ဓားတစ်ချက်ဖြင့် လူသုံးယောက်ကို သတ်ဖြတ်လိုက်သည်...

အမဲလိုက်ပြိုင်ပွဲအမှတ်ပေါင်း နှစ်ထောင်။

ကြယ်နှစ်ပွင့်နတ်ဆိုးသားရဲတစ်ကောင်ကို အမှတ်သုံးမှတ်ဖြင့် တွက်ချက်ပါက၊ ထိုသားရဲပေါင်း ခြောက်ရာ ခုနစ်ရာခန့်ကို သတ်ဖြတ်ရမည်ဖြစ်သည်။

ဤသည်မှာ အမှန်တကယ်ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဂဏန်းတစ်ခုဟုပင် ဆိုနိုင်သည်။ ဤရလဒ်ဖြင့်ဆိုလျှင် ချီယွမ်စမ်းသပ်မှု၏ ထိပ်တန်းနေရာများတွင် အမှန်တကယ် ရပ်တည်နိုင်မည်ဖြစ်သည်။ သို့သော် ထိပ်တန်းဆယ်ဦးစာရင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်ရန်မူ လော့ချန်တွင် ယုံကြည်ချက် သိပ်မရှိခဲ့ပေ။

အခြားသူများကို မဆိုထားနှင့် အနိုင်ရရန် အလားအလာရှိသည့် ထိပ်တန်းဆယ်ဦးစာရင်းဝင် ပြိုင်ဘက်များသည် အကြီးအကဲများထံတွင် ထင်ရှားကျော်ကြားပြီး သန်မာလှသည်။ ထို့အပြင် ၎င်းတို့သည် အမှတ်များရယူရန် လူများစွာကို ဆွဲဆောင်ထားနိုင်သူများဖြစ်သည်။

လော့ချန်အနေဖြင့် ထိပ်တန်းဆယ်ဦးစာရင်းထဲတွင် ခိုင်မြဲစွာ ရပ်တည်လိုပါက တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းမှာ ထိပ်တန်းဆယ်ဦးစာရင်းဝင် ပြိုင်ဘက်တစ်ဦး၏ အမှတ်များကို လုယူရန်ပင်ဖြစ်သည်။ ထို့အတွက် အကောင်းဆုံးပစ်မှတ်မှာ လင်ကျင်ထိုင်ပင်ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ တစ်ဦးတစ်ယောက်က လော့ချန်၏ အကြံအစည်ကို သိရှိသွားပါက ၎င်းတို့သည် သူ့ကို ရူးသွပ်သွားပြီဟု ယူဆမည်မှာ အမှန်ပင်။

ထိပ်တန်းဆယ်ဦးစာရင်းဝင် ပြိုင်ဘက်များသည် ထူးချွန်သူများဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့ကို လုယူရန်ကြံစည်ခြင်းသည် သေမင်းတံခါးဝသို့ ကိုယ့်သဘောနှင့်ကိုယ် လျှောက်လှမ်းခြင်းပင်ဖြစ်သည်။ သို့သော် လော့ချန်ကမူ ဤအရာကို ဂရုမစိုက်ပေ။ ထိပ်တန်းဆယ်ဦးစာရင်းဝင် ပြိုင်ဘက်များဖြစ်လျှင်ရော ဘာဖြစ်လဲ။ လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်ခြောက်ရှိသူမဟုတ်သရွေ့ သူ့မျက်စိရှေ့တွင် အားလုံးသည် သာမန်ကြက်များနှင့် သိုးထိန်းခွေးများသာဖြစ်သည်။

ထို့နောက် နောက်ထပ်ဆယ်လီခန့် တောအုပ်ထဲသို့ နက်ရှိုင်းစွာ ဝင်ရောက်သွားပြီးနောက် လော့ချန်သည် အလုပ်သင်တပည့်တစ်ဦး၏ ပါးစပ်မှ လင်ကျင်ထိုင်၏ သွားရာလမ်းကို နောက်ဆုံးတွင် သိရှိခဲ့သည်။

သူထင်မှတ်ထားသည့်အတိုင်းပင်။ လင်ကျင်ထိုင်သည်လည်း ချီယွမ်ကျွန်း၏ ဗဟိုဧရိယာသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။

“လင်ကျင်ထိုင်၊ အရင်က မင်းပေးခဲ့တဲ့ လက်ဝါးရိုက်ချက် နှစ်ချက်ရဲ့ အကြွေးကို အခုတော့ ရှင်းချိန်တန်ပြီ...”

