သတ်ဖြတ်မှုည
Vol. 6 Ch. 86
ဤရက်ပိုင်းအတွင်း လေ့ကျင့်မှုများမှတဆင့် လော့ချန်က သိရှိထားသည်မှာ စုပ်ယူလိုက်သော သိုင်းဝိညာဉ်များ၏ အဆင့်အတန်းမြင့်မားလေလေ စစ်မှန်သောနဂါးစွမ်းရည်၏ အဆင့်တက်လှမ်းမှုက ပို၍လျင်မြန်လေလေ ဖြစ်သည်။
ယခင်က ၎င်း၏ စွမ်းအင်ဝဲကတော့အတွင်းရှိ နဂါးချီစွမ်းအင်သည် ထပ်မံအဆင့်ပြောင်းလဲရန် အရိပ်အယောင် ပြလျက်ရှိပြီး ကြယ်ငါးပွင့်သိုင်းဝိညာဉ် နှစ်ခုကို ထပ်မံစုပ်ယူပါက စစ်မှန်သောနဂါးစွမ်းရည်၏ တတိယအဆင့်သို့ တက်လှမ်းနိုင်ဖွယ် ရှိ၏။
“အရင်ဆုံး ဒီကနေထွက်သွားမယ်…”
လော့ချန်က ကောင်းကင်ယံကို တစ်ချက်မော့ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုအချိန်တွင် နေ့အလင်းရောင်က လုံးဝမှေးမှိန်သွားပြီ ဖြစ်သည်။
ကောင်းကင်ယံတွင် တိမ်ပါးများက လမင်းကို ဖုံးအုပ်ထားပြီး တစ်တောအုပ်လုံးသည် မှိုင်းညို့ညှို့ ဖြစ်နေသည်။ နတ်ဆိုးသားရဲများ၏ ကြောက်မက်ဖွယ် အော်ဟစ်သံများက မစဲမပြတ်ထွက်ပေါ်လျက် ရှိသည်။ ညအချိန်က နတ်ဆိုးသားရဲများ၏ ကောင်းကင်ဘုံပင် ဖြစ်သည်။
ဤနေရာတွင် ဆက်လက်နေရခြင်းသည် အန္တရာယ်များကြောင်း သိရှိထားသဖြင့် လော့ချန်၏ ခန္ဓာကိုယ်က တစ်ချက်လှပ်ပြီး မှိုင်းညို့သော တောအုပ်အတွင်းသို့ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
“ကျွီ…”
လော့ချန် ထွက်သွားပြီး မကြာမီပင် နှိမ့်ကျသော သားရဲအော်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
ဧရာမအရိပ်မည်းများစွာက သွေးနံ့ကို လိုက်လံရှာဖွေရင်း တောအုပ်ထဲမှ အပြေးအလွှား ထွက်ပေါ်လာကြပြီး ချောင်ချင်းတို့၏ အလောင်းများကို အရိုးပင်မကျန်အောင် စားပစ်လိုက်ကြသည်။
ချီယွမ်ကျွန်း၏ ညအချိန်က အန္တရာယ်မှာ အဆပေါင်းများစွာ ပိုမိုဆိုးရွားလာပြီး နတ်ဆိုးသားရဲများ၏ လှုပ်ရှားမှု အရိပ်အယောင်များကို နေရာအနှံ့တွင် တွေ့မြင်နိုင်သည်။
လော့ချန်က တစ်မိုင်ခန့် ပြေးထွက်လာပြီးနောက် နတ်ဆိုးဝံပုလွေတစ်ကောင်၏ တိုက်ခိုက်မှုကို နှစ်ကြိမ်တိတိ ခံလိုက်ရသဖြင့် ၎င်း၏အရှိန်ကို လျှော့ချလိုက်ရသည်။
“အရင်ဆုံး အဆင့်တက်လှမ်းဖို့ နေရာတစ်ခုရှာမယ်…”
ဖုတ်ကောင်ဝံပုလွေတစ်ကောင်ကို ဓားတစ်ချက်ဖြင့် ထိုးဖောက်ပြီးနောက် လော့ချန်က ညစ်ညမ်းသော အသက်တစ်ချက်ကို ဖြည်းညင်းစွာ ရှူထုတ်လိုက်သည်။
ချီယွမ်ကျွန်း၏ ညအချိန်က အန္တရာယ်များလွန်းသည်။ နေရာအနှံ့တွင် နတ်ဆိုးသားရဲများသာ ပြည့်နှက်လျက်ရှိသည်။
