မုန်ညင်းစေ့ နေရာလွတ်

ထိုတောင်ငယ်လေးသည် မုန်ညင်းစေ့ ဆူမေရုဖြစ်ပြီး ဗုဒ္ဓဘာသာဘုံ၏ ဆူမေရုတောင်ကို ချိတ်ပိတ်ထားခြင်းနှင့် သက်ဆိုင်နေသည်။ အကယ်၍ ထိုထူးဆန်းသောကောင်များ လက်ထဲသို့ ရောက်သွားပါက အကျိုးဆက်များမှာ မတွေးဝံ့စရာပင်။

"အစွန်အဖျားချောက်နက်ထဲက မြင်ကွင်းက ဝေဝါးနေလို့ ငါတို့ အမြင်မှားနေတာ ဖြစ်နိုင်မလား" ကုန်းချန်းက ဆိုသည်။

ရှန်လီက ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"အဲ့ဒီ မုန်ညင်းစေ့ ဆူမေရု ပျောက်သွားတာကို ငါ့မျက်စိနဲ့တပ်အပ်မြင်လိုက်တာ၊ ငါ ဘယ်တော့မှ အမြင်မှားမှာ မဟုတ်ဘူး"

ကောင်းကင်သတ် အသူရာက သူ၏လက်ကောက်ဝတ်ကို လှည့်လိုက်ပြီး ဆိုသည်။

"ပျောက်သွားလား၊ မပျောက်သွားလားဆိုတာ ငါတို့ အထဲဝင်ကြည့်လိုက်ရင် သိမှာပဲ။ အရင်က အဲ့ဒီအဘိုးကြီးက ဒီအတားအဆီးကို မဖောက်နိုင်ခဲ့ဘူး၊ ဒါကြောင့် ငါ အပေါက်တစ်ခု ဖောက်လိုက်မယ်၊ မင်းတို့အားလုံး နောက်ဆုတ်"

ကျန်လူများ ထိုစကားကိုကြားသော် ပေပေါင်းများစွာအကွာသို့ ဆုတ်ခွာသွားကြသော်လည်း အဘိုးကြီးသင်္ချိုင်းစောင့်နှင့် နဂါးဘိုးဘေးတို့မှာမူ တစ်လက်မမျှ မရွေ့ကြပေ။

သူတို့နှစ်ဦး၏ စူးစမ်းလိုစိတ်နှင့် ခွန်အားအရ သူတို့သည် ဂျူနီယာများကဲ့သို့ အသူရာဘုရင်၏ စကားတစ်ခွန်းဖြင့် နောက်ဆုတ်ခိုင်းခံရမည် မဟုတ်သည်မှာ အမှန်ပင်။

အားကောင်းသော ချီစွမ်းအင်သည် သူ၏ညာဘက်လက်သီးထိပ်တွင် စုစည်းလာပြီး ကောင်းကင်သတ် အသူရာက အမှောင်ထုထံသို့ ပြင်းထန်စွာ ထိုးလွှဲလိုက်သည်။

ထိုလက်သီးကြောင့် နေရာလွတ်သည် လိမ်ကောက်သွားပြီး ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး တုန်ခါသွားသော်လည်း အားကောင်းသော လက်သီးသည် အမှောင်ထုထဲသို့ နစ်ဝင်သွားကာ အဘိုးကြီးသင်္ချိုင်းစောင့်၏ အနက်ရောင်ခေါင်းတလားကဲ့သို့ပင် အခြားတစ်ဖက်မှ ပြန်ထွက်လာပြီး ငြိမ်းသွားသော မီးတောင်တစ်ခုကို ချက်ချင်း အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ဖြစ်သွားစေသည်။

အကျိုးသက်ရောက်မှုမရှိပေ။ ချင်ဖုန်းသည် မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်၊ နှစ်ခုကို နှိုင်းယှဉ်ကြည့်လျှင် နတ်ဘုရားအစောင့်အရှောက်၏ ခွန်အားသည် အမှန်တကယ်ပင် အသူရာဘုရင်၏အထက်တွင် ရှိနေသည်ကို မြင်နိုင်သည်။ ဖုန်းထျန်းမြို့အပြင်ဘက်တွင် ထိုနှစ်ဦး၏ ယခင်တွေ့ဆုံမှု၌ နတ်ဘုရားအစောင့်အရှောက်သည် လက်ရည်ဝှက်ထားတာတောင် မဟုတ်ဘဲ လက်ရည်ကို သမုဒ္ဒရာထဲ ပစ်ဝှက်ထားခဲ့သည်မှာ ထင်ရှားသည်။

ကောင်းကင်သတ် အသူရာ၏ မျက်နှာသည် အလွန်အရုပ်ဆိုးနေသည်။ သူက အမှောင်ထု၏ အတားအဆီးကို ဖောက်မည်ဟု မိမိသဘောဖြင့် ပြောခဲ့ပြီး နတ်ဘုရားအစောင့်အရှောက်နှင့် ယှဉ်ပြိုင်လိုသော စိတ်ကူးလည်း ရှိခဲ့သည်။

သို့သော် အချက်အလက်များက သူ၏ခွန်အားနှင့် နတ်ဘုရားအစောင့်အရှောက်၏ ခွန်အားသည် မိုးနဲ့မြေလို ကွာခြားကြောင်း သက်သေပြနေရာ မာနကြီးသော သူက မည်သို့ သည်းခံနိုင်မည်နည်း။

သူသည် သူ၏ညာဘက်လက်ကို မြှောက်ပြီး နောက်တစ်ကြိမ် ကြိုးစားရန် ပြင်ဆင်နေစဉ်မှာပင် ချင်ဖုန်းသည် သူ၏ရင်ဘတ်အင်္ကျီထဲတွင် ထူးဆန်းမှုတစ်ခုကို သတိပြုမိလိုက်သည်။

