ဒုတိယအဆင့်သို့ တက်လှမ်းခြင်း
Vol. 52 Ch. 768
ပုံရိပ်ယောင်နယ်မြေအတွင်းတွင် နဂါးဘိုးဘေးသည် နတ်ဘုရားများနှင့် မိစ္ဆာများကို အေးအေးဆေးဆေး ချေမှုန်းရင်း ချန်းဖေးလန်အား နဂါးပြာမျိုးဆက်၏ လျှို့ဝှက်ချက်များကို လမ်းညွှန်ပေးနေသည်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကောင်းကင်သတ် အသူရာသည်လည်း နယ်မြေအပြင်ဘက်ရှိ နတ်ဘုရားများနှင့် မိစ္ဆာအားလုံးကို သုတ်သင်ပြီးဖြစ်လေသည်။ သူ၏သမီးတော် ပါဘလိုက သူမ၏အဆင့်ထက် ကျော်လွန်သော နတ်ဘုရားများ၊ မိစ္ဆာများကို တိုက်ခိုက်နေသည်ကို ကြည့်ရင်း သူ၏မျက်လုံးများထဲတွင် ကျေနပ်မှုအရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။
လျိုကျန့်လီသည်ကား သူမ၏ ကန့်သတ်ချက်များကို ကျော်လွန်၍ တိုက်ခိုက်နေရင်း အသူရာမျိုးနွယ်နှင့် တိုက်ပွဲအတွင်း သူမနားလည်သဘောပေါက်ခဲ့သော အခြေခံသဘောတရားများကို ပိုမိုနက်ရှိုင်းစွာ သိမြင်လာခဲ့သည်။
ထိုအခိုက်တွင် ကောင်းကင်ကြီးသည် ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားသည်။
လူတိုင်း၏ အာရုံသည် ထိုနေရာသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။
"တစ်စုံတစ်ယောက် ဘေးဒဏ်ကျခံနေတာပဲ"
စွန်းချီသည် လှိုင်းထနေသော စွမ်းအင်များဖြင့် ဝန်းရံထားသည့် ချင်ဖုန်းကို ထူးဆန်းသော အမူအရာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။
"အစ်ကိုကြီး၊ ခင်ဗျား ဒုတိယအဆင့်ကို တက်လှမ်းတုန်းက အသက်ဘယ်လောက်ရှိပြီလဲ"
"လေးဆယ့်သုံးနှစ်"
"အခုရော အသက်ဘယ်လောက်ရှိပြီလဲ"
ရှန်လီက ခဏတာ စဉ်းစားလိုက်သည်။
"လေးဆယ့်သုံးနှစ်ပဲ"
သူသည် စာပေသူတော်စင် တာအိုမျိုးဆက်၏ တတိယအဆင့်အထွတ်အထိပ်တွင် ပိတ်မိနေခဲ့ပြီး ယခုနှစ်တွင် ကမ္ဘာလောက၏ ပြောင်းလဲမှုက ယူဆောင်လာသော အခွင့်အရေး၏ အကူအညီဖြင့်သာ ဒုတိယအဆင့်သို့ တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
စွန်းချီက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
"ညီလေးက စာပေသူတော်စင် တာအိုမျိုးဆက်ထဲ ဝင်လာတာ နှစ်အနည်းငယ်ပဲ ရှိသေးတယ်၊ ဒီလိုအောင်မြင်မှုကို ရနေပြီ။ အစ်ကိုကြီးတောင် သူ့ကို လိုက်မမီနိုင်ဘူး။ သူက တကယ်ကို အံ့ဩဖို့ကောင်းတယ်"
ရှန်လီ၏ မျက်နှာသည် အနည်းငယ် မည်းမှောင်သွားပြီး အေးဆေးစွာ မေးလိုက်သည်။
"ညီလေး၊ မင်းအသက် ဘယ်လောက်ရှိပြီလဲ"
စွန်းချီက ပြန်မဖြေဘဲ ကောင်းကင်ကို လက်ညှိုးထိုးပြပြီး ဆိုသည်။
"အစ်ကိုကြီး၊ ဟိုမှာကြည့်စမ်း။ ခင်ဗျား အဲ့ဒီလို ကောင်းကင်ဘုံဘေးဒဏ်မျိုး တစ်ခါမှ မြင်ဖူးလို့လား"
ထိုသို့ စကားလမ်းကြောင်းလွှဲသည့် နည်းလမ်းကို ရှန်လီက ချက်ချင်းမြင်သော်လည်း ကောင်းကင်ပေါ်မှ ကောင်းကင်ဘုံဘေးဒဏ်က သူ၏အာရုံကို အမှန်တကယ် ဖမ်းစားသွားသည်။
ယခင်က ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး၏ အချုပ်အခြာအာဏာကို အတည်ပြုခြင်းသည် "မိုးကြိုးဘေးဒဏ်" ဟူသော စကားလုံးကို ရှောင်လွှဲ၍မရခဲ့ပေ။ အားသာခြင်း၊ အားနည်းခြင်း ကိစ္စသာ ဖြစ်သည်။
သို့သော် ညီလေး ရင်ဆိုင်နေရသော ဘေးဒဏ်သည်ကား မိုးကြိုးနှင့် လျှပ်စီးတို့နှင့် လုံးဝမသက်ဆိုင်ဟု ထင်ရသည်။
ကောင်းကင်တွင် ထင်ရှားသော နယ်မြေငါးခု ပေါ်ထွက်လာသည်။
အရှေ့ဘက်တွင် ကြီးမားသော သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်၏ အကိုင်းအခက်များက လေထဲတွင် ယိမ်းနွဲ့နေသည်။
တောင်ဘက်တွင် မီးပွားငယ်လေးတစ်ခုက လေနှင့်အတူ ကျယ်ပြန့်လာသည်။
အနောက်ဘက်တွင် ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ ထိန်လင်းနေသည်။ ၎င်းသည် ဓား၊ လှံ၊ လှံရှည်များအကြား ပုံစံပြောင်းနေသော ချွန်ထက်သည့် လက်နက်တစ်ခုနှင့် တူသည်။
မြောက်ဘက်တွင် လှိုင်းလုံးများ ရိုက်ခတ်နေသည့် ကျယ်ပြောသော သမုဒ္ဒရာကြီးတစ်ခုနှင့် တူသည်။
ခေါင်း顶တွင် ခန့်ညားသော တောင်ကြီးတစ်လုံးက မိုးနေသည်။
"ဓာတ်ကြီးငါးပါး ဘေးဒဏ်... ရွှေ၊ သစ်၊ ရေ၊ မီး၊ မြေ"
နတ်ဘုရားအစောင့်အရှောက်က မိမိဘာသာ ရေရွတ်လိုက်သည်။
"အဲ့ဒီကောင်လေး ဘေးဒဏ်ကျခံနေတာပဲ"
အဘိုးကြီးသင်္ချိုင်းစောင့်က တောက်ပသော အဖြူရောင်အလင်းတန်းဖြင့် ဝန်းရံထားသည့် ချင်ဖုန်းကို ကြည့်ရင်း ဆိုသည်။
မူလက မီးလျှံသခင်နှင့် တင်းမာနေသော အခြေအနေသည် ခေတ္တခဏ ပြေလျော့သွားသည်။
ချင်ဖုန်းသည် မျက်လုံးများကို ဖြည်းညင်းစွာ ဖွင့်လိုက်ပြီး အံ့ဩမှုဖြင့် ခဏတာ ရပ်တန့်သွားသည်။
သူသည် ဘေးဒဏ်များနှင့် ကျင့်သားရနေပြီဖြစ်ပြီး သိပ်များများစားစား မစဉ်းစားခဲ့ပေ။ နောက်ဆုံးတွင် သူက ချီချီကိုသာ ကိုင်တွယ်ခိုင်းလိုက်ရုံသာ ဖြစ်သည်။
သို့သော် ယခုတစ်ကြိမ် ကမ္ဘာလောက၏ အချုပ်အခြာအာဏာကို စစ်ဆေးအတည်ပြုခြင်းသည် ယခင်ကနှင့် လုံးဝ ကွဲပြားနေပုံရသည်။
ပိုမိုကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလာသော ဖိအားကို ခံစားမိသည်နှင့် ရှန်လီနှင့် စွန်းချီတို့သည် ချက်ချင်းပင် ရှောင်ခွာသွားကြသည်။
"ချင်ဖုန်း၊ မင်းရဲ့ကံကောင်းပါစေ"
သူတို့ ငါ့ကို လိုအပ်ချိန်တွင် ညီလေးဟု ခေါ်ပြီး၊ ငါ့ကို ရှောင်ချင်ချိန်တွင် နာမည်အပြည့်အစုံဖြင့် ခေါ်ကြသည်။ အမှန်ပင် ငါတို့၏ ညီအစ်ကိုသံယောဇဉ်သည် ပလတ်စတစ်ကဲ့သို့ ပါးလှပ်လှသည်။ ချင်ဖုန်း၏ မျက်နှာသည် တောင့်တင်းသွားပြီး သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
"ထားလိုက်ပါတော့။ ငါက သူတို့နှစ်ယောက်ဆီက ဘာမှ မျှော်လင့်မထားပါဘူး"
ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်လိုက်ရာ ထိုနယ်မြေငါးခုသည် ရွှေ၊ သစ်၊ ရေ၊ မီး၊ မြေ တို့ကို ကိုယ်စားပြုကြောင်း ရှင်းလင်းစွာ မြင်နိုင်သည်။
"ပရမ်းပတာအစတွင် ပထမ မူလချီစွမ်းအင် မွေးဖွားလာပြီး၊ ကောင်းကင်နဲ့မြေကြီးကို ယင်ယန်အဖြစ် ခွဲခြားကာ၊ ဓာတ်ကြီးငါးပါးကို ဖန်တီးပြီး၊ အရာခပ်သိမ်းကို ဆင့်ကဲပြောင်းလဲစေခဲ့တယ်။ ဒီဓာတ်ကြီးငါးပါးဘေးဒဏ် ပေါ်ပေါက်လာတာက မင်းရဲ့လက်ရှိပြောင်းလဲမှုနဲ့ ကိုက်ညီတယ်"
ရွှမ်းယီက နတ်ပင်လယ်ထဲမှ ဆိုသည်။
"ဓာတ်ကြီးငါးပါးဘေးဒဏ်ကို အောင်မြင်စွာ ကျော်လွှားပြီးတဲ့နောက်မှာ မင်းရဲ့ ယင်ယန်အခြေခံ သဘောတရားတွေကို နားလည်နိုင်စွမ်းက ပိုမြင့်တဲ့အဆင့်ကို ရောက်သွားလိမ့်မယ်။ ဒါဟာ အခွင့်အရေးကြီးတစ်ခုပဲ"
ရွှမ်းယီ၏ စကားပင် မဆုံးသေး၊ အနောက်ဘက်ကောင်းကင်မှ ရွှေရောင်အလင်းတန်းသည် လေထဲသို့ ထိုးဖောက်လာသော လှံတစ်စင်းအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။
ချင်ဖုန်းသည် ပေါ့ဆဝံ့ခြင်းမရှိဘဲ သူ၏စွမ်းအင်ကို အသက်သွင်းပြီး မိမိကိုယ်ကို ကာကွယ်ရန် ကောင်းကင်ဘုံကြေးမုံအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲလိုက်သည်။
ကျယ်လောင်သော သတ္တုသံတစ်ချက်၊ စူးရှသော ထိုးဖောက်သံတစ်ချက်နှင့်အတူ အဖြူရောင် အလင်းတန်း အတားအဆီးပေါ်တွင် ပင့်ကူအိမ်ကဲ့သို့ အက်ကြောင်းငယ်များ လျင်မြန်စွာ ပျံ့နှံ့သွားသည်။
"စွမ်းအားက သိပ်ကို ပြင်းထန်တာပဲ" ချင်ဖုန်း၏ မျက်နှာသည် ခက်ထန်သွားသည်။
ရွှေရောင်တိုက်ခိုက်မှုသည် မအောင်မြင်သဖြင့် ဓားနှင့် ဓားရှည်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။ ဓားအရှိန်အဝါသည် ပြင်းထန်ပြီး ဓားစွမ်းအင်သည် ကြမ်းတမ်းကာ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးတစ်ခွင် ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။
ချင်ဖုန်းသည် ရုန်းကန်နေရသည်။ ကောင်းကင်ဘုံကြေးမုံသည် တဖြည်းဖြည်း ကြေမွသွားသော်လည်း ကံကောင်းစွာဖြင့် ထိပ်တိုက်တွေ့မှုအကြိမ်ကြိမ်အပြီးတွင် သူသည် ထိုတိုက်ခိုက်မှုကို ခုခံနိုင်ခဲ့သည်။
ရွှေရောင်အလင်းတန်းသည် အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြန်ပြောင်းသွားပြီး အရှေ့ဘက်နယ်မြေသို့ ပြန်သွားရာ မိုးမခပင်နှင့်တူသော သစ်ပင်ကြီးက သူ၏အကိုင်းအခက်များကို ကြာပွတ်ကဲ့သို့ ရိုက်နှက်ချလိုက်သည်။
ဘန်း!
ကောင်းကင်ဘုံကြေးမုံသည် ထိုအလေးချိန်ကို မခံနိုင်တော့ဘဲ ကျယ်လောင်သော ပေါက်ကွဲသံနှင့်အတူ ကြေမွသွားသည်။
ချင်ဖုန်းသည် ကြာပွတ်နှင့်ရိုက်သော အကိုင်းအခက်များကို တန်ပြန်ရန် မျိုးဖြုတ်မိုးကြိုး၏ စွမ်းအားကို ချက်ချင်း ထုတ်ယူလိုက်သည်။
သို့သော် အကိုင်းအခက်များ၏ စွမ်းအားသည် လေးလံပြီး ၎င်းတို့၏ ရိုက်ချက်များသည် လှည့်စားတတ်သည်။ အချိန်တိုအတွင်းမှာပင် ချင်ဖုန်းသည် သူ၏အရေပြားများ ကွဲအက်ပြီး သွေးများ စီးကျသည်အထိ အရိုက်ခံလိုက်ရသည်။
စိမ်းလန်းသော ကုသခြင်းမိုးကြိုးသည် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် လျှပ်ပြေးသွားပြီး ဒဏ်ရာများကို လျင်မြန်စွာ ကုသပေးသည်။
ခုခံရုံသက်သက်ဆိုလျှင် သူသည် ခံဘက်တွင်သာ ရှိနေမည်။ ယောက်ျားကောင်းတစ်ယောက်သည် ထိုးစစ်ဆင်ရမည်။
ချင်ဖုန်းသည် သွားကြိတ်ပြီး တိုက်ခိုက်မှုတစ်ခု စတင်ရန် အသင့်ပြင်လိုက်သော်လည်း မိုးမခပင်က သူ၏အကိုင်းအခက်များကို ပြန်ဆွဲလိုက်သည်။
"ဒါက အင်အားချိနဲ့အောင် တိုက်ခိုက်တဲ့စစ်ပွဲလား"
ချင်ဖုန်းသည် ခဏတာ ရပ်တန့်သွားသည်။ ကောင်းကင်အမြင့်တွင် ရေငွေ့များသည် ရေတံခွန်ကဲ့သို့ စီးကျလာပြီး ကြမ်းတမ်းစွာ ဟိန်းဟောက်နေသော ရေနဂါးတစ်ကောင်အဖြစ်သို့ ဖွဲ့စည်းသွားသည်။
ထိုခြိမ်းခြောက်မှုအသစ်ကို ရင်ဆိုင်ရန် ချင်ဖုန်းသည် သူ၏နယ်မြေပညာရပ်ကို လျင်မြန်စွာ အသက်သွင်းလိုက်သည်။ အနီနှင့်အစိမ်း မိုးကြိုးများသည် နယ်မြေတစ်ခုကို ဖွဲ့စည်းပြီး ယခင်ကနှင့်မတူဘဲ အနက်နှင့်အဖြူ ယင်ယန်ငါးတစ်စုံ ပေါ်လာပြီး နယ်မြေအတွင်း လှည့်ပတ်ကူးခတ်နေသည်။
ရေနဂါးသည် နယ်မြေထဲသို့ ပြေးဝင်လာပြီး ပုံဖော်ထားသော ချီချီနှင့် ထိပ်တိုက်တွေ့သည်။ အကြိမ်ကြိမ်တိုက်ခိုက်ပြီးနောက် သူသည် ရှုံးနိမ့်သွားပြီး ညည်းညူကာ ကောင်းကင်သို့ ပြန်တက်သွားသည်။
ချင်ဖုန်း အသက်ပင် မရှူနိုင်သေးမီ တောင်ဘက်မှ တောက်ပသောမီးလျှံသည် တိုက်ခိုက်မှုအသစ်တစ်ခုအတွက် ထိုးဆင်းလာသော မီးဖီးနစ်ငှက်တစ်ကောင်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။
မီးဖီးနစ်ငှက်ကို တွန်းလှန်ပြီးနောက် အပေါ်မှ ကြီးမားသောတောင်ကြီးသည် ကမ္ဘာပျက်သကဲ့သို့ ပြိုကျလာသည်။
သူ၏အစွမ်းအကုန်ထုတ်သုံးပြီး ချင်ဖုန်းသည် ပထမအချီကို ခုခံလိုက်ရာ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်နှင့် စိတ်ဝိညာဉ်သည် လုံးဝမောပန်းသွားသည်။ သို့သော် နောက်ထပ်တိုက်ခိုက်မှုတစ်ခုအတွက် အသင့်ပြင်နေသော ရွှေရောင်အလင်းတန်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဒုတိယလှိုင်း တိုက်ခိုက်မှုများ မကြာမီ ရောက်လာတော့မည်ကို သူသိလိုက်သည်။
"ဒီဓာတ်ကြီးငါးပါးဘေးဒဏ်ရဲ့ သံသရာလည်မှုတွေက ဘယ်တော့မှ ပြီးမှာလဲ။ ဒီလိုသာဆက်သွားနေရင် ငါ မောပန်းပြီး သေသွားလိမ့်မယ်" ချင်ဖုန်း၏ မျက်နှာသည် ခက်ထန်နေသည်။
"ယင်နဲ့ယန်က ဓာတ်ကြီးငါးပါးအဖြစ် ပြောင်းလဲပြီး အချင်းချင်း ဖန်တီးမွေးဖွားစေသလို ထိန်းချုပ်ကြတယ်။ 'ယန်တစ်ခုတည်း အသက်မရှင်နိုင်၊ ယင်တစ်ခုတည်း မကြီးပွားနိုင်' ဆိုတဲ့ စကားပုံလိုပဲ၊ ဓာတ်ကြီးငါးပါးအတွက်လည်း ဒီနိယာမက အတူတူပဲ"
"ဓာတ်ကြီးငါးပါးဘေးဒဏ်ကို ဘေးကင်းစွာ ကျော်လွှားဖို့ဆိုရင် ဓာတ်တစ်ခုချင်းစီကို သီးခြားကိုင်တွယ်နေလို့ အသုံးမဝင်ဘူး။ သူတို့ကို အတူတကွ ပေါင်းစည်းပြီး တစ်ခုတည်းအဖြစ် အနိုင်ယူနိုင်မယ့် နည်းလမ်းကို ရှာရမယ်" ရွှမ်းယီက အကြံပေးသည်။
ချင်ဖုန်းသည် ရွှမ်းယီ၏ အကြံဉာဏ်ကို စဉ်းစားလိုက်သည်။ သူ နားလည်သော်လည်း ဘေးဒဏ်က သူ့ကို အဆုံးမရှိသော တိုက်ခိုက်မှုများဖြင့် အင်အားချိနဲ့အောင် ကြိုးစားနေချိန်တွင် ဓာတ်ကြီးငါးပါးကို မည်သို့အတူတကွ ပေါင်းစည်းရမည်ကို သူ မသိသေးပေ။
" ကောင်းကင်ဘုံဘေးဒဏ်က ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ အလိုတော်ကို ကိုယ်စားပြုတယ်၊ ဒါဆို ဓာတ်ကြီးငါးပါးဘေးဒဏ်မှာလည်း သူ့ရဲ့ကိုယ်ပိုင်အလိုတော် ရှိရမယ်" ချင်ဖုန်းက တွေးလိုက်သည်။
စုထျန်းယွဲ့၏ စမ်းသပ်မှုအတွင်း သူသည် တာအိုဘေးဒဏ်၏ အရိပ်အယောင်တစ်ခုကို လှောင်ပြောင်ခြင်းဖြင့် မည်သို့နှိုးဆွခဲ့သည်ကို သူ သတိရလိုက်သည်။ သူသည် အလားတူနည်းဗျူဟာကို အသုံးပြုရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
ရွှေဓာတ်သည် ချွန်ထက်သော ဓားသွားအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲပြီး သူ၏တိုက်ခိုက်မှုကို တစ်ဖန်ပြန်လည် စတင်လိုက်သည်။
သို့သော် ယခုတစ်ကြိမ်တွင် ချင်ဖုန်းသည် အံ့ဩဖွယ်ရာ လှုပ်ရှားမှုတစ်ခုကို ပြုလုပ်လိုက်သည်။ ဓားသွားက သူ၏နယ်မြေကို မထိမှီခင်မှာပင် သူက ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။
"ဓာတ်ကြီးငါးပါးဘေးဒဏ်က အမှန်တကယ်ပဲ အတိုင်းအဆမဲ့ စွမ်းအားတွေ ပိုင်ဆိုင်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ ငါ့အမြင်မှာတော့ အစွမ်းအထက်ဆုံးဓာတ်က ငါ့ကို လုံးဝလွှမ်းမိုးထားတဲ့ ရွှေဘေးဒဏ်ပဲ ဖြစ်ရမယ်"
သူပြောလိုက်သည်နှင့် ရွှေဓာတ်သည် လေထဲတွင် ခဏရပ်တန့်သွားပြီး သူ၏စကားများကို သဘောကျသကဲ့သို့ အနည်းငယ် တုန်ခါသွားသည်။
သို့သော် ချင်ဖုန်းက ဆက်ပြောသည်။
"ဒါပေမဲ့ အချွန်ထက်ဆုံးဓားသွားတောင်မှ နောက်ဆုံးမှာတော့ ပြင်းထန်တဲ့မီးတောက်တွေနဲ့ အရည်ပျော်ကျသွားမှာပဲ။ ဒါကြောင့် ဒီလိုစဉ်းစားကြည့်ရင် မီးဓာတ်က ဓာတ်ကြီးငါးပါးထဲမှာ အကြောက်မက်ဖွယ်အကောင်းဆုံး ဖြစ်ရမယ်"
တောင်ဘက်မှ မီးဖီးနစ်ငှက်သည် သူ၏တောင်ပံများကို ခတ်ပြီး စူးရှစွာ အော်မြည်လိုက်သည်။
"မဟုတ်ဘူး၊ မဟုတ်ဘူး၊ ငါမေ့တော့မလို့၊ မီးတောက်တွေ ဘယ်လောက်ပြင်းထန်ပါစေ ရေနဲ့ငြိမ်းသတ်လို့ရတာပဲ။ ရေဓာတ်က ဓာတ်ငါးပါးရဲ့ တကယ့်ခေါင်းဆောင် ဖြစ်နိုင်တယ်"
ရေနဂါးသည် သဘောတူညီစွာ ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။
ချင်ဖုန်းက ဆက်ပြောသည်။
"ဒါပေမဲ့ အကြမ်းတမ်းဆုံးရေတောင်မှ နောက်ဆုံးမှာတော့ ကြီးမားတဲ့တောင်တန်းတွေနဲ့ ပိတ်ဆို့ခံရမှာပဲ"
အပေါ်မှတောင်ကြီး စတင်လှုပ်ရှားလာသည်နှင့် ချင်ဖုန်းက စိတ်ပျက်ဟန်ဆောင်လိုက်သည်။
"ဒါပေမဲ့ မြေကြီးကပေါက်တဲ့ အရာအားလုံးက ကြီးမားတဲ့တောင်တန်းတွေကို မကြောက်ဘူး"
မိုးမခပင်၏ အကိုင်းအခက်များ ယိမ်းနွဲ့သွားသည်။
"ဒါပေမဲ့ အရာအားလုံးက နောက်ဆုံးမှာတော့ ချွန်ထက်တဲ့ ဓားသွားနဲ့ ခုတ်လှဲခံရမှာပဲ။ ဟင်း... ကြည့်ရတာ ဓာတ်ငါးပါးထဲမှာ ရွှေဓာတ်က အလွှမ်းမိုးနိုင်ဆုံးပဲထင်တယ်"
ရွှေဓာတ်သည် လူသားတစ်ဦး၏ ရယ်မောသံနှင့်တူသော စူးရှသည့် သတ္တုသံတစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။
မီးဖီးနစ်ငှက်သည် အရှုံးမပေးလိုဘဲ မီးတောက်တစ်ခုကို မှုတ်ထုတ်လိုက်ရာ ရွှေဓာတ်ကို နီရဲတောက်သွားသည်အထိ အပူပေးလိုက်သည်။
ရေနဂါးသည် ထိုသို့ပြုလုပ်သည်ကို စော်ကားသည်ဟု ယူဆပြီး မီးဖီးနစ်ငှက်အပေါ်သို့ ဒေါသတကြီး လှိုင်းလုံးများ လွှတ်လိုက်ရာ သူ၏မီးတောက်များ မှိန်ကျသွားပြီး စွမ်းအင်များ အားနည်းသွားသည်။
ရေနဂါး မပျော်နိုင်သေးခင်မှာပင် ကြီးမားသောတောင်ကြီးက တောင်ထွတ်တစ်ခုကို လွှတ်ကာ သူ့ကို ဖိနှိပ်ချလိုက်သည်။
ကြီးမားသော မိုးမခပင်ကြီးက ပြန်လည်တိုက်ခိုက်ရာ သူ၏အကိုင်းအခက်များသည် တောင်ကြီး၏ အက်ကြောင်းများမှ ထိုးဖောက်ပေါက်ထွက်လာပြီး သူ့ကို အပေါက်များဖြင့် ပြည့်သွားစေသည်။
ယခု ပြန်လည်သက်သာလာသော ရွှေဓာတ်သည် ချွန်ထက်သော ပုဆိန်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲပြီး မိုးမခအကိုင်းအခက်များကို အပိုင်းပိုင်း ခုတ်ထစ်လိုက်သည်။
ဓာတ်ငါးပါး၏ စွမ်းအားများသည် ပြင်းထန်စွာ ထိပ်တိုက်တွေ့ပြီး အံ့မခန်းဖွယ်ရာ မြင်ကွင်းတစ်ခုဖြင့် အချင်းချင်း ရုန်းကန်တိုက်ခိုက်နေကြသည်။
ရှိနေသူအားလုံး တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။
သူတို့ထဲမှ အားအနည်းဆုံးသူများသည် တတိယအဆင့်တွင် ရှိကြသောကြောင့် သူတို့အားလုံးသည် မိမိတို့၏ ကောင်းကင်ဘုံဘေးဒဏ်များကို တွေ့ကြုံခဲ့ဖူးပြီး အများအပြားလည်း မြင်ဖူးကြသည်။ သို့သော် မည်သူက ထိုသို့သော အခြေအနေမျိုးကို မြင်ဖူးမည်နည်း။
ကောင်းကင်ဘုံဘေးဒဏ်သည် ဘေးဒဏ်ကျခံနေရသူကို တိုက်ခိုက်ရန် မကြိုးစားဘဲ အတွင်းပိုင်း၌ အချင်းချင်း တိုက်ခိုက်နေသည်။
"ဒီကောင်လေးမှာ စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းတဲ့ အတွေးအခေါ်တွေ ရှိသားပဲ"
အဘိုးကြီးသင်္ချိုင်းစောင့်က အချိန်အတော်ကြာမှ ရေရွတ်လိုက်သည်။
နတ်ဘုရားအစောင့်အရှောက်၏ မျက်လုံးများတွင် ကျေနပ်မှုအရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသော်လည်း သူသည် ရုတ်တရက် တစ်စုံတစ်ခုကို ခံစားမိပြီး မျက်မှောင်ကြုတ် လိုက်သည်။ အမွှေးတိုင်တစ်တိုင်စာ အချိန်သည် ကုန်ဆုံးတော့မည်။
ချင်ဖုန်းသည် လေထဲတွင် ပျံဝဲနေပြီး ဘေးဒဏ်ရင်ဆိုင်နေရသူသည် ယခုအခါ လေ့လာသူတစ်ဦး ဖြစ်နေသည်။ အခါအားလျော်စွာ သူကပင် အကြံပေးနေသေးသည်။ "ငါတို့အားလုံးက အဖွဲ့တစ်ခုထဲပဲ၊ သိပ်အလွန်အကျွံ မလုပ်ကြနဲ့"
လူတိုင်းသည် မယုံနိုင်စွာဖြင့် အချင်းချင်း ကြည့်လိုက်ကြပြီး အားလုံးက တူညီသော အတွေးတစ်ခုကို တွေးနေကြသည်။
ဓာတ်ငါးပါးဘေးဒဏ်သည် အကျပ်အတည်းဖြစ်နေစဉ်မှာပင် မိုးကြိုးတစ်ချက်က ညကောင်းကင်ကို ဖြတ်ပြေးသွားပြီး ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးသည် ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားသည်။
ဓာတ်ကြီးငါးပါးဘေးဒဏ် ရပ်တန့်သွားသည်နှင့် ငြိမ်သက်သွားပုံရသည်။ ရုတ်တရက်ပေါ်လာသော မိုးကြိုးသည် ကောင်းကင်ဘုံ၏ အလိုတော်ကို ကိုယ်စားပြုခြင်း ဖြစ်ပုံရသည်။
ချင်ဖုန်းသည် ခဏတာ ကြောင်သွားသော်လည်း ထို့နောက် ဓာတ်ကြီးငါးပါးဘေးဒဏ်က သူ့ကိုယ်သူ ပြန်လည်စုစည်းပြီး ဘုံရန်သူတစ်ဦးကို ရန်လိုစွာ ပူးပေါင်းတိုက်ခိုက်ရန် စတင်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
"သူတို့ရဲ့ ခွန်အားတွေက အချင်းချင်းပဋိပက္ခဖြစ်ပြီး အားနည်းသွားပြီ။ မင်း အခု တိုက်ခိုက်လို့ရပြီ"
ရွှမ်းယီက အကြံပေးသည်။
"ဟုတ်ကဲ့" ချင်ဖုန်းသည်လည်း ထိုအတိုင်းပင် စိတ်ကူးရှိသည်။
သူသည် အသက်ပြင်းပြင်းရှူပြီး ပထမ မူလချီစွမ်းအင်ကို သူ၏သူငယ်အိမ်များ၏ နက်ရှိုင်းရာသို့ ပို့လွှတ်လိုက်သည်။ ပထမ မူလချီစွမ်းအင်သည် အနက်နှင့်ရွှေရောင် အလင်းစီးကြောင်းတစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ပတ်လည်တွင် ချက်ချင်း လှည့်ပတ်သွားသည်။
ဘုန်း!
စွမ်းအင်သည် ကြီးမားလှပြီး ချင်ဖုန်း နတ်ဘုရားအရှိန်အဝါ အခြေအနေသို့ ဝင်ရောက်သွားစဉ် ကမ္ဘာကြီးသည် ရပ်တန့်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။
သူသည် ထိုအခြေအနေသို့ အကြိမ်များစွာ ဝင်ရောက်ခဲ့ဖူးသော်လည်း ယခုတစ်ကြိမ် ခံစားချက်သည် လုံးဝ ကွဲပြားနေသည်။
သူသည် အရာအားလုံးကို မိမိလက်အောက်တွင် ထိန်းချုပ်ထားနိုင်သကဲ့သို့ ခံစားရသည်။
အတွေးတစ်ချက်ဖြင့် သူ၏နယ်မြေထဲမှ ယင်ယန်ငါးများကို ဆင့်ခေါ်လိုက်ပြီး သူ၏ပတ်လည်တွင် ကူးခတ်စေသည်။
"ငါ့ရဲ့ ယင်ယန်အခြေခံသဘောတရားတွေကို ဆုပ်ကိုင်နိုင်စွမ်း ပိုနက်ရှိုင်းလာသလို ခံစားရတယ်" ချင်ဖုန်းက ရေရွတ်လိုက်သည်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဓာတ်ငါးပါးဘေးဒဏ်သည် တစ်ယောက်ချင်းတိုက်ခိုက်သည့် နည်းဗျူဟာကို စွန့်လွှတ်ပြီး စုပေါင်းတိုက်ခိုက်မှုတစ်ခုကို စတင်လိုက်သည်။
အချင်းချင်း ဖန်တီးမွေးဖွားခြင်းနှင့် ထိန်းချုပ်ခြင်းမှ ဖြစ်ပေါ်လာသော ဓာတ်ငါးပါး၏ ပေါင်းစပ်စွမ်းအားသည် ဓာတ်တစ်ခုတည်း၏ စွမ်းအားထက် များစွာသာလွန်သည်မှာ သဘာဝကျသည်။
သို့သော် ရွှမ်းယီက သူတို့ကို အနိုင်ယူရန် ဓာတ်များကို ပေါင်းစပ်ရမည်ဟု အကြံပေးခဲ့သည့်အတိုင်း ဒါဟာ ချင်ဖုန်း အလိုရှိသောအရာပင် ဖြစ်သည်။
ရွှေရောင်ဓားသွားက ကောင်းကင်ကို ဖြတ်တောက်သွားသည်၊ မိုးမခအကိုင်းအခက်များက လေပြင်းသံနှင့်အတူ ရိုက်နှက်သည်၊ မီးဖီးနစ်ငှက်က သူ၏တောင်ပံများကို ခတ်သည်၊ ရေနဂါးက ဟိန်းဟောက်သည်၊ တောင်ကြီးက ကောင်းကင်ပြိုကျသကဲ့သို့ ဆင်းသက်လာသည်။
"အချိန်ကိုက်ပဲ" ချင်ဖုန်း၏ ပယင်းရောင်မျက်လုံးများတွင် ကြောက်ရွံ့မှု အရိပ်အယောင် မရှိချေ။
သူ၏ မမြင်နိုင်သော ပုံရိပ်ယောင် ပညာရပ်နှင့် နတ်ဘုရားအရှိန်အဝါကို အသုံးပြုပြီး သူသည် ဓာတ်ကြီးငါးပါးဘေးဒဏ်၏ တိုက်ခိုက်မှုအားလုံးကို အလွယ်တကူ ထွင်းဖောက်မြင်နိုင်သည်။
သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ကို သိမ်မွေ့စွာ လှုပ်ရှားလိုက်ရုံဖြင့် သူသည် တိုက်ခိုက်မှုအားလုံးကို တိကျစွာ ရှောင်တိမ်းလိုက်သည်။
သူသည် သူ၏ညာဘက်လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး ညင်သာစွာ လှည့်လိုက်ရာ ယင်ယန်ငါးများသည် သူ၏ပတ်လည်တွင် ဝိုင်းဖွဲ့သွားသည်။ ခဏအကြာတွင် ယင်ယန် ထိုက်ကျီပုံတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။
တွင်းနက်တစ်ခုကဲ့သို့ အားကောင်းသော ဆွဲငင်အားတစ်ခုက ဓာတ်ကြီးငါးပါးဘေးဒဏ်ကို သူ၏ဗဟိုသို့ ဆွဲသွင်းရန် ကြိုးပမ်းသည်။
ဓာတ်ကြီးငါးပါးဘေးဒဏ်သည် ပြင်းထန်စွာ ခုခံရာ ယာယီအားဖြင့် အားပြိုင်နေကြသည်။
ရုတ်တရက် အနက်နှင့်ရွှေရောင် အလင်းတန်းတစ်ခုက ထိုက်ကျီပုံထဲမှ ထွက်ပေါ်လာပြီး ဓာတ်ကြီးငါးပါးဘေးဒဏ်၏ ကျန်ရှိနေသော စွမ်းအားကို ချေမှုန်းလိုက်သည်။
ဘုန်း!
စွမ်းအင်လှိုင်းလုံးများ လိမ့်တက်သွားပြီး ကမ္ဘာကြီးသည် အရောင်အဆင်း ပျောက်ဆုံးသွားသည်။
ဓာတ်ကြီးငါးပါးဘေးဒဏ်သည် လုံးဝပျောက်ကွယ်သွားပြီး ရွှေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခုက ချင်ဖုန်း၏ ဦးခေါင်းထိပ်မှ ထိုးထွက်ကာ တိမ်များကို ထွင်းဖောက်သွားသည်။
ထိုအခိုက်တွင် သူသည် ဒုတိယအဆင့်သို့ တက်လှမ်းသွားလေပြီ။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် မင်းနေပြည်တော်၊ နန်းတော်အတွင်း၊ နဂါးပျံဝဲခန်းမဆောင်၌ နဂါးခွေတိုင်ပေါ်တွင် နောက်ထပ် ခြေငါးချောင်းပါ ရွှေရောင်နဂါးတစ်ကောင် ပြန်လည်အသက်ဝင်လာပြီး ခန်းမဆောင်၏ အမိုးကို ဖောက်ထွက်ကာ ညကောင်းကင်တွင် ထိန်လင်းစွာ တောက်ပနေသည်။
နဂါးဟိန်းသံသည် ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးကို တုန်ခါစေပြီး မင်းနေပြည်တော်မှ ပြည်သူများကို နှလုံးတုန်လှုပ်စေသည်။
"ဒါဘာကြီးလဲ"
"အဲ့ဒါ နန်းတော်ဘက်ကပဲ။ နိုင်ငံကိုကာကွယ်တဲ့ ရွှေရောင်နဂါး ဖြစ်နိုင်မလား"
"နောက်ထပ် ရွှေရောင်နဂါးတစ်ကောင် နိုးထလာပြန်ပြီ။ မဟာချန်တိုင်းပြည်မှာ အခု ရွှေရောင်နဂါး ဘယ်နှကောင် ပြန်လည်အသက်ဝင်လာပြီလဲ"
"ငါမှတ်မိသလောက်ဆိုရင် အခု ရှစ်ကောင်ရှိသင့်တယ်"
နန်းတွင်းစာကြည့်တိုက်အပြင်ဘက်တွင် မိန်းမစိုးချုပ်လီသည် မင်ဧကရာဇ်ထံသို့ အလျင်အမြန် ချဉ်းကပ်လာသည်။ သူက စိတ်လှုပ်ရှားစွာ သတင်းပို့သည်။
"အရှင်မင်းကြီး၊ နဂါးခွေတိုင်ပေါ်မှာ နောက်ထပ် ရွှေရောင်နဂါးတစ်ကောင် ပြန်လည်အသက်ဝင် လာပါတယ်။ ဒါနဲ့ဆို ရှစ်ကောင်မြောက်ပါ"
နဂါးပျံဝဲခန်းမဆောင်၏ ရွှေရောင်နဂါးများအကြောင်း ဒဏ္ဍာရီသည် မဟာချန်တိုင်းပြည် တည်ထောင်ကတည်းက မျိုးဆက်အဆက်ဆက် လက်ဆင့်ကမ်းလာခဲ့သည်။
နဂါးကိုးကောင်လုံး ပြန်လည်အသက်ဝင်လာသည်နှင့် မဟာချန်တိုင်းပြည်သည် မိစ္ဆာနှင့်တစ္ဆေများ၏ ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်မှု၊ စစ်ပွဲများ၏ ဖျက်ဆီးမှုတို့မှ ကင်းဝေးပြီး ငြိမ်းချမ်းတည်ငြိမ်သော သာယာဝပြောသည့် ခေတ်တစ်ခေတ်သို့ ရောက်ရှိမည်ဟု ဆိုကြသည်။
တိုင်းပြည်တည်ထောင်ပြီး နှစ်ထောင်ပေါင်းများစွာအတွင်း ထိုသို့သော အောင်မြင်မှုကို ရရှိရန် တစ်ခုတည်းသော အခွင့်အရေးမှာ ထျန်းရွှမ်းဧကရာဇ် လက်ထက်တွင် ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း နောက်ဆုံးအချိန်တွင် လက်မတင်လေး လွဲချော်ခဲ့သည်။
ထိုကျရှုံးမှုသည် ကြီးမားသော ပေးဆပ်မှုများဖြင့် ရင်းနှီးခဲ့ရပြီး တိုင်းပြည်၏ကံကြမ္မာ ကျဆင်းကာ ရွှေရောင်နဂါးများ တဖြည်းဖြည်း ငုပ်လျှိုးသွားစေခဲ့သည်။
သို့သော် ယခု မင်ဧကရာဇ်လက်ထက်တွင် ရွှေရောင်နဂါးရှစ်ကောင် ပြန်လည်အသက်ဝင်လာခဲ့ရာ မင်ဧကရာဇ်သည် မဟာချန်တိုင်းပြည်ကို ရွှေခေတ်သို့ ပို့ဆောင်ပြီး သမိုင်းတွင် နေရာတစ်ခု ရယူနိုင်မည့် ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး ဖြစ်လာနိုင်ချေရှိသည်။
ထိုသို့တွေးမိလျှင် မိန်းမစိုးလီ မည်သို့ စိတ်မလှုပ်ရှားဘဲ နေနိုင်မည်နည်း။
"အင်း"
မင်ဧကရာဇ်သည် မိန်းမစိုးလီထက် များစွာ စိတ်အားထက်သန်မှုမရှိဘဲ အေးဆေးစွာ တုံ့ပြန်သည်။
သူသည် ရွှေရောင်နဂါး၏ ပြန်လည်ရှင်သန်ခြင်း၏ ခမ်းနားသောမြင်ကွင်းကို ချက်ချင်း ခံစားမိသည်မှာ သဘာဝကျသည်။
ဟိန်းဟောက်ပြီး သူ၏တန်ခိုးအာဏာကို ပြသကာ နဂါးပျံဝဲခန်းမဆောင်သို့ ပြန်သွားသော နဂါးခွေကို ကြည့်ရင်း မင်ဧကရာဇ်၏ မျက်လုံးများတွင် ကျေနပ်မှုနှင့် ရည်မှန်းချက်၊ ထို့အတူ ဖုံးကွယ်ထားသော စိုးရိမ်ပူပန်မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ရောနှောနေသည်။
အစွန်းရောက်လျှင် ပြောင်းပြန်ဖြစ်ပြီး လွန်ကဲလျှင် ဆုတ်ယုတ်သည်ဟူသော ရှေးစကားသည် မပြောင်းလဲသော အမှန်တရားဖြစ်သည်။
သူသည် ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင် နိုင်ငံတော် ဆရာနှင့် ယာအန်းတို့ ပြောခဲ့သည်များကို ပြန်သတိရပြီး ရွှမ်းယွမ်နတ်ဘုရားသတ်ဓား ပန်းချီကားကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် ထိုဓားကို ထုတ်မသုံးရပါစေနှင့်ဟုသာ မျှော်လင့်နိုင်တော့သည်။
မဟာစာပေအကယ်ဒမီရှိ ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင်ထိပ်တွင် ရှုလဲ့ရွှမ်းက စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ဆိုသည်။
"ဆရာ၊ ရွှေရောင်နဂါး မျက်လုံးဖွင့်ပြီ၊ တိုင်းပြည်ရဲ့ကံကြမ္မာက တိုးတက်နေပြီ။ ကျွန်တော်မမှားရင် ဒါ ရှစ်ကောင်မြောက်ပဲ"
ရှုလဲ့ရွှမ်း၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုနှင့်မတူဘဲ ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင် နိုင်ငံတော် ဆရာသည် အေးဆေးတည်ငြိမ်နေသည်။
မင်းနေပြည်တော်တွင် ပြည်သူအားလုံးသည် နှစ်သစ်ကူးပွဲတော် ကျင်းပနေသကဲ့သို့ စိတ်လှုပ်ရှားနေကြသော်လည်း သူတို့အောက်မှ မြေကြီးသည် သိမ်မွေ့စွာ တုန်ခါနေသည်ကို သတိမထားမိကြပေ။
ကိုးထပ်မြောက်ထောင်၏ နဝမအထပ်တွင် မျက်လုံးတစ်စုံ လင်းထိန်လာပြီး အေးစက်သော နှာမှုတ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
မြေကြီးသည် တည်ငြိမ်မှုသို့ ပြန်ရောက်သွားသည်။