အမဲလိုက်ပြိုင်ပွဲအတွက် တစ်သောင်းကျော်သော ရမှတ်များ ရရှိထားပြီးဖြစ်သဖြင့် လော့ချန်က ချီယွမ်စမ်းသပ်မှု၏ ထိပ်သီးသုံးဦးထဲသို့ အသေအချာ ဝင်ရောက်နိုင်ပြီ ဖြစ်၏။ ထို့ကြောင့် နတ်ဆိုးသားရဲများကို အမဲလိုက်ရာတွင် အချိန်ဖြုန်းလိုခြင်း မရှိတော့ဘဲ စစ်မှန်သောနဂါးစွမ်းရည်ကို အရင်ဆုံး အဆင့်တက်လှမ်းရန် စီစဉ်ထားသည်။ ထိုအခါ ထူထပ်သော ခြေသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။
လူတစ်စုက တောအုပ်ထဲမှ အပြေးအလွှား ထွက်ပေါ်လာကြပြီး စုစုပေါင်း ခုနစ်ဦး ရှိသည်။ ၎င်းတို့အားလုံးက လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်လေးရှိသော သိုင်းသမားများ ဖြစ်ကြသည်။
“ဟင်… သူက လော့ချန်ပဲထင်တယ်…”
“သူ့ကိုသတ်လိုက်ရင် အပြင်စည်းတပည့်အဖြစ် တိုက်ရိုက်ရာထူးတိုးနိုင်တယ်…”
ထိုခုနစ်ဦးက လော့ချန်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ၎င်းတို့၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ မျက်နှာပေါ်တွင် ဓားရာရှိသော ရုပ်ဆိုးလှသည့် လူငယ်တစ်ဦးက ၎င်း၏နှုတ်ခမ်းကို လျှာဖြင့် တစ်ချက်လှမ်းလျက် ဆိုသည်။
“မင်းတို့ အကုန်ဖယ်ထားကြစမ်း… သူ့အသက်က ငါ့အတွက်ပဲ…”
“ဟမ်း… ဝမ်ထောင်… မင်းက ဒီလောက်လွှမ်းမိုးချင်နေတာလား… မင်းရဲ့ စွမ်းအားက ငါတို့ထက် သိပ်မသာဘူး… ဘာလို့ ငါတို့က မင်းစကားနားထောင်ရမှာလဲ…”
“သူ့ဦးခေါင်းကို ဘယ်သူရနိုင်မလဲဆိုတာ… ကိုယ့်အစွမ်းကိုယ်အားကိုးပြီး ယှဉ်ပြိုင်ကြတာပေါ့…”
“ဟုတ်တယ်…”
ထိုခုနစ်ဦးက ယာယီဖွဲ့စည်းထားသော အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့သာဖြစ်ပြီး လော့ချန်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ တစ်ဦးစီတိုင်း၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် လောဘစိတ်များ ထင်ဟပ်နေသည်။
လော့ချန်က မျက်ခုံးတစ်ဖက်ကို ပင့်တင်လိုက်သည်။ ၎င်းတို့ ပြောနေပုံအရ သူ့ကို အသေအချာ ကိုင်စွဲနိုင်ပြီဟု ထင်နေကြသည့်အလား။
“ချီ…”
လက်တစ်ဖက်ကို မြှောက်ပြီး ဓားတစ်ချက် ထိုးထွက်လိုက်သည့်အခါ ကြယ်ကြွေဓားက လှပစွာ ကြွေကျလာသော သစ်ရွက်သုံးရွက်ကို ဖြတ်ပြီးနောက် လူနှစ်ဖက်ခန့်ရှိသော သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်ကို ထိုးဖောက်သွားသည်။
ဓားကို ပြန်ရုတ်လိုက်ပြီးနောက် လော့ချန်က ထိုလူများကို အေးစက်စွာ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။
“မသေချင်ရင် အခုချက်ချင်း ထွက်ပြေးစမ်း…”
ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ဓားရာရှိသော လူငယ်က မထီမဲ့မြင်ပြုကာ အော်ရယ်လိုက်သည်။
“ဟား... ဟား... ဟား… မင်းက ဘာကောင်လဲ… ဘယ်သူက မင်းစကားနားထောင်ရမှာလဲ…”
ထိုခုနစ်ဦးထဲမှ ဓားသိုင်းသမား လူငယ်တစ်ဦးကမူ မျက်နှာအရောင် ပြောင်းလဲသွားပြီး ဖြူရော်စွတ်စိုလာကာ ဆိုသည်။