"ဘာလို့ ပိုနေတဲ့အရာတစ်ခု ရှိနေသလိုပဲ"

စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် သူသည် သူ၏အိတ်ကပ်ထဲသို့ လက်နှိုက်လိုက်ရာ မာကျောသော အရာနှင့်အတူ အလုံးငယ်တစ်ခုကို စမ်းမိသည်။ သူ၏လက်ဖဝါးကို ဖြန့်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏မျက်လုံးများ မပြူးကျယ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

"ဒါ"

"ဘာဖြစ်တာလဲ"

ပတ်ဝန်းကျင်မှ လူများသည် ချင်ဖုန်း၏ အသံကြောင့် ဆွဲဆောင်ခံရပြီး ဘေးသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ကြရာ တစ်ဦးချင်းစီသည် တိုင်းတာမရနိုင်အောင် အံ့အားသင့်သွားကြသည်၊ အကြောင်းမှာ ချင်ဖုန်း၏ လက်ဖဝါးထဲမှ အရာသည် ထိုဗုဒ္ဓရုပ်တု၏ လက်ထဲမှ မရေမတွက်နိုင်အောင် ချုံ့ထားသော မုန်ညင်းစေ့ ဆူမေရုမှလွဲ၍ အခြားမဟုတ်သောကြောင့်ပင်။

ခုနက ထိုကျောက်ဗုဒ္ဓရုပ်တုက ငါ့ကို တကယ်လှည့်ကြည့်ခဲ့ပြီး ဒီမီးခဲလိုပူလောင်တဲ့ ပစ္စည်းကိုတောင် ငါ့ကို လွှဲပေးခဲ့တာပဲ။ ချင်ဖုန်း၏ မျက်နှာသည် တောင့်တင်းသွားသည်။

နဂါးဘိုးဘေးပေါ်မှ ဗုဒ္ဓနှုတ်ခမ်းက ဆိုသည်။

"ကြီးနိုင်၊ ငယ်နိုင်တယ်၊ အရာအားလုံးကို လက်ခံနိုင်တယ်၊ မုန်ညင်းစေ့ ဆူမေရုက တကယ်ပဲ အဲ့ဒီဘုန်းကြီးအိုရဲ့ ပစ္စည်းပဲ။ အဲ့ဒီဘုန်းကြီးအို မသေသေးဘူး၊ ပြီးတော့ သူက မုန်ညင်းစေ့ ဆူမေရုကို မင်းကို ပေးခဲ့တယ်။ အဲ့ဒီကျောက်ဗုဒ္ဓရုပ်တုက ချိတ်ပိတ်အလွှာတစ်ခု ဖြစ်နိုင်တယ်၊ သူ မသေရင် ငါလည်း အသက်ရှင်နိုင်တယ်၊ ဟုတ်တယ်၊ အသက်ရှင်နိုင်တယ်"

" သူသာ ချိတ်ပိတ်တာကို ဖွင့်လိုက်ရင် ငါလည်း တိတ်ဆိတ်ခြင်းတရားကို ပြန်ကျင့်ရပြီး စကားမပြောနိုင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူးလား"

သူ၏အသံနေအသံထားသည် ကနဦးအံ့ဩမှုမှ ချက်ချင်း စိုးရိမ်ပူပန်မှုသို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။

ဆူညံသံကိုကြားသော် ကောင်းကင်သတ် အသူရာ အပါအဝင် သုံးယောက်သည် ပြန်လှည့်လာပြီး ချင်ဖုန်း၏ လက်ထဲမှ မုန်ညင်းစေ့ ဆူမေရုကို ချက်ချင်း မြင်လိုက်ကြသည်။

အဘိုးကြီးသင်္ချိုင်းစောင့်၏ ခေါင်းလောင်းသံကဲ့သို့ အသံကြီးက ထွက်ပေါ်လာသည်။

"မင်းက ဗုဒ္ဓနဲ့ ရေစက်ရှိပုံပဲ"

အာ... ဒါလား၊ ငါက သောက်စားမူးယစ်ပြီး မိန်းမကြိုက်ပေမဲ့ ငါ့မှာ ဗုဒ္ဓရဲ့သဘာဝရှိတဲ့လူဆိုတာ ငါသိပါတယ်လေ။

ချင်ဖုန်း၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များ အနည်းငယ် တွန့်သွားသည်၊ သူသည် ဘဝရှစ်ဆက်တိုင် ဗုဒ္ဓမဖြစ်နိုင်သည့် ကံကြမ္မာရှိသူဖြစ်ပြီး တွေးတောနိုင်သည့် တစ်ခုတည်းသော ဖြစ်နိုင်ခြေမှာ မိုးသံနားဆင်ပြာသာဒ်ထဲမှ ရွှမ်းယီ၏ ပုံရိပ်၊ ထိုဘုန်းကြီးအို၏ အကြည့်တစ်ချက်သာ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဤကမ္ဘာလောကတွင် နှစ်ထောင်ပေါင်းများစွာ အချိန်ကို ထွင်းဖောက်ပြီး အနာဂတ်ကို မြင်နိုင်သော သတ္တဝါ အမှန်တကယ် ရှိပါသလော။

"အဲ့ဒီဘုန်းကြီးအိုမှာ ဒီလောက်ခွန်အားရှိရင် အနောက်ပိုင်းဒေသက ဗုဒ္ဓတွေက ဘာလို့ ဒီလိုဖြစ်သွားရတာလဲ"

"ခန္ဓာကိုယ်ကို သတ်ဖြတ်ခြင်း၊ သူတို့က ရည်ရွယ်ချက်တစ်ခုခုကို အောင်မြင်ဖို့အတွက် ကိုယ့်ကိုယ်ကို အနစ်နာခံနေကြတာလား"

