အစွန်အဖျားဒေသ၏ တစ်ဖက်ခြမ်း

အနောက်ပိုင်းဒေသ၏ အစွန်အဖျားမြေတွင် ချင်ဖုန်း ဒုတိယအဆင့်သို့ တက်လှမ်းပြီးနောက် သူ၏နတ်ပင်လယ်ထဲရှိ မိုးသံနားဆင်ပြာသာဒ်၏ အဋ္ဌမထပ်မှ ချိတ်ပိတ်သည် ပွင့်သွားသည်။

ထိုအခိုက်တွင် အားပြင်းသော စုပ်ယူအားတစ်ခုက ချင်ဖုန်း၏ အသိစိတ်နှင့် ရွှမ်းယီကို မိုးသံနားဆင်ပြာသာဒ်ထဲသို့ ဆွဲသွင်းသွားသည်။

ထုံးစံအတိုင်းပင် အဋ္ဌမထပ်ပေါ်မှ အဖြူရောင်မြူခိုးများသည် တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး မတူညီသော မြင်ကွင်းတစ်ခုကို ထုတ်ဖော်ပြသလိုက်သည်။

ချင်ဖုန်းသည် ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ မြင်ကွင်းများကို တွေ့ကြုံရမည်ဟု မျှော်လင့်ရင်း သူ၏ပတ်ဝန်းကျင်ကို သတိထား၍ လေ့လာလိုက်သည်။

သို့သော် သူမြင်တွေ့လိုက်ရသည်မှာ သူစိတ်ကူးထားသည်နှင့် လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားနေသည်။

သူ၏ရှေ့တွင် တောင်တန်းအမျိုးမျိုးသည် မြူခိုးတိမ်တိုက်များဖြင့် ဝန်းရံကာ လေထဲတွင် ပျံဝဲနေကြသည်။ မရေမတွက်နိုင်သော နတ်ဘုရားများနှင့် မိစ္ဆာများသည် ရောင်စုံအလင်းတန်းများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းကာ ကောင်းကင်ယံတွင် လှည့်လည်သွားလာနေကြပြီး နတ်ဘုံနတ်နန်း၏ ခမ်းနားထည်ဝါသော အငွေ့အသက်ကို ဖန်တီးနေသည်။

"ဒါက လူ့ဘုံမဟုတ်ဘူး" ထိုနေရာကို သဘောပေါက်သွားသည်နှင့် ချင်ဖုန်းက ကောက်ချက်ချလိုက်သည်။ဒါဟာ နတ်ဘုရားဘုံပင်။

သို့သော် မေးခွန်းတစ်ခုက ချက်ချင်း ပေါ်ပေါက်လာသည်။ လူ့ဘုံမှ သူတော်စင်တစ်ဦးဖြစ်သော ရွှမ်းယီသည် နတ်ဘုရားဘုံ၏ မှတ်ဉာဏ်များကို မည်သို့ ပိုင်ဆိုင်နိုင်မည်နည်း။

ထို့အပြင် မြို့စောင့်နတ်ဘုရားက ဖော်ပြခဲ့သော ပျက်စီးနေပြီး ပရမ်းပတာဖြစ်နေသည့် အခြေအနေနှင့်မတူဘဲ ထိုမြင်ကွင်းသည် ငြိမ်းချမ်းသာယာနေပုံရသည်။

ဒါက အဓိပ္ပာယ်တစ်ခုတည်းသာ ရှိနိုင်သည်- ထိုမြင်ကွင်းထဲမှ နတ်ဘုရားဘုံ၏ ပုံဖော်မှုသည် ထိုမသေနိုင်သော သတ္တဝါများ ကျူးကျော်မလာမီ အချိန်က ဖြစ်ရမည်။

"ငါ့ရဲ့ အရင်ယူဆချက်တွေ မှားနေခဲ့တာလား။ မိုးသံနားဆင်ပြာသာဒ်ထဲမှာ ပြတဲ့ မြင်ကွင်းတွေက တကယ်တော့ ရွှမ်းယီရဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေ မဟုတ်ဘူးလား" ချင်ဖုန်းသည် မတွေးဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

သူသည် ရွှမ်းယီကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ ဝိညာည်ပုံရိပ်သည် အရာအားလုံးကို စကားတစ်ခွန်းမဆိုဘဲ တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်ရှုနေသည်။

ရုတ်တရက် သာယာလှပသော မြင်ကွင်းသည် ရုပ်ရှင်တစ်ကားကဲ့သို့ အမြန်ရှေ့ရစ်ကာ လျင်မြန်စွာ ပြောင်းလဲသွားသည်။

ကောင်းကင်သည် ရုတ်ခြည်း မည်းမှောင်သွားပြီး ဧရာမ သွေးနီရောင်မျက်လုံးကြီးတစ်လုံး အမြင့်တွင် ပေါ်လာကာ ထိုဘုံကို စိုက်ကြည့်နေသည်။

"အဲ့ဒီ မျက်လုံးအကြီးကြီးပဲ" ချင်ဖုန်းသည် အသက်ရှူမှားသွားသည်။

ကောင်းကင်သည် စုတ်ပြဲနေသော ကန့်လန့်ကာတစ်ခုကဲ့သို့ ကွဲအက်သွားပုံရပြီး ကောင်းကင်ယံကို ဖြတ်သန်းကာ ချောက်နက်ကြီးတစ်ခုကို ဖော်ပြနေသည်။

