နတ်ဆိုးလော့ချန်၊ အဖွဲ့ဖွဲ့ခြင်း...

ဒေါသအထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေသော လော့ချန်သည် ဓားတစ်ချက်ဖြင့် လင်ကျင်ထိုင်၏ ညာဖက်လက်မောင်းကို ဖြတ်ထုတ်လိုက်ပြီး မျက်လုံးများက ရေခဲတမျှ အေးစက်စွာ လင်ကျင်ထိုင်ကို စူးစိုက်ကြည့်ရင်း ဆိုသည်။

“ပြော... ဒီစကားတွေကို ဘယ်သူပြောပြခဲ့တာလဲ...”

သူနှင့် လင်ကျင်ထိုင်သည် တစ်ကြိမ်သာ တွေ့ဖူးပြီး ရင်းနှီးမှုမရှိသည့်အတွက် သူ၏မူလဇာစ်မြစ်ကို ထိုသူက သိနိုင်စရာအကြောင်းမရှိပေ။

လင်ကျင်ထိုင်မှာ နာကျင်မှုကြောင့် မျက်နှာသည် သံဖြူရောင်ပြောင်းလဲသွားပြီး လက်မောင်းကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဖိထားရင်း မျက်လုံးများ နီရဲတွတ်လျက် လော့ချန်ကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်ကာ သွားများကို ကျစ်ကျစ်ကြိတ်ရင်း ဆိုသည်။

“မင်းငါ့ကို ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်ရဲတယ်ပေါ့... မင်းပြီးပြီ... မင်းပြီးပြီ... ဘယ်သူမှ မင်းကို ကယ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး... ငါပြန်ရောက်ရင်...”

လင်ကျင်ထိုင်၏ မျက်လုံးများထဲတွင် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ တောက်လောင်နေသည်။

သူ၏စွမ်းအားဖြင့် ထို့အပြင် ဟယ်အကြီးအကဲကို အားကိုးရာအဖြစ်ထားရှိထားသည့်အတွက် ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းသို့ ဝင်ရောက်ပြီးကတည်းက တစ်ကြိမ်မျှ အရေးနိမ့်ဖူးခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ သို့သော် လော့ချန်က သူ၏လက်မောင်းတစ်ဖက်ကို ဖြတ်ထုတ်လိုက်ရဲသည်။ ပြင်းထန်သောဒေါသသည် သူ့ကို ရူးသွပ်လုနီးပါး ဖြစ်သွားစေသည်။

“ရွှပ်...”

ဓားအလင်းတန်းတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားပြီး သွေးများ ပန်းထွက်လာကာ လင်ကျင်ထိုင်၏ ဘယ်ဖက်လက်မောင်းလည်း လွင့်ထွက်သွားသည်။

“အား...”

လင်ကျင်ထိုင်သည် နာကျင်မှုကြောင့် သတိလစ်လုမတတ် ဖြစ်သွားပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် လူးလှိမ့်နေသည်။

ထိုနေရာ၌ရှိသူအားလုံး၏ စိတ်နှလုံးများ တုန်လှုပ်သွားကြပြီး ဤမြင်ကွင်းကို မယုံကြည်နိုင်စွာ ကြည့်နေကြသည်။

ဤဖြစ်ရပ်အားလုံးသည် မြန်ဆန်လွန်းလှသည်။

သူတို့နှစ်ဦး စတင်ထိတွေ့တိုက်ခိုက်ပြီး ချက်ချင်းပင် လင်ကျင်ထိုင်သည် ဒဏ်ရာပြင်းထန်စွာ ရရှိကာ လဲကျသွားသည်။

လင်ကျင်ထိုင်သည် ဆယ်ဦးသော ထိပ်တန်းရွေးချယ်ခံရသူများထဲမှ တစ်ဦးဖြစ်သူသည် အသုံးမကျသိုင်းဝိညာဉ်နိုးကြားထားသူတစ်ဦးဖြစ်သည့် အဆိုးဆုံးလူတစ်ယောက်၏ ဖျက်ဆီးခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။

“ပြန်သွားချင်သေးတယ်လား...”