"ဟုတ်တယ်၊ ကျောက်တုံးအဖြစ် ပြောင်းသွားတဲ့ အဲ့ဒီထူးဆန်းတဲ့ သတ္တဝါတွေက အနောက်ပိုင်းဒေသက ဗုဒ္ဓတွေရဲ့ ချိတ်ပိတ်ခြင်းကို ခံခဲ့ရတာ ဖြစ်နိုင်မလား။ ဒါပေမဲ့ ဒီလိုသာဆိုရင် အရင်ကတွေ့ခဲ့တဲ့ မျက်လုံးအကြီးကြီးနဲ့ ဧရာမလက်တွေက ဘယ်ကလာတာလဲ၊ သူတို့လို သတ္တဝါတွေ အများကြီး ရှိနေသေးတာလား"

ထားပါတော့၊ ဒီအကြောင်းကို အရင်မစဉ်းစားသေးဘူး၊ ဒီမုန်ညင်းစေ့ ဆူမေရုက ကိုယ်ပေါ်မှာထားဖို့ အရမ်းပူလောင်တယ်၊ ရန်သူကို ဆွဲဆောင်လွယ်တယ်၊ တခြားတစ်ယောက်ကို ထိန်းသိမ်းဖို့ လွှဲပေးတာ ပိုကောင်းတယ်။ ချင်ဖုန်းသည် စိတ်ထဲတွင် တွေးတောပြီးနောက် ပတ်ပတ်လည်ကို ကြည့်ကာ မည်သူ့ကို ပေးလျှင် အသေချာဆုံးဖြစ်မည်ကို စဉ်းစားလိုက်သည်။

ထိုအချိန်မှာပင် ရုတ်တရက် အပြောင်းအလဲတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်၊ ကွဲအက်နေသော ကျောက်အက်ကြောင်းတစ်ခုမှ အဖြူရောင်အလင်းတန်းတစ်ခုက လျှပ်စီးအလျင်ဖြင့် ထွက်ပေါ်လာပြီး အားကောင်းသော စုပ်ယူအားတစ်ခုက ချင်ဖုန်း၏ လက်ထဲမှ မုန်ညင်းစေ့ ဆူမေရုကို တိုက်ရိုက် လွှမ်းခြုံလုယူသွားသည်။

လူအုပ်သည် ထိတ်လန့်သွားပြီး လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ အဖြူရောင် အရိုးလက်မောင်းတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရပြီး ၎င်း၏ပတ်ဝန်းကျင်မှ အငွေ့အသက်သည် ထိုမျက်လုံးအကြီးကြီးနှင့် တစ်ထပ်တည်းတူညီနေသည်။

ချင်ဖုန်းသည် ချက်ချင်း တုံ့ပြန်လိုက်သည်၊ ဒါဟာ မျက်လုံးအကြီးကြီးက ပြိုကွဲသွားပြီးနောက် ချန်ထားခဲ့သော နောက်ထပ်အကွက်တစ်ခုပင်၊ သူသည် မုန်ညင်းစေ့ ဆူမေရုက အစွန်အဖျားချောက်နက်ထဲမှ ထွက်လာမည်ကို ကြိုတင်ခန့်မှန်းထားခဲ့သလော။

ကောင်းကင်သတ် အသူရာနှင့် နဂါးဘိုးဘေးတို့သည် ပထမဆုံးအခွင့်အရေးတွင် တုံ့ပြန်လိုက်ကြသည်၊ သူတို့ အေးစက်စွာ နှာမှုတ်လိုက်သည်ကိုသာ ကြားလိုက်ရပြီး သူတို့၏ အားကောင်းသော အရှိန်အဝါများသည် ချွန်ထက်သော မြားများကဲ့သို့ အဖြူရောင်အရိုးလက်မောင်းထံသို့ ချက်ချင်း ပစ်လွှတ်သွားသည်။

လေဟာနယ်ပင် ပြတ်တောက်သွားရာ အဖြူရောင်အရိုးလက်မောင်းက လောကကိုကျော်လွန်ခြင်း နယ်မြေနှစ်ခု၏ တိုက်ခိုက်မှုကို မည်သို့ ခံနိုင်မည်နည်း။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် အဖြူရောင်အရိုးသည် ကြေမွသွားပြီး ဖုန်မှုန့်များအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။

သို့သော် ထိုဖုန်မှုန့်များထဲတွင် မုန်ညင်းစေ့ ဆူမေရုကို ပတ်ရစ်ထားသော လက်မအရွယ် အသားစိုင်လေးတစ်ခု ရှိနေဆဲဖြစ်ပြီး အရှေ့ဘက်သို့ လျင်မြန်စွာ ပျံသန်းသွားသည်၊ သူသည် မုန်ညင်းစေ့ ဆူမေရုကို နတ်ဘုရားဘုံသို့ ပြန်ယူဆောင်သွားရန် အနီးဆုံး နတ်ဘုရားဘုံ အက်ကြောင်းကို ရှာဖွေနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ရုတ်တရက် ကောင်းကင်ယံညတွင် ရွှေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု ပျံသန်းလာသည်၊ အနီးကပ်ကြည့်လိုက်သော် ထူးခြားသော အရှိန်အဝါနှင့်အတူ ငှက်အမျိုးအစား မိစ္ဆာသားရဲ တစ်ကောင်ဖြစ်သည်၊ သူကား ဒုတိယအဆင့်နယ်မြေသို့ အောင်မြင်စွာ တက်လှမ်းသွားသော ရွှေတောင်ပံ ပန်ငှက်ကြီးပင်။

