လူသတ်သူကို လူတိုင်းသတ်ကြလိမ့်မယ်...
Vol. 6 Ch. 83
“အား… အား… အား…”
နောက်ဆုံးတွင် ကျန်ရစ်ခဲ့သော အလုပ်သင်တပည့်တစ်ဦးသည် သွေးစွန်းထွက်များဖြင့် မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီရဲလျက် ကြောက်ရွံ့စွာ အော်ဟစ်ရင်း တစ်လှမ်းချင်း နောက်ဆုတ်သွားသည်။
“ဇွပ်...”
ဓားရောင်တစ်ချက်လက်သွားပြီး ဓားတစ်လက်သည် ၎င်း၏ ပါးစပ်ထဲသို့ စိုက်ဝင်သွားကာ သူ၏ ကြောက်ရွံ့မှုကို အဆုံးသတ်လိုက်သည်။
“ဂလု...”
အနားတွင် ရပ်နေသော ရှဲ့ယန်သည် တံတွေးတစ်ချို့ကို ခက်ခက်ခဲခဲမျိုချလိုက်ပြီး မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်လျက် ဤလောကတွင် မယုံနိုင်စရာ အဆနှစ်ဆယ်ကို မြင်လိုက်ရသလိုပင်။
လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်သုံးရှိသူ သုံးဦးနှင့် အဆင့်လေးရှိသူ လေးဦးတို့ ပူးပေါင်းထားသော ခုနစ်ဦးလုံး၏ စွမ်းအားသည် ဤမျှအင်အားကြီးမားလှသော်လည်း တစ်ခဏအတွင်း အားလုံး သုတ်သင်ခံလိုက်ရပြီး ခုခံနိုင်စွမ်းမရှိခဲ့ပေ။
ဤသည်မှာ မည်မျှသန်မာသော စွမ်းအားပင်လဲ။
သာမန် လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်ငါးရှိသူပင် ဤသို့ မလုပ်နိုင်ပေ။
မျက်မြင်ဖြင့်ပင် ရှဲ့ယန်သည် အိပ်မက်မက်နေသလို ခံစားနေရပြီး ယုံမရမကြည်ဖြစ်နေသည်။
“ဒါ… ဒါမဖြစ်နိုင်ဘူး။ မင်းက အသုံးမကျသိုင်းဝိညာဉ်နိုးထသူတစ်ယောက်ပဲလေ။ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက်သန်မာနိုင်ရတာလဲ…”
ချောင်ကျိသည် လော့ချန်ကို ကြည့်ရင်း ထိတ်လန့်ကာ တစ်ကိုယ်လုံးတုန်လှုပ်လျက် မျက်လွှာရှေ့မှ ဖြစ်ရပ်ကို လက်ခံနိုင်စွမ်းမရှိခဲ့ပေ။
လော့ချန်သည် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။
“အခုတော့ ချောင်ချင်းက ငါ့ကို ဘာလို့ရှာနေတာလဲဆိုတာ ပြောပြလို့ရပြီလား…”
တစ်ချက်ကြည့်ခံရရုံဖြင့် ချောင်ကျိသည် ကျောရိုးတစ်လျှောက် အေးစိမ့်သွားသလို ခံစားလိုက်ရပြီး မည်သည့်အရာကိုမျှ ဖုံးကွယ်ရန် မဝံ့မရဲဖြစ်ကာ အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။
“အသေးစိတ်ကတော့… ငါလည်း သေချာမသိဘူး။ အစ်ကိုကြီးပြောတာပဲ ကြားဖူးတယ်။ တစ်ယောက်ယောက်က သူနဲ့ ဖန်ရွှီကို ချီယွမ်စမ်းသပ်မှုမှာ မင်းရဲ့အသက်ကို ယူဖို့ အမိန့်ပေးထားတယ်...”