လော့ချန်သည် လင်ကျင်ထိုင်ကို စူးစိုက်ကြည့်ရင်း နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် ရက်စက်သောအပြုံးတစ်ခု ထင်ဟပ်လာသည်။ သူက ခေါင်းကို ဖြည်းညင်းစွာခါယမ်းလိုက်၏။

“မင်းမှာ ပြန်သွားဖို့ အခွင့်အရေးမရှိတော့ဘူး...”

“မင်း... မင်း မလာနဲ့...”

လော့ချန်ထံမှ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်ကို ခံစားမိသည့်အခါ လင်ကျင်ထိုင်သည် နောက်ဆုံးတွင် ကြောက်ရွံ့လာပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကို တွားသွားကာ နောက်ဆုတ်သွားသည်။

“စွပ်...”

လော့ချန်သည် ပြန်စဉ်းစားခွင့်မပေးဘဲ နောက်ထပ်ဓားတစ်ချက်ဖြင့် လင်ကျင်ထိုင်၏ ပေါင်ကို ထိုးဖောက်လိုက်သည်။

“အား...”

လင်ကျင်ထိုင်သည် ပြင်းထန်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ဤအချိန်တွင် လော့ချန်သည် သူ့မျက်လုံးများထဲတွင် နတ်ဆိုးတစ်ကောင်နှင့်မခြားပေ။

လော့ချန်က ထပ်မံ၍ ဓားကို မြှောက်လိုက်သည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ လင်ကျင်ထိုင်၏ စိတ်ဓာတ်သည် လုံးဝကျိုးပျက်သွားပြီး မျက်ရည်များနှင့်အတူ ငိုကြွေးရင်း ဆိုသည်။

“ငါပြောမယ်... ငါပြောမယ်... အပြင်စည်းတပည့် လင်ဟန်ကုန်းပဲ... ဒီသတင်းတွေအားလုံးကို သူပဲ ဖြန့်ဝေခဲ့တာ... ပြီးတော့ မင်းအသက်ကို ယူဖို့ လိုလားသူကလည်း သူပဲ... ချီယွမ်စမ်းသပ်မှုမတိုင်ခင် တစ်ညအလို သူက ဟယ်အကြီးအကဲကို လာတွေ့ပြီး မင်းကို ချီယွမ်စမ်းသပ်မှုမှာ လုံးဝ ရှင်းပစ်ဖို့ တောင်းဆိုခဲ့တာ...”

ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ထိုနေရာရှိ လူအားလုံး မျက်နှာချင်းဆိုင် ကြည့်လိုက်ကြပြီး ဤဖြစ်ရပ်သည် ဤမျှလောက် ကျယ်ပြန့်စွာ ပတ်သက်နေမည်ဟု မထင်မှတ်ထားခဲ့ကြပေ။

“လင်ဟန်ကုန်း...”

လော့ချန်၏ မျက်လုံးများသည် အေးစက်လျက် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ပြည့်နှက်နေသည်။

သူသည် ထိုသူဖြစ်မည်ဟု အစကတည်းက ခန့်မှန်းထားခဲ့သည်။ သို့သော် လင်ဟန်ကုန်းတစ်ဦးတည်းဖြင့်သာ ဤမျှလောက် စွမ်းအားမရှိပေ။ ဟယ်အကြီးအကဲကို ဤမျှလောက် လူသိရှင်ကြား လုပ်ဆောင်စေနိုင်သူမှာ တစ်ဦးသာရှိသည်။

တာယွဲ့မင်းဆက်၏ ရှစ်ယောက်မြောက်မင်းသား၊ အဓိကတပည့်ဖြစ်သူ ကျင်းမင်ပင်ဖြစ်သည်။

“လော့ချန်... ငါတို့ကြားမှာ အရင်က သာမန်အငြိုးအာဃာတစ်ခုပဲ ရှိခဲ့တာ... ငါတို့ကြားမှာ တခြားရန်ငြိုးထားစရာ အကြောင်းလည်းမရှိဘူး... ပြောစရာရှိတာအားလုံးကိုလည်း ငါပြောပြီးပြီ... ငါ့ကို အသက်ချမ်းသာပေးပါကွာ...”

