ခင်ဗျား တခြားနေရာ ပြောင်းသင့်တယ်ထင်တယ်၊ ဒီနေရာက လူပြည့်နေပြီ

မည်းမှောင်သော နေရာလွတ်ထဲတွင် လေဟာနယ် တွန့်လိမ်သွားသည်နှင့် ဧရာမမျက်လုံးကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ဖုန်မှုန့်များမှ အဆက်မပြတ် ပြန်လည်ဖွဲ့စည်းပြီးနောက် တစ်ဖန် ပြန်ပေါ်လာသည်။

ပတ်ပတ်လည်မှ အသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ဧရာမလက်ကြီး သေသွားပြီ၊ ပြီးတော့ မင်းက မုန်ညင်းစေ့ နေရာလွတ်ကို ပြန်ယူမလာခဲ့ဘူးထင်တယ်"

"ပျက်စီးနေတဲ့ဘုံရဲ့ ကောင်းကင်ဘုံအလိုတော်သခင်က ငါ့ကို တစ်ကွက်သာသွားတယ်၊ အဲ့ဒီက တန်ခိုးအကြီးဆုံး ပုဂ္ဂိုလ်က ကောင်းကင်ဘုံ ဧကရာဇ်လောက် အားမကောင်းပေမဲ့ သိပ်တော့မကွာဘူး"

"ငါတို့က ပျက်စီးနေတဲ့ဘုံကို အက်ကြောင်းတွေကနေတစ်ဆင့်ပဲ ကျူးကျော်မယ်ဆိုရင်နဲ့ တပ်အင်အားအများအပြား မချနိုင်ဘူးဆိုရင် အဲ့ဒီကမ္ဘာကို ငါတို့ ဝါးမျိုနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"

"ဒါပေမဲ့ မင်းမှာ နည်းလမ်းတော့ ရှိသင့်သေးတယ်၊ မဟုတ်ရင် မင်းက မြေအောက်ကမ္ဘာဘုံကို စီစဉ်နေမှာ မဟုတ်ဘူး"

ထိုစကားက ရည်ညွှန်းသည်မှာ မြေအောက်ကမ္ဘာဘုံရှိ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးနိယာမများ၏ စွမ်းအားကို အသုံးပြု၍ ဘုံသုံးဘုံ၏ သေခြင်းရှင်ခြင်းကို နှောင့်ယှက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ကောင်းကင်မျက်လုံးက မငြင်းဆိုပေ

"ဒီတစ်ခေါက် ပျက်စီးနေတဲ့ဘုံကို ထိုးဖောက်တဲ့ခရီးစဉ်က ကျရှုံးခဲ့ပေမဲ့ အကျိုးအမြတ်မရှိတာတော့ မဟုတ်ဘူး"

"အနောက်ပိုင်းဗုဒ္ဓတွေက အဲ့ဒီတုန်းက ကြီးမြတ်တဲ့ဆန္ဒစွမ်းအားတွေကို စုစည်းပြီး ငါတို့ရဲ့တာအိုခန္ဓာကိုယ်တွေကို ခွဲခြမ်းချိတ်ပိတ်ပြီးနောက်မှာ နားမလည်နိုင်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တယ်၊ အနောက်ဘက်မှာ ကြေမွနေတဲ့ လေဟာနယ်တစ်ခုကိုပဲ ချန်ထားခဲ့တယ်"

"အခုတော့ သူတို့က ငါတို့ရဲ့တာအိုခန္ဓာကိုယ်တွေကို အစွန်အဖျားဒေသမှာ ချိတ်ပိတ်ထားခဲ့ပြီး သူတို့ကိုယ်တိုင်လည်း အတူတူ ချိတ်ပိတ်ခံခဲ့ရတယ်ဆိုတာ အတည်ပြုနိုင်ပြီ"

"မီးလျှံသခင်က ကောင်းကင်ဘုံ ဧကရာဇ်ကိုယ်စား အစွန်အဖျားချောက်နက်ကို စောင့်ကြပ်နေတာကြောင့် ပျောက်ဆုံးနေတာကြာပြီဖြစ်တဲ့ ကောင်းကင်ဘုံ ဧကရာဇ်ကလည်း အစွန်အဖျားဒေသထဲမှာ ရှိနေဖို့ အလွန်ဖြစ်နိုင်ခြေများတယ်"