တစ္ဆေလက်သည်းများနှင့်တူသော အနက်ရောင် လိမ်ကောက်နေသည့် မျဉ်းကြောင်းများသည် ထိုအက်ကြောင်းထဲမှ ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် ရုပ်ဆိုးသော မိစ္ဆာကောင်များ၏ တိုက်ခိုက်မှုက လိုက်ပါလာသည်။

နတ်ဘုရားဘုံမှ နတ်ဘုရားများနှင့် မိစ္ဆာများသည် ကျူးကျော်သူများကို အသည်းအသန် တိုက်ပွဲဝင် ရင်ဆိုင်ကြသည်။

သို့သော် ထိုน่ากลัวသော သတ္တဝါများသည် မသေနိုင်သော စွမ်းအားများကို ပိုင်ဆိုင်ပြီး နတ်ဘုရားများနှင့် မိစ္ဆာတို့၏ နိယာမများကို စုပ်ယူနိုင်သည်။ ကြာရှည်စွာ တိုက်ခိုက်ခြင်းသည် ကျူးကျော်သူများအတွက် မလွဲမသွေ အသာစီးရစေသည်။

အမှန်ပင် နတ်ဘုရားများနှင့် မိစ္ဆာများသည် အများအပြား ဝါးမျိုခံရပြီး ကြောက်ရွံ့မှုသည် ကပ်ရောဂါကဲ့သို့ ပျံ့နှံ့လာသည်။

အခြေအနေ ဆိုးရွားလာသည်နှင့် ရွှေရောင်အလင်းတန်းများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသော ပုံရိပ်တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာပြီး မိစ္ဆာကောင်များအုပ်နှင့် ရင်ဆိုင်ရပ်တည်လိုက်သည်။ သူ၏လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရုံဖြင့် ကြီးမားသော တောင်တန်းများသည် မရှိသည့်အထဲမှ ပေါ်ထွက်လာသည်။

ထိုပုံရိပ်သည် နတ်ဘုရားများနှင့် မိစ္ဆာများကို ကြီးမားသော ခွန်အားဖြင့် ဦးဆောင်ကာ မိစ္ဆာကောင်များကို ချေမှုန်းပြီး တောင်တန်းများအတွင်း ချိတ်ပိတ်လိုက်သည်။

ချင်ဖုန်းသည် မြို့စောင့်နတ်ဘုရား ပြောခဲ့သည်များကို ချက်ချင်း တွေးမိလိုက်သည်။ ရွှေရောင်အလင်းတန်းဖြင့် ပုံရိပ်သည် ကောင်းကင်ဘုံ ဧကရာဇ် ဖြစ်ရမည်ဖြစ်ပြီး ကြီးမားသော တောင်တန်းများသည် ခွန်းလွန်တောင်တန်း ဖြစ်ရမည်။

အောင်ပွဲသည် နတ်ဘုရားဘုံဘက်သို့ ယိမ်းသွားပုံရသည်။ သို့သော် ထိုအချိန်မှာပင် ဧရာမဘီလူးကြီးတစ်ကောင် ပေါ်လာသည်။

သူ၏အရွယ်အစားသည် စကားလုံးများဖြင့် ဖော်ပြနိုင်သည်ထက် ကျော်လွန်ပြီး နတ်ဘုရားဘုံကိုယ်တိုင်ပင် သူ့ကို မဆံ့နိုင်သကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

သူသည် အသားများဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားပြီး သူ၏အရေပြားပေါ်တွင် မရေမတွက်နိုင်သော ရုပ်ဆိုးသည့် မျက်နှာများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသည်။

ချင်ဖုန်းသည် ထိုဧရာမမိစ္ဆာကောင်ကို မှတ်မိသည်။ သူသည် ယခင်ကထက် များစွာကြီးမားသော်လည်း သူ၏မျက်လုံးများနှင့် ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်မှ ကြီးမားသော လက်များသည် သူအရင်က ရင်ဆိုင်ခဲ့ရသော သတ္တဝါသုံးခုနှင့် တစ်ထပ်တည်း တူညီနေသည်။

"ဧရာမလက်တွေနဲ့ မျက်လုံးက ဒီသတ္တဝါကြီးဆီကနေ ခွဲထွက်သွားတာ ဖြစ်ရမယ်၊ တစ်ခုချင်းစီမှာ သူ့ရဲ့ကိုယ်ပိုင်အသိစိတ်နဲ့ပေါ့" ချင်ဖုန်းသည် တုန်လှုပ်သွားသည်။

ဘီလူးကြီးက သူ၏လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်နှင့် လေဟာနယ်သည် တစ်လွှာချင်း ပြိုကျလာသည်။

ထိုသည်မှာ မျှော်လင့်ချက်ကင်းမဲ့စေပြီး မကျော်လွှားနိုင်သော စွမ်းအားတစ်ခုပင်။

ကောင်းကင်ဘုံ ဧကရာဇ်ပင်လျှင် သူ့ကို မထိခိုက်စေနိုင်ချေ။

တိုက်ပွဲသည် သဘာဝအတိုင်း တစ်ဖက်သတ် အသေသတ်ပွဲအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး နတ်ဘုရားဘုံသည် လေထဲက ဖယောင်းတိုင်မီးလို ဖြစ်သွားသည်။

မြင်ကွင်းသည် ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားပြီး ကောင်းကင်ဘုံ ဧကရာဇ်သည် မတူညီသော နေရာတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားသည်ကို ပြသသည်။