သူသည် ဖုန်းထျန်းမြို့သို့ တိုက်ရိုက်ပြန်ပျံသန်းပြီး ချင်ဖုန်းအား သတင်းကောင်းပြောပြရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သော်လည်း သူ၏အမြီးမွှေးက အနောက်ဘက်အစွန်အဖျားနယ်မြေတွင် ရှိနေသည်ကို သိရှိသဖြင့် ဤနေရာသို့ တောက်လျှောက် ပျံသန်းလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

အဝေးမှကြည့်လျှင် ရင်းနှီးသောပုံရိပ်သည် ကောင်းကင်ကိုဖုံးလွှမ်းနေသော အမှောင်ထု၏ မနီးမဝေးတွင် ရှိနေပြီး ရွှေတောင်ပံ ပန်ငှက်ကြီးသည် အော်ဟစ်ရန် ပြင်ဆင်နေစဉ် လက်မအရွယ် အသားစိုင်လေးတစ်ခုက သူ့ထံသို့ အလျင်အမြန် ပျံသန်းလာသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။

"ဒါ ဘာပစ္စည်းလဲ"

သူ၏တောင်ပံများကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ခတ်လိုက်ရာ ပြင်းထန်သော လေပြင်းတစ်ချက် ရုတ်တရက်ထွက်ပေါ်လာပြီး အသားစိုင်လေးကို မုန်ညင်းစေ့ ဆူမေရုနှင့်အတူ ပြင်းထန်စွာ ပြန်လည်ရိုက်ပုတ်လိုက်သည်။

ထိုပုံရိပ်ကို မြင်လိုက်ရသော ချင်ဖုန်းနှင့် အခြားသူများသည် ကြက်သေသေသွားကြသည်။

ရွှေတောင်ပံ ပန်ငှက်ကြီးသည် ဖုန်းထျန်းမြို့မှ ထွက်ခွာပြီးနောက်ပိုင်း အဖြစ်အပျက်များကို ပြန်ပြောပြသည်၊ ဘေးဒဏ်ကျခံရန် ပြင်ဆင်ခြင်းမှ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး၏ အချုပ်အခြာအာဏာ ချိတ်ပိတ်ခြင်း၏ ဘေးဒဏ်စွမ်းအား ရှစ်ပတ်လည်ကို ရင်ဆိုင်ရသည်အထိ အလွန် စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ်ကောင်းရာ ကြားရသူများပင်လျှင် နက်ရှိုင်းစွာ ရင်ထဲ ထိသွားကြသည်။

"မူလကတော့ ငါ အသက်မရှင်နိုင်တော့ဘူး၊ အားကောင်းတဲ့ လေဓားသွားတွေနဲ့ မိုးကြိုးဘေးဒဏ်က ငါ့ခန္ဓာကိုယ်ကို အပေါက်တွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေစေခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးမိုးကြိုး မကျမီမှာတောင် ငါ အသက်မရှင်နိုင်တော့ဘူး"

"ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီအချိန်မှာပဲ မြစိမ်းရောင်မိုးကြိုးတစ်ချက်က ငါ့ခန္ဓာကိုယ်မျက်နှာပြင်ကို ပွတ်သပ်သွားပြီး ငါ့ဒဏ်ရာအများစုကို ကုသပေးခဲ့တယ်၊ အဲ့ဒါကြောင့်ပဲ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး အချုပ်အခြာအာဏာ တံဆိပ်ခတ်ခြင်းကို ကျော်ဖြတ်ပြီး ဒုတိယအဆင့်ကို အောင်မြင်စွာ တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့တာပဲ"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ရွှေတောင်ပံ ပန်ငှက်ကြီးသည် ချင်ဖုန်းထံသို့ ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများတွင် ကျေးဇူးတင်သော အမူအရာတစ်ခု ပေါ်လာသည်၊ ကုသပေးသော မိုးကြိုးသည် ချင်ဖုန်း၏ လက်ချက်ဖြစ်ကြောင်း သူက သဘာဝအတိုင်း သိသည်။

ချင်ဖုန်းသည်လည်း ထိုစကားကိုကြားသော် အနည်းငယ် သက်ပြင်းချလိုက်သည်၊ ပိုင်ဆုက ကြိုတင်ကာကွယ်မှုအဖြစ် အစောပိုင်းက ပြင်ဆင်ထားသော နည်းလမ်းသည် နောက်ဆုံးတွင် အသုံးဝင်သွားခဲ့သည်။

"ခင်ဗျားတို့ ဘာလို့ဒီမှာ ရောက်နေကြတာလဲ။ ပြီးတော့ အဲ့ဒီအသားစိုင်လေးက ဘာလဲ"

ရွှေတောင်ပံ ပန်ငှက်ကြီးက စူးစမ်းစွာ မေးသည်။

ချင်ဖုန်းသည် အဖြစ်အပျက်များကို အတိုချုံး ပြန်ပြောပြပြီးနောက် ဘေးသို့ ခေါင်းလှည့် ကြည့်လိုက်သည်။

ကောင်းကင်သတ် အသူရာ၏ လက်ချောင်းနှစ်ချောင်းသည် အသားစိုင်လေးကို သူ၏ လက်ချောင်းထိပ်တွင် တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ညှပ်ထားပြီး သေချာစူးစမ်းနေစဉ် အသားစိုင်လေးသည် အဆက်မပြတ် ရုန်းကန်နေပြီး ချွန်ထက်သော သွားများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသော ပါးစပ်ငယ်လေးတစ်ခုပင် ပေါက်လာကာ သူ့ကို ပြင်းထန်စွာ ကိုက်လိုက်သည်။

သို့သော် ကောင်းကင်သတ် အသူရာ၏ အသားအရေသည် ဤကမ္ဘာလောကတွင် အခိုင်မာဆုံးအရာများထဲမှ တစ်ခုဖြစ်နေပြီ၊ ထိုသို့သော အရာငယ်လေး၏ ကိုက်ခြင်းကို ခံရမည်လော။

