ထိပ်တန်းပြိုင်ဘက်များကို ရင်ဆိုင်တိုက်ခိုက်ခြင်း
Vol. 6 Ch. 84
“ရှူး..”
လော့ချန်ထရပ်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် တောအုပ်ထဲမှ လူရိပ်တစ်ခုက တိုက်ရိုက်ထွက်ပေါ်လာသည။ ၎င်းသည် ခါးတွင် ရှည်လျားသော ဓားရှည်တစ်လက်ကို တွဲထားသော စတုဂံပုံမျက်နှာရှိ လူငယ်တစ်ဦးဖြစ်သည်။
လော့ချန်ကို တွေ့လိုက်သည်နှင့် ထိုလူငယ်၏ မျက်လုံးများ လင်းလက်သွားပြီး မျက်နှာပေါ်တွင် ရက်စက်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။
“သတင်းက တကယ်မှန်တယ်လို့ မထင်ထားမိဘူး။ မင်းတကယ်ပဲ ဒီနားမှာရှိနေတာကိုး… ဒီတစ်ကြိမ်တော့ ငါ ဆုကြီးပေါက်ပြီ…”
လော့ချန်သည် လာရောက်သူကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး အနည်းငယ် စိတ်ပျက်သွားသည်။
သူထင်ထားသည်မှာ ပထမဆုံးရောက်လာမည့်သူသည် ထိပ်တန်းဆယ်ဦးစာရင်းဝင် ပြိုင်ဘက်တစ်ဦးဖြစ်မည်ဟု မျှော်လင့်ထားခြင်းဖြစ်သည်။
ထိုသူများသာ သူ၏ အဓိကပစ်မှတ်များဖြစ်သည်။ သို့သော် လာရောက်သူသည် လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်လေးရှိသူတစ်ဦးသာဖြစ်သည်။
လော့ချန်သည် တည်ငြိမ်စွာ ရပ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရပြီး စတုဂံမျက်နှာလူငယ်သည် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်စွာ ပြောလိုက်သည်။
“ဘာလို့ မပြေးတာလဲ…”
လော့ချန်သည် အေးစက်စွာ ဖြေသည်။
“ဘာလို့ ပြေးရမှာလဲ…”
“အို့… မင်းက နားလည်တတ်တဲ့သူပဲ။ ငါ့ရှေ့မှာ ပြေးရင်တောင် အချည်းနှီးပဲဆိုတာ သိထားတယ်ပေါ့…”
စတုဂံမျက်နှာလူငယ်သည် ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် လော့ချန်ဆီသို့ တစ်လှမ်းချင်း ချဉ်းကပ်လာပြီး ခါးတွင်တွဲထားသော ဓားကို ဖြည်းဖြည်းဆွဲထုတ်ကာ ရယ်မောရင်း ပြောသည်။
“စိတ်အေးအေးထား… ငါ့ဓားက မြန်တယ်။ မနာကျင်စေရဘူး…”
စကားသံကျဆင်းသွားသည်နှင့် စတုဂံမျက်နှာလူငယ်သည် အော်ဟစ်ကာ လော့ချန်ဆီသို့ ဓားတစ်ချက်ခုတ်ချလိုက်သည်။
ဓားရောင်သည် လော့ချန်၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ ကျရောက်တော့မည်ဟု ထင်ရချိန်တွင် လော့ချန်၏ မျက်လုံးများသည် ရုတ်တရက် ထက်ထက်ရှရှဖြစ်လာပြီး လက်သီးတစ်ချက်ကို ထိုးထုတ်လိုက်သည်။
“ဘုန်း...”
လက်သီးသည် နောက်ကျသော်လည်း ပထမရောက်လာပြီး စတုဂံမျက်နှာလူငယ်၏ ရင်ဘတ်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ထိမှန်သွားသည်။
“ဖုတ်..”
စတုဂံမျက်နှာလူငယ်သည် သွေးတစ်ပုံတစ်ပင်အန်ထွက်ကာ ဥက္ကာခဲတစ်လုံးလို နောက်သို့ ခုနစ်မီတာ ရှစ်မီတာခန့် လွင့်ထွက်သွားပြီး ရင်ဘတ်တစ်ခုလုံး ပြိုကျသွားသည်။
လော့ချန်သည် လက်ကို ခပ်ဖွဖွ ခါလိုက်ပြီး အေးစက်စွာ ပြောသည်။
“တောင်းပန်ပါတယ်… ငါ့လက်သီးက ပိုမြန်သွားတယ်ထင်တယ်…”
စတုဂံမျက်နှာလူငယ်သည် မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး သွေးတစ်ပုံအန်ထွက်ကာ အသက်ထွက်သွားသည်။
“ဘုတ်... ဘုတ်... ဘုတ်...”
