အလုံးစုံ တိုက်ပွဲ

ဒီတစ်ခါ ဘယ်သူများလဲ

နတ်ဘုရားများနှင့် မိစ္ဆာအားလုံးသည် ဗလာနတ္ထိထဲမှ ကောင်းကင်ဘုံလှံတံကို ဆုပ်ကိုင်ထားသော သန်မာတုတ်ခိုင်သည့် လက်မောင်းကို ကြည့်ရင်း အံ့အားသင့်သွားကြသည်။

ထိုနတ်ဘုရားသည် နတ်ဘုရားဘုံတွင် မယုံနိုင်လောက်သော ခွန်အားကြောင့် နာမည်ကြီးပြီး သူ၏ ပြိုင်ဘက်ကင်း လှံသိုင်းပညာသည် တစ်ချိန်က ဗလာနတ္ထိကို အလွယ်တကူ ထိုးဖောက်နိုင်ခဲ့ကာ တစ်ချက်တည်းဖြင့် ကြယ်များကို ဖျက်ဆီးနိုင်ခဲ့သည်။

သို့သော် ယခုအခါ တစ်ဖက်လူက လှံတံကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဆုပ်ကိုင်ထားသော မြင်ကွင်းကို ကြည့်ရသည်မှာ အားစိုက်ထုတ်စရာမလိုသကဲ့သို့ ထင်ရသည်။

နတ်ဘုရားကိုယ်တိုင်၏ ထိတ်လန့်မှုသည်ကား အခြားနတ်ဘုရားများ၊ မိစ္ဆာများထက် များစွာပို၍ ပြင်းထန်နေခဲ့သည်။ သူအမြဲဂုဏ်ယူခဲ့ရသော သူ၏ခွန်အားကို ပျက်စီးနေသည့်ဘုံမှ သတ္တဝါတစ်ဦးက လှောင်ပြောင်စော်ကားနေသည်ကို သူမည်သို့ သည်းခံနိုင်မည်နည်း။

"အဆင့်မသိတဲ့ ပုရွက်ဆိတ်လိုကောင်၊ ငါ့လှံကို ပြန်ပေးစမ်း"

နတ်ဘုရားက ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်လိုက်ရာ လှံတံသည် ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါလာပြီး အပြာရောင်လက်ဝါး၏ ဆုပ်ကိုင်မှုမှ ရုန်းထွက်ရန် ကြိုးစားနေသကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။

"ပုရွက်ဆိတ်"

အေးစက်ပြီး တင်းမာသော အသံတစ်ခုက ဗလာနတ္ထိထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။ အသံဆုံးသွားသည်နှင့် တောင်လိုကြီးမားသော ပုံရိပ်တစ်ခု လှမ်းထွက်လာသည်။ ထိုသူကား အသူရာမျိုးနွယ်၏ ဘုရင်... ကောင်းကင်သတ် အသူရာပင် ဖြစ်သည်။

အားလုံးက သူ၏လက်တစ်ဖက်တွင် စွန်းချီကို ကိုင်ထားပြီး အခြားလက်တစ်ဖက်ကမူ ပါဘလိုကို ပွေ့ချီထားကာ မျက်နှာက အေးစက်တင်းမာပြီး မျက်လုံးများထဲတွင် ကြောက်မက်ဖွယ် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ပြည့်နှက်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"အစ်ကိုကြီး၊ ညီလေး"

စွန်းချီက အနေရခက်စွာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ ကောင်းကင်သတ် အသူရာက စွန်းချီနှင့် ပါဘလိုကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ချထားလိုက်ပြီးနောက် ညာဘက်လက်ထဲတွင် စွမ်းအင်များ စီးဆင်းလာသည်။

ကျွတ်ခနဲ အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာပြီး ကောင်းကင်ဘုံလှံတံသည် ကောင်းကင်သတ် အသူရာ၏ လက်ဗလာထဲတွင်ပင် ကြေမွသွားခဲ့သည်။

နတ်ဘုရားများနှင့် မိစ္ဆာအားလုံးသည် မယုံနိုင်ဖြစ်ကာ သူတို့ရှေ့မှ မြင်ကွင်းကို ကြောင်ကြည့်နေကြသည်။ ကောင်းကင်ဘုံလှံတံကို ဥက္ကာခဲသံဖြင့် ပြုလုပ်ထားခြင်းဖြစ်ပြီး နတ်ဘုရားဘုံတွင်ပင် ရှားပါးသော နတ်ဘုရားလက်နက်တစ်ခုဟု သတ်မှတ်ကြသည်။

နတ်ဘုရား၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး ယခင်က မောက်မာမှုများအားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

"မင်း..."

စကားမဆုံးမီမှာပင် ကောင်းကင်သတ် အသူရာက သူ၏ညာဘက်လက်ကို လေထဲတွင် ဆုပ်လိုက်သည်။

ဘန်း!