"ဟေး၊ မင်းရဲ့ သေခြင်းရှင်ခြင်း တာအိုက မူလအစကို ခြေရာခံနိုင်တယ် မဟုတ်လား။ ဒီအရာက အဲ့ဒီကောင်တွေဆီက လာတာ၊ မင်း ဒါကိုဖြတ်ပြီး သူ့ရဲ့ကိုယ်ထည်အစစ်ကို ရှာနိုင်မလား"

အဘိုးကြီးသင်္ချိုင်းစောင့်က ခေါင်းခါသည်။

"ဒီအရာက သေနေတာ ကြာပြီ၊ ချီစွမ်းအင်တစ်စက ဆွဲငင်ထားတာသက်သက်ပဲ"

ချီစွမ်းအင်တစ်ခု၏ ဆွဲငင်ခြင်းခံရရုံဖြင့် ဤသို့ဖြစ်နိုင်သလော။

လူအုပ်၏ မျက်နှာများသည် အရုပ်ဆိုးနေသည်။

ကောင်းကင်သတ် အသူရာက ငြီးငွေ့စွာ စကားတစ်ခွန်းဆိုပြီးနောက် သူ၏လက်ချောင်းများကို အားဖြင့် ညှစ်လိုက်ရာ အသားစိုင်လေးသည် ကြေကွဲဖွယ် အော်ဟစ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်ပြီးနောက် အသားကြေများအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး ၎င်းကို ပတ်ရစ်ထားသော ချီစွမ်းအင်သည်လည်း မီးခိုးငွေ့များအဖြစ် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

"ယူလိုက်"

သူက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပစ်လိုက်ရာ မုန်ညင်းစေ့ ဆူမေရုသည် တစ်ဖန် ချင်ဖုန်း၏ လက်ထဲသို့ ပြန်ကျလာသည်။

မီးခဲလိုပူလောင်တဲ့ ပစ္စည်း ပြန်ရောက်လာပြန်ပြီ။

ချင်ဖုန်းသည် မျက်ခုံးအနည်းငယ် ပင့်လိုက်သည်၊ ထိုထူးဆန်းသော သတ္တဝါများသည် ဤပစ္စည်းကို ရရှိရန် သေချာပေါက် စိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားကြသည်၊ မျက်လုံးအကြီးကြီး၏ လုပ်ဆောင်ချက်များကို ကြည့်လျှင် သိသာသည်။

သူသည် တစ်နေကုန် ကြောက်လန့်မနေချင်သောကြောင့် သူ၏ အစ်ကိုကြီးနှစ်ဦးထံသို့ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

"စဉ်းစားပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ ဒီလောက်အရေးကြီးတဲ့ ပစ္စည်းကို ကျွန်တော့်အပေါ်မှာ ထားတာက တကယ်ပဲ မသင့်တော်ဘူးလို့ အစ်ကိုကြီး ခံစားရတယ်"

"အစ်ကိုကြီးနှစ်ယောက်က အမြော်အမြင်ကြီးပြီး ပါးနပ်တယ်၊ ခွန်အားလည်း မဆိုးဘူး၊ ဒါကြောင့် ခင်ဗျားတို့ပဲ သိမ်းထားလိုက်ပါလား"

ရှန်လီနှင့် စွန်းချီတို့သည် အနေရခက်စွာ အချင်းချင်း ကြည့်လိုက်ကြသည်၊ ဆရာက သူတို့ကို ဤနေရာသို့ လွှတ်လိုက်စဉ်က ထိုပစ္စည်း၏ အရေးကြီးပုံကိုလည်း ပြောခဲ့သည်၊ သူတို့၏ ထိန်းသိမ်းမှုဖြင့် ဆရာထံသို့ ပြန်ယူသွားသည်မှာလည်း မဆိုးပေ။

ခဏတာ စဉ်းစားပြီးနောက် သူတို့ ပြန်ဖြေရန် ပြင်ဆင်နေစဉ်မှာပင် နဂါးဘိုးဘေး၏ မျက်နှာပေါ်မှ ဗုဒ္ဓနှုတ်ခမ်းက ဆိုသည်ကို ကြားလိုက်ရသည်။

"မင်းကောင်လေးက မီးခဲလိုပူလောင်တဲ့ ပစ္စည်းကို တခြားတစ်ယောက်ဆီကို ပစ်ချချင်နေတာ ထင်ရှားနေတာပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ဒီလောက် ခမ်းနားတဲ့စကားတွေ ပြောနေသေးတယ်၊ ပါးစပ်ကတော့ ဟုတ်နေတာပဲ"

မင်း........

ချင်ဖုန်း၏ လက်သီးများ ဆုပ်လိုက်သော်လည်း ထို့နောက် ပြန်ဖြေလျှော့လိုက်သည်၊ အကြောင်းမှာ အစ်ကိုကြီးနှစ်ဦးက သူ့ထံသို့ စူးစမ်းသော မျက်လုံးများဖြင့် အကြည့်ပို့လိုက်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

"အစ်ကိုကြီးနှစ်ယောက်၊ သူ့စကားအဓိပ္ပာယ်မရှိတာကို နားမထောင်ပါနဲ့၊ ခုနက စကားတွေက နှလုံးသားထဲက လာတဲ့ စကားတွေပါ"

ရှန်လီက အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်သည်။

စွန်းချီက မျက်လုံးကျဉ်းကာ ပြုံးပြီး ဆိုသည်။

"ငါတို့ ညီအစ်ကိုတွေရဲ့ သံယောဇဉ်က ရွှေထက်ခိုင်မာပြီး နက်ရှိုင်းတယ်၊ တခြားသူတွေရဲ့ ဖျက်ဆီးမှုကို ခံရမှာ မဟုတ်ဘူး၊ ညီလေး စိတ်ချပါ"