စတုဂံမျက်နှာလူငယ် သေဆုံးသွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အလျင်စလို ခြေသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။
လူရိပ်သုံးခုသည် သစ်တောထဲမှ ဆက်လက်ထွက်ပေါ်လာသည်။
ဦးဆောင်သူသည် ခန္ဓာကိုယ်ကြီးမားပြီး ကြွက်သားများဖြင့် အင်္ကျီကိုပင် ထိန်းမထားနိုင်အောင် ထွက်ကြွလျက် အရပ်နှစ်မီတာကျော်ရှိပြီး တောင်တစ်လုံးလို ကြီးမားထွားကျိုင်းကာ အလွန်ရက်စက်သော အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ထွက်ပေါ်လာသူသည် ထိပ်တန်းဆယ်ဦးစာရင်းဝင်တစ်ဦးဖြစ်သည့် ချောင်ချင်းပင်ဖြစ်သည်။
“လော့ချန်…”
လော့ချန်ကို မြင်လိုက်သည်နှင့် သုံးဦးစလုံး ရပ်တန့်သွားသည်။
“ချောင်ကျိ…”
ချောင်ချင်းသည် မြေပြင်ပေါ်ရှိ အလောင်းများကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ချောင်ကျိကို သတိပြုမိသဖြင့် အလျင်အမြန် ပြေးသွားသည်။
ချောင်ကျိတွင် အသက်ရှူသံမရှိတော့ကြောင်း မြင်လိုက်ရပြီး ချောင်ချင်း၏ မျက်လုံးများသည် ဓားသွားတစ်ချောင်းလို ထက်ထက်ရှရှဖြစ်လာပြီး လော့ချန်ကို ကြည့်ကာ အေးစက်စွာ ပြောသည်။
“ငါ့ညီငယ်ကို မင်းသတ်လိုက်တာလား…”
လော့ချန်သည် တည်ငြိမ်စွာ ဖြေသည်။
“သတ်လိုက်တော့ရော ဘာဖြစ်လဲ... မသတ်ရင်ရော မင်းတို့က ဒီအကြောင်းနဲ့ ငါ့ကို ခွင့်လွှတ်ပေးမှာလား…”
“မင်းက ရဲတင်းလှချည်လား။ အစ်ကိုကြီးချောင်ချင်းကို ဒီလိုပြောရဲတယ်ပေါ့…”
“အစ်ကိုကြီးချောင်ချင်းမေးရင် ဖြေလိုက်ပါ။ မတောင်းပန်နဲ့ သေချင်နေတာလား…”
အခြားအလုပ်သင်တပည့်နှစ်ဦးသည် လော့ချန်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း မာန်ဖီစွာ ပြောသည်။
ချောင်ချင်းသည် လက်ဝှေ့ရမ်းကာ နှစ်ဦးကို တားလိုက်ပြီး ရက်စက်စွာ ပြုံးကာ ပြောသည်။
“ကောင်စုတ်လေး… မင်းက သတ္တိရှိတယ်ပဲ။ မင်းပြောတာ မမှားဘူး။ မင်းသတ်သည်ဖြစ်စေ မသတ်သည်ဖြစ်စေ ဒီနေ့ မင်းသေရမယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါ့လက်ထဲမှာ သေရဖို့က ဒီလောက်လွယ်မယ်မထင်နဲ့…”
ချောင်ချင်းသည် လော့ချန်ဆီသို့ တစ်လှမ်းချင်း လှမ်းလာပြီး လက်ချောင်းများကို ဖျစ်ညှစ်ရင်း သတ်ဖြတ်လိုစိတ်အပြည့်ဖြင့် ဆက်ပြောသည်။
“တစ်ခုတော့ ငါ နားမလည်ဘူး။ မင်းကို လူတိုင်းရှာနေတာကို သိရက်နဲ့ ဒီနေရာမှာ ဆက်နေရဲသေးတယ်ပေါ့…”
လော့ချန်သည် ပြန်မဖြေဘဲ တိုက်ရိုက်မေးသည်။
“ငါ့ကို သတ်ဖို့ ဘယ်သူက မင်းကို လှုံ့ဆော်တာလဲ…”
“အင်း… မင်းကို သတ်ဖို့ တစ်ယောက်ယောက်က လှုံ့ဆော်ထားတာကို မင်းသိတယ်ပေါ့…”