ကြီးမားသော တောင်တစ်လုံးသည် လေထဲတွင် ပျံဝဲနေပြီး သာယာသော ရွတ်ဆိုသံများနှင့် ရွှေရောင်ဘုရားကျောင်းများဖြင့် ဝန်းရံထားရာ နတ်ဒေဝါများနှင့် ဗုဒ္ဓများ စုဝေးထိုင်နေကြပြီး မန္တန်များနှင့် ဆုတောင်းများကို ရွတ်ဖတ်နေကြသည်။

ကောင်းကင်ဘုံ ဧကရာဇ်သည် နတ်ဒေဝါများကို လျစ်လျူရှုပြီး စိမ်းလန်းစိုပြေသော ပရဝုဏ်တစ်ခုထဲသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် လျှောက်သွားသည်။

ပရဝုဏ်အလယ်တွင် နတ်ဘုရားဆန်သော ဗုဒ္ဓအလင်းရောင် ထုတ်လွှတ်နေသည့် မြင့်မြတ်သော သစ်ပင်တစ်ပင် ရပ်တည်နေသည်။

သစ်ပင်ရှေ့တွင် မီးခိုးရောင်သင်္ကန်း ဝတ်ဆင်ထားသော သက်ကြီးရွယ်အိုတစ်ဦးသည် ဖျာတစ်ချပ်ပေါ်တွင် တည်ငြိမ်စွာ တရားထိုင်နေသည်။

ချင်ဖုန်းသည် ထိုသက်ကြီးရွယ်အိုမှာ မည်သူဖြစ်သည်ကို အံ့ဩနေမိသည်။

"မင်း ရောက်လာပြီ" ဘုန်းကြီးအိုက ညင်သာစွာ ဆိုသည်။

ချင်ဖုန်းသည် တိုင်းတာမရနိုင်အောင် ထိတ်လန့်သွားသည်။ သူသည် ထိုဘုန်းကြီးအိုကို မသိသော်လည်း အသံကိုမူ ချက်ချင်း မှတ်မိသည်။ထိုအသံသည် ဗုဒ္ဓနှုတ်ခမ်း၏ အသံနှင့် တစ်ထပ်တည်း တူညီနေသည်။

ထိုပါးစပ်သည် ထိုဘုန်းကြီးအိုထံမှ ခွဲထွက်သွားခြင်း ဖြစ်ရမည်။

"မင်းကို မေးစရာတချို့ရှိတယ်" ကောင်းကင်ဘုံ ဧကရာဇ်၏ ခန့်ညားသော အသံက ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။

သို့သော် ကောင်းကင်ဘုံ ဧကရာဇ် စကားမဆက်မီမှာပင် ဘုန်းကြီးအိုက ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

"မြေအောက်ကမ္ဘာဘုံကို ဒီသတ္တဝါတွေ ကျူးကျော်ပြီးပြီ၊ တစ္ဆေဘုရင်တောင်မှ သူတို့ကိုယ်သူတို့ ခုခံကာကွယ်ဖို့ ရုန်းကန်နေရပြီး မင်းကို မကူညီနိုင်ဘူး"

"ဗုဒ္ဓဘာသာဂိုဏ်းရဲ့ စိတ်ဖတ်နိုင်စွမ်းတွေပဲ" ကောင်းကင်ဘုံ ဧကရာဇ်က ရေရွတ်လိုက်သည်။

ထို့နောက် ဘုန်းကြီးအိုက မိမိဘာသာ ဆိုသည်။

"ဒီသတ္တဝါတွေ ဘယ်ကနေ စတင်ဖြစ်ပေါ်လာလဲဆိုတာ ငါမသိဘူး၊ နတ်ဘုရားဘုံရဲ့ ကောင်းကင်ဘုံနိယာမတွေက သူတို့ကို ဘာလို့မထိန်းချုပ်နိုင်တာလဲဆိုတာလည်း ငါမသိဘူး"

"သူတို့ကို သတ်ဖို့က လွယ်ကူတဲ့ကိစ္စမဟုတ်ဘူး။ အနောက်ပိုင်းဒေသက နတ်ဘုရားတွေနဲ့ ဗုဒ္ဓတွေရဲ့ စွမ်းအားတွေ ပေါင်းစပ်ပြီးတောင်မှ မင်းတို့က သူတို့ကို ချိတ်ပိတ်ထားနိုင်ရုံပဲ ရှိလိမ့်မယ်"

"သူတို့က သေခြင်းရှင်ခြင်းကို ကျော်လွန်တယ်၊ ယင်ယန်ရဲ့ အပြင်ဘက်၊ ဓာတ်ငါးပါးရဲ့ အပြင်ဘက်မှာ တည်ရှိတယ်"

"သူတို့က သက်ရှိသတ္တဝါတွေထက် ထုံးတမ်းစဉ်လာမဟုတ်တဲ့၊ ဖော်ပြလို့မရတဲ့ တာအိုတစ်မျိုးနဲ့ ပိုတူတယ်"

"မဖြစ်နိုင်ဘူး" ကောင်းကင်ဘုံ ဧကရာဇ်၏ အသံသည် စိတ်လှုပ်ရှားလာသည်။

"တာအိုတွေက ဒီလိုပုံစံတွေအဖြစ် ဘယ်လိုလုပ် ပေါ်ထွက်နိုင်မှာလဲ"

"ဒါက သုံးသပ်ချက်သက်သက်ပါ၊ အမှန်တရားတော့ မဟုတ်ပါဘူး"