လင်ကျင်ထိုင်နှင့် ပထမဆုံးအကြိမ်တွေ့ဆုံစဉ်က သူ့ကို အရိပ်အမြွက်ပြခဲ့သော အမူအရာကို ပြန်တွေးမိရင်း လော့ချန်၏ မျက်လုံးထဲတွင် အေးစက်သော အလင်းတန်း ထင်ဟပ်လာသည်။

တောအုပ်ထဲတွင် နာရီပိုင်းခန့် လိုက်လံရှာဖွေပြီးသည့်တိုင် လင်ကျင်ထိုင်၏ အရိပ်အယောင်ကို လော့ချန်မတွေ့မြင်ခဲ့ပေ။

ဤအခြင်းအရာက သူ့ကို အနည်းငယ်စိတ်ဓာတ်ကျစေပြီး မည်သို့လုပ်ဆောင်မှ ထိုသူကို အလျင်အမြန်ရှာတွေ့နိုင်မည်ကို စဉ်းစားနေသည်။

“အင်း...”

ထိုအချိန်တွင် တိုက်ပွဲသံတစ်ခု လော့ချန်၏ နားထဲသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ လော့ချန်သည် ချက်ချင်းပင် သတိရှိစွာ အသံလာရာဘက်သို့ အသာအယာ ပြေးသွားသည်။ မကြာမီပင် လော့ချန်သည် လူအုပ်တစ်စုကို တွေ့မြင်လိုက်ရသည်။

တောအုပ်ထဲတွင် ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲတစ်ခု ဖြစ်ပွားနေသည်။ အလုပ်သင်တပည့်ရှစ်ဦးသည် အပြာရောင်ဝတ်ရုံဝတ်ထားသော လူငယ်တစ်ဦးကို လိုက်လံတိုက်ခိုက်နေကြသည်။ ထိုအပြာရောင်ဝတ်ရုံဝတ်လူငယ်သည် စွမ်းအားမနည်းလှပြီး လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်လေးရှိသူဖြစ်ကာ တိုက်ရင်း ဆုတ်ခွာနေသည်။

သို့သော် သူ့ကို ဝိုင်းရံတိုက်ခိုက်နေသူများသည်လည်း အားနည်းသူများမဟုတ်ပေ။ ၎င်းတို့၏ စွမ်းအားအဆင့်သည် လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်သုံးမှ လေးအထိ ရှိကြပြီး တဖြည်းဖြည်း သူ့ကို အလယ်တွင် ဝိုင်းပတ်ထားနိုင်ခဲ့သည်။

သွေးရောင်ဝတ်ရုံဝတ်ဆင်ထားပြီး ခါးတွင် ရတနာဓားတစ်လက်ကို သိုင်းထားသည့် မျက်လုံးထဲတွင် ထက်ထက်စူးစူးအကြည့်များရှိသော လူငယ်တစ်ဦးသည် လူအုပ်ထဲမှ ထလာပြီး ရယ်မောကာ ပြောလိုက်သည်။

“ရှဲ့ယန်... မင်းပြေးပြီလား။ ဘာလို့ မပြေးတော့တာလဲ...”

ရှဲ့ယန်၏ မျက်နှာသည် ဖြူဖျော့လျက်ရှိပြီး အပြာရောင်ဝတ်ရုံပေါ်တွင် သွေးစက်များ ပေကျံနေသည်။ သူ၏ အကြည့်များသည် မှုန်မှိုင်းနေသည်။

“ချောင်ကျိ... မင်းက လူများပြီး အင်အားသာနေတာပဲမဟုတ်လား။ တစ်ယောက်တည်း ငါနဲ့ယှဉ်ပြိုင်ရဲရင် လာကြည့်စမ်းပါ။ ငါသေရင်လည်း ငါ့ကံကြမ္မာပဲ။ မင်းရှုံးရင် ငါ့ကို လွှတ်ပေး... ဘယ်လိုလဲ...”

“ကျွတ်... မင်းကိုယ်မင်းဘာဆိုတာ ကြည့်ဦး။ ငါနဲ့ ညှိနှိုင်းပိုင်ခွင့်ရှိတယ်လို့ ထင်နေလား...”