“ငါထွက်ပြေးမယ်… အခုချက်ချင်း ထွက်ပြေးမယ်…”
ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် ထိုဓားသိုင်းသမားလူငယ်က ခေါင်းပင်မလှည့်ဘဲ တောအုပ်ထဲသို့ အပြေးအလွှား ထွက်ပြေးသွားသည်။
၎င်းသည် ယခင်က ဓားနှလုံးအဆင့်သို့ ရောက်ရှိထားသော အပြင်စည်းဓားသိုင်းထူးချွန်သူတစ်ဦးကို တွေ့မြင်ဖူးခဲ့ဖူးပြီး ထိုသူ၏ ဓားစွမ်းရည်သည်ပင် လော့ချန်ကဲ့သို့ စိတ်တိုင်းကျ လွတ်လပ်စွာ အသုံးပြုနိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။
ဓားနှလုံးအဆင့်သို့ ရောက်ရှိထားသော ဓားသိုင်းသမားတစ်ဦးက အလွန်ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းပြီး ၎င်း၏ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအားက အဆင့်တူသိုင်းသမားများထက် သာလွန်ထူးချွန်လှသည်။
“အသုံးမကျတဲ့ကောင်…”
“ထွက်ပြေးသွားတာလည်း ကောင်းတာပဲ… ပြိုင်ဘက်တစ်ယောက် လျော့သွားပြီ…”
“ချီ…”
ဓားအလင်းတန်းတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားပြီးနောက် ဓားရာရှိလူငယ်၏ စကားသံက ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။
ဓားတစ်လက်က ၎င်း၏ နဖူးအလယ်ကို ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်သွားသည်။
“မင်းတို့က ထွက်မပြေးချင်ဘူးဆိုရင် ငါကိုယ်တိုင် မင်းတို့ကို သေလမ်းပို့ပေးရမှာပေါ့…”
လော့ချန်က ကျန်ရှိသော လူငယ်ငါးဦးကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုငါးဦး၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ ပြုံးရယ်နေမှုများက လုံးဝတောင့်တင်းသွားပြီး ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့မှုများက သူတို့၏ဝိညာဉ်ကို လွှမ်းမိုးလာသည်။
အသက်ရှူသံ အနည်းငယ်မျှ အတွင်းမှာပင် တောအုပ်ထဲတွင် အလောင်းငါးလောင်း ထပ်တိုးလာသည်။
လော့ချန်က ထိုသူများ၏ ပစ္စည်းများကို အကုန်အစင် သိမ်းဆည်းပြီး သိုင်းဝိညာဉ်များကို စုပ်ယူပြီးနောက် တောအုပ်ထဲသို့ ထပ်မံဝင်ရောက်သွားသည်။ ဤညက သတ်ဖြတ်မှု၏ညအဖြစ် သတ်မှတ်ခံရမည်မှာ အသေအချာပင်။
ချီယွမ်ကျွန်းတစ်ခုလုံးတွင် နတ်ဆိုးသားရဲများ၏ အော်ဟစ်သံများက တောင်ပေါ်လွင်ပြင်အနှံ့ ထွက်ပေါ်နေပြီး တိုက်ခိုက်သံများက အေးစက်သော ညလေထုထဲတွင် သွေးနံ့များပင် ရောယှက်လျက် ရှိသည်။
“ချီ…”
ဓားအလင်းတန်းတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားပြီးနောက် အလုပ်သင်တပည့်တစ်ဦးက လော့ချန်၏ ခြေရင်းသို့ ဖုန်းကနဲ လဲကျသွားသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် အလောင်းအနည်းငယ်ကလည်း ပြန့်ကျဲလျက် ရှိသည်။