ချောင်ချင်းသည် မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး ပြုံးကာ ပြောသည်။
“ပြောပြလည်း ဘာမှမထူးဘူး။ အပြင်စည်းတပည့် ချင်တို့ယွမ်ပဲ။ မင်းရဲ့အသက်က တော်တော်တန်တယ်။ မင်းကို သတ်လိုက်ရင် ယွမ်ချီဆေးလုံး နှစ်ရာရမယ်…”
“ဒါပေမဲ့ မင်းဒီလောက် လူများစွာကို ရန်စလိမ့်မယ်လို့ ငါမထင်ထားဘူး။ အပြင်စည်းတပည့်ဖြစ်ဖို့ အခွင့်အရေးနဲ့ မင်းအသက်ကို လိုချင်တဲ့သူတွေလည်း ရှိသေးတယ်…”
“ချင်တို့ယွမ်ပေါ့… ဒါမဆန်းပါဘူးလေ…”
လော့ချန်သည် အနည်းငယ်ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး အံ့အားမသင့်ပေ။ ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲတွင် ထိုလူဟောင်းသည် သူ့ကို နေရာအနှံ့ ပစ်မှတ်ထားခဲ့သည်။
ချောင်ချင်းက ဆက်ပြောသည်။
“မင်းမေးတာ ဖြေပြီးပြီ။ ပြောစမ်း… ဘယ်လိုသေချင်လဲ…”
လော့ချန်သည် အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး ပြောသည်။
“မင်းက ငါ့ကို သတ်နိုင်မယ်လို့ ဒီလောက်ယုံကြည်နေတာလား…”
“ဘာလဲ… မင်းက ငါ့ရှေ့မှာ လွတ်မြောက်ဖို့ အခွင့်အရေးရှိသေးတယ်လို့ ထင်နေတာလား။ မင်းကို သတ်ဖို့က ပုရွက်ဆိတ်တစ်ကောင်ကို နင်းသတ်ရတာလောက် လွယ်တယ်…”
ချောင်ချင်းသည် လော့ချန်ကို လုံးဝမ မျက်စိထဲ မထည့်ပေ။
အသုံးမကျသိုင်းဝိညာဉ်နိုးထသူတစ်ယောက်သည် လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်လေးရှိသည်ဖြစ်စေ၊ အဆင့်ငါးရှိသည်ဖြစ်စေ၊ အသုံးမကျသူသာဖြစ်သည်။
လော့ချန်သည် မျက်နှာအမူအရာမပျက်ဘဲ ပြောသည်။
“မစမ်းကြည့်ရင် ဘယ်လိုသိမှာလဲ…”
ချောင်ချင်း၏ မျက်လုံးများ မှေးကျဉ်းသွားပြီး ပြောသည်။
“သေတော့မယ့်အချိန်မှာ ဒီလောက်မာနကြီးနေရဲသေးတယ်ပေါ့။ ဒါပေမဲ့ မင်းက ငါနဲ့ တိုက်ခိုက်ဖို့ အဆင့်မမီဘူး။ မင်းတို့ သူ့ကို ဖမ်းလိုက်။ အရင်မသတ်နဲ့။ ငါ သူ့ကို အသက်ရှင်လျက် သေမင်းနဲ့တွေ့ရတာထက် ပိုဆိုးတဲ့အခြေအနေကို မြည်းစမ်းစေချင်တယ်…”
ချောင်ချင်းသည် အသုံးမကျသူတစ်ယောက်နှင့် တိုက်ခိုက်ရခြင်းသည် ဂုဏ်သိက္ခာကျသည်ဟု ယူဆပြီး အခြားအလုပ်သင်တပည့်နှစ်ဦးကို အမိန့်ပေးလိုက်သည်။
“ဟုတ်ကဲ့…”
“ကောင်စုတ်လေး… မာနကြီးတာက ဘေးဒုက္ခခေါ်တယ်။ ဒါ မင်းကိုယ်တိုင်ရှာလိုက်တာ…”
အလုပ်သင်တပည့်နှစ်ဦးသည် မျက်နှာမည်းမှုန်ကုပ်စွာ လော့ချန်ကို ဝိုင်းရံလာသည်။
လော့ချန်သည် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ပြောသည်။
“နှစ်ယောက်က နည်းလွန်းတယ်။ သုံးယောက်အတူတူလာခဲ့…”
“ဒီလောက်ထိ မာနကြီးရဲသေးတယ်ပေါ့…”
“ဒီနေ့ မင်းကို သွေးတစ်ပွက်လှိုင်းထအောင် လုပ်ပြမယ်…”
