်ခြောက်ရှိသူနှင့် ညီမျှသည်။ ထိုအဆင့်ရှိသူများသည် ခန္ဓာကိုယ်ပြောင်းလဲမှုအထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိထားပြီး အသက်စွမ်းအင်မှာ မီးတောက်ကဲ့သို့ ထက်သန်ကာ စိတ်ဝိညာဉ်သည် ဖြူစင်လှသည်။ သူတို့တွင် ဆင်ကြီးသုံးကောင်စွမ်းအား ဆိုသည့် ပေါင်ခုနစ်သောင်းငါးထောင်ရှိပြီး မယှဉ်နိုင်သည့် အင်အားဖြစ်သည်။ လော့ချန်၏ လက်ရှိအင်အားဖြင့်မူ ထိုသူများနှင့် လုံးဝမယှဉ်နိုင်ပေ။

အလောင်းများကို တွေ့ရှိပြီး သိပ်မဝေးသည့်နေရာသို့ ရောက်ရှိသွားသည့်အခါ လော့ချန်သည် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်လိုက်သည်။

“တိုက်ပွဲသံတွေပါလား...”

စစ်မှန်တဲ့နဂါးကျင့်စဉ်ကို ကျင့်စဉ်ပြုလုပ်ပြီးနောက် လော့ချန်၏ အာရုံခံစားမှုသည် ပို၍ ထက်မြက်လာခဲ့သည်။ ယခုအခါ ကီလိုရာပေါင်းများစွာဝေးကွာသည့် တောအုပ်ထဲမှ တိုက်ပွဲဆူညံသံများကို သူ ခံစားမိသည်။

ခဏမျှ တွန့်ဆုတ်ပြီးနောက် လော့ချန်သည် ထိုအသံများကို လိုက်လံရှာဖွေသွားသည်။

ရှေ့တွင် ထူထပ်သော တောအုပ်တစ်ခုရှိပြီး သစ်ပင်များအကြားမှ လမ်းကြောင်းများကို ဖြတ်ကာ လူရိပ်များ လှုပ်ရှားနေသည်ကို မှုန်ဝါးဝါးမြင်ရသည်။ အကြိမ်ကြိမ် သားရဲအော်သံများလည်း ထွက်ပေါ်လာသည်။

လော့ချန်သည် ကျောက်တုံးကြီးတစ်ခု၏ နောက်ကွယ်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီး ခေါင်းထောင်ကြည့်လိုက်သည်။

ရှေ့တွင် သစ်ပင်များကြားတွင် ပေ သုံးဆယ်ခန့်ကျယ်ဝန်းသည့် ကွင်းပြင်တစ်ခုရှိသည်။ ယခုအခါ ထိုနေရာသည် ဖရိုဖရဲဖြစ်နေသည်။

သားရဲကြီးငါးကောင်သည် အမျိုးသားတစ်ဦးနှင့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးဖြစ်သည့် အလုပ်သင်တပည့်နှစ်ဦးကို ဝိုင်းရံထားသည်။ ထိုသားရဲများသည် ကိုယ်ထည်ကြီးမားပြီး ခွေးဝံပုလွေပုံစံရှိသည်။ ၎င်းတို့၏ အမွေးအမျှင်များသည် အနက်ရောင်ဖြင့် တောက်ပနေပြီး အသက်ရှုထုတ်လိုက်သည့် အခါတိုင်း အနက်ရောင်မြူခိုးများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ အနီးအနားရှိ မြက်ပင်များသည် ထိုမြူခိုးထိသည်နှင့် လျင်မြန်စွာ ညှိုးနွမ်းသွားသည်။

လော့ချန်သည် ၎င်းတို့ကို မျက်စိဖြင့်တွေ့လိုက်သည့်အခါ ဤသည်မှာ ကြယ်နှစ်ပွင့်အလယ်အဆင့်နတ်ဆိုးဝံပုလွေများဖြစ်ကြောင်း ချက်ချင်းမှတ်မိသည်။ ၎င်းတို့၏ အင်အားသည် သိပ်မသန်မာဘဲ လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်သုံးနှင့် ညီမျှသည်။ သို့သော် ဤနတ်ဆိုးဝံပုလွေများသည် ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး အဆိပ်ဓာတ်ပါဝင်ပြီး အုပ်စုလိုက်လှုပ်ရှားလေ့ရှိသည်။ ကြိုတင်ပြင်ဆင်မှုမရှိဘဲ အဆိပ်ဓာတ်ထိခံရပါက လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်ငါးရှိသူပင်လျှင် ဒုက္ခရောက်နိုင်သည်။