"အစ်ကိုကြီး" ချင်ဖုန်းသည် တော်တော်လေး စိတ်ထိခိုက်သွားသည်။

"မျက်လုံးဖွင့်ပြီး အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ ပြောနေတာပဲ။ ဒါတွေအားလုံးက မျက်လုံးဖွင့်ပြီး အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ ပြောနေတာပဲ။ မင်းစိတ်ထဲမှာ ရှင်းရှင်းလင်းလင်းရှိနေတာက ဒီမုန်ညင်းစေ့ ဆူမေရုနဲ့ မပတ်သက်ချင်လို့ အကြောင်းပြချက်ရှာနေတာပဲ။ မင်းစဉ်းစားနေတာက 'ညီလေးရဲ့စိတ်က အရမ်းနက်ရှိုင်းတယ်၊ မျက်နှာပြင်မှာမြင်ရသလောက် အန္တရာယ်ကင်းတာ မဟုတ်ဘူး၊ အနာဂတ်မှာ ငါ သတိထားရမယ်' ဆိုပြီးတော့ပဲ"

အာ... ညီအစ်ကိုသုံးယောက်သည် ခဏတာ အတော်လေး အနေရခက်သွားကြသည်။

"ဒီကောင်"

အစ်ကိုကြီး ရှန်လီသည် ဝမ်းနည်းနေသူတစ်ဦး၏ စံပြဖြစ်ထိုက်သည်၊ မျက်နှာအမူအရာ ထိန်းချုပ်မှု ကျွမ်းကျင်သူဖြစ်ပြီး သူ၏စိတ်ကို ဖော်ထုတ်ခံရသော်လည်း သူက လေပြေလေညှင်းကဲ့သို့ ပုံစံရှိနေဆဲပင်။

"အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေချည်းပဲ၊ ညီလေးက ယုံမှာမဟုတ်ဘူး မဟုတ်လား"

စွန်းချီက ခေါင်းခါပြီး အပြုံးမပျက် ဆိုသည်။

စာဖတ်သူတွေကတော့ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ တော်တော်အားကောင်းတာပဲ၊ မျက်လုံးဖွင့်ပြီး မျက်စိမှိတ် လိမ်တာက လက်တစ်ကမ်းမှာပဲ၊ ငါတောင် ယုံတော့မလို့ပဲ။

ချင်ဖုန်း၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များ အနည်းငယ် တွန့်သွားပြီး ရုတ်တရက် မှားနေသည်ဟု ခံစားရကာ စိတ်ကို အလျင်အမြန် စုစည်းလိုက်ပြီး ဗုဒ္ဓနှုတ်ခမ်းက သူ၏စိတ်ကို ထပ်မံကြားသွားမည်ကို တားဆီးလိုက်သည်။

"ငါတို့ ညီအစ်ကိုတွေကြားမှာ ငါတို့ရဲ့အချစ်က ရွှေထက်ခိုင်မာတယ်၊ ပါးစပ်တစ်ခုတည်းကြောင့် ဘယ်လိုလုပ် လှုံ့ဆော်ခံရနိုင်မှာလဲ"

"ဒါဆို အစ်ကိုကြီးနှစ်ယောက်၊ ဒီမုန်ညင်းစေ့ ဆူမေရုကို ခင်ဗျားတို့ထဲက ဘယ်တစ်ယောက်က ကိုယ်ပေါ်မှာ ဆောင်ထားမလဲ" ချင်ဖုန်းက ခေါင်းမော့ပြီး မေးသည်။

ရှန်လီက ခဏတာ စဉ်းစားသည်။

"ဒုတိယအစ်ကို့ကို ပေးလိုက်၊ စာပေသူတော်စင် တာအိုကျင့်ကြံတာအပြင် သူက ခရီးတွေ အများကြီးသွားပြီး ထူးဆန်းတဲ့ အတတ်ပညာတွေ အများကြီးလည်း လေ့လာထားတယ်၊ သူ့ရဲ့ လွတ်မြောက်နိုင်တဲ့ နည်းလမ်းတွေက သာမန်လူတွေထက် အများကြီးသာတယ်"

စွန်းချီက ချက်ချင်း ဖြတ်ပြောသည်။

"အစ်ကိုကြီး ဘာပြောလိုက်တာလဲ၊ ခွန်အားပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ဝါရင့်မှုပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်ထက် မြင့်တယ်၊ ဒီလောက်အရေးကြီးတဲ့ ပစ္စည်းကို ခင်ဗျားအပေါ်မှာ ထားတာက အလုံခြုံဆုံးပဲ"

ထိုသို့ အချင်းချင်း တာဝန်လွှဲချနေသည့် ပုံစံသည် ရှိနေသော ကျန်လူများကို ထူးဆန်းသော အရောင်များ ပေါ်စေသည်၊ ညီအစ်ကိုသုံးယောက်လုံးသည် မလွယ်သောသူများပင်။

ချင်ဖုန်းသည် ဗုဒ္ဓနှုတ်ခမ်းထံသို့ ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်သည်၊ အစ်ကိုကြီးနှစ်ယောက်၏ တကယ့်အတွေးများကို သူ၏ပါးစပ်မှ သိလိုပုံရသော်လည်း ခဏတာစောင့်ပြီးနောက် ဗုဒ္ဓနှုတ်ခမ်းက တုံ့ပြန်မှုမရှိပေ။

ရှန်လီနှင့် စွန်းချီတို့သည် သူတို့၏အကြည့်ကို မသိမသာ ရုပ်သိမ်းလိုက်ကြသည်။

နှစ်ယောက်သား စကားပြောနေစဉ်မှာပင် သူတို့၏ တကယ့်အတွေးများကို ဗုဒ္ဓနှုတ်ခမ်းက စူးစမ်းခြင်းမှ ကာကွယ်ရန် သူတို့၏စိတ်ကို ဆင့်ခေါ်နေကြဆဲဖြစ်ပြီး ဒါဟာ အဆင့်မြင့် စာပေသူတော်စင် တာအိုကျင့်ကြံသူအတွက် လွယ်ကူသောကိစ္စ မဟုတ်ချေ။