လူနှစ်ဦး၏ ရင်ဘတ်များက ပြိုကျသွားပြီး ခုနစ်ဦးမှာ သွေးများထွက်ကျလျက် ရှိသည်။ ကျန်သူများမှာမူ ဓားတစ်ချက်ဖြင့် အသက်ထွက်သွားကြသည်။
“ချင်း…”
ဓားကို ဓားအိမ်ထဲသို့ ပြန်ထည့်လိုက်ပြီးနောက် လော့ချန်က ဖြည်းညင်းစွာ အသက်တစ်ချက် ရှူထုတ်လိုက်သည်။
ညမိုးချုပ်ပြီး သုံးနာရီကျော်သွားပြီ ဖြစ်သော်လည်း ၎င်းက သင့်လျော်သော ပုန်းအောင်းရာနေရာကို မရှာတွေ့သေးပေ။
ဤသုံးနာရီအတွင်း လော့ချန်က ဝိုင်းဝန်းသတ်ဖြတ်မှု မည်မျှ ခံခဲ့ရသည်၊ လူမည်မျှနှင့် နတ်ဆိုးသားရဲမည်မျှကို သတ်ဖြတ်ခဲ့သည်ကို မမှတ်မိတော့ပေ။
သားရဲဝိညာဉ်များနှင့် သိုင်းဝိညာဉ်များကို စုပ်ယူခြင်းဖြင့် စွမ်းအင်များကို ဖြည့်တင်းနိုင်ခဲ့ခြင်း မရှိခဲ့ပါက ဤမျှကာလရှည် တိုက်ခိုက်မှုများကို သူပင် မခံနိုင်ခဲ့ပေ။ သို့သော်လည်း ထိုသို့ပင် ဖြစ်နေသည့်တိုင် လော့ချန်၏ စိတ်ဝိညာဉ်နှင့် ခန္ဓာကိုယ်သည် အနည်းငယ် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရ၏။
“အင်း... ဒီနေရာက မဆိုးဘူး…”
မိုင်အနည်းငယ် ထပ်မံလျှောက်လှမ်းပြီးနောက် လော့ချန်က ရုတ်တရက် တောင်ကုန်းတစ်ခုကို ရှာတွေ့လိုက်သည်။
ထိုတောင်ကုန်းပေါ်တွင် အပင်များထူထပ်စွာ ပေါက်ရောက်နေပြီး ထူးဆန်းသော ကျောက်တုံးများကလည်း ပြည့်နှက်လျက် ရှိသည်။ အလယ်တွင် ဖုံးကွယ်ထားသော ဂူတစ်ခုရှိပြီး ဂူဝင်ပေါက်သည် အစ်ကိုင်းအခက်များဖြင့် တစ်ဝက်ခန့် ဖုံးအုပ်ထားသဖြင့် ရှာဖွေတွေ့ရှိရန် ခက်ခဲလှသည်။
လော့ချန်က ဂူအတွင်းသို့ သတိကြီးစွာဖြင့် ဝင်ရောက်လိုက်ပြီး အတွင်းပိုင်းက အလွန်ခြောက်သွေ့ပြီး ဘာမှမရှိသည်ကို တွေ့ရ၏။
“နေရာကောင်းပဲ… လေ့ကျင့်ဖို့ အသုံးဝင်မှာပဲ…”
ဤမျှလောက် သားရဲဝိညာဉ်များနှင့် သိုင်းဝိညာဉ်များကို စုပ်ယူထားပြီး ဖြစ်သည်။
လော့ချန်၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ ပြင်းထန်သော စွမ်းအင်များက ၎င်း၏သွေးများကိုပင် ပူပြင်းလာစေပြီး အမြန်ဆုံး သန့်စင်လိုသည့် ဆန္ဒသာ ပြည့်လျှံလျက် ရှိသည်။
ကျောက်တုံးကြီးတစ်တုံးကို ရှာတွေ့ပြီးနောက် လော့ချန်က ဂူဝင်ပေါက်ကို ပိတ်ဆို့လိုက်ပြီး ဂူအတွင်းသို့ ပြန်လည်ဝင်ရောက်ကာ ထိုင်လိုက်သည်။
“ဒီညမှာ ငါစုပ်ယူလိုက်တဲ့ သားရဲဝိညာဉ်တွေက အနည်းဆုံး လေးငါးဆယ်လောက်ရှိမယ်… သိုင်းဝိညာဉ်တွေလည်း ဒီလောက်ပဲ… ဒါဆို စစ်မှန်သောနဂါးစွမ်းရည်ကို တတိယအဆင့်အထိ အသေအချာ တက်လှမ်းနိုင်မှာပဲ… အဲဒီအခါ ငါ့ရဲ့ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအားကလည်း နောက်ထပ်တစ်ဆင့်တက်လာမှာ…”
လော့ချန်၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် စွမ်းအင်အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ချက်ချင်း လေ့ကျင့်မှုကို စတင်လိုက်သည်။