"ဒါက ဘုံသုံးဘုံပေါ် ကျရောက်တဲ့ ကပ်ဘေးတစ်ခုပဲ၊ ဘယ်သူမှ ဒါကို ရှောင်လွှဲလို့မရဘူး။ မြေအောက်ကမ္ဘာဘုံနဲ့ နတ်ဘုရားဘုံရဲ့ ကျဆင်းမှုက စတင်ပြီးပြီ၊ မျှော်လင့်ချက်အားလုံးက ပျက်စီးနေတဲ့ဘုံမှာပဲ ရှိတယ်"

"ပျက်စီးနေတဲ့ဘုံ" ကောင်းကင်ဘုံ ဧကရာဇ်က မေးခွန်းထုတ်သည်။

"လောကကိုကျော်လွန်ခြင်း နယ်မြေတောင် ရှားပါးတဲ့နေရာမှာ ဘယ်လိုလုပ် မျှော်လင့်ချက်ရှိနိုင်မှာလဲ"

"ဒါက ငါမြင်ခဲ့တဲ့ ဖြစ်နိုင်ခြေရှိတဲ့ အနာဂတ်များစွာထဲက တစ်ခုပဲ၊ ဘုံသုံးဘုံအတွက် တစ်ခုတည်းသော လမ်းကြောင်းပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ စောင့်ဆိုင်းချိန်ကတော့ ကြာမြင့်လိမ့်မယ်"

ဘုန်းကြီးအိုက ညင်သာစွာ ပြန်ဖြေသည်။

"ဒါပေမဲ့ ငါတို့မှာ အဲ့ဒီလောက် အချိန်အများကြီး မရှိဘူး"

ဘုန်းကြီးအိုက တိုက်ရိုက်ပြန်မဖြေပေ။ အဲဒီအစား သူ၏လက်များကို ယှက်ကာ တရားထိုင်သောအသံဖြင့် ရွတ်ဆိုလိုက်သည်။

ရှေ့မှ သစ်ပင်ကြီး၏ အကိုင်းအခက်များသည် ရုတ်တရက် တောက်ပသော အစိမ်းရောင်အလင်းဖြင့် လင်းလက်လာသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အပေါ်မှ ကောင်းကင်ယံအမြင့်တွင် ဧရာမ ရွှေရောင်စကြာတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

မကြာမီပင် မရေမတွက်နိုင်သော မသေနိုင်သော ဗုဒ္ဓများသည် ထိုင်နေသောဟန်ဖြင့် လေထဲတွင် ပျံဝဲနေကြပြီး သူတို့၏လက်များကို ယှက်ထားကာ သူတို့၏ခန္ဓာကိုယ်များကို ရွှေရောင်အလင်းတန်းများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းထားသည်။

ထိုတောက်ပမှု၏ အထွတ်အထိပ်တွင် ထိုနတ်ဘုရားဆန်သော ပုဂ္ဂိုလ်များသည် လေထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားကြသည်။

ကောင်းကင်ဘုံ ဧကရာဇ်က အံ့အားသင့်စွာ မေးသည်။

"ခင်ဗျား ဘာလုပ်ဖို့ ကြိုးစားနေတာလဲ"

"အသက်စွန့်၍ ဓမ္မကို စောင့်ရှောက်ဖို့၊ ဘုံသုံးဘုံကို နောက်ထပ် နှစ်တစ်ထောင် သက်တမ်းတိုးပေးဖို့၊ ပြီးတော့ အနာဂတ်များစွာထဲက တစ်ခုကို စောင့်ဆိုင်းဖို့ပဲ"

ဘုန်းကြီးအိုက ပြန်ဖြေပြီးနောက် မျက်နှာတွင် အပြုံးတစ်ခုဖြင့် မော့ကြည့်လိုက်သည်။

ထိုသည်ကို မြင်သော် ချင်ဖုန်း၏ မျက်လုံးများသည် အံ့အားသင့်မှုဖြင့် ပြူးကျယ်သွားသည်။

"ဘုန်းကြီးအိုက ငါ့ကို ကြည့်နေတာလား။ မဟုတ်ဘူး၊ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ သူတို့ရဲ့စကားဝိုင်းအရဆိုရင် ဒီမြင်ကွင်းက နတ်ဘုရားတွေနဲ့ မိစ္ဆာတွေ မရောက်လာခင်က ဖြစ်ပွားခဲ့တာဖြစ်ရမယ်။ သူက ငါ့ကို ဘယ်လိုလုပ် သတိထားမိနိုင်မှာလဲ"

"ဒါပေမဲ့ အသက်စွန့်၍ ဓမ္မကို စောင့်ရှောက်တယ်ဆိုတာက ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ။ ဒါက အနောက်ပိုင်းဗုဒ္ဓတွေ ပျောက်ကွယ်သွားရတဲ့ အကြောင်းရင်း ဖြစ်နိုင်မလား"

"ပြီးတော့ ဒီပုံရိပ်တွေက ဘယ်ကလာတာလဲ"

ချင်ဖုန်း တွေးတောနေစဉ် ဘုန်းကြီးအိုသည် အပေါ်သို့ ပျံတက်ပြီး ရွတ်ဆိုလိုက်သည်။

"ငါသာ ငရဲမခမ်းလျှင် အဘယ်သူ ခံမည်နည်း။ ဒီစကားတွေက နက်ရှိုင်းလှပါပေတယ်"