"တကယ်ပဲ မဖြစ်နိုင်ရင် အစ်ကိုကြီးနှစ်ယောက် အတူတူ စောင့်ကြည့်နေလည်း ဖြစ်တာပဲ" ချင်ဖုန်းက ပြုံးပြီး ဆိုသည်။

ရှန်လီနှင့် စွန်းချီတို့ ထိုစကားကိုကြားသော် နှစ်ယောက်လုံး ပြန်မဖြေကြပေ။

ထိုအချိန်မှာပင် ဗုဒ္ဓနှုတ်ခမ်းက တစ်ဖန် ထပ်ပြောသည်။

"အသုံးမဝင်ဘူး၊ အဲ့ဒီဘုန်းကြီးအိုက မုန်ညင်းစေ့ ဆူမေရုကို မင်းကို လွှဲပေးဖို့ ရွေးချယ်ကတည်းက သူက မင်းကို သူ့ရဲ့သခင်အဖြစ် အသိအမှတ်ပြုနေတာပဲ၊ ဒီပစ္စည်း ဘယ်သူ့လက်ထဲပဲ ရောက်သွားပါစေ၊ နောက်ဆုံးမှာတော့ မင်းဆီကိုပဲ ပြန်လာမှာပဲ၊ ဟုတ်တယ်၊ အဲ့လိုပဲ"

"ငါ့ကို နောက်နေတာလား။ တကယ်သာ ဒီလိုဆိုရင် ခုနက အဲ့ဒီအဖြူရောင်အရိုးလက်မောင်းက မုန်ညင်းစေ့ ဆူမေရုကို ဘယ်လိုလုပ် ယူသွားနိုင်ခဲ့တာလဲ"

ချင်ဖုန်းသည် စိတ်မဝင်စားဘဲ ဗုဒ္ဓနှုတ်ခမ်းက အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ ပြောနေသည်ဟုသာ ခံစားရသည်။

"အဲ့ဒီအဖြူရောင်အရိုးလက်မောင်းက မုန်ညင်းစေ့ ဆူမေရုကို လုံးဝမယူသွားနိုင်ဘူး၊ မုန်ညင်းစေ့ ဆူမေရုက မင်းနဲ့ သတ်မှတ်ထားတဲ့ အကွာအဝေးထက် ပိုဝေးသွားတာနဲ့ မင်းဆီကို မလွဲမသွေ ပြန်လာမှာပဲ"

"မင်းမယုံရင် လူတစ်ယောက်ကို မုန်ညင်းစေ့ ဆူမေရုကို ပစ်ခိုင်းလိုက်၊ ဘယ်လောက်ဝေးဝေး ဝေးလေ ပိုကောင်းတယ်" ဗုဒ္ဓနှုတ်ခမ်းက ယုံကြည်ချက်ဖြင့် ကျိန်ဆိုသည်။

တကယ်ဖြစ်နိုင်မလား။

ချင်ဖုန်းသည် တစ်ဝက်တစ်ပျက် ယုံကြည်ပြီး ပတ်ပတ်လည်ကို ကြည့်ကာ သူ့ဘေးမှ ကျန့်လီကို စမ်းခိုင်းရန် ရည်ရွယ်သော်လည်း အပြာရောင် သွယ်လျသော လက်မောင်းတစ်ခုက သူ၏လက်ထဲမှ မုန်ညင်းစေ့ ဆူမေရုကို လုယူသွားသည်။

"ငါလုပ်လိုက်မယ်" ပါဘလိုက ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ညာခြေဖြင့် ရှေ့တိုးကာ ပြင်းထန်စွာ ပစ်လိုက်သည်။

မြေကြီးကွဲအက်သွားပြီး လေကိုခွင်းသံတစ်ခု ချက်ချင်း ထွက်ပေါ်လာသည်။

ထိုမုန်ညင်းစေ့ ဆူမေရုသည် ချက်ချင်း အနက်ရောင်အစက်လေးတစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး လူအုပ်၏ အမြင်မှ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

လူတိုင်း ကြက်သေသေသွားကြသည်၊ ထိုသို့သော အရေးကြီးသည့် ပစ္စည်းသည် ထိုအတိုင်းပင် ပျောက်ဆုံးသွားသလော။

"မင်း ဘာလုပ်လိုက်တာလဲ" ချင်ဖုန်းက ထိတ်လန့်သောအသံဖြင့် ဆိုသည်။

"အဲ့ဒီပါးစပ်ပြောတာကို စမ်းကြည့်တာ" ပါဘလိုက တည်ငြိမ်သောအသံဖြင့် ပြောသည်။

"စမ်းမယ်ဆိုရင်တောင် မုန်ညင်းစေ့ ဆူမေရုကို ယူပြီး အတူတူ ဝေးဝေးသွားသင့်တယ်၊ မင်းက ဒီအတိုင်းပဲ ပျောက်သွားအောင် လုပ်လိုက်တာ၊ ပြန်မရတော့ရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ"

ပါဘလိုက ခေါင်းကုတ်လိုက်သည်။

"ကျိုးကြောင်းဆီလျော်ပုံပဲ"

သို့သော် ထိုအချိန်မှာပင် ချင်ဖုန်းသည် သူ၏နှလုံးသားထဲတွင် တစ်စုံတစ်ခုကို ခံစားမိပြီး သူ၏ရင်ဘတ်အင်္ကျီထဲတွင် အပိုပစ္စည်းတစ်ခု ရှိနေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