ချောင်ကျိဟုခေါ်သော သွေးရောင်ဝတ်ရုံဝတ်လူငယ်သည် မထီမဲ့မြင်ပြုကာ အေးစက်စွာ ဟွှီးကနဲ ရယ်လိုက်ပြီး လက်ညှိုးနှစ်ချောင်းကို ထောင်ကာ အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“အခုမင်းကို လမ်းနှစ်သွယ်ပေးမယ်။ ပထမတစ်ခုက မင်းရဲ့ အမဲလိုက်ပြိုင်ပွဲအမှတ်အားလုံးကို ငါ့အား လွှဲပေးပြီး ငါ့အစ်ကိုကြီး ချောင်ချင်းကို သစ္စာခံပြီး သူ့ကို ချီယွမ်စမ်းသပ်မှုမှာ ပထမနေရာရရှိအောင် ကူညီပေးရမယ်...”

“ဒုတိယတစ်ခုက သေဖို့ပေါ့...”

ချောင်ကျိအနားရှိ အလုပ်သင်တပည့်တစ်ဦးက ထောက်ခံစကားဆိုသည်။

“ရှဲ့ယန်... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မင်းလည်း ထိပ်တန်းဆယ်ဦးစာရင်းထဲ ဝင်မရောက်နိုင်တော့ဘူး။ အပြင်စည်းတပည့်ဖြစ်ဖို့လည်း မဖြစ်နိုင်တော့ဘူး။ အစ်ကိုကြီး ချောင်ချင်းကို သစ္စာခံတာက ဘာမကောင်းလို့လဲ။ အစ်ကိုကြီး ချောင်ချင်း အပြင်စည်းတပည့်အဖြစ် တက်လှမ်းတဲ့အခါ ငါတို့အတွက် အကျိုးကျေးဇူးတွေ အများကြီး ရလာမှာပဲ...”

ရှဲ့ယန်သည် ထိုလူများကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး မထီမဲ့မြင်ပြုကာ ပြုံးလိုက်သည်။

“ငါ့မှာ လက်နှစ်ဖက် ခြေနှစ်ဖက်ရှိတယ်။ ဘာလို့ ချောင်ချင်းကို သစ္စာခံရမှာလဲ။ မင်းတို့မှာ စွမ်းအားလည်း မနည်းဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူတစ်ပါးရဲ့ ခွေးဖြစ်ဖို့ ကျောကုန်းကုန်းပြီး ကျွန်ခံနေတာက ဘယ်လောက်သနားစရာကောင်းလိုက်သလဲ...”

“မင်းဘာပြောနေတာလဲ...”

ထိုအလုပ်သင်တပည့်များသည် ရှဲ့ယန်၏ စကားကြောင့် မျက်နှာရဲလျက် ဒေါသတကြီးဖြစ်သွားကြသည်။

ချောင်ကျိက လူအုပ်ကို တားလိုက်ပြီး ရှဲ့ယန်ကို ကြည့်ကာ ပြောသည်။

“ရှဲ့ယန်... ငါမင်းကို စွမ်းအားမနည်းတဲ့သူတစ်ယောက်လို့ မြင်လို့ အခွင့်အရေးတစ်ခုပေးနေတာ။ အတွေးမမှားလိုက်နဲ့။ မင်းသိလား လော့ချန်က ဘာလို့ လူအားလုံးက လိုက်ဖမ်းနေရတာလဲ။ သူက မထီမဲ့မြင်စွာနဲ့ ရန်မဖြစ်သင့်တဲ့သူတွေကို ရန်ဖြစ်လိုက်လို့ပဲ အလောင်းမပြည့်စုံအောင်သေရမယ်... အသက်နဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာ မင်းဘယ်ဟာကို ရွေးမှာလဲ... နောက်ဆုံးအကြိမ် တစ်ခေါက်မေးမယ်။ ငါ့အစ်ကိုကြီးကို သစ္စာခံမလား...”

အနီးအနားတွင် ပုန်းအောင်းနေသော လော့ချန်သည် မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။ ဤရှုခင်းကို ကြည့်နေရင်း သူ့အကြောင်းပါလာသည်မှာ မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။

ရှဲ့ယန်သည် ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက် သွားကျိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“အမဲလိုက်ပြိုင်ပွဲအမှတ်တွေကို မင်းတို့ကို ပေးလို့ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ ချောင်ချင်းကို သစ္စာမခံဘူး။ အပြင်စည်းတပည့်ဖြစ်ဖို့ ငါ့ဘာသာငါ လုပ်မယ်...”

“ခေါင်းမာတဲ့ကောင်... ဒါဆို သေလိုက်တော့...”