ထိုအမျိုးသားနှင့် အမျိုးသမီးနှစ်ဦးသည် အင်အားမနည်းသူများဖြစ်ပြီး လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်လေးရှိသူများဖြစ်သည်။ သို့သော် ယခုအခါ ၎င်းတို့၏ မျက်နှာများသည် အဆိပ်ဓာတ်ကြောင့် ခရမ်းရောင်ဖြစ်နေပြီး ၎င်းတို့၏ စွမ်းအားဆယ်ရာခိုင်နှုန်းအနက် သုံးလေးရာခိုင်နှုန်းသာ ထုတ်သုံးနိုင်တော့သည်။ ထို့ကြောင့် ၎င်းတို့သည် အန္တရာယ်ကျရောက်နေသည့် အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိနေသည်။

“ရှမ်းမီး... ဒီနေ့ ငါတို့ ဒီကျွန်းမှာ သေရတော့မယ်ထင်တယ်...”

အပြာရောင်ဝတ်ရုံဝတ်ထားသည့် လူငယ်တစ်ဦးက စိတ်ပျက်အားငယ်စွာ ညည်းညူလိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် လူရိပ်တစ်ခုသည် ကွင်းပြင်ထဲသို့ အပြေးဝင်ရောက်လာပြီး အနီးဆုံးရှိ နတ်ဆိုးဝံပုလွေနှစ်ကောင်ဆီသို့ ခုန်ဝင်သွားသည်။

“အူး...”

ထိုနတ်ဆိုးဝံပုလွေများသည် ချက်ချင်းသတိပြုမိပြီး ပြန်လည်တိုက်ခိုက်ရန် လှည့်လာသည်။ သို့သော် လာသူ၏ အရှိန်သည် ၎င်းတို့ထက် ပိုမိုမြန်ဆန်သည်။

“ဘုန်း... ဘုန်း...”

နှစ်ချက်ဆင့်ပေါက်ကွဲသံထွက်ပေါ်လာပြီး ထိုနတ်ဆိုးဝံပုလွေနှစ်ကောင်သည် အော်ဟစ်လိုက်ရင်း ၎င်းတို့၏ ကြီးမားသည့် ကိုယ်ထည်များသည် ပိုးအိတ်ဟောင်းများကဲ့သို့ လွင့်ထွက်သွားပြီး မြေပေါ်သို့ ပြုတ်ကျကာ အတွင်းကလီစာများ အကုန်ပြတ်သတ်သွားသည်။

“သတ်...”

အပြာရောင်ဝတ်ရုံဝတ်လူငယ်သည် ခဏမျှ ကြောင်အမ်းသွားပြီးနောက် ချက်ချင်းပြန်လည်သတိရလာသည်။ သူ၏ လက်ထဲရှိ ဓားသည် အလင်းတန်းများအဖြစ် ရောယှက်သွားပြီး တစ်ချက်ဖြတ်ချလိုက်သည်နှင့် သူ့ရှေ့ရှိ နတ်ဆိုးဝံပုလွေ၏ ဦးခေါင်းသည် ပြတ်ထွက်သွားသည်။

ကျန်ရှိသည့် နတ်ဆိုးဝံပုလွေနှစ်ကောင်သည် အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ထိတ်လန့်စွာ ထွက်ပြေးသွားကာ တောအုပ်ထဲသို့ ချက်ချင်းပျောက်ကွယ်သွားသည်။

သေမင်းတံခါးဝမှ လွတ်မြောက်လာသည့်အခါ အပြာရောင်ဝတ်ရုံဝတ်လူငယ်သည် အကြိမ်အနည်းငယ် ပြင်းပြင်းထန်ထန် အသက်ရှုလိုက်ပြီး လော့ချန်ထံသို့ လက်သီးလက်ဝါးဆုပ်ပြီး အရိုအသေပေးလိုက်သည်။

“အကူအညီပေးခဲ့တာ ကျေးဇူးတင်တယ်...”

“လက်တစ်ဖက် လှုပ်လိုက်ရုံပါ...”

လော့ချန်သည် မျက်နှာပေါ်တွင် တည်ငြိမ်မှုကို ထိန်းထားသည်။

အားလုံးသည် ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်း၏ အလုပ်သင်တပည့်များဖြစ်သည်ဖြစ်ရာ ဤမြင်ကွင်းကို တွေ့လျှင် သူသည် လျစ်လျူရှုမထားနိုင်ပေ။

“ဝေါ့...”