သူစကားဆုံးသည်နှင့် မျက်စိကျိန်းလောက်အောင် တောက်ပသော အဖြူရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု လင်းလက်လာပြီး ပတ်ဝန်းကျင်မှ မြင်ကွင်းသည် စီးဆင်းနေသော ရေကဲ့သို့ မှေးမှိန်သွားကာ ချင်ဖုန်း၏ အသိစိတ်သည် လက်တွေ့ဘဝသို့ ပြန်ရောက်လာသည်။

သူသည် မျက်လုံးများကို ဖွင့်ပြီး ပတ်ပတ်လည်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ မိုးသံနားဆင်ပြာသာဒ်ထဲတွင် အချိန်အကြာကြီး ကုန်လွန်သွားသကဲ့သို့ ထင်ရသော်လည်း လက်တွေ့တွင်မူ ခဏတာမျှသာ ဖြစ်သည်။

စုထျန်းယွဲ့၏ ပုံရိပ်ယောင်နယ်မြေထဲမှ တိုက်ပွဲသည် ပြီးဆုံးခါနီးပြီဖြစ်သည်။ လေဟာနယ် လမ်းကြောင်းမှ ဆင်းသက်လာသော နတ်ဘုရားများနှင့် မိစ္ဆာများသည် ခြွင်းချက်မရှိ အားလုံး အသတ်ခံလိုက်ရသည်။

သူ၏ မိန်းမနှစ်ယောက်သည် နယ်မြေမှ ထွက်ခွာပြီး သူတို့၏မျက်နှာများပေါ်တွင် စိုးရိမ်မှုများဖြင့် သူ့ဘေးသို့ လျင်မြန်စွာ ရောက်လာကြသည်။

"အဆင်ပြေရဲ့လား"

"ငါ ခုလေးတင် ဒုတိယအဆင့်ကို တက်လှမ်းထားတာ၊ အကောင်းဆုံးအခြေအနေမှာ ရှိတယ်။ ဘာမှမဖြစ်နိုင်ပါဘူး" ချင်ဖုန်းက ပြုံးပြီး ပြန်ဖြေသည်။

"ဒါပေမဲ့ ယောက်ျားရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှာ..."

ထိုစကားကိုကြားသော် ချင်ဖုန်းသည် စူးစမ်းစွာဖြင့် ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ အံ့အားသင့်စွာပင် သူသည် လ၏နူးညံ့သောအလင်းရောင်နှင့်ဆင်တူသော မှိန်ဖျော့သည့် အလင်းရောင်တစ်ခုဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အဘိုးကြီးသင်္ချိုင်းစောင့်နှင့် နတ်ဘုရားအစောင့်အရှောက်ကို ပိတ်ဆို့ထားသော မီးလျှံသခင်သည် ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်ပြီး သူ၏ တွန့်ကြုတ်နေသော မျက်မှောင်သည် မရှင်းပြနိုင်စွာ ပြေလျော့သွားသည်။

သူသည် အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်ပြီး သူ၏ခြေထောက်အောက်မှ အနီရောင်ကြာပန်းမီးလျှံပင်လယ်သည် လုံးဝငြိမ်းသက်သွားသည်။ ထိုအချိန်မှာပင် အနောက်ဘက်အစွန်အဖျားအပြင်ဘက် မီးတောင်ထဲမှ ထာဝရမီးတောက်များသည် ငြိမ်းသွားသည်။

"ငါ နောက်ဆုံးတော့ ဒီအချိန်ကို စောင့်နေခဲ့ရတာ"

မီးလျှံသခင် ထိုစကားများကို ဆိုသည်နှင့် သူ၏အသားနှင့်သွေးများသည် ပြင်းထန်စွာ လောင်ကျွမ်းစပြုပြီး တစ်လက်မချင်း ပြာကျသွားသည်။

ထိုသို့သော လှုပ်ရှားမှုကြီးသည် လူတိုင်း၏ အာရုံကို ဆွဲဆောင်သည်မှာ သဘာဝကျသည်။

"သူ ဘာဖြစ်နေတာလဲ" စွန်းချီက အံ့အားသင့်စွာ မေးသည်။

အနီးအနားမှ မြို့စောင့်နတ်ဘုရားက စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် တုံ့ပြန်သည်။

"ဒါကြောင့်ကိုး။ မီးလျှံသခင်က သေဆုံးနေတာ ကြာပြီ။ ဒီနေရာကို စောင့်ကြပ်နေခဲ့တာက သူ့ရဲ့ကျန်ရှိနေတဲ့ အလိုတော်အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုပဲ"

"ရှေးဟောင်းစာလိပ်က သူ့ရဲ့အလိုတော်ကို နှိုးဆွပြီး သူ့ရဲ့နောက်ဆုံးခွန်အားကို ထုတ်လွှတ်ခွင့်ပေးခဲ့တာပဲ"

အမှန်တကယ်တော့ မြို့စောင့်နတ်ဘုရားသည် ဒါကို အစောကြီးကတည်းက သဘောပေါက်ခဲ့သင့်သည်။ မီးလျှံသခင်ကဲ့သို့ အားကောင်းသောသူက ဧရာမလက်ကြီးတစ်ဖက်၏ ရိုက်ချက်ကြောင့် မီးလျှံပင်လယ်ထဲသို့ ပြန်လည်မတုံ့ပြန်နိုင်ဘဲ ထိုးကျသွားနိုင်မည်နည်း။

မီးလျှံသခင်သည် အစောကြီးကတည်းက သူ၏အဆုံးစွန်သို့ ရောက်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"မီးလျှံသခင်၊ ခင်ဗျားက ကောင်းကင်ဘုံ ဧကရာဇ်ရဲ့ အမိန့်ကို လိုက်နာပြီး ဒီနေရာကို စောင့်ကြပ်နေခဲ့တာလား"