“အို့… ထိပ်တန်းဆယ်ဦးစာရင်းဝင် ပြိုင်ဘက်နှစ်ဦးကိုး…”
လော့ချန်သည် မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။ အကယ်၍ အကြီးအကဲဟယ် ဖြစ်ခဲ့ပါက ဤမျှလောက် အပိုအလုပ် လုပ်မည်မဟုတ်ပေ။
“ဟေ… ငါ့အသက်ကို လိုချင်တဲ့သူတွေက တကယ်မနည်းဘူးပဲ…”
လော့ချန်သည် အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။
ထိပ်တန်းဆယ်ဦးစာရင်းဝင် ပြိုင်ဘက်နှစ်ဦးကို အမိန့်ပေးနိုင်သူသည် သာမန်လူတစ်ဦးမဟုတ်မှာ သေချာသည်။
အပြင်စည်းအကြီးအကဲ ချင်တို့ယွမ်ဖြစ်နိုင်သလို အဓိကတပည့် ကျင်းမင်လည်း ဖြစ်နိုင်သည်။
“လော့ချန်… ငါသိထားတာအားလုံးကို ပြောပြပြီးပြီ။ ငါ သွားလို့ရပြီမဟုတ်လား…”
ချောင်ကျိသည် လော့ချန်ကို သတိရှိစွာ စိုက်ကြည့်နေသည်။
“သွားမယ်တဲ့လား…”
လော့ချန်သည် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး အေးစက်စွာ ပြောသည်။
“မင်းကို ဒီအကြောင်းတွေပြောပြတဲ့အတွက် ဆုလာဘ်အနေနဲ့ ငါမင်းကို ချက်ချင်းပြီးမြောက်အောင် လုပ်ပေးမယ်”
“မင်း… ငါ့ကို သတ်မလို့လား…”
ချောင်ကျိ၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်လျက် အတွင်းစိတ်အားနည်းနေရင်း ပြောလိုက်သည်။
“လော့ချန်… ငါ့အစ်ကိုကြီးက ထိပ်တန်းဆယ်ဦးစာရင်းဝင် ချောင်ချင်းပဲ။ မင်း ငါ့ကို သတ်လိုက်ရင် သူ မင်းကို လုံးဝခွင့်မလွှတ်ဘူး။ မင်းစွမ်းအားဘယ်လောက်သန်မာရင်တောင် ငါ့အစ်ကိုကြီးရဲ့ပြိုင်ဘက်မဖြစ်နိုင်ဘူး။ သေသေချာချာ စဉ်းစားကြည့်ဦး…”
ချောင်ချင်းဆိုသည့် အားကိုးကြီးရှိထားသဖြင့် ချောင်ကျိသည် မကြောက်ရွံ့ဘဲ လော့ချန်က ၎င်းကို မထိရဲမည်ဟု ယူဆထားသည်။
“ချောင်ချင်းလား…”
လော့ချန်၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် ပြုံးယောင်သမ်းလျက် ရုတ်တရက် ချောင်ကျိ၏ လည်မျှင်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး ၎င်းကို အသက်ရှင်လျက် မြှောက်တင်ကာ ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်သည်။
“ငါက အကြီးအကဲတွေနဲ့တောင် ရန်ဖြစ်ရဲတာကွ။ ချောင်ချင်းလေးတစ်ယောက်ကို ကြောက်စရာလား။ ငါ့ကို ခြိမ်းခြောက်ချင်တယ်ဆိုရင် မင်းလူမှားရွေးလိုက်မိပြီ…”
ချောင်ကျိ၏ မျက်နှာသည် သွေးများဖြည့်လျက် လော့ချန်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း မျက်လုံးများ ပြူးထွက်လာသည်။
ဤအခိုက်အတန့်တွင် သူတကယ်ကြောက်လန့်သွားပြီဖြစ်သည်။
“ဟို... ဟို... ဟို...”
လော့ချန်၏ သတ္တိမှာ သိပ်ကြီးမားလွန်းလှပြီး ၎င်း၏ အစ်ကိုကြီး ချောင်ချင်းကိုပင် မျက်စိထဲ မထည့်မည်ကို သူမထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။ ခွင့်လွှတ်ပေးရန် တောင်းပန်ချင်သော်လည်း ပါးစပ်မှ တဟိုဟိုအသံမျှသာ ထွက်ပေါ်လာသည်။
“စိတ်အေးအေးထား… မကြာခင် ငါမင်းတို့ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်ကို ပြန်ဆုံစေမယ်…”
စကားသံတစ်ချက်ကျဆင်းသွားသည်နှင့် လော့ချန်သည် လက်ဖဝါးကို အားထည့်လိုက်သည်။
“ချွတ်...”