အမှောင်ထဲမှ အသံတစ်ခုက ဆိုသည်။

"နတ်ဘုရားဘုံက ငါတို့လက်အောက်မှာရှိနေတာနဲ့ ဘာမှမခြားတော့ဘူး။ မြေအောက်ကမ္ဘာဘုံရဲ့ ကောင်းကင်နဲ့မြေကြီး စည်းမျဉ်းတွေက ငါတို့ရဲ့ထိန်းချုပ်မှုအောက်မှာ ရှိနေပြီးသားပဲ။ အခု ဘုံသုံးဘုံမှာ ကျန်နေတဲ့ တစ်ခုတည်းသောမြေက ပျက်စီးနေတဲ့ဘုံပဲ"

"အဲ့ဒီနတ်ဘုရားတွေ၊ ဗုဒ္ဓတွေနဲ့ ကောင်းကင်ဘုံ ဧကရာဇ်တွေရဲ့ တုံ့ပြန်ပုံကို ကြည့်ရတာ သူတို့က တစ်ခုခုကို စီစဉ်နေပုံပဲ၊ သူတို့ရဲ့မျှော်လင့်ချက်တွေကို ပျက်စီးနေတဲ့ဘုံအပေါ်မှာ ထားနေကြတယ်"

"အဲ့ဒီဘုန်းကြီးအိုက ဗုဒ္ဓဘာသာဘုံတစ်ခုလုံးကို စွန့်လွှတ်တဲ့အပြုအမူနဲ့ ငါတို့ကို နှစ်ထောင်ပေါင်းများစွာ နှောင့်နှေးစေခဲ့ပြီး မုန်ညင်းစေ့ နေရာလွတ်ကိုတောင် ပျက်စီးနေတဲ့ဘုံထဲကို ယူဆောင်သွားခဲ့တယ်၊ ဒါကလည်း သူ့ရဲ့အစီအစဉ်ရဲ့ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း ဖြစ်ဖို့များတယ်"

"အခု မုန်ညင်းစေ့ နေရာလွတ်က အဲ့ဒီချိတ်ပိတ်ထားတဲ့နေရာကနေ ယူသွားခံရပြီ၊ အဲ့ဒီဘုန်းကြီးအိုက သူ့ရဲ့ကျန်ရှိတဲ့ခွန်အားနဲ့ တခြားလူတစ်ယောက်ကို ယုံကြည်အပ်နှံလိုက်ပုံပဲ"

"ပြီးတော့ ဒီလူက ငါတစ်ချိန်က စောင့်ကြည့်ခဲ့ဖူးတဲ့သူပဲ၊ ပထမ မူလချီစွမ်းအင်ကို ထိန်းချုပ်တဲ့သူပေါ့"

ရင်ဘတ်တွင် မျက်လုံးများ ပွင့်လာသော ဧရာမခန္ဓာကိုယ်ကြီးက လေးနက်သော အသံဖြင့် ဆိုသည်။

"ဒီလိုဆိုရင် ပထမ မူလချီစွမ်းအင် ပိုင်ဆိုင်တဲ့သူကို ဝါးမျိုလိုက်ရင် ငါတို့ရဲ့ပြဿနာတွေကို ဖြေရှင်းနိုင်ပြီး မုန်ညင်းစေ့ နေရာလွတ်ကို ရရှိကာ ဆူမေရုတောင်ရဲ့ ချိတ်ပိတ်ကို ဖွင့်နိုင်မယ်၊ ခဲတစ်လုံးနဲ့ငှက်နှစ်ကောင်ပစ်တာပေါ့"

"ငါမှတ်မိသလောက်ဆိုရင် မင်းပြောခဲ့တာက ပထမ မူလချီစွမ်းအင်ကို ထိန်းချုပ်တဲ့သူရဲ့ခွန်အားက ပျက်စီးနေတဲ့ဘုံရဲ့ အဆင့်သတ်မှတ်ချက်အရ တတိယအဆင့်ထက်မပိုဘူး၊ သူက ပုရွက်ဆိတ်တွေနဲ့ ဘာမှမခြားဘူးဆို"

"အဲ့ဒီလူက ယင်ယန်တာအိုကို နားလည်သဘောပေါက်သွားပြီ၊ ပြီးတော့ အနောက်ပိုင်း ဒေသခရီးစဉ်အတွင်းမှာ နတ်ဘုရားတွေနဲ့ မိစ္ဆာတွေရဲ့တာအိုကို ဝါးမျိုပြီး ဒုတိယအဆင့်နယ်မြေကို ရောက်ရှိသွားပြီ"

"ပြီးတော့ ကောင်းကင်ဘုံအလိုတော်သခင်က သူ့ကို အမြဲတမ်း အကာအကွယ်ပေးနေပြီး သူ့အကြောင်း လျှို့ဝှက်ချက်အများစုကို ဖုံးကွယ်ထားတယ်"

"ဒါ့အပြင် ပျက်စီးနေတဲ့ဘုံက ထိပ်သီးပုဂ္ဂိုလ်များစွာရဲ့ အကာအကွယ်နဲ့ဆိုတော့ အခု သူ့ကို ပစ်မှတ်ထားဖို့ မလွယ်ဘူး"

ကောင်းကင်မျက်လုံးက ပြန်လည်ချေပသည်။

"မင်းဆိုလိုတာက ပျက်စီးနေတဲ့ဘုံကို ငါတို့ လက်လျှော့သင့်တယ်လို့လား"

အမှောင်ထဲမှ အသံများစွာက တစ်ညီတစ်ညွတ်တည်း ပဲ့တင်ထပ်လာသည်။

"အစီအစဉ်ကို ရွှေ့ဆိုင်းလိုက်ရုံပါပဲ။ မြေအောက်ကမ္ဘာဘုံကနေ အရင်စကြစို့"

အသံတစ်ခုက မေးခွန်းထုတ်သည်။

"အရင်တုန်းက မြေအောက်ကမ္ဘာဘုံ တစ္ဆေဘုရင်က ငြင်းပယ်ခြင်း တံတားအပြင်ဘက်မှာ နယ်နိမိတ်တစ်ခုချပြီး ငါတို့ကို ပိတ်ဆို့ခဲ့တယ်။ အခု တစ္ဆေဘုရင်က ပြန်လည်ရှင်သန်လာပြီ၊ အဲ့ဒီဘုန်းကြီး မြေလျှိုးဘုရားလောင်းနဲ့ ပေါင်းပြီးတော့"

"မြေအောက်ကမ္ဘာဘုံကို သိမ်းပိုက်ရတဲ့အခက်အခဲက ပျက်စီးနေတဲ့ဘုံထက် အများကြီး ပိုကြီးတယ်"

"မင်းတို့ထင်နေတာက ငါက ဘုံသုံးဘုံရဲ့ သေခြင်းရှင်ခြင်း ကို အချိန်အများကြီးကုန်ခံပြီး နှောင့်ယှက်ခဲ့တာက ပျက်စီးနေတဲ့ဘုံကို ဒုက္ခပေးဖို့သက်သက်ပဲလို့လား"

ထိုစကားကြောင့် အမှောင်ထဲတွင် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

"ငါနားလည်ပြီ"

ကောင်းကင်ဘုံမြို့သို့ ရောက်ရှိပြီးနောက် ဆာလောင်မွတ်သိပ်မှုကို ဖြေဖျောက်ပြီးနောက် ချင်ဖုန်းသည် လူတိုင်း၏ ဒဏ်ရာများကို စစ်ဆေးသည်။

တပ်မှူးဖုနှင့် ပိုင်ဝူတိတို့သည် အလွန်အားနည်းနေဆဲဖြစ်သည်မှလွဲ၍ ကျန်လူများမှာ အခြေခံအားဖြင့် ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာပြီဖြစ်သည်။

ခဏတာ အလုပ်များပြီးနောက် ချင်ဖုန်းသည် သူ၏အခန်းသို့ ပြန်လာပြီး ဒုတိယအဆင့်နယ်မြေသို့ ရောက်ရှိပြီးနောက်ပိုင်း ပြောင်းလဲမှုများကို ခံစားရန် စိတ်ငြိမ်သက်လိုက်သည်။

သူ၏ဘေးမှ တိုင်ကိုမြင်သော် သူသည် သူ၏လက်ညှိုးကို ဆန့်ထုတ်ပြီး ညင်သာစွာ ထိလိုက်ရာ အစိုင်အခဲတိုင်သည် တိုဖူးကဲ့သို့ အလွယ်တကူ ထိုးဖောက်သွားသည်။

ယခုတစ်ကြိမ်တွင် သူသည် မည်သည့်စွမ်းအင်မျှ မထုတ်သုံးဘဲ သူ၏ရုပ်ခန္ဓာကိုသာ လုံးလုံးအားကိုးခဲ့သည်။

"ငါ့ရဲ့ရုပ်ခန္ဓာရဲ့ခွန်အားက အရင်ကထက် အဆင့်များစွာ သိသိသာသာ တိုးတက်လာတယ်။ အခုဆိုရင် ငါက စတုတ္ထအဆင့် သိုင်းသမားတစ်ယောက်နဲ့ ခွန်အားပိုင်းမှာ ယှဉ်ပြိုင်နိုင်လောက်ပြီ၊ ဒါပေမဲ့ ခန္ဓာကိုယ်သန့်စင်ခြင်းကို အထူးပြုတဲ့သူဆိုရင်တော့ ငါက အားနည်းနေဦးမှာပဲ။ ဒါပေမဲ့ ငါ့လို စာပေသူတော်စင် တာအိုမျိုးဆက်က လူတစ်ယောက်အတွက်တော့ ဒါက ထူးခြားနေပြီ"

ပုံမှန်အားဖြင့် စာပေသူတော်စင် တာအိုမျိုးဆက်မှ တစ်စုံတစ်ယောက် ကျင့်ကြံမှု တိုးတက်လာသည့်အခါ ရုပ်ခန္ဓာသည် အားကောင်းလာနိုင်သော်လည်း သိုင်းသမားတစ်ဦးနှင့် နပန်းလုံးနိုင်သည့် အတိုင်းအတာအထိတော့ မဟုတ်ပေ။

သို့သော် သူသည် ယခင်က သူ၏အသွေးအသားကို အားဖြည့်ပေးသော နဂါးပုလဲကို စုပ်ယူခဲ့သောကြောင့်၊ ထို့အပြင် မိုးကြိုးနှင့် ယင်ယန်တာအိုတို့ဖြင့် သွေးခဲ့သောကြောင့် ဤရလဒ်ကို ရရှိနိုင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး ဒါဟာ ကြည်နူးဖွယ် အံ့အားသင့်မှုတစ်ခုပင်။

"ငါ့ရဲ့လက်ရှိရုပ်ခန္ဓာခွန်အားနဲ့ဆိုရင် မိန်းမနှစ်ယောက်နဲ့ ရင်ဆိုင်တွေ့တဲ့အခါ သိသိသာသာ အားနည်းနေမှာ မဟုတ်တော့ဘူး။ အဘွားလျိုရဲ့ မျိုးရိုးစဉ်ဆက်လျှို့ဝှက်ချက်နည်းက အနာဂတ်မှာ မလိုအပ်တော့လောက်ဘူး" ချင်ဖုန်းက ယုံကြည်ချက်ရှိရှိ ဆိုသည်။

သူသည် သူ၏လက်ဖဝါးကို ဖွင့်ကာ သူ၏ချီစွမ်းအင်ကို အသက်သွင်းလိုက်ရာ အနက်နှင့်အဖြူ ချီစွမ်းအင်စီးကြောင်းနှစ်ခုသည် မှိန်ဖျော့သော လျှပ်စီးကြောင်းများနှင့်အတူ သူ၏လက်ဖဝါးမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။ မကြာမီပင် သူတို့သည် ထိုက်ကျီငါးအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး အားကောင်းသော လေစီးကြောင်းသည် အခန်းထဲမှ ဖယောင်းတိုင်များကို တဖျတ်ဖျတ် တောက်လောင်စေကာ ကုတင်ဘေးမှ လိုက်ကာများကို တလွင့်လွင့် ဖြစ်စေသည်။

သူ၏လက်ချောင်းများဖြင့် လေထဲတွင် ရေးဆွဲလိုက်ရာ အနီနှင့်အစိမ်း ရောနှောနေသော မိုးကြိုးमय ဖြောင့်မတ်ခြင်း ချီစွမ်းအင်သည် အဖြူရောင်မိုးကြိုးအစီအရင်တစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။

အရှိန်အဝါ၏ အထွတ်အထိပ်တွင် ယခင်ကထက် များစွာအားကောင်းသော အဖြူရောင်မိုးကြိုးသည် နားကွဲလုမတတ် အသံနှင့်အတူ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ထိုအခိုက်တွင် ထိုက်ကျီငါးသည် လျင်မြန်စွာ လှည့်ပတ်ပြီး ထိုအဖြူရောင်မိုးကြိုးကို တိုက်ရိုက်စုပ်ယူလိုက်ရာ ပျောက်ကွယ်သွားစေသည်။

ချင်ဖုန်းသည် တွေးတောစွာဖြင့် ထိုအဖြစ်ကို လေ့လာလိုက်သည်။

ထိုအဖြူရောင်မိုးကြိုးသည် ချီချီနှင့် ပိုင်ဆုတို့၏ ချီစွမ်းအင်နှင့် မိုးကြိုးစွမ်းအားတို့နှင့် ပေါင်းစပ်ပြီးနောက် အနည်းဆုံး တတိယအဆင့် သိုင်းသမားတစ်ဦးကို ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရစေနိုင်သည်။ သို့သော် ၎င်းကို ဤထိုက်ကျီငါးက အလွယ်တကူ စုပ်ယူသွားသည်။

"အနာဂတ်မှာ ရန်သူတွေကို ကာကွယ်ဖို့ နောက်ထပ်နည်းလမ်းတစ်ခုပေါ့။ ကောင်းကောင်းအသုံးချနိုင်ရင် ဒီတစ်ကွက်ရဲ့ ကာကွယ်နိုင်စွမ်းက ကောင်းကင်ဘုံကြေးမုံကိုတောင် ကျော်လွန်သွားနိုင်တယ်"

"ဒါပေမဲ့ ဒုတိယအဆင့် သိုင်းသမားတစ်ယောက်ကို ဘယ်လောက်ထိရောက်မှုရှိမလဲတော့ မသိဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဒါကို ယင်ယန်တာအိုကို ကနဦးနားလည်မှုနဲ့ အသုံးချမှုအဖြစ်ပဲ မှတ်ယူနိုင်သေးတယ်။ ချီချီနဲ့ ပိုင်ဆုက အနက်နဲ့အဖြူ အရှိန်အဝါကို စုပ်ယူပြီးတဲ့နောက် ယင်ယန်လမ်းကြောင်းက ငါ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲကို ပေါင်းစပ်သွားပြီ။ ဒါကို ဘယ်လို အပြည့်အဝ နားလည်ပြီး တိုးတက်အောင်လုပ်ရမလဲဆိုတာ ငါမသိဘူး"

မူလက သူသည် စီနီယာရွှမ်းယီကို ထိုအကြောင်း မေးမြန်းလိုသော်လည်း...

သူ၏စိတ်ဝိညာဉ်အသိစိတ်သည် နှလုံးသားစစ်မေးခြင်း ပလ္လင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ ဒုတိယအဆင့်နယ်မြေသို့ ဝင်ရောက်ပြီး မိုးသံနားဆင်ပြာသာဒ်ထဲမှ မြင်ကွင်းများကို ကြည့်ရှုပြီးနောက် စီနီယာရွှမ်းယီသည် မည်သည့်တုံ့ပြန်မှုမျှမရှိဘဲ အလင်းလုံးတစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။

ချင်ဖုန်းသည် မူလက စီနီယာရွှမ်းယီသည် နတ်ဘုရားများနှင့