လင်ကျင်ထိုင်သည် အကြိမ်ကြိမ် သနားချင့်စဖွယ် တောင်းပန်သည်။

ထိပ်တန်းဆယ်ဦးသော လူရွေးချယ်ခံရသူများထဲမှ တစ်ဦးဖြစ်သည့် ကျိုချန်ရှန်သည် လင်ကျင်ထိုင်နှင့် ရင်းနှီးသောဆက်ဆံရေးရှိသူဖြစ်သည့်အတွက် မနေနိုင်ဘဲ ဆိုသည်။

“လော့ချန်... လူတစ်ယောက်အနေနဲ့ နည်းနည်းလောက် စာနာစိတ်ထားရှိရမယ်... လင်ကျင်ထိုင်က အခုဆိုရင် ပြီးပြီ... ဒီလောက်ဆိုရင် လုံလောက်ပြီ မဟုတ်လား...”

လော့ချန်သည် ဂရုမစိုက်ဘဲ လင်ကျင်ထိုင်ကို အေးစက်စွာ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရင်း ဆိုသည်။

“အရင်ကဆိုရင် ငါ မင်းကို အသက်ချမ်းသာပေးလိုက်နိုင်သေးတယ်... ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ပါးစပ်က ထိန်းမရတဲ့အထိ ပေါက်ကရ ပြောဆိုနေတာက မတော်ဘူး...”

“လူဆိုတာ ကိုယ့်ရဲ့စကားနဲ့ လုပ်ရပ်တွေအတွက် တာဝန်ယူရမယ်...”

စကားသံပြီးဆုံးသည်နှင့်အတူ လော့ချန်သည် ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး တစ်ချက်ဝှေ့ရမ်းလိုက်သည်။

“ဝှစ်...”

ဓားအလင်းတန်းတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားပြီး သွေးရောင်အလင်းတန်းများ ပန်းထွက်လာသည်။

လင်ကျင်ထိုင်၏ မေးရိုးနှင့်ပါးစပ်တစ်ခုလုံး ခွဲထွက်သွားပြီး ပြင်းထန်သောနာကျင်မှုကြောင့် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်သည် ဆတ်ကနဲ ကျုံ့တွန့်လျက် မျက်ရည်များ စီးကျလာပြီး ပါးစပ်မှ ဟို့ဟို့ဟူသော ညည်းသံမျှသာ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း ထိုနေရာရှိလူအားလုံး ထိတ်လန့်သွားကြသည်။

လော့ချန်သည် အသက်အရွယ်ငယ်ရွယ်ပုံပေါ်သော်လည်း သူ၏လုပ်ရပ်များသည် မိုးကြိုးပစ်သလို လျင်မြန်ပြီး သတ်ဖြတ်ရာတွင် မျက်တောင်မခတ်သူတစ်ဦးဖြစ်မည်ဟု မည်သူမျှ မထင်မှတ်ထားခဲ့ကြပေ။

“လော့ချန်... ငါပြောတာကို မင်း မကြားဘူးလား...”

ကျိုချန်ရှန်၏ မျက်နှာသည် အလွန်မသာယာဖြစ်နေပြီး အသံသည် နိမ့်ကျလျက်ရှိသည်။

သူက လင်ကျင်ထိုင်အတွက် သနားချင့်တောင်းပန်ပြီးသည့်တိုင် လော့ချန်က ဤမျှလောက် ရက်စက်စွာ လုပ်ဆောင်လိမ့်မည်ဟု မထင်ထားသဖြင့် သူ့ကို လုံးဝဂရုမစိုက်သည့်ပုံ ပေါ်နေသည်။

လော့ချန်သည် သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရင်း အေးစက်စွာ ဆိုသည်။

“ငါ့ကိစ္စကို မင်းဝင်ပါဖို့ မလိုဘူး... မင်းက သူ့အတွက် ထောက်ခံပေးချင်ရင် လာခဲ့... ငါ အဆုံးထိ ပြိုင်ပေးမယ်...”