သွေးမြူခိုးများ ပျံ့နှံ့သွားပြီး ပူပြင်းသော အပူလှိုင်းထဲတွင် ချက်ချင်း အငွေ့ပျံသွားခဲ့သည်။ ခေါင်းပြတ်နေသော နတ်ဘုရား၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ကောင်းကင်ပေါ်မှ ပြုတ်ကျလာပြီး အနီရောင်မီးပင်လယ်ထဲတွင် လုံးဝ ပြာကျသွားလေသည်။

"သူက တစ်ချက်စာတောင် မရှိဘူး"

ကောင်းကင်သတ် အသူရာက အေးဆေးစွာ ဆိုလိုက်သည်။

နတ်ဘုရားများနှင့် မိစ္ဆာအားလုံးသည် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေကြသည်။

"ဒါက တကယ်ပဲ ပျက်စီးနေတဲ့ဘုံက လူတစ်ယောက်လား"

"ဒီလိုခွန်အားနဲ့ဆို နတ်ဘုရားဘုံမှာတောင် သူက ထင်ပေါ်ကျော်ကြားမှာပဲ"

"အခြေအနေက တကယ်ကို ကြောက်စရာကောင်းတယ်"

နတ်ဘုရားများနှင့် မိစ္ဆာတို့၏ အသံများသည် တုန်ယင်နေခဲ့သည်။ သူတို့ ဗလာနတ္ထိလမ်းကြောင်းမှ ဆင်းသက်လာသည်မှစ၍ အမွှေးတိုင်တစ်တိုင်ပင် မလောင်ကျွမ်းသေးသော အချိန်အတွင်း သူတို့၏ အပေါင်းအဖော်သုံးဦး ကျဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် သူတို့အားလုံးသည် တစ်ချက်တည်းဖြင့် အလွယ်တကူ အနိုင်ယူခံခဲ့ရခြင်းပင်။

ဧရာမနတ်ဘုရားက မီးလျှံသခင်ကို ရှုံးနိမ့်သွားသည်မှာ ပြောစရာမရှိသော်လည်း မီးလျှံနဂါးနှင့် လှံနတ်ဘုရားတို့က ပျက်စီးနေသည့်ဘုံမှ သတ္တဝါတစ်ဦး၏ လက်ထဲတွင် ကျဆုံးသွားခဲ့သည်ကို သူတို့ မည်သို့ မအံ့ဩဘဲ နေနိုင်မည်နည်း။

ယခင်က နတ်ဘုရားများနှင့် မိစ္ဆာများ လောကသို့ ဆင်းသက်လာခဲ့စဉ်က တိုက်ပွဲတွင် သစ္စာဖောက်ပြီး တိုက်ခိုက်ရန် ငြင်းဆန်ခဲ့သောကြောင့် တိုက်ပွဲ အဘယ်ကြောင့် ရှုံးနိမ့်ခဲ့သည်ကို ရှင်းလင်းစွာ နားမလည်ခဲ့ကြဘဲ ကောင်းကင်ဘုံ ဧကရာဇ်၏ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်မှုကြောင့်သာဟု မှတ်ယူခဲ့ကြသည်။

ယခုမူ ပျက်စီးနေသည့်ဘုံ၏ရေသည် သူတို့ထင်ထားသည်ထက် များစွာ ပိုနက်ရှိုင်းနေမှန်း သိလိုက်ရသည်။

ထိတ်လန့်နေသော နတ်ဘုရားများ၊ မိစ္ဆာများနှင့် လုံးဝဆန့်ကျင်ဘက်တွင်မူ စိတ်လှုပ်ရှားနေသော လူသားအုပ်စု ရှိနေသည်။ အသူရာမျိုးနွယ်နှင့် လူသားများ မဟာမိတ်ဖွဲ့လိုက်သည့် သတင်းသည် မဟာချန်တိုင်းပြည်တစ်ဝှမ်းလုံး ပျံ့နှံ့ပြီးဖြစ်ကာ အသူရာမျိုးနွယ်၏ဘုရင် ကောင်းကင်သတ် အသူရာသည်ကား မဟာမိတ်တစ်ဦးဖြစ်သည်မှာ သေချာသည်။

ကောင်းကင်သတ် အသူရာ ပါဝင်လာသည်နှင့် သူ၏ ပြိုင်ဘက်ကင်း ခွန်အားသည် နတ်ဘုရားများနှင့် မိစ္ဆာအားလုံးကို ခြိမ်းခြောက်နိုင်မည်မှာ သေချာသည်။

ညီလေး ရောက်လာသည်မှာ နောက်ကျနေခြင်းမှာ အံ့ဩစရာမရှိတော့ပေ။ သူသည် ကောင်းကင်သတ် အသူရာကို သွားပင့်ဖိတ်ရန် အရှေ့ပိုင်းဒေသ၏ အစွန်အဖျားသို့ သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ရမည်။ ချင်ဖုန်း၏ မျက်နှာတွင် ပျော်ရွှင်မှုများ ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။

ထိုအချိန်မှာပင် နူးညံ့သိမ်မွေ့သော ပုံရိပ်လေးတစ်ခုက သူ၏ရင်ခွင်ထဲသို့ ပြေးဝင်လာပြီး သူ၏တစ်ကိုယ်လုံးကို လက်များဖြင့် စမ်းသပ်နေလေသည်။

"မင်းရဲ့ ခွန်အားက တကယ်ပဲ တိုးတက်လာတာပဲ၊ မင်းရဲ့ အရှိန်အဝါက အရင်ကထက် အများကြီး ပိုအားကောင်းနေတယ်"

"ဟုတ်တယ်၊ မင်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကလည်း အများကြီး ပိုတောင့်တင်းလာတယ်။ မင်း ကောင်းကောင်း လေ့ကျင့်ထားပုံပဲ၊ ဒါမှ ကလေးမွေးအောင် ကြိုးစားတဲ့အခါ မင်းမောပန်းနွမ်းနယ်နေမှာ မဟုတ်ဘူး"

ပါဘလိုသည် သူမ၏ အနာဂတ်လက်တွဲဖော်ကို တော်တော်လေး သဘောကျနေပုံရသည်။

ကလေးမွေးဖို့!

ချင်ဖုန်း၏ မျက်နှာသည် တောင့်တင်းသွားသည်။

ထိုစကားများထွက်လာသောအခါ လူတိုင်းသည် ခေါင်းလှည့်ကာ အံ့အားသင့်စွာ စိုက်ကြည့်နေကြသည်။

ဒါဟာ အရေးကြီးသော အခြေအနေ၊ ရှင်ခြင်းနှင့် သေခြင်း၏ နယ်စပ်တွင် ရောက်နေသော်လည်း သူတို့၏ စပ်စုချင်စိတ်ကိုတော့ မထိန်းနိုင်ခဲ့ကြချေ။

လူအများရှေ့တွင် ထိုသို့နှစ်ခွဖြစ်စေနိုင်သော စကားမျိုးကို ပြောရဲသည့် အသူရာမလေးက ဘယ်သူပါလိမ့်?

အထူးသဖြင့် ချင်ဖုန်း၏ မိန်းမနှစ်ယောက်က သူ၏ဘေးတွင် ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။

လျိုကျန့်လီနှင့် ချန်းဖေးလန် နှစ်ဦးလုံး မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်ကြသည်။ သူတို့သည် ပါဘလိုကို မှတ်မိကြသည်မှာ သဘာဝကျသည်။

တစ်ချိန်က ကောင်မလေးသည် ယခုအခါ မိန်းကလေးတစ်ဦးအဖြစ် ကြီးပြင်းလာပြီဖြစ်ပြီး အပြည့်အဝ မရင့်ကျက်သေးသော်လည်း ခြိမ်းခြောက်မှုတစ်ခုတော့ ဖြစ်နေပြီ။

အရေးအကြီးဆုံးမှာ သူတို့သည် ယခင်က ပါဘလို၏ စကားများကို ကလေးစကားအဖြစ် ပယ်ချခဲ့သော်လည်း သူမက အစကတည်းက အလေးအနက်ထားနေခဲ့ပုံပင်။

"မင်းရဲ့ ရင်ဘတ်က ဘယ်လောက်တောင် သန်မာလဲ ကြည့်ပါရစေဦး"

ပါဘလိုက ပြောရင်း ချင်ဖုန်း၏ အဝတ်အစားများကို ဆွဲရန် လက်လှမ်းလိုက်သည်။

ငါ့ယောကျာ်း၏ ရင်ဘတ်ကို ခွင့်ပြုချက်မရှိဘဲ လာထိရဲတယ်

ချန်းဖေးလန်က သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ လှုပ်ရှားရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် ကြည်လင်ပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အသံတစ်ခုက ဝင်ဖြတ်လိုက်သည်။

"ညီမလေး၊ အခုက ပရောပရည်လုပ်ရမယ့် အချိန်မဟုတ်ဘူး"

နူးညံ့သော ပုံရိပ်ယောင် အရှိန်အဝါတစ်ခုက ပါဘလိုကို လွှမ်းခြုံသွားပြီး သူမကို အန်မတုနိုင်အောင် ပြုလုပ်ကာ ချင်ဖုန်းဆီမှ ညင်သာစွာ ခွဲထုတ်လိုက်သည်။

ပုံရိပ်ယောင်အလင်းတန်းထဲမှ သူမ၏ မြေခွေးအမြီးကိုးချောင်းဖြင့် လှုပ်ခါနေသော ပုံရိပ်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထိုသူကား တူရှန်းမြေခွေးမျိုးနွယ်၏ အကြီးအကဲ စုထျန်းယွဲ့ပင် ဖြစ်သည်။

သူမက ချင်ဖုန်းဘက်လှည့်ပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိရှိ ပြုံးပြလိုက်သည်။

"ကျွန်မ နောက်မကျဘူး မဟုတ်လား"

"ခင်ဗျား အချိန်ကိုက်ပဲ ရောက်လာတာ"

ချင်ဖုန်းက ချက်ချင်းပြန်ဖြေလိုက်ပြီး စိတ်ထဲမှ 'ဘယ်လိုအဓိပ္ပာယ်နဲ့ပဲဖြစ်ဖြစ်' ဟု တိတ်တိတ်လေး ထပ်ပြောလိုက်သည်။

ပါဘလိုက စုထျန်းယွဲ့ကို ကြည့်ပြီး မေးလိုက်သည်။

"ချင်ဖုန်း၊ သူက မင်းရဲ့ နောက်ထပ်မိန်းမတစ်ယောက်လား"

သူမ၏ တည့်တိုးမေးခွန်းထဲတွင် မနာလိုမှု အရိပ်အယောင်ပင် မပါချေ။ အသူရာမျိုးနွယ်တွင် ကျားမ မရွေး အစွမ်းထက်သော အသူရာစစ်သည်များသည် မိတ်လိုက်ရာတွင် ဦးစားပေးခံရပြီး ထူးခြားသောသွေးမျိုးဆက်ကို ဆက်ခံရန် အဖော်များစွာထားခွင့်ရှိသည်မှာ လုံးဝလက်ခံနိုင်စရာပင် ဖြစ်သည်။။

စုထျန်းယွဲ့က ထိုစကားကိုကြားတော့ ချင်ဖုန်းဘက်လှည့်ပြီး ပြုံးပြုံးလေးဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"အဲ့ဒီထဲမှာ ကျွန်မရော ပါသလား"

ချင်ဖုန်းက ဗုဒ္ဓနှုတ်ခမ်း၏ အမူအရာကို မြင်လိုက်ပြီး စိတ်ထဲတွင် 'သွားပြီ!' ဟု တွေးလိုက်မိသည်။

ထင်သည့်အတိုင်းပင်၊ ဗုဒ္ဓနှုတ်ခမ်းက ချက်ချင်းပင် စကားထပြောပြီး ချင်ဖုန်း၏ အတွေးများကို ပဲ့တင်ထပ်လိုက်သည်။

"သူက နင်က ဘာမှမဟုတ်ဘူးလို့ ပြောတယ်"

အခြေအနေသည် ခဏတာတော့ အနေရခက်သွားခဲ့သည်။

စုထျန်းယွဲ့က ဗုဒ္ဓနှုတ်ခမ်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ ဗုဒ္ဓနှုတ်ခမ်း၏ မျက်လုံးထဲတွင် ကြောက်ရွံ့မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပေါ်လာပြီး အမြန်ပြန်ဖုံးကွယ်လိုက်သည်။ ထိုလှပသော မြေခွေးမလေးသည် သူ့အပေါ်တွင် သတ်ဖြတ်လိုစိတ် အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့ပြီ။

ဗုဒ္ဓနှုတ်ခမ်းသည်ကား မတရားခံရသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ ထိုကောင်လေးက ထိုသို့တွေးခဲ့သည်မှာ ရှင်းနေသည်၊ အဘယ်ကြောင့် သူက အပြစ်တင်ခံရရမည်နည်း။

ဘုန်း!

ကြောက်မက်ဖွယ် စွမ်းအင်လှိုင်းလုံးကြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသော်လည်း ကောင်းကင်သတ် အသူရာ၏ လက်ဖဝါးတစ်ချက်ဖြင့် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ ထိုစွမ်းအင်လှိုင်းလုံးသည် မီးလျှံသခင်နှင့် ဧရာမလက်ကြီးတို့၏ တိုက်ခိုက်မှု နောက်ဆက်တွဲကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်သည်။

အုပ်စုသည် တိုက်ပွဲကွင်းပြင်ကို ပြန်ကြည့်လိုက်ကြပြီး အားလုံး၏ မျက်နှာတွင် လေးနက်သော အမူအရာများ ပေါ်လာသည်။ အကျပ်အတည်းက ပြီးဆုံးသွားခြင်း မရှိသေးချေ။

"ငါက လောလောလတ်လတ်မှ လောကကိုကျော်လွန်ခြင်း နယ်မြေကို ဝင်ရောက်နိုင်ခဲ့တာ၊ အခုတော့ ဒီလိုအခြေအနေမျိုးနဲ့ ရင်ဆိုင်နေရပြီ"

စုထျန်းယွဲ့က သူမ၏ နူးညံ့သော မျက်ခုံးလေးများကို ကြုတ်လိုက်သည်။

ကောင်းကင်သတ် အသူရာကမူ ဒါကို အလေးမထားဘဲ ရှေ့တစ်လှမ်းတိုးပြီး မေးလိုက်သည်။

"ဘယ်လို ခွဲတိုက်ကြမလဲ"

ချန်းချင်းက သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး ဆိုသည်။

"အသူရာမျိုးနွယ်က တကယ်ကို ထူးချွန်တဲ့သူတစ်ယောက်ကို မွေးထုတ်ပေးလိုက်တာပဲ"

ခဏရပ်ပြီးနောက် သူက ထပ်ပြောသည်။

"ငါက အဲ့ဒီငါးသေးသေးလေးတွေကို စိတ်မဝင်စားဘူး။ မျက်လုံးအကြီးကြီးကို ငါ့အတွက်ထားခဲ့၊ ကျန်တဲ့ကောင်တွေကို မင်းတို့ခွဲယူလိုက်"

"ရယ်စရာပဲ၊ ငါလည်း ငါးအသေးလေးတွေကို စိတ်မဝင်စားဘူး။ ငါဒီကိုလာတာက ချောက်နက်ရဲ့ အမှန်တရားကို ဖော်ထုတ်ဖို့တင် မကဘူး၊ ဒီသတ္တဝါတွေကို ရင်ဆိုင်ဖို့လည်း ပါတယ်။"

ကောင်းကင်သတ် အသူရာက အေးစက်စွာ ပြန်ပြောသည်။

ထိုစကားများ ထွက်လာသည်နှင့် ချန်းချင်းနှင့် ကောင်းကင်သတ် အသူရာကြားတွင် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ချက်ချင်း ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။

ချန်းချင်းက လှောင်ပြုံးပြုံးပြီး ကြောက်စရာကောင်းသော အပြုံးဖြင့် ဆိုသည်။

"မင်း ဘယ်သူ့ကို စကားပြောနေလဲဆိုတာ မင်းသိရဲ့လား"

ကောင်းကင်သတ် အသူရာကလည်း ကြောက်စရာကောင်းစွာ ပြုံးပြီး ပြန်ပြောသည်။

"မင်းကလွဲပြီး တခြားဘယ်သူမှ စကားမပြောဘူးလေ၊ ဒါဆို ငါက ဘယ်သူ့ကို ပြောနေရမှာလဲ"

သူတို့၏ အရှိန်အဝါများ ထိပ်တိုက်တွေ့ပြီး ပရမ်းပတာ လေလှိုင်းများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ရန်သူကြီးက ရှေ့တွင် ရှိနေပါလျက် အဘယ်ကြောင့် သူတို့နှစ်ဦးက အချင်းချင်း အရင်တိုက်ခိုက်နေကြသနည်း။ ချင်ဖုန်း၏ နှုတ်ခမ်းများ တွန့်သွားသည်။ ထိုနှစ်ဦးသည် အရင်အတိုင်းပင် ဒေါသကြီးနေဆဲ ဖြစ်သည်။

အုပ်စုက ဘာလုပ်ရမှန်း မသိဖြစ်နေစဉ်မှာပင် အဘိုးကြီးမုက အနက်ရောင်ခေါင်းတလားကို တိုက်ရိုက်ထမ်းပြီး မျက်လုံးအကြီးကြီးဆီသို့ ပြေးသွားကာ အေးဆေးသော စကားတစ်ခွန်းကိုသာ ထားခဲ့သည်။

"အဲ့ဒီတစ်ကောင်က ငါ့အပိုင်ပဲ"

အမ်၊ ဘာလဲ?

ချင်ဖုန်းက ချန်းချင်းနှင့် ကောင်းကင်သတ် အသူရာ၏ တုံ့ပြန်မှုကို ကြည့်ရင်း သတိထားပြီး ကြည့်လိုက်သည်။

"အဲ့ဒီအဘိုးကြီး"

နှစ်ဦးလုံးက တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပြောလိုက်ကြပြီး သူတို့၏ အသံတွင် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။

တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် ရင်မဆိုင်တော့ဘဲ သူတို့သည် ကောင်းကင်အပြည့်ရှိသော နတ်ဘုရားများနှင့် မိစ္ဆာများကို မော့ကြည့်လိုက်ကြသည်။

ကောင်းကင်သတ် အသူရာက စကားစလိုက်သည်။

"အဘိုးကြီး၊ ငါလှုပ်ရှားတဲ့အခါ မင်းမထိခိုက်အောင်လို့ ငါနဲ့ဝေးဝေးမှာနေ"

ချန်းချင်း၏ မုတ်ဆိတ်မွှေးများက လေထဲတွင် လွင့်နေသည်။

"မောက်မာတဲ့ ကောင်လေး၊ နောက်ဆုံးကျမှ ငါ့ဆီမှာ အမျိုမခံလိုက်ရစေနဲ့"

စကားဆုံးသည်နှင့် နှစ်ဦးလုံး ကောင်းကင်ပေါ်သို့ ပျံတက်သွားပြီး နတ်ဘုရားများနှင့် မိစ္ဆာများဆီသို့ တဟုန်ထိုး ဝင်သွားကြသည်။

နတ်ဘုရားများနှင့် မိစ္ဆာများကလည်း တိုက်ပွဲအတွက် အသင့်ပြင်လိုက်ကြသည်။

တစ်ယောက်ချင်း တိုက်ခိုက်မည်ဆိုလျှင် ကောင်းကင်သတ် အသူရာရော ချန်းချင်းပါ မည်သည့် နတ်ဘုရား၊ မိစ္ဆာကိုမျှ မကြောက်ချေ။

သို့သော် ရန်သူအများအပြားနှင့် ရင်ဆိုင်ရသောအခါ သူတို့ကို ထိန်းချုပ်နိုင်သည့် မမျှော်လင့်ထားသော တာအိုတစ်ခု အမြဲရှိနေတတ်ပြီး အမြန်အနိုင်ယူရန်နှင့် ဧရာမလက်နှင့် မျက်လုံးကို ကိုင်တွယ်ရန် အချိန်ရအောင် လုပ်ဖို့ ခက်ခဲစေသည်။

ကုန်းချန်းနှင့် တခြားသူများက ကူညီချင်သော်လည်း သူတို့၏ ပါဝင်မှုက ထိုတိုက်ပွဲအဆင့်တွင် သိပ်အရာမထင်ဘူးဆိုသည်ကို သူတို့သိသည်။

ထိုအခိုက်တွင် စုထျန်းယွဲ့က စကားပြောလိုက်သည်။

"ငါက ပုံရိပ်ယောင်နိယာမတွေကို သုံးပြီး သူတို့ရဲ့ အာရုံတွေကို ရှုပ်ထွေးအောင် လုပ်နိုင်တယ်၊ သူတို့ရဲ့ ခွန်အားကိုလည်း အားနည်းအောင် လုပ်နိုင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီအချိန်အတွင်းမှာ သူတို့ကို ထိန်းချုပ်ပေးဖို့ တစ်ယောက်ယောက် လိုတယ်။ ဘယ်သူ ဝင်ပါရဲမလဲ"

လောကကိုကျော်လွန်ခြင်း နယ်မြေမှ ပြိုင်ဘက်နှင့် ရင်ဆိုင်ရသောအခါ မည်သည့်နည်းလမ်းဖြင့်ပင် ဖြစ်စေ ဘယ်သူမှ လုံးဝအောင်မြင်မည်ဟု အာမမခံနိုင်ချေ။ တိုက်ပွဲထဲ ဝင်ရောက်ခြင်းသည် ငရဲတံခါးဝကို ခြေတစ်ဖက် လှမ်းလိုက်သည်နှင့် အတူတူပင်။

သို့သော် ရှိနေသူများထဲမှ မည်သူမျှ တွန့်ဆုတ်မနေဘဲ အားလုံး တစ်ညီတစ်ညွတ်တည်း ရှေ့ထွက်လာကြသည်။

သူတို့သည် အန္တရာယ်ကို သိပြီးသားဖြစ်ပြီး ထိုနေရာသို့ လာရန် ရွေးချယ်ကတည်းက အဆိုးဆုံးအတွက် ပြင်ဆင်ပြီးသားပင်။

"အကြီးအကဲ ထျန်းယွဲ့၊ ကျေးဇူးပြုပြီး လုပ်ဆောင်ပေးပါ"

ကုန်းချန်းက လေးနက်စွာ ဆိုသည်။

"ကောင်းပြီ"

သူမ၏ စကားဆုံးသည်နှင့် စုထျန်းယွဲ့၏ အမြီးကိုးချောင်းသည် ပုံပြောင်းသွားပြီး ရောင်စုံအလင်းတန်းများ ထုတ်လွှတ်ကာ ကောင်းကင်ပေါ်သို့ တန်းတန်းမတ်မတ် တက်သွားသည်။

အလင်းတန်းများသည် ချိတ်ဆက်သွားပြီး နတ်ဘုရားများနှင့် မိစ္ဆာများ၏ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းကို လွှမ်းခြုံထားသော ပိုက်ကွန်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

ခွဲထုတ်ခံလိုက်ရသော နတ်ဘုရားများနှင့် မိစ္ဆာများသည် သူတို့ကိုယ်သူတို့ တခြားနယ်မြေတစ်ခုသို့ ရောက်သွားသကဲ့သို့ မတူညီသော ကမ္ဘာတစ်ခုထဲတွင် ရုတ်တရက် ရောက်ရှိသွားကြသည်။

"ဒါက ပုံရိပ်ယောင် နိယာမလား"

"ဘာက အစစ်၊ ဘာက အတုဆိုတာ ခွဲရခက်နေပြီ"

"ငါတို့ ဒီနေရာကနေ အမြန်ထွက်ရမယ်၊ မဟုတ်ရင် သူတို့က ပျက်စီးနေတဲ့ဘုံက အဲ့ဒီနှစ်ယောက်ရဲ့ တိုက်ခိုက်မှုကို ခံနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"

"အတူတူတိုက်ခိုက်ပြီး ဒီပုံရိပ်ယောင်နေရာလွတ်ကို ချိုးဖျက်ကြစို့"

"ဟုတ်တယ်"

ပြင်းထန်သော တိုက်ခိုက်မှုများ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး ပတ်ဝန်းကျင်မှ ဗလာနတ္ထိကို ထိမှန်သွားသည်။ ပုံရိပ်ယောင်နေရာလွတ်က တုန်ခါသွားပြီး စုထျန်းယွဲ့က ညည်းညူကာ မျက်နှာ ဖြူဖျော့သွားသည်။

လျိုကျန့်လီနှင့် ချန်းဖေးလန်တို့သည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်ပြီး သဘောတူညီစွာ ခေါင်းညိတ်ကာ ပုံရိပ်ယောင်နေရာလွတ်ထဲသို့ အလျင်အမြန် ဝင်သွားကြသည်။

သူတို့၏ ဆယ်လကြာ ကိုယ်ဝန်ဆောင်ခဲ့ရမှုသည် သူတို့၏ စွမ်းအားများကို အများကြီး နောက်ကျကျန်စေခဲ့သည်။

ပိုမို အားကောင်းသော ရန်သူများ ဆင်းသက်လာသည်နှင့်အမျှ သူတို့သည် အကျပ်အတည်းကြီး တစ်ခုကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ခံစားနေရသည်။

ပရမ်းပတာဖြစ်နေသော ကာလများတွင် သူတို့၏ ခင်ပွန်းနှင့် ကလေးများကို ကာကွယ်ရန်အတွက် သူတို့ကိုယ်သူတို့ အားကောင်းအောင် လုပ်ရန် လိုအပ်သည်။ ထိုအကြောင်းကြောင့်ပင် သူတို့သည် အနောက်ပိုင်းဒေသသို့ လိုက်လာရန် အခိုင်အမာ တောင်းဆိုခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုသို့မြင်သော် အခြားသူများကလည်း အနီးကပ် လိုက်ဝင်သွားကြသည်။

ပါဘလိုပင်လျှင် လောကကိုကျော်လွန်ခြင်း နယ်မြေကို စိန်ခေါ်ရန် စိတ်အားထက်သန်နေသည်။ ထိုသို့သော အခွင့်အရေးမျိုးကို သူမက မည်သို့ လက်လွှတ်ခံနိုင်မည်နည်း။

ချင်ဖုန်းက လှုပ်ရှားရန် ပြင်လိုက်စဉ် ရှန်လီနှင့် စွန်းချီက သူ့ကို တားလိုက်သည်။

"ခင်ဗျားတို့နှစ်ယောက် ဘာလုပ်နေတာလဲ"

"ငါတို့မှာ လုပ်စရာ ပိုအရေးကြီးတာတွေ ရှိသေးတယ်"

ရှန်လီက မည်းမှောင်နေသော ဗလာနတ္ထိလမ်းကြောင်းကို မော့ကြည့်ရင်း ဆိုသည်။

ချင်ဖုန်း နားလည်သွားသည်၊ လမ်းကြောင်းက ပွင့်နေသရွေ့ နတ်ဘုရားများနှင့် မိစ္ဆာများ ဆက်ပြီး ဆင်းသက်လာနိုင်သည်။

သုံးယောက်သား ကျန်ရှိသော တိုက်ပွဲကွင်းပြင်များကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး လေဟာနယ် လမ်းကြောင်းဆီသို့ ဦးတည်သွားကြသည်။

အတွင်းသို့ ကြည့်လိုက်သောအခါ အဆုံးမရှိသော ချောက်နက်ကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ဖြစ်ပြီး ကြယ်များက ဟိုတစ်စဒီတစ်စ ပြန့်ကျဲနေသည်။ ၎င်းတို့သည် နေရာလွတ် တည်ငြိမ်မှုကို ထိန်းသိမ်းပေးထားသော လေဟာနယ် နိယာမများပင် ဖြစ်သည်။

ချင်ဖုန်းက သူ၏ မျက်လုံးနှစ်ဘက်စွမ်းရည်ကို အသက်သွင်းပြီး ရှင်းရှင်းလင်းလင်းမြင်ရရန် ကြိုးစားသော်လည်း အမှောင်ထုကလွဲပြီး ဘာမျှမမြင်ရချေ။

သူက လေးနက်စွာ ဆိုသည်။

"ငါတို့အားလုံးရဲ့ ခွန်အားနဲ့ မလုံလောက်ဘူး၊ ပြီးတော့ ငါတို့ထဲမှာ ဘယ်သူမှ လေဟာနယ်တာအိုကို နားမလည်ဘူး။ ဒီလမ်းကြောင်းကို ဘယ်လိုလုပ် ပိတ်ကြမလဲ"

"ဘယ်သူက ပိတ်ရမယ်လို့ ပြောလို့လဲ"

စွန်းချီက ပြန်မေးလိုက်သည်။

ချင်ဖုန်းက နားမလည်သော အမူအရာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

ရှန်လီက ရှင်းပြသည်။

"ငါတို့ဆရာက ငါတို့ကို မင်းနေပြည်တော်ကနေ လွှတ်လိုက်တုန်းက သူပြောခဲ့တယ်"

"ရန်သူက အနောက်ပိုင်းဒေသရဲ့ အစွန်အဖျားနဲ့ နတ်ဘုရားဘုံကို ဆက်သွယ်တဲ့ လမ်းကြောင်းတစ်ခု ဖွင့်လိုက်ရင် ငါတို့က လမ်းကြောင်းအပြင်ဘက်မှာ ကောင်းကင်ဘုံ ကြယ်တာရာ ရွှေ့ပြောင်းခြင်း အစီအရင်ကို တည်ဆောက်ရမယ်"

"ကောင်းကင်ဘုံ ကြယ်တာရာ ရွှေ့ပြောင်းခြင်း"

ချင်ဖုန်းသည် ခဏတာ ကြောင်သွားသည်။ သူ အရင်က ရခဲ့သော ရှစ်ထောင့် ကျောက်စိမ်းပြားတွင် ထိုစွမ်းရည် ပါဝင်ခဲ့သည်။

သူ ထပ်မမေးမီမှာပင် ရှန်လီနှင့် စွန်းချီတို့က အစီအရင်ကို စတင်တည်ဆောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ပထမ မူလချီစွမ်းအင်များသည် သူတို့ကိုယ်ထဲမှ လှိုင်းလုံးကဲ့သို့ ထွက်ပေါ်လာပြီး နှစ်ဦးသားသည် သူတို့၏ လက်ချောင်းများကို စုတ်တံကဲ့သို့ သုံးကာ လေဟာနယ်ထဲတွင် မျဉ်းကြောင်းများဆွဲပြီး လေဟာနယ်လမ်းကြောင်း အပြင်ဘက်တွင် အဖြူရောင်အလင်းတန်း အစီအရင်တစ်ခုကို ပုံဖော်လိုက်ကြသည်။

အမွှေးတိုင်တစ်တိုင်လောက် အချိန်ကြာပြီးနောက်တွင် အစီအရင်သည် ပုံပေါ်လာသည်။ ရှန်လီနှင့် စွန်းချီက သက်ပြင်းချပြီး ဆိုကြသည်။

"နောက်ဆုံးတော့ ပြီးသွားပြီ"

အစီအရင် တည်ဆောက်ရသည်မှာ သူတို့အတွက် တော်တော်လေး အားကုန်စေခဲ့ကြောင်း ရှင်းနေသည်။

ချင်ဖုန်းသည် သူ့ရှေ့မှ အလင်းတန်းအစီအရင်ကို သေချာစစ်ဆေးကြည့်ပြီး အစီအရင်၏ ဆန်းကြယ်မှုကို အံ့ဩနေမိသည်။ ၎င်းသည် သူ ရှစ်ထောင့်ကြုတ်ကျောက်စိမ်းပြားကို သုံးစဉ်က တွေ့ခဲ့ရသော အဖြူရောင်အစီအရင်နှင့် သိသိသာသာ ဆင်တူနေသည်။

သို့သော် အစီအရင်များတွင် ကျွမ်းကျင်သော ချင်ဖုန်းက အရေးကြီးသော ပြဿနာတစ်ခုကို သတိပြုမိလိုက်သည်။

"အစီအရင်က တကယ်ပြီးပြီလို့ အစ်ကိုကြီးတို့ သေချာရဲ့လား။ အစီအရင်က ပုံပေါ်နေပေမယ့် အစီအရင်ရဲ့ အူတိုင်က မရှိဘူး"

စွန်းချီက လှမ်းကြည့်ပြီး ချီးကျူးလိုက်သည်။

"ညီလေးက ညီလေးပါပဲ၊ ပျောက်နေတဲ့အပိုင်းကို ချက်ချင်း သတိထားမိတယ်"

သူပြောနေရင်း ချင်ဖုန်း၏ ဘေးနားသို့ လျှောက်လာပြီး မျက်လုံးကို ကျဉ်းကာ ကောက်ကျစ်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

"ခင်ဗျား ဘာလုပ်မလို့လဲ"

ချင်ဖုန်းက သတိကြီးစွာ မေးလိုက်သည်။

"ညီလေး၊ မင်းဆီက ပစ္စည်းတစ်ခု ခဏငှားမယ်"

"ဘာပစ္စည်းလဲ"

စွန်းချီက တိုက်ရိုက်မဖြေဘဲ ချင်ဖုန်း၏ ညာဘက်လက်ကို ညင်သာစွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ သူ့ကို အမှတ်တမဲ့ဖြစ်အောင်လုပ်ပြီး သူ၏ဝတ်ရုံထဲမှ ဓားမြှောင်တစ်ချောင်းကို ဆွဲထုတ်ကာ လျင်မြန်စွာ လှီးဖြတ်လိုက်သည်။

ချင်ဖုန်း၏ လက်ချောင်းပေါ်တွင် အနီရောင်မျဉ်းတစ်ကြောင်း ပေါ်လာပြီး သွေးများ စီးကျလာသည်။

လက်ကောက်ဝတ်ကို တစ်ချက်လှုပ်ပြီး စွန်းချီက ဓားမြှောင်ပေါ်မှ သွေးများကို အလင်းတန်းအစီအရင်ထဲသို့ ကျစေလိုက်ရာ ထူးဆန်းသော မြင်ကွင်းတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

ချင်ဖုန်း၏ လက်ထဲတွင်ရှိသော ရှစ်ထောင့်ကျောက်စိမ်းပြားက လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော အရှိန်အဝါတစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော ကောင်းကင်ဘုံ ကြယ်တာရာ ရွှေ့ပြောင်းခြင်း အစီအရင်ကလည်း ကြယ်များလို တောက်ပစွာ လင်းလက်လာသည်။

တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပင် မင်းနေပြည်တော်၊ မဟာစာပေအကယ်ဒမီ၏ ကောင်းကင်ဘုံ မျှော်စင်ထိပ်တွင် နိုင်ငံတော် ဆရာသည် လက်နောက်ပစ်ပြီး ရပ်နေခဲ့သည်။ သူ တစ်စုံတစ်ခုကို ခံစားမိလိုက်ပြီးနောက် သူ၏ လက်ရှည်အင်္ကျီကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ကောင်းကင်ဘုံ ကြယ်တာရာ ရွှေ့ပြောင်းခြင်း အစီအရင်တစ်ခု ချက်ချင်း ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

သို့သော် ဒါနှင့် မလုံလောက်သေးချေ။

"ယူခဲ့"

နိုင်ငံတော် ဆရာက ဆိုသည်။

ရှုယွဲ့ရှန်က ချက်ချင်း ရှေ့ထွက်လာပြီး လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ပစ္စည်းတစ်ခုကို ကိုင်ထားသည်။ ထိုအရာကား ကြယ်မှုန်များဖြင့် တလက်လက်တောက်ပနေသော လက်ဖဝါးအရွယ် ကျောက်တုံးတစ်တုံးပင် ဖြစ်သည်။

၎င်းသည် လေဟာနယ်စွမ်းအင်များ ပါဝင်သော တခြားကမ္ဘာမှ ကြယ်ကျောက်တုံးတစ်တုံး ဖြစ်သည်။

ကြယ်ကျောက်တုံးသည် လေပေါ်တွင် ပျံဝဲပြီး ကောင်းကင်ဘုံ ကြယ်တာရာ ရွှေ့ပြောင်းခြင်း အစီအရင်ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားရာ အစီအရင်မှ တောက်ပသော ကြယ်ရောင်များ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဒါဟာ ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင် နိုင်ငံတော် ဆရာက လေဟာနယ်လမ်းကြောင်းမှတစ်ဆင့် တည်ဆောက်ထားသော အဝေးကွာတယ်လီပို့ အစီအရင်ပင် ဖြစ်သည်။

ခဏအကြာတွင် ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင်ထိပ်၌ ဘယ်ကမှန်းမသိ ပုံရိပ်တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။ ထိုသူကား ဆံပင်ဖြူ၊ မုတ်ဆိတ်မည်းနှင့် နတ်ဘုရားအစောင့်အရှောက်ပင်တည်း။

"သွားတော့"

နိုင်ငံတော် ဆရာက အေးဆေးစွာ ဆိုသည်။

နတ်ဘုရားအစောင့်အရှောက် ယွီက အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်ပြီး မေးလိုက်သည်။

"ခင်ဗျား ဘယ်လောက်ကြာကြာ ထိန်းထားနိုင်မလဲ"

"အလွန်ဆုံး အမွှေးတိုင်တစ်တိုင်လောက်ပဲ"

"အမွှေးတိုင်တစ်တိုင် အချိန်ဆို လုံလောက်ပါတယ်"