ထိုအချိန်တွင် ဘေးတွင်ရှိသည့် အနီရောင်ဝတ်ရုံဝတ်ထားသည့် မိန်းမငယ်သည် သူမ၏ ကိုယ်ခန္ဓာတစ်ခုလုံး တုန်ယင်သွားပြီး ပါးစပ်မှ အနက်ရောင်မြူခိုးပါဝင်သည့် သွေးတစ်ချက်အန်ထွက်လာကာ မြေပေါ်သို့ ဖြည်းညင်းစွာ လဲကျသွားသည်။

“ရှမ်းမီး... အဆိပ်ဖြေဆေးလုံးကို မြန်မြန်သောက်လိုက်...”

အပြာရောင်ဝတ်ရုံဝတ်လူငယ်သည် ချက်ချင်း သူမကို ထိန်းကိုင်လိုက်ပြီး အဆိပ်ဖြေဆေးလုံးတစ်လုံးကို ကျွေးလိုက်သည်။ သူကိုယ်တိုင်လည်း တစ်လုံးကို သောက်သုံးလိုက်သည်။

လော့ချန်သည် မျက်ခုံးတစ်ချက်ပင့်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

“မင်းတို့ အဆိပ်ဖြေတာကို အာရုံစိုက်လုပ်ကြပါ... ငါ ဒီမှာ စောင့်ပေးမယ်...”

“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်...”

အပြာရောင်ဝတ်ရုံဝတ်လူငယ်သည် ကျေးဇူးတင်စိတ်ဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် ယခုအခါ အဆိပ်ဓာတ်ထိခံထားရပြီး ၎င်းတို့၏ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအားမှာ သုံးရာခိုင်နှုန်းမျှသာ ကျန်ရှိတော့သည်။ မည်သည့် ကြယ်နှစ်ပွင့်သားရဲတစ်ကောင်ကမဆို ၎င်းတို့ကို သတ်ဖြတ်နိုင်သည်။

ထို့ကြောင့် ၎င်းတို့သည် ပေါ့ဆမနေဘဲ အဆိပ်ဖြေရန် အသက်ရှုထိန်းညှိမှုကို စတင်လုပ်ဆောင်သည်။

လော့ချန်သည် နတ်ဆိုးဝံပုလွေများ၏ အလောင်းများကို ကြည့်ရင်း စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် စိတ်ပျက်သွားသည်။ ဤသားရဲဝိညာဉ်များကို ဝါးမျိုနိုင်ခြင်းမရှိသည့်အတွက် သူသည် ဘေးတွင် ဒူးထောက်ထိုင်လိုက်ပြီး စစ်မှန်တဲ့နဂါးကျင့်စဉ်ကို လည်ပတ်ကာ ယခင်ရရှိခဲ့သည့် စွမ်းအင်များကို စုပ်ယူဖြည့်သွင်းလိုက်သည်။

ကွမ်းတစ်ယာညက်စာ အချိန်ကြာပြီးနောက် အပြာရောင်ဝတ်ရုံဝတ်လူငယ်နှင့် အမျိုးသမီးငယ်တို့၏ မျက်နှာများသည် ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်လည်ရောက်ရှိလာပြီး ၎င်းတို့သည် ထရပ်လိုက်သည်။

“ဆရာကြီး... ကျွန်တော်က ကျိုးကျင်ချွမ်ပါ... ခုနကကိစ္စအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... ခင်ဗျားမရှိရင် ကျွန်တော်နဲ့ အစ်မဝမ်ရှမ်းတို့ ဒီကျွန်းမှာ သေသွားရမှာ သေချာပါတယ်... ဆရာကြီးရဲ့ နာမည်ကို သိပါရစေ...”

ကျိုးကျင်ချွမ်ဟုခေါ်သည့် အပြာရောင်ဝတ်ရုံဝတ်လူငယ်သည် လော့ချန်ထံသို့ လက်သီးလက်ဝါးဆုပ်ပြီး အရိုအသေပေးလိုက်သည်။

မျက်နှာချောမောသိမ်မွေ့သည့် ဝမ်ရှမ်းသည်လည်း ကျေးဇူးတင်စိတ်ဖြင့် ကြည့်နေသည်။

လော့ချန်သည် တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်ဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

“သေးငယ်တဲ့ကိစ္စလေးပါ... ငါက လော့ချန်ပါ...”

“လော့ချန်...”

လော့ချန်၏ အဖြေကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ၎င်းတို့နှစ်ဦး၏ မျက်နှာများသည် အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ ဝမ်ရှမ်းသည် လော့ချန်ကို စူးစိုက်ကြည့်ရင်း သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ထူးဆန်းသည့် အလင်းတန်းများ လက်သွားသည်။