ထိုအချိန်တွင် မိုင်အနည်းငယ်အကွာတွင် လူရိပ်တစ်ခုက လော့ချန် သတ်ဖြတ်ခဲ့သော နေရာသို့ ရောက်ရှိလာသည်။
ထိုသူသည် ခါးတွင် ရှည်လျားသော ဓားတစ်လက်ကို တန်ဆာဆင်ထားပြီး မျက်နှာထက်တွင် ခိုင်မာသော စိတ်ဓာတ်ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော အစိမ်းရောင်ဝတ်ရုံဝတ်ထားသည့် လူငယ်တစ်ဦးဖြစ်သည်။
အကယ်၍ အခြားအလုပ်သင်တပည့်များ ဤနေရာတွင် ရှိနေခဲ့ပါက ၎င်းတို့သည် ထိုသူကို တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် မည်သူဖြစ်ကြောင်း သိရှိနိုင်လိမ့်မည်။
ထိုသူသည် ချီယွမ်စမ်းသပ်မှု၏ ထိပ်သီးဆယ်ဦးထဲမှ ပထမဆုံးဖြစ်သူ ကူးလင်ဖုန်းပင် ဖြစ်သည်။
“အားလုံးကို ဓားတစ်ချက်နဲ့ အသက်ထွက်အောင်သတ်ထားတယ်… ဓားတစ်ချက်တိုင်းက အဓိကအကျဆုံးနေရာကို တိုက်ရိုက်ထိမှန်နေပြီး တုံ့ပြန်ဖို့အချိန်တောင်မရှိဘူး… တကယ့်ကို မြင့်မားတဲ့ ဓားစွမ်းရည်ပဲ…”
ကူးလင်ဖုန်းက အလောင်းများကို စစ်ဆေးကြည့်ရှုရင်း အံ့ဩစွာ ချီးကျူးပြောဆိုလိုက်သည်။ ၎င်း၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် လေးစားအားကျမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး တွေးတောရင်းဆိုသည်။
“အလုပ်သင်တပည့်တွေထဲမှာ ဒီလောက်တော်တဲ့ ဓားသိုင်းသမားမရှိခဲ့ဘူးလို့ ထင်တာပဲ…”
ကူးလင်ဖုန်းက တွေးတောရင်း ဆက်လက်စူးစမ်းရန် ပြင်ဆင်နေစဉ် ရုတ်တရက် ခေါင်းလှည့်ကာ ဘေးဘက်ရှိ တောအုပ်ဆီသို့ ကြည့်လိုက်သည်။
“ဘယ်သူလဲ…”
“ချွတ်... ချွတ်...”
ထို့နောက် သစ်ကိုင်းခြောက်ကို နင်းမိသော အသံများ ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် လူတစ်ဦးက တောအုပ်ထဲမှ လျှောက်လှမ်းထွက်လာသည်။
ထိုလူက ဆွဲဆောင်မှုရှိသော ခန္ဓာကိုယ်ပိုင်ရှင်ဖြစ်ပြီး အပြာရောင်ပိုးထည်ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ ဆံပင်များက ရေတံခွန်ကဲ့သို့ စီးကျနေပြီး မျက်နှာမှာ မက်မွန်ပန်းကဲ့သို့ လှပလျက် ရှိသည်။ ၎င်း၏ မျက်ဝန်းတစ်စုံက ကူးလင်ဖုန်းကို ကြည့်ရင်း ပြုံးရယ်ကာ ဆိုသည်။
“ကူးလင်ဖုန်း… မင်းက ကျွန်းရဲ့ ဗဟိုပင်မတောင်တန်းဧရိယာကို ရောက်နှင့်ပြီလို့ ထင်ထားတာ… ဒီနေရာမှာတွေ့မယ်လို့ မမျှော်လင့်ထားဘူး… လော့ချန်က ဒီနားမှာရှိတယ်ဆိုတဲ့ သတင်းကို မင်းလည်း ကြားထားတာပဲထင်တယ်…”
ကူးလင်ဖုန်းက ၎င်း၏နောက်တွင် နာမည်ကျော်ကြားမှု အနည်းငယ်သာလျော့သော ယွမ်ကျီလန်ဖြစ်သည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် တည်ငြိမ်စွာ ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်၏။
“မင်းလည်း ဒီမှာပဲမဟုတ်ဘူးလား…”