ချောင်ကျိ၏ လည်ပင်းသည် တစ်ဖက်ယိမ်းသွားပြီး အသက်ထွက်သွားသည်။
ချောင်ကျိ၏ အလောင်းကို ပစ်ချလိုက်ပြီး လော့ချန်သည် ဘေးတွင်ရှိသော ရှဲ့ယန်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ ရှဲ့ယန်သည် မထိန်းနိုင်ဘဲ အေးစက်စွာ အသက်ရှူသံထွက်လာသည်။
ဤလူငယ်သည် ၎င်းထက်ငယ်ရွယ်သော်လည်း သတ်ဖြတ်ရာတွင် ပြတ်သားဖျတ်လတ်မှုသည် ၎င်းတွေ့ဖူးသမျှထဲတွင် အကောင်းဆုံးဖြစ်ပြီး စွမ်းအားမှာလည်း ထူးကဲလှသည်။ တကယ်ကို ကြောက်မက်ဖွယ်ပင်။
လေးလံစွာ အသက်ရှူသွင်းလိုက်ပြီး ရှဲ့ယန်သည် စိတ်ဓာတ်ကို တင်းထားကာ လက်သီးဆုပ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
“အစ်ကိုကြီး… ကျွန်တော့ကို ကယ်တင်ပေးတာအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်…”
လော့ချန်သည် လက်ယမ်းပြလိုက်ပြီး ပြောသည်။
“သေးသေးလေးပါပဲ။ ဒီလူတွေရဲ့ လုပ်ရပ်တွေကို ငါလည်း မကြည့်ရှုနိုင်လို့ပါ”
ရှဲ့ယန်က ဆက်ပြောသည်။
“ဒါပေမဲ့လည်း… အစ်ကိုကြီးမရှိရင် ကျွန်တော် ဒီတစ်ကြိမ် သေမှာသေချာပါတယ်။ ဒီလိုကြီးမားတဲ့ ကျေးဇူးကို ကျွန်တော် တစ်သက်လုံး မမေ့ပါဘူး။ အစ်ကိုကြီးရဲ့ သွားရာလမ်းကို ဘယ်သူ့ကိုမှ လုံးဝ မပြောပြပါဘူး…”
“မဟုတ်ဘူး…”
လော့ချန်သည် ခေါင်းခါလိုက်သည်။
“ဘာလို့လဲ…”
ရှဲ့ယန်သည် အံ့အားသင့်သွားသည်။
လော့ချန်သည် ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။
“ငါ့သွားရာလမ်းကို ဖုံးကွယ်ပေးစရာမလိုဘူး။ ဆန့်ကျင်ဘက်အနေနဲ့ မင်းကို တစ်ခုလုပ်ပေးဖို့ ပြောချင်တယ်...”
ရှဲ့ယန်သည် အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။
“ဘာမဆို ကျွန်တော်လုပ်ပေးပါ့မယ်…”
လော့ချန်သည် အေးစက်စွာ ပြောသည်။
“အန္တရာယ်ကြီးတဲ့အလုပ်မဟုတ်ပါဘူး။ မင်းသွားပြီး ငါဒီဧရိယာထဲမှာ ရှိတယ်လို့ လူအားလုံးကို ပြောပေး...”
“လူအားလုံးကို မင်းဒီမှာရှိတယ်လို့ ပြောရမယ်ပေါ့…”
ရှဲ့ယန်၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်လျက် နားမလည်သလို ခံစားလိုက်ရသည်။
“အစ်ကိုကြီး နောက်နေတာမဟုတ်လား။ အပြင်မှာ မင်းအသက်ကို ယူပြီး အပြင်စည်းတပည့်ဖြစ်ဖို့ လိုချင်နေတဲ့သူတွေ ဘယ်နှစ်ယောက်ရှိမှန်းတောင် မသိဘူး။ မင်းရဲ့သွားရာလမ်းကို ဖော်ပြလိုက်ရင် ဖြစ်နိုင်တာက…”
“ငါ နောက်နေတာမဟုတ်ဘူး…”
လော့ချန်သည် စကားဖြတ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
“မင်း ငါ့ကျေးဇူးကို ပြန်ဆပ်ချင်ရင် ဒီအလုပ်ကို ကောင်းကောင်းလုပ်ပေး။ လူများများသိအောင် လုပ်ပေးပါ… များများသိလေကောင်းလေပဲ...”