ထိုအချိန်ကာလသည် နှစ်ထောင်ပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်ခဲ့သည်။

မီးလျှံသခင် မရှိတော့သည်နှင့် အနီရောင်ကြာပန်းမီးပင်လယ်ကလည်း မပိတ်ဆို့တော့သောကြောင့် အုပ်စုသည် အဘိုးကြီးသင်္ချိုင်းစောင့်နှင့် နတ်ဘုရားအစောင့်အရှောက်နောက်သို့ အစွန်အဖျားဒေသဆီသို့ လိုက်ပါသွားကြသည်။

အဝေးမှကြည့်လျှင် ကောင်းကင်ကိုမည်းမှောင်စေသော ရေတံခွန်တစ်ခုနှင့်တူပြီး အနီးကပ်ကြည့်လျှင် ပို၍ပင် ထူးခြားခန့်ညားလှသည်။

အမှောင်ကုလားကာ၏ အောက်ခြေတွင် မြေကြီးသည် တွန့်လိမ်နေသော ဖားလောင်းများအစုအဝေးကဲ့သို့ ပေါ်နေပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသောပုံစံဖြင့် လှုပ်ရှားနေသည်။

"သေချာတယ်၊ အရှေ့ပိုင်းဒေသကလိုပဲ အတူတူချောက်နက်ကြီးပဲ"

ကောင်းကင်သတ် အသူရာက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

ထိုစကားကိုကြားသော် ချင်ဖုန်း၏ နောက်ဆုံးမျှော်လင့်ချက်အစအနသည် ပျက်စီးသွားသည်။

တောင်ပိုင်း၊ အရှေ့ပိုင်းနှင့် အနောက်ပိုင်းဒေသများတွင် အစွန်အဖျားဒေသများ ရှိနေပြီး တစ်ခုချင်းစီက မြေကြီးကို တဖြည်းဖြည်း တိုက်စားနေသောကြောင့် မြောက်ပိုင်းဒေသသည်လည်း ခြွင်းချက်မဖြစ်နိုင်ပေ။

ထိုအစွန်အဖျားဒေသများက အတိအကျ ဘာတွေလဲ။ အမှောင်ကုလားကာနောက်ကွယ်တွင် မည်သို့သော ကမ္ဘာကြီး ရှိနေသနည်း။ ချင်ဖုန်း၏ စူးစမ်းလိုစိတ်သည် မြင့်တက်လာသည်။

သူသည် မိုးသံနားဆင်ပြာသာဒ်ထဲတွင် ခုလေးတင် မြင်တွေ့ခဲ့ရသော မြင်ကွင်းများကို ပြန်တွေးလိုက်သည်။

အနောက်ပိုင်းဒေသမှ မသေနိုင်သော ဗုဒ္ဓများ ပျောက်ကွယ်သွားခြင်းသည် ထိုအစွန်အဖျားဒေသ၏ တစ်ဖက်ခြမ်းမှ အခြေအနေဖြင့် ရှင်းပြနိုင်လောက်သည်။

အဘိုးကြီးသင်္ချိုင်းစောင့်သည် အနက်ရောင်ခေါင်းတလားကို မြှောက်ကာ အမှောင်ကုလားကာကို ထိုးဖောက်ရန် ရည်ရွယ်သော်လည်း မမျှော်လင့်ထားသော အလှည့်အပြောင်းတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

အနက်ရောင်ခေါင်းတလားသည် အမှောင်ကုလားကာထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ဘေးဘက်မှ ထိုပုံစံအတိုင်းပင် ပြန်ထွက်လာသည်။

"လိမ်ကောက်နေတဲ့ လေဟာနယ် တာအိုပဲ" အဘိုးကြီးသင်္ချိုင်းစောင့်က လေးနက်စွာ ရေရွတ်သည်။

"လေဟာနယ် တာအိုတွေက ငါ့ရဲ့အထူးပြုပညာရပ် မဟုတ်ဘူး။ မင်းတို့ ဒီမှာ ကြာကြာမနေနိုင်ဘူး၊ ဒါကြောင့် မြန်မြန်လုပ်"

ထိုစကားကိုကြားသော် နတ်ဘုရားအစောင့်အရှောက်သည် သူ၏ညာဘက်လက်ဖဝါးကို အမှောင်ကုလားကာပေါ်တွင် တင်လိုက်သည်။

လှိုင်းထန်သော စွမ်းအင်စီးကြောင်းတစ်ခုက ထိုဧရိယာကို တိုက်ခတ်သွားသည်။

အဆုံးမရှိ ကျယ်ပြန့်ပုံရသော ကြီးမားသည့် အမှောင်ကုလားကာသည် ပင်လယ်ရေမျက်နှာပြင်ကဲ့သို့ လှုပ်ခတ်သွားသည်။

ပြင်းထန်သော လှုပ်ရှားမှုများရှိသော်လည်း အမှောင်ကုလားကာတွင် အပေါက်တစ်ခုမျှ ပွင့်ထွက်မလာသေးပေ။

သို့သော် ယခင်ကနှင့် ကွဲပြားသည်မှာ အမှောင်ကုလားကာ၏ အရောင်သည် တဖြည်းဖြည်း ကြည်လင်လာပြီး တစ်ဖက်ခြမ်းမှ အရာများကို အရိပ်အယောင် မြင်လာရသည်။