သူ၏စကားသံသည် အေးစက်ပြီး ယုံကြည်မှုအပြည့်ရှိလျက် ထိုနေရာရှိလူအားလုံးကို တုန်လှုပ်စေသည်။

“မင်း မိုက်မဲလိုက်တာ...”

ကျိုချန်ရှန်သည် လော့ချန်၏ ဤမျှလောက် မာနကြီးဝင့်ကြွားမှုကို မထင်မှတ်ထားသဖြင့် မျက်နှာသည် သံဖြူရောင်ပြောင်းလဲသွားသည်။

လော့ချန်၏ စွမ်းအားနှင့်ပတ်သက်၍ ကျိုချန်ရှန်သည် မကြောက်ရွံ့ပေ။

အရာအားလုံးသည် အလွန်မြန်ဆန်စွာ ဖြစ်ပွားသွားသည့်အတွက် လူအများစုကဲ့သို့ပင် ကျိုချန်ရှန်သည် လင်ကျင်ထိုင်သည် တစ်ခဏတာ ဂရုမထားမိသဖြင့် လော့ချန်၏ လှည့်ကွက်ကို ခံလိုက်ရသည်ဟု ထင်မှတ်ထားသည်။

အမှန်တကယ် ရင်ဆိုင်တိုက်ခိုက်ရမည်ဆိုပါက လော့ချန်သည် လင်ကျင်ထိုင်၏ ပြိုင်ဘက်မဖြစ်နိုင်ပေ။

ကျိုချန်ရှန်၏ စွမ်းအားသည် လင်ကျင်ထိုင်ထက်ပင် သာလွန်နေသဖြင့် လော့ချန်ကို လုံးဝဂရုမစိုက်ပေ။

“ရှူး...”

ထိုအချိန်တွင် ရုတ်တရက် ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာ ဟိန်းဟောက်သံတစ်ခုသည် တောင်ထိပ်တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံသွားသည်။

“အနက်ရောင်ရွှေမြွေက ငါတို့ကို တွေ့သွားပြီ...”

တစ်ဦးက ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်သည်။

သစ်ပင်ကြီးအောက်တွင် ခန္ဓာကိုယ်ကို ခွေထားသည့် အနက်ရောင်ရွှေမြွေသည် ရုတ်တရက် ၎င်း၏ ဧရာမဦးခေါင်းကို မြှောက်လိုက်ပြီး မီးရှူးမီးပန်းကဲ့သို့ တောက်လောင်နေသော မျက်လုံးနှစ်လုံးဖြင့် ထင်းပင်အုပ်ကို စူးစိုက်ကြည့်ရင်း ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာ ဖိအားပေးမှုတစ်ခုသည် လှိုင်းထန်စွာ ဝင်ရောက်လာသဖြင့် လူတိုင်း၏ နှလုံးသားများ တုန်လှုပ်သွားစေသည်။

ဆယ်ဦးသော ထိပ်တန်းရွေးချယ်ခံရသူများထဲမှ တစ်ဦးဖြစ်သည့် အပြာရောင်ပိုးထည်ဝတ်စုံဖြင့် ကျက်သရေရှိလှသော ယွမ်ချီလန်က ဆွဲဆောင်မှုရှိစွာ ပြုံးလျက် ဆိုသည်။

“ဒီလို စိတ်အားထက်သန်မှုတွေနဲ့ အငြင်းအခုံလုပ်နေတာတွေ ရပ်လိုက်ကြပါတော့... စွမ်းအင်သီးကို ရယူဖို့ကသာ အရေးကြီးတယ်...”