လော့ချန်၏ စကားကြားလိုက်ရသဖြင့် အလုပ်သင်တပည့်နှစ်ဦး၏ မျက်နှာများတွင် သွေးရောင်များ ရဲတက်လာသည်။
သူတို့သည် ချောင်ချင်းနှင့်နှိုင်းလျှင် မထင်မရှားဖြစ်သော်လည်း အလုပ်သင်တပည့်များထဲတွင် ထူးချွန်သူများဖြစ်သည်။ ထိုအသုံးမကျသူတစ်ယောက်က ၎င်းတို့ကို ဤမျှ မထီမဲ့မြင်ပြုရဲသည်။
“သတ်…”
သူတို့နှစ်ဦးသည် ပူးပေါင်းကာ လော့ချန်ကို တပြိုင်နက် တိုက်ခိုက်လာသည်။
“သေစမ်း…”
လော့ချန်သည် စကားများများစားစား မပြောတော့ဘဲ တိုက်ရိုက်ရင်ဆိုင်ကာ လက်သီးတစ်ချက် ခြေထောက်တစ်ချက်ဖြင့် ပြင်းထန်စွာ ထိုးကန်လိုက်သည်။
“ဖုန်း... ဖုန်း...”
အလုပ်သင်တပည့်နှစ်ဦးသည် သနားစဖွယ်အော်ဟစ်သံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ၎င်းတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များသည် ပိုးအိတ်ဟောင်းများလို လွင့်ထွက်သွားကာ အနည်းငယ်ဝေးသော နေရာသို့ ပိမ့်ကျသွားပြီး အသက်ရှင်လျက်ရှိမရှိ မသေချာတော့ပေ။
“အင်း…”
ချောင်ချင်းသည် မျက်ခုံးတွန့်လျက် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။
ဤနှစ်ဦးသည် တစ်ဦးမှာ လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်သုံးရှိသူ၊ တစ်ဦးမှာ အဆင့်လေးရှိသူဖြစ်ပြီး တစ်ခဏအတွင်း သုတ်သင်ခံလိုက်ရသည်။
“တော်တော်စွမ်းအားရှိတာပဲ။ ငါ့ခြေတစ်ချက်ကို လက်ခံကြည့်ပါဦး…”
ချောင်ချင်းသည် အေးစက်စွာ ဟစ်အော်ပြီး ရုတ်တရက် လော့ချန်ဆီသို့ ခုန်ဝင်လာကာ လေထဲတွင် ခြေထောက်တစ်ချက်ကို ပြင်းထန်စွာ ကန်ထုတ်လိုက်သည်။
“ဘုန်း...”
အင်အားကြီးမားလှသဖြင့် လေထုတစ်ခုလုံး တုန်ခါသွားပြီး မြေပြင်ပေါ်ရှိ ကျောက်စရစ်ခဲများပင် လှိမ့်ထွက်သွားသည်။
လော့ချန်သည် နောက်ကျောတွင် မျက်လုံးများပေါက်နေသလို ခန္ဓာကိုယ်ကို ဘေးသို့ တစ်ဖက်လှည့်ကာ သုံးလှမ်းဆုတ်လိုက်ပြီး ချောင်ချင်း၏ ဤခြေကန်ချက်ကို ရှောင်ထွက်သွားသည်။
“ဟဲဟဲ… မင်းပြေးလွတ်နိုင်မယ်ထင်နေလား…”
ချောင်ချင်းသည် နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အေးစက်စွာ ပြုံးလျက် လက်ဖဝါးတစ်ဖက်ကို လေးလံသော လက်ဖဝါးလှိုင်းဖြင့် လော့ချန်ဆီသို့ ထပ်မံရိုက်ချလိုက်သည်။
“ဘယ်သူက ပြေးမယ်ပြောလို့လဲ…”
လော့ချန်သည် အေးစက်စွာ ပြုံးပြီး လှည့်လျက် လက်သီးတစ်ချက်ဖြင့် ရင်ဆိုင်ထိုးထုတ်လိုက်သည်။
လက်သီးနှင့် လက်ဖဝါးထိမှန်သွားပြီး ဖုန်းခနဲ အသံတစ်ခုထွက်ပေါ်လာကာ ပြင်းထန်သော လှိုင်းလုံးများသည် သစ်ရွက်ကြွေများစွာကို လွင့်စင်သွားစေသည်။