ယွမ်ကျီလန်က ဆံပင်များကို လက်ချောင်းများဖြင့် ပတ်ထားရင်း ရယ်မြူးကာ ဆိုသည်။
“ငါက ဒီလူသားလေးကို နည်းနည်းလောက် စိတ်ဝင်စားလို့… ယွမ်မန်လီဆရာမကြီးရဲ့ ထောက်ခံချက်နဲ့ အသုံးမကျတဲ့ သိုင်းဝိညာဉ်ကိုင်ဆောင်ထားရင်း ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းထဲ ဝင်ရောက်လာပြီး ဒီလောက်ကြီးမားတဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေကို ဖြစ်ပေါ်စေတဲ့သူက ဘယ်လိုထူးခြားမှုတွေရှိလဲဆိုတာ သိချင်ရုံပဲ…”
“အို့… ဟုတ်သေးတယ်… သူ့မှာ မူလကျိမိသားစုရဲ့ သွေးသားလည်းပါတယ်လို့ ကြားဖူးတယ်… ဘယ်လိုလဲ… မင်း သူ့ကိုတွေ့ဖူးရဲ့လား… အသက်ရှင်နေသေးလား သေသွားပြီလား…”
“မတွေ့ဖူးသေးဘူး…”
ကူးလင်ဖုန်းက အနည်းငယ် ခေါင်းခါလိုက်ပြီးနောက် ထပ်မံ ဆိုလိုက်သည်။
“အို့… ဘာကြောင့်လဲ…”
ကူးလင်ဖုန်းက ဘာမှပြန်မဖြေဘဲ ၎င်း၏ အကြည့်များကို ဘေးဘက်ရှိ အလောင်းများပေါ်သို့ ပို့လိုက်သည်။
“ဒီအလောင်းတွေကို ကြည့်စမ်း… သူတို့ရဲ့ မျက်နှာအမူအရာမှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုနဲ့ လောဘစိတ်တွေ ပါဝင်နေတယ်… တစ်ခုခုကို တွေ့လိုက်ရပြီး တုံ့ပြန်ဖို့ အခွင့်အရေးတောင်မရှိဘဲ ဓားတစ်ချက်နဲ့ ချက်ချင်း အသက်ထွက်သွားကြတာ…”
ယွမ်ကျီလန်က မျက်ခုံးတစ်ဖက်ကို ပင့်တင်လိုက်သည်။
“ဒါက လော့ချန်နဲ့ ဘယ်လိုဆက်စပ်နေလဲ…”
ကူးလင်ဖုန်းက တည်ငြိမ်စွာ ဆိုလိုက်၏။
“ငါသိထားသလောက်ဆိုရင် လော့ချန်ကလည်း ဓားသိုင်းသမားတစ်ယောက်ပဲ…”
ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ယွမ်ကျီလန်၏ မျက်နှာအမူအရာက အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားသည်။
“ဒီလူတွေကို သတ်လိုက်တာက လော့ချန်လို့ မင်းထင်နေတာလား… မဖြစ်နိုင်ဘူး… ဒီလူတွေက လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်လေးရှိတဲ့ သိုင်းသမားတွေပဲ…”
ကူးလင်ဖုန်းက ခေါင်းခါလိုက်သည်။
“ဒီလိုမြင်ကွင်းမျိုးကို ငါ နေရာသုံးခုမှာ မြင်ခဲ့ပြီးပြီ… သူတို့ကို သတ်လိုက်တဲ့သူက တစ်ယောက်တည်းဖြစ်ရမယ်… ဒီရှင်းပြချက်ကသာ အသင့်လျော်ဆုံးပဲ… ဒါပေမဲ့ ငါလည်း ဒါမဖြစ်ဖို့ မျှော်လင့်မိတယ်… တကယ်လို့ ဒါအမှန်ဆိုရင် ငါတို့မှာ အလွန်ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းတဲ့ ပြိုင်ဘက်တစ်ယောက် ထပ်တိုးလာတာပဲ…”
“ရှူး…”
ယွမ်ကျီလန်က အေးစက်သော ညလေကို ဖြည်းညင်းစွာ ရှူသွင်းလိုက်ပြီး ထိုအေးစက်မှုက ၎င်း၏အဆုတ်ထဲသို့ တိုက်ရိုက် ဝင်ရောက်သွားသည်။ အကယ်၍ ထိုသို့ ဖြစ်မည်ဆိုပါက အလွန်ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှပေလိမ့်မည်။