မဖြစ်နိုင်ပါဘူး

သူသည် လက်လှမ်းပြီး သူ၏အင်္ကျီထဲသို့ စမ်းလိုက်ရာ ခဏအကြာမှာပင် မုန်ညင်းစေ့ ဆူမေရုသည် တစ်ဖန် သူ၏လက်ဖဝါးထဲသို့ ရောက်ရှိလာသည်။

"အံ့ဩစရာပဲ၊ တကယ်ပဲ"

ချင်ဖုန်းက ရေရွတ်လိုက်သည်၊ ထိုမီးခဲလိုပူလောင်သည့် ပစ္စည်းကို ခါမချနိုင်တော့ပေ။

ထိုသည်ကို မြင်သော် စွန်းချီသည် နောင်တရဟန်ဆောင်ရင်း သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"ငါ ခုနက သေချာစဉ်းစားကြည့်တယ်၊ အစ်ကိုကြီးပြောတာလည်း ကျိုးကြောင်းဆီလျော်တယ်၊ ပစ္စည်းကို ငါ့အပေါ်မှာ ထားတာက ပိုလုံခြုံတာ အမှန်ပဲ၊ ဒါပေမဲ့ အခုအချိန်မှာတော့ ညီလေးပဲ သိမ်းထားလို့ရတော့မယ်ထင်တယ်"

ရှန်လီကလည်း ထောက်ခံသည်။

"ညီလေးပြောတာလည်း ကောင်းတယ်၊ အစ်ကိုကြီးတစ်ယောက်အနေနဲ့ ကျိုးကြောင်းအရ ဒီလေးလံတဲ့တာဝန်ကို ငါပဲ ယူသင့်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ စိတ်မကောင်းစရာပဲ၊ ဒီပစ္စည်းက ညီလေးကို သခင်အဖြစ် အသိအမှတ်ပြုပြီးပြီ၊ တခြားသူတွေ ယူလို့မရတော့ဘူး"

မင်းတို့နှစ်ယောက် နည်းနည်းလျှော့ကြပါဦး။

လူအုပ်က ဘေးသို့စောင်းငဲ့ကြည့်ကြပြီး စာဖတ်သူတွေက မျက်နှာပြောင်တိုက်တယ်လို့ စိတ်ထဲမှာ တန်းတန်းမတ်မတ် ဆဲဆိုကြသည်။

ထိုအချိန်တွင် ကုန်းချန်းက ဆိုသည်။

"ညဉ့်နက်နေပြီ၊ အားလုံးရဲ့အကူအညီအတွက် ကျေးဇူးတင်တဲ့အနေနဲ့ အနီးဆုံးကောင်းကင်ဘုံမြို့ကို သွားကြပါလား၊ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနက ဧည့်ဝတ်ကျေပွန်စွာ တာဝန်ယူပါလိမ့်မယ်"

"ခင်ဗျားတို့လည်း ငြိမ်းချမ်းတဲ့နေရာတစ်ခု ရှာပြီး ကောင်းကောင်း အနားယူလို့ရတာပေါ့"

လူအုပ်က တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် တုံ့ပြန်ကြသည်။

နတ်ဘုရားအစောင့်အရှောက်သည် ဖုန်းထျန်းမြို့သို့ ပြန်လာပြီး အကယ်ဒမီ၏ တက်ကြွခြင်းမျှော်စင်ထိပ်သို့ ရောက်ရှိလာသည်။

နိုင်ငံတော် ဆရာသည် စားပွဲတွင် ထိုင်နေပြီး သူသည် လေပြေလေညှင်းကဲ့သို့ အမူအရာ ရှိနေဆဲဖြစ်သော်လည်း ထိုနဖူးထက်တွင် ချွေးစေးများ စို့နေသည်။

ထိုသည်ကို မြင်သော် နတ်ဘုရားအစောင့်အရှောက်သည် အဓိပ္ပာယ်မရှိသော စကားများ မပြောဘဲ အနောက်ဘက်အစွန်အဖျားနယ်မြေတွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်များကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု ပြောပြလိုက်သည်။

"ခင်ဗျားရဲ့ ခန့်မှန်းချက်က မှန်တယ်၊ သေခြင်းရှင်ခြင်း တာအိုကို တာဝန်ယူတဲ့ သင်္ချိုင်းစောင့်က အဲ့ဒီထူးဆန်းတဲ့အရာတွေကို လုံးဝ ဖျက်စီးနိုင်ခဲ့တယ်၊ မျက်လုံးတစ်လုံးကတော့ သေခြင်းရှင်ခြင်း တာအိုနဲ့ မဖျော်ဖြေခင်မှာ သူ့အလိုလို ပြိုကွဲပြီး ထွက်ပြေးသွားတာကလွဲလို့ပေါ့"

"အစွန်အဖျားချောက်နက်ထဲက ဗုဒ္ဓရုပ်တုရဲ့ လက်ထဲမှာ ရှိနေသေးတဲ့ မုန်ညင်းစေ့ ဆူမေရုဆိုတာကိုလည်း ပြန်မယူလာနိုင်ခဲ့ဘူး"

"အရေးမကြီးပါဘူး၊ တစ်စုံတစ်ယောက်က ပြန်ယူလာလိမ့်မယ်"

နိုင်ငံတော် ဆရာက တိုးညင်းစွာ ပြန်ဖြေပြီးနောက် ပြင်းထန်စွာ ချောင်းဆိုးလိုက်ရာ သူ၏လက်ဖဝါးများသည် နီရဲသွားသည်။

"ခင်ဗျား ဘယ်လောက်ကြာကြာ ခံနိုင်ဦးမလဲ"

နိုင်ငံတော် ဆရာက ခေါင်းခါသည်။

"ငါမသိဘူး"