လော့ချန်သည် နောက်သို့ အနည်းငယ် တစ်ဝက်လှမ်းဆုတ်သွားပြီး ချောင်ချင်း၏ ကြီးမားထွားကျိုင်းသော အသွင်သည် ခုနစ်လှမ်းမှ ရှစ်လှမ်းခန့် ပြန်လည်ဆုတ်ခွာသွားပြီးမှ တည်ငြိမ်သွားသည်။
“ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ…”
ချောင်ချင်း၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး မယုံကြည်နိုင်သော အမူအရာများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားသည်။
သူသည် လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်ငါးရှိသူဖြစ်ပြီး စွမ်းအားသန်မာကာ ချီယွမ်စမ်းသပ်မှုတွင် ထိပ်တန်းဆယ်ဦးစာရင်းဝင် ပြိုင်ဘက်တစ်ဦးဖြစ်သည်။
သို့သော် အသုံးမကျသိုင်းဝိညာဉ်နိုးထသူတစ်ဦးဖြစ်ပြီး လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်လေးရှိသူက သူ့ကို ဆုတ်ခွာစေခဲ့သည်တဲ့လား။
ဒီလိုကိစ္စက ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ။
“ငါ့လက်ဖဝါးတစ်ချက်ကို ထပ်လက်ခံကြည့်ပါဦး… လေခွဲလက်ဖဝါး…”
ပြင်းထန်စွာ ဒေါသထွက်လာသဖြင့် ချောင်ချင်းသည် အော်ဟစ်ကာ သိုင်းဝိညာဉ်ကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။ သူ၏ နောက်ကျောတွင် တစ်ကိုယ်လုံး နီရဲနေသော ဧရာမဝက်ဝံတစ်ကောင် ပေါ်ထွက်လာပြီး ကြယ်ငါးပွင့်တောက်ပနေကာ လော့ချန်ဆီသို့ လက်ဖဝါးတစ်ချက်ဖြင့် ထိုးထွက်လာသည်။
“လက်ခံလိုက်ရင်ရော ဘာဖြစ်မှာလဲ… မြေသိမ့်တုန်လက်သီး…”
အနည်းဆုံး အကြိမ်အနည်းငယ် တိုက်ခိုက်နိုင်မည့် ပြိုင်ဘက်တစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် လော့ချန်တွင်လည်း တိုက်ခိုက်လိုစိတ်များ ပေါ်ထွက်လာပြီး တောင်ခွင်းလက်သီးစွမ်းရည်ကို အသုံးပြုကာ လက်သီးတစ်ချက်ဖြင့် ရင်ဆိုင်ထိုးထွက်လိုက်သည်။
“ဘုန်း...”
လက်သီးနှင့် လက်ဖဝါးထိမှန်သွားပြီး စွမ်းအင်လှိုင်းများ လေးဘက်လေးတန်သို့ထွက်သွားကာ ချောင်ချင်းသည် ပါးစပ်မှ သွေးတစ်လုတ်အန်ထွက်ပြီး ခြေဖဝါးများဖြင့် မြေပြင်ကို ပွတ်တိုက်ရင်း ထပ်မံဆုတ်ခွာသွားကာ ညာလက်တစ်ဖက်လုံး အနည်းငယ်တုန်ခါနေသည်။
ခန္ဓာကိုယ်တည်ငြိမ်သွားပြီးနောက် ချောင်ချင်းသည် လော့ချန်ကို ကြည့်လိုက်ရာ မျက်လုံးများတွင် နက်ရှိုင်းသော အံ့အားသင့်မှုနှင့် ထိတ်လန့်မှုများသာ ကျန်ရှိတော့ပြီး ရုတ်တရက် တောအုပ်၏ အခြားတစ်ဖက်သို့ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။
“ဖန်ရွှီ… မင်းက ဘယ်အချိန်ထိ ဘေးက ကြည့်နေဦးမှာလဲ။ ဒီကောင်စုတ်လေးက ငါတို့ကို တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် အမဲဖျက်မယ့်အချိန်ကို စောင့်နေတာလား…”