ချောင်ကျိသည် အေးစက်စွာ ဟီးခနဲ ရယ်လိုက်သည်။

လူအုပ်သည် တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်ကြသည်။

“ချွတ်...”

ရုတ်တရက် အနီးအနားရှိ တောအုပ်ထဲတွင် သစ်ကိုင်းတစ်ခု ကျိုးသွားသည့် အသံထွက်ပေါ်လာသည်။

“ဘယ်သူလဲ...”

ချောင်ကျိသည် သတိရှိစွာ တောအုပ်ထဲသို့ ကြည့်လိုက်သည်။

လော့ချန်သည် ပုန်းအောင်းနေရာမှ ဖြည်းဖြည်းချင်းထွက်လာသည်။

“အို့... ဒါ လော့ချန်မဟုတ်လား။ အစ်ကိုကြီး ချောင်ချင်းက အထူးရှာဖွေနေတဲ့သူပဲ...”

တစ်ဦးက အံ့အားသင့်စွာ အော်ပြောလိုက်သည်။ ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် ချောင်ကျိ၏ မျက်လုံးများ တောက်ပလာပြီး မထိန်းနိုင်ဘဲ ရယ်မောလိုက်သည်။

“မင်းပဲလား... ရေကန်အသင့် ကြာအသင့်ပဲ... မင်းကိုယ်တိုင် ရောက်လာတာပဲ...”

လော့ချန်သည် အနည်းငယ်အံ့အားသင့်သွားသည်။

သူသည် ရှဲ့ယန်ကို လူရည်မွန်တစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး ဂုဏ်သိက္ခာနှင့် သွေးသောက်ရှိသူဖြစ်သည်ဟု မြင်လိုက်ရသည်။ ထို့အပြင် သူ့ကို အသုံးဝင်နိုင်မည်ဖြစ်သောကြောင့် ကူညီရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

သို့သော် ဤလူများက သူ့ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ဤသို့သော တုံ့ပြန်မှုကို ပြလိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။

“ချောင်ချင်းက ငါ့ကို ဘာလုပ်ဖို့ ရှာနေတာလဲ...”

လော့ချန်သည် မနေနိုင်ဘဲ မေးလိုက်သည်။

ထိပ်တန်းဆယ်ဦးစာရင်းဝင် ပြိုင်ဘက်များသည် အပြင်စည်းတပည့်အဖြစ်သို့ အလွယ်တကူ တက်လှမ်းနိုင်သူများဖြစ်ပြီး သူ့ကို လိုက်ဖမ်းရန်မလိုအပ်ဘဲ တက်လှမ်းမှုအတွက် အမှတ်များကို လုယူရန်မလိုအပ်ပေ။

“သေတော့မယ့်သူက ဒီလောက်မေးနေစရာလိုလား...”

ချောင်ကျိသည် လော့ချန်ကို ကြည့်လိုက်ရင်း မျက်လုံးထဲတွင် ရက်စက်သော အရိပ်အမြွက်များ ဖြတ်သန်းသွားပြီး နှုတ်ခမ်းကို လျှာဖြင့်သပ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“ဒါပေမဲ့ မင်းလာတာ အချိန်ကိုက်ပဲ။ မင်းကို သတ်ပြီး မင်းရဲ့ဦးခေါင်းကို ငါ့အစ်ကိုကြီးဆီ ပို့ပေးရင် ကြီးမားတဲ့အကျိုးကျေးဇူးရမယ်။ ငါလည်း အပြင်စည်းတပည့်အဖြစ် တက်လှမ်းနိုင်မယ်။ ဒါက ပျော်စရာနှစ်ခုတစ်ပြိုင်နက်ရနိုင်တာပဲ...”

လော့ချန်သည် မဲ့ပြုံးပြုံးရင်း ပြောလိုက်သည်။

“အို့... ငါ ဒီမှာပဲရှိတယ်။ ငါ့ဦးခေါင်းကို ယူချင်ရင် လာ... စမ်းကြည့်လိုက်ပါဦး...”

“အသုံးမကျတဲ့ကောင်... သေလိုက်တော့...”

လော့ချန်၏ မထီမဲ့မြင်ပြုမှုကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် ချောင်ကျိသည် ဒေါသတကြီးဖြစ်သွားပြီး လက်ဝါးတစ်ချက်ကို ထက်ထက်စူးစူးသော အရှိန်ဖြင့် လော့ချန်၏ ဦးခေါင်းကို ရိုက်ချလိုက်သည်။

“သတိထား...”