လူသတ်သူကို လူတိုင်းသတ်ကြလိမ့်မည်။
လော့ချန်သည် လင်ကျင်ထိုင်ကို အမှောင်ထဲတွင် မီးထွန်းရှာနေမည့်အစား ၎င်းကိုယ်တိုင် သူ့ထံသို့ လာရောက်စေရန် ဆုံးဖြတ်ထားပြီးဖြစ်သည်။
သူ့အသက်ကို လိုချင်သူများကိုလည်း တစ်ဦးမျှ ခွင့်မလွှတ်ပေ။
ရှဲ့ယန်သည် လော့ချန်၏ စကားသည် နောက်ပြောင်မဟုတ်ကြောင်း မြင်လိုက်ရသဖြင့် စိတ်ထဲတွင် တုန်လှုပ်သွားသည်။
ဤသတင်းထွက်သွားပါက၊ လော့ချန်၏ ဦးခေါင်းအတွက် လူများစွာသည် တံခါးဝသို့ အုံးအုံးကြွက်ကြွက် ရောက်လာလိမ့်မည်။
ဤတောအုပ်သည် သွေးရောင်လှိုင်းများနှင့် ပြည့်နှက်ကာ ငရဲဘုံအဖွင့်တံခါးအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားလိမ့်မည်။
အကယ်၍ လော့ချန်သည် ရူးသွပ်ခြင်းမရှိခဲ့ပါက လူအားလုံး၏ လိုက်လံသတ်ဖြတ်မှုကို ရင်ဆိုင်နိုင်ရန် လုံလောက်သော ယုံကြည်မှုရှိရပေမည်။
ထိပ်တန်းဆယ်ဦးစာရင်းဝင် ပြိုင်ဘက်များကို ကိုယ်တိုင်ရင်ဆိုင်ရန်ပင် ရှိလိမ့်မည်။ လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်လေးရှိသူတစ်ဦးသည် ဤမျှစွမ်းအားရှိမည်လား။
ရှဲ့ယန်သည် လော့ချန်သည် ရူးသွပ်သွားပြီဟု ယုံကြည်လိုသည်။ လော့ချန်သည် ရှဲ့ယန်စကားမပြောသည်ကို မြင်လိုက်ရပြီး မျက်ခုံးအနည်းငယ်တွန့်ကာ ပြောလိုက်သည်။
“ဘာလဲ… မလုပ်နိုင်ဘူးလား…”
ရှဲ့ယန်သည် သတိပြန်ဝင်လာပြီး ချက်ချင်း ရိုသေစွာ ပြောလိုက်သည်။
“အစ်ကိုကြီး… ကျွန်တော် အခုသွားပါမယ်။ ဒီသတင်းကို လူအားလုံးသိအောင် သေချာလုပ်ပါမယ်…”
“ကောင်းတယ်… သွားတော့…”
လော့ချန်သည် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
“အစ်ကိုကြီး… ကိုယ်ကိုယ်ကိုယ် ဂရုစိုက်ပါ…”
ရှဲ့ယန်သည် လော့ချန်ကို နက်ရှိုင်းစွာ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။
သူသိသည်မှာ မကြုံစဖူး မုန်တိုင်းတစ်ခု ချီယွမ်ကျွန်းတစ်ခုလုံးကို လွှမ်းမိုးတော့မည်ဖြစ်သည်။ ထပ်မံပြောစရာ စကားမရှိတော့ဘဲ ရှဲ့ယန်သည် တောအုပ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားပြီး မကြာမီ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
“ဟဲ… ငါ့အသက်ကို လိုချင်တဲ့သူတွေ ဘယ်နှစ်ယောက်ရှိလဲ ကြည့်ရအောင်…”
လော့ချန်သည် အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး ချက်ချင်းပင် မြေပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်လျက် သိုင်းဝိညာဉ်ကို စတင်စုပ်ယူလိုက်သည်။
ရောင်စဉ်ကိုးသွယ်အလင်းတန်း တောက်ပနေပြီး သိုင်းဝိညာဉ်များသည် လော့ချန်၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ တစ်ခုပြီးတစ်ခု စီးဝင်လာသည်။
“ဘုန်း…”
လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်ရှိသူ ရှစ်ဦး၏ သိုင်းဝိညာဉ်များကို တစ်ချက်တည်းစုပ်ယူလိုက်ပြီး လော့ချန်၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် အနည်းငယ် တုန်ခါသွားသည်။
သူ၏ ဝမ်းဗိုက်အတွင်းရှိ နဂါးစွမ်းအင်ဦးခေါင်းသည် တဖြည်းဖြည်း ထင်ရှားလာပြီး တင့်တယ်သော အသွင်အပြင်ကို ပြသလာသည်။ နဂါးမျက်လုံးနှစ်ဖက်သည် ပိုမိုနက်ရှိုင်းလှပြီး ဆန်းကြယ်လာသည်။
“မြန်လိုက်တာ… နဂါးစွမ်းအင်ဟာ မကြာခင် တတိယအကြိမ် ပြောင်းလဲမှုကို ပြီးမြောက်တော့မယ်…”
လော့ချန်သည် မျက်လုံးဖွင့်လိုက်ပြီး မျက်နှာပေါ်တွင် ဝမ်းမြောက်မှုအရိပ်အမြွက်ပြလာသည်။
စစ်မှန်သောနဂါးစွမ်းရည် တတိယအဆင့်တွင် နဂါးစွမ်းအင်သည် ဦးခေါင်းအသွင်သို့ ပြောင်းလဲပြီး ပုံဖော်မှုအစပြုနေပြီဖြစ်သည်။
သိုင်းဝိညာဉ်စုပ်ယူခြင်းသည် စစ်မှန်သောနဂါးစွမ်းရည်ကို လေ့ကျင့်ရာတွင် ဖြတ်လမ်းတစ်ခုဖြစ်သည်။ တကယ်တမ်းတွင် ရှဲ့ယန်အား သတင်းဖြန့်ပေးရန် လော့ချန်ဆုံးဖြတ်ထားရသည့် အကြောင်းရင်းတစ်ခုလည်းရှိသည်။
ဤမျှလူများစွာက သူ့ကို သတ်လိုနေသဖြင့် ၎င်းတို့ကို သူ၏ သန်မာလာရေးအတွက် ခြေနင်းကျောက်များအဖြစ် ပြောင်းလဲလိုက်ရုံသာဖြစ်သည်။ လောဘကြီးသူများသည် ပေးဆပ်ရမည်ဖြစ်သည်။
လော့ချန်သည် ထရပ်လိုက်ပြီး ဓားကို တစ်ချက်ဝှေ့ရမ်းလိုက်သည်။
“ချင်း...”
ပြင်းထန်သော ဓားလှိုင်းသည် သစ်ရွက်ကြွေများစွာကို ဖျက်စီးပစ်လိုက်သည်။
“ပထမဆုံးရောက်လာမယ့်သူ ဘယ်သူဖြစ်မလဲ မသိဘူး…”
ဓားကို ဓားအိမ်ထဲသို့ ပြန်ထည့်လိုက်ပြီး လော့ချန်သည် နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် ပြုံးယောင်သမ်းလျက် သန့်ရှင်းသော အပြာရောင်ကျောက်သားတစ်ခုဘေးသို့ လျှောက်သွားပြီး တင်ပြင်ခွေထိုင်ကာ တရားထိုင်ကျင့်ကြံနေလိုက်သည်။
အချိန်သည် တစစ်တစစ်ကုန်လွန်သွားပြီး နေဝင်ချိန်တွင် မိုးကုပ်စက်ဝိုင်းတွင် သွေးရောင်သန်းနေသော နောက်ဆုံးအလင်းရောင်များသာ ကျန်ရစ်ကာ မြေကြီးနှင့် ကောင်းကင်ကို နီရဲစေသည်။
ရုတ်တရက်…
လော့ချန်သည် မျက်လုံးဖွင့်လိုက်ပြီး မျက်လုံးထဲတွင် လျှပ်စစ်အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာသည်။
ရောက်လာပြီ…