ပထမဆုံး ပေါ်လာသော မြင်ကွင်းမှာ သူ၏လက်များကို ယှက်ထားပြီး မျက်နှာပေါ်တွင် ဘာသာတရားကိုင်းရှိုင်းသော အမူအရာဖြင့် ကြီးမားသော ကျောက်ဗုဒ္ဓရုပ်ပွားတော်တစ်ဆူ ဖြစ်သည်။

ကုလားကာနောက်ကွယ်မှ ကမ္ဘာတွင် ထူးဆန်းသော အနက်ရောင်မျဉ်းကြောင်းများသည် မြွေဂူထဲတွင် စုပုံနေသော အဆိပ်ပြင်းမြွေများကဲ့သို့ အဆက်မပြတ် ရွေ့လျားနေကြသည်။

လူတိုင်း၏ မျက်လုံးများ ရွေ့လျားသွားသည်နှင့် သူတို့သည် ကျောက်ဗုဒ္ဓရုပ်ပွားတော်တစ်ဆူတည်း မဟုတ်ဘဲ မရေမတွက်နိုင်အောင် များပြားနေသည်ကို တွေ့ရှိလိုက်ကြသည်။

ကျောက်ဗုဒ္ဓရုပ်ပွားတော်တိုင်းသည် တူညီသော ဟန်ပန်ဖြင့် လက်များကို ယှက်ကာ တင်ပျဉ်ခွေထိုင်နေကြသည်။

ချင်ဖုန်းသည် အံ့အားသင့်သွားသည်။ ထိုရုပ်တုများ၏ ဟန်ပန်များသည် သူ မိုးသံနားဆင်ပြာသာဒ်တွင် မြင်ခဲ့သော မသေနိုင်သော ဗုဒ္ဓများ၏ နောက်ဆုံးလှုပ်ရှားမှုများနှင့် တစ်ထပ်တည်း မတူညီနေဘူးလား။

သူ့ကို ပို၍ ထိတ်လန့်စေသောအရာမှာ ဧရာမဗောဓိပင်အောက်မှ ဘုန်းကြီးအိုသည် ယခုအခါ ကျောက်တုံးအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲနေသည်ကို မြင်လိုက်ရခြင်းပင်။

ဘုန်းကြီးအို၏ ရုပ်တုရှေ့တွင် ကြောက်မက်ဖွယ် ဘီလူးကြီးတစ်ကောင်၏ အပိုင်းပိုင်းပြတ်နေသော ခန္ဓာကိုယ် ရှိနေသည်။

ခေါင်း၊ ခြေလက်များ၊ ကိုယ်ထည်၊ မျက်လုံးများနှင့် ကျောရိုးတို့ပင်။

ထိုအစိတ်အပိုင်းအားလုံးသည် ကျောက်တုံးအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး ရွေ့လျားနေသောသည့် အနက်ရောင်ပုံစံများအလယ်တွင် ငြိမ်သက်စွာ တည်ရှိနေသည်။

"အသက်စွန့်၍ ဓမ္မကို စောင့်ရှောက်ပြီး ဘုံသုံးဘုံကို နောက်ထပ် နှစ်တစ်ထောင် သက်တမ်းတိုးပေးခဲ့တယ်" ချင်ဖုန်းက မိမိဘာသာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

သူ၏ဘေးမှ နဂါးဘိုးဘေး၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ဗုဒ္ဓနှုတ်ခမ်း ပေါ်လာပြီး သူက ကြွေးကြော်လိုက်သည်။

"အဲ့ဒီအဘိုးကြီးပဲ၊ အဲ့ဒီအဘိုးကြီး တကယ်သေပြီ"

"အခုဆိုရင် သူငါ့ကို ပြန်သိမ်းပြီး တိတ်ဆိတ်ခြင်းတရားကို အတင်းကျင့်ခိုင်းမှာကို ငါစိတ်ပူစရာမလိုတော့ဘူး။ ဟုတ်တယ်၊ စိတ်ပူစရာမလိုတော့ဘူး"

"နေဦး အဲ့ဒီအဘိုးကြီး သေသွားရင် ငါလည်း ပျောက်ကွယ်သွားနိုင်မလား။ ပြောရခက်တယ်၊ ဟုတ်တယ်၊ အရမ်းပြောရခက်တယ်"

ထိုအချိန်တွင် လူတိုင်းသည် ဘုန်းကြီးအို၏ ရုပ်တုလက်ထဲမှ ပစ္စည်းကို သတိပြုမိလိုက်ကြသည်။

ထိုသည်မှာ တောင်ငယ်လေးတစ်လုံး ဖြစ်သည်။

ရှန်လီက တစ်ချက်ကြည့်ပြီး မေးလိုက်သည်။

"အဲ့ဒါ မိစ္ဆာကောင်တွေ ရှာနေတဲ့ ချိတ်ပိတ်ကို ဖွင့်နိုင်တဲ့ မုန်ညင်းစေ့ နေရာလွတ် ဖြစ်နိုင်မလား"

မြို့စောင့်နတ်ဘုရားက ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"မုန်ညင်းစေ့ နေရာလွတ်က ဗုဒ္ဓဘာသာဘုံရဲ့ အကြီးအမြတ်ဆုံး ရတနာတစ်ခုပဲ၊ ငါတစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဒါက မုန်ညင်းစေ့ နေရာလွတ် ဟုတ်မဟုတ်ဆိုတာက ငါတို့အတွက် သိပ်အရေးမကြီးပါဘူး"