ရှဲ့ယန်သည် လော့ချန်ကို အလျင်အမြန် သတိပေးလိုက်သည်။

ချောင်ကျိ၏ စွမ်းအားသည် လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်လေးရှိသူများထဲတွင် ထူးချွန်သူဖြစ်ပြီး သူသည် ထိုသူ၏ လက်ထဲတွင် ထိခိုက်ဒဏ်ရာရခဲ့ဖူးသည်။

သို့သော် နောက်ထပ်ဖြစ်ပေါ်လာသော မြင်ကွင်းသည် ရှဲ့ယန်ကို အံ့အားသင့်လျက် စကားမပြောနိုင်အောင် ဖြစ်သွားစေသည်။

လော့ချန်သည် လက်တစ်ဖက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး အင်အားမစိုက်ထုတ်ဘဲ ရှဲ့ယန်၏ လက်ဝါးကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်သည်။

“မင်းက ခြင်ရိုက်နေတာလား...”

လော့ချန်သည် တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“သေလိုက်တော့...”

ရှဲ့ယန်သည် ရှက်ရွံ့ဒေါသဖြစ်လျက် လက်ကို ရုန်းထွက်ကာ ထပ်မံတိုက်ခိုက်ရန် ကြံစည်လိုက်သည်။

သို့သော် ထိုလက်သည် သံမဏိထောင်ကဲ့သို့ဖြစ်နေပြီး သူမည်မျှ အားထည့်ထုတ်စေကာမူ တစ်လက်မမျှ မလှုပ်ရှားနိုင်ပေ။

ချောင်ကျိသည် မကောင်းသည့်အရာကို ခံစားမိလိုက်ပြီး အလျင်အမြန် အော်ပြောလိုက်သည်။

“မြန်မြန်... အားလုံးအတူတကွ သတ်လိုက်ကြစမ်းပါ... သူ့ဦးခေါင်းကို ယူနိုင်ရင် ငါ့အစ်ကိုကြီးက ဆုကြီးပေးလိမ့်မယ်...”

“သတ်ကြစို့...”

ကျန်ရှိသော အလုပ်သင်တပည့်ခုနစ်ဦးသည် လော့ချန်ကို ဝိုင်းရံတိုက်ခိုက်လာကြသည်။ ဓားရောင် ဓားရိပ်များ၊ လက်သီးရိုက်ချက်များနှင့် လက်ဝါးရိုက်ချက်များသည် လော့ချန်ကို နစ်မြုပ်သွားစေလုမတည့်ပင်ဖြစ်သည်။

ရှဲ့ယန်သည် မနေနိုင်ဘဲ သနားစရာအကြည့်ဖြင့် ကြည့်နေမိသည်။

ဤမျှလူများစွာ၏ ဝိုင်းရံတိုက်ခိုက်မှုသည် လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်လေးရှိသူတစ်ဦးကို ချက်ချင်းပင် အသားပိုင်းအဖြစ်သတ်နိုင်သည်ဟု သူထင်မိသည်။

“ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် သေမင်းရှာနေတာဆို ငါ့ကို အပြစ်မတင်နဲ့...”

လော့ချန်သည် အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး ချောင်ကျိကို တွန်းထုတ်လိုက်ကာ အနီးဆုံးရောက်လာသော လူနှစ်ဦးကို လက်သီးတစ်ချက်ကျွေးလိုက်သည်။ ထိုသူနှစ်ဦးသည် သွေးအန်လျက် လွင့်ထွက်သွားပြီး ချက်ချင်း သေဆုံးသွားသည်။

ထို့နောက်။

“ရွှမ်...”

ကြယ်ကြွေဓားကို ဓားအိမ်မှ ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး ဓားတစ်ချက်ဝှေ့ရမ်းလိုက်သည်။

“ရွှပ်... ရွှပ်... ရွှပ်...”

နောက်မှ လိုက်လာသော လူသုံးဦးသည် တုံ့ပြန်ချိန်ပင် မရလိုက်ဘဲ ခါးမှထက်ပိုင်း ပိုင်းဖြတ်ခံလိုက်ရသည်။ ၎င်းတို့၏ လက်ထဲရှိ လက်နက်များသည်ပင် အသုံးမဝင်နိုင်ခဲ့ပေ။ အူများနှင့် သွေးများ ပြည့်နှက်စွာ ပြန့်ကျဲသွားသည်။