ကျိုချန်ရှန်သည် လော့ချန်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး အင်မတန်မကျေမနပ်ဖြစ်စွာ နှာမှုတ်လိုက်ရင်း ဆိုသည်။

“ဒါဆိုလည်း မူလအစီအစဉ်အတိုင်း လုပ်ကြစို့... မင်းတို့အားလုံး အဖွဲ့ဖွဲ့ပြီး အနက်ရောင်ရွှေမြွေ သတိပြန်လည်အောင် ဆွဲဆောင်ကြစမ်းပါ...”

ကျိုချန်ရှန်သည် ဤလုပ်ဆောင်မှုတွင် ပါဝင်သည့် လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်ငါးရှိသူများကို ညွှန်ကြားလိုက်သည်။

ထိုလူအုပ်စုသည် အနက်ရောင်ရွှေမြွေကို ကြည့်ရင်း မျက်နှာချင်းဆိုင် ကြည့်လိုက်ကြသည်။

အနက်ရောင်ရွှေမြွေ၏ အရှိန်အဝါသည် အလွန်ပြင်းထန်လွန်းသည့်အတွက် ထိုဖိအားပေးမှုသည် ဧရာမကျောက်တုံးတစ်တုံးကဲ့သို့ လူတိုင်း၏ နှလုံးသားထဲတွင် ဖိထားသလို ခံစားရသည်။

လော့ချန်သည် ထပ်မံစောင့်ဆိုင်းမနေလိုတော့ဘဲ ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းတိုးလာပြီး ဆိုသည်။

“ငါနဲ့ အဖွဲ့ဖွဲ့ချင်တဲ့သူ ရှိလား... ရလာတဲ့ စွမ်းအင်သီးတွေကို ငါတို့ တစ်ဝက်စီ ခွဲဝေယူမယ်...”

ဤစကားထွက်လာသည်နှင့်အတူ လူအားလုံး အံ့အားသင့်သွားကြသည်။

လူတိုင်းသည် မယုံကြည်နိုင်စွာ လော့ချန်ကို စူးစိုက်ကြည့်နေကြသည်။

ဤအချိန်တွင် တစ်ဦးတည်း အဖွဲ့ဖွဲ့ရန် အဆိုပြုလိုက်ခြင်းသည် ဆယ်ဦးသော ထိပ်တန်းရွေးချယ်ခံရသူများနှင့် ယှဉ်ပြိုင်ရန်ဖြစ်သည်။

ယခုလို ရဲစွမ်းသတ္တိမျိုး တကယ်ပင် ကောင်းကင်ယံထိ မြင့်မားလှသည်။

ကျိုချန်ရှန်သည် ဒေါသတကြီး ရယ်မောလိုက်ပြီး ဆိုသည်။

“တကယ်ပဲ မိုးနဲ့မြေရဲ့ အမြင့်အနိမ့်ကို မသိတဲ့သူပဲ... အနက်ရောင်ရွှေမြွေက ကြယ်နှစ်ပွင့်အဆင့်မြင့်နတ်ဆိုးသားရဲတစ်ကောင်ဖြစ်ပြီး တစ်ကိုက်နဲ့တင် မင်းကို မျိုချလိုက်နိုင်တယ်... မင်းက ဘာကို အားကိုးပြီး စွမ်းအင်သီးကို ရယူနိုင်မယ်လို့ ထင်နေတာလဲ... မင်းက ရေထဲမှာ ငါးဖမ်းဖို့ ကြံစည်နေတာဆိုရင် ငါ လက်ခံမှာ မဟုတ်ဘူး...”

“ငါ့မှာ ငါ့အစီအစဉ်နဲ့ငါ ရှိတယ်...”

လော့ချန်သည် ဂရုမစိုက်ဘဲ လူအားလုံးကို ကြည့်ရင်း ဆက်လက်ပြောသည်။

“ဘယ်သူများ ငါနဲ့ လိုက်ချင်လဲ... ငါ့မှာ ခုနစ်ဆယ်ရာခိုင်နှုန်းလောက် အာမခံချက်ရှိတယ်... စွမ်းအင်သီးကို ရယူနိုင်မယ်လို့...”

လော့ချန်သည် အမှန်တရားကိုသာ ပြောဆိုခဲ့သည်။

သူသည် အနက်ရောင်ရွှေမြွေကို တစ်ခဏတာ တွန်းလှန်နိုင်မည်ဟု ယုံကြည်ထားသော်လည်း စွမ်းအင်သီးကို သွားယူရန်အတွက် တစ်ဦးဦးကို လိုအပ်နေသေးသည်။

“ဟားဟား... ခုနစ်ဆယ်ရာခိုင်နှုန်းတဲ့လား... ဘယ်သူမဆို ကြွားဝါတတ်တာပဲ...”

ကျိုချန်ရှန်သည် မထီမဲ့မြင်ပြုလျက် သူတို့အုပ်စုသည် လူများစွာကို စုစည်းထားသော်လည်း ဤမျှလောက် ကြီးကျယ်စွာ ပြောဆိုရဲခြင်း မရှိပေ။

“ငါကတော့ ဘယ်အမိုက်စားကများ မင်းစကားကို ယုံပြီး မင်းနဲ့ အဖွဲ့ဖွဲ့မလဲဆိုတာ ကြည့်ချင်သေးတယ်...”

ကျိုချန်ရှန်၏ စကားသံပြီးဆုံးသည်နှင့်အတူ ခြေသံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး အရှိန်အဝါပြည့်ဝသော ကူးလင်ဖန်သည် ထွက်လာသည်။

“ငါ မင်းနဲ့ အဖွဲ့ဖွဲ့မယ်...”

“မင်း...”

တစ်ဦးက သူ၏ဂုဏ်သိက္ခာကို ဖျက်ဆီးလိုက်သည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ကျိုချန်ရှန်သည် ဒေါသထွက်လုမတတ် ဖြစ်သွားသော်လည်း ထိုသူမှာ ကူးလင်ဖန်ဖြစ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် စကားများကို မျိုချလိုက်ရသည်။

မတတ်နိုင်ပေ၊ ကူးလင်ဖန်၏ နာမည်ဂုဏ်သတင်းသည် သူ့ထက်ပင် သာလွန်နေသည်။

“ဟဲဟဲ... ကူးလင်ဖန်... မင်းက ဒီကောင်လေးရဲ့ လှည့်စားစကားတွေကို တကယ်ယုံတာလား...”

ကျိုချန်ရှန်သည် မျက်လုံးထောင့်များ တွန့်ကွေးသွားပြီး မနေနိုင်ဘဲ ထေ့လှောင်ပြောဆိုလိုက်သည်။

ကူးလင်ဖန်သည် ပေါ့ပါးစွာ ပြုံးလျက် ဆိုသည်။

“ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ဘယ်သူနဲ့ဖွဲ့ဖွဲ့ အောင်မြင်ဖို့ အာမခံချက်မရှိဘူး... ဒါဆိုရင် ဘယ်သူနဲ့ ဖွဲ့တာမှ ဘာများထူးခြားမလဲ... တကယ်လို့ ဒီကောင်လေးနဲ့ လောင်းပြီး အောင်မြင်သွားရင် ငါ စွမ်းအင်သီးတွေကို ပိုမိုခွဲဝေရရှိမှာ...”

“ဟဲဟဲ... ဒါဆိုရင် ငါလည်း တစ်ကြိမ်လောက် လောင်းကြည့်မယ်... ငါ့ကိုလည်း ထည့်ပေးလို့ရမလား...”

အပြာရောင်ပိုးထည်ဝတ်စုံဖြင့် ကျက်သရေရှိလှသော ယွမ်ချီလန်သည် ပြုံးရွှင်စွာ ထွက်လာသည်။