"ဒီအမှောင်ကုလားကာက ငါတို့ကို ပိတ်ဆို့ထားသရွေ့ ငါတို့က အဲ့ဒါကို မရနိုင်ဘူး"

"တကယ်ကြောက်စရာကောင်းတာက မိစ္ဆာကောင်တွေ ပြန်လာပြီး အထဲကို ဝင်ဖို့ နည်းလမ်းရှာတွေ့သွားမှာပဲ" စွန်းချီက လူတိုင်း၏ စိုးရိမ်မှုကို ထုတ်ဖော်ပြောလိုက်သည်။

"နည်းနည်း နောက်ဆုတ်" နတ်ဘုရားအစောင့်အရှောက်က ရုတ်တရက် ဆိုသည်။

ထို့နောက် သူ၏ဆံပင်ဖြူများသည် လေမတိုက်ဘဲ လှုပ်ရှားလာပြီး သူ၏အဝတ်အစားများသည် သူ့ပတ်လည်တွင် လွင့်နေသည်။

သူသည် အမှောင်ကုလားကာကို ချိုးဖျက်ရန် သူ၏ပိုမိုအားကောင်းသော စွမ်းအားကို ထုတ်လွှတ်ရန် ကြိုးစားနေခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် ထိုအခိုက်တွင် လေဟာနယ်လမ်းကြောင်းအပြင်ဘက်မှ ကောင်းကင်ဘုံ ကြယ်တာရာ ရွှေ့ပြောင်းခြင်း အစီအရင်သည် အားပြင်းသော အဖြူရောင်အလင်းတန်းတစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။

နတ်ဘုရားအစောင့်အရှောက်က သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"အချိန်စေ့ပြီလား"

ထိုစကားများနှင့်အတူ သူသည် မဆိုင်းမတွဘဲ အဖြူရောင်အလင်းတန်း အစီအရင်ထဲသို့ လျင်မြန်စွာ ရွေ့လျားသွားသည်။

သူမထွက်ခွာမီ သူသည် သူ၏ညာဘက်လက်ဖြင့် လမ်းကြောင်းကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

ဘန်း!

လေဟာနယ်သည် ကြေမွသွားပြီး လမ်းကြောင်းသည် ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ရှန်လီက ရှင်းပြသည်။

"ငါ့ဆရာနဲ့ နတ်ဘုရားအစောင့်အရှောက်က အကြောင်းတစ်ခုခုကြောင့် မင်းနေပြည်တော်ကနေ ထွက်ခွာလို့မရဘူး။ ဒီတစ်ခေါက် နတ်ဘုရားအစောင့်အရှောက် ဒီမှာရှိနေတာက ငါ့ဆရာက လေဟာနယ်လမ်းကြောင်းကနေတစ်ဆင့် ကောင်းကင်ဘုံ ကြယ်တာရာ ရွှေ့ပြောင်းခြင်း အစီအရင်ကို တည်ဆောက်ပေးခဲ့လို့ပဲ"

"ဒါပေမဲ့ နတ်ဘုရားအစောင့်အရှောက်က မင်းနေပြည်တော်ကနေ ကြာကြာထွက်ခွာလို့မရဘူး"

နတ်ဘုရားအစောင့်အရှောက်၏ စွမ်းအားမရှိဘဲ အမှောင်ကုလားကာ၏ အရောင်သည် တဖြည်းဖြည်း မည်းမှောင်လာပြီး ခွဲခြားမရနိုင်တော့သည်အထိ ဖြစ်သွားသည်။

ချင်ဖုန်းသည် ဘုန်းကြီးအို၏ ရုပ်တုလက်ထဲမှ မုန်ညင်းစေ့ နေရာလွတ်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း စိုးရိမ်စိတ်များ ခံစားနေရသည်။

မီးလျှံသခင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်နှင့် အနောက်ဘက်အစွန်အဖျားဒေသသည် မီးပင်လယ်၏ ကာကွယ်မှု မရှိတော့ပေ။

အကယ်၍ ထို သတ္တဝါများက လေဟာနယ်လမ်းကြောင်းကို ပြန်လည်တည်ဆောက်ပြီး မုန်ညင်းစေ့ နေရာလွတ်ကို လာယူမည်ဆိုလျှင်...

သူစိုးရိမ်နေစဉ်မှာပင် ဘုန်းကြီးအို၏ ရုပ်တုသည် သူ၏ခေါင်းကို အနည်းငယ်စောင်းပြီး သူ့ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။

ချင်ဖုန်းသည် သူ၏မျက်လုံးများကို ပွတ်ပြီး ပြန်ကြည့်လိုက်သော်လည်း ယခင်ကနှင့် ဘာမျှ ပြောင်းလဲမှု မရှိချေ။

"ငါ အရမ်းပင်ပန်းနေလို့ စိတ်ထင်နေတာလား"

သို့သော် ထိုအချိန်မှာပင် ကောင်းကင်သတ် အသူရာသည် တစ်စုံတစ်ခုကို သတိပြုမိပုံရပြီး လေးနက်စွာ ဆိုသည်။

"တောင်ငယ်လေး ပျောက်သွားပြီ"

"ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ"

လူတိုင်း ကြည့်လိုက်ရာ အမှန်ပင် ရုပ်တု၏ လက်ဖဝါးသည် ယခုအခါ ဗလာဖြစ်နေသည်။

အမှောင်ကုလားကာနောက်ကွယ်မှ မြင်ကွင်းသည်လည်း အမှောင်ထုဖြင့် လုံးဝပြန်လည်ဖုံးကွယ်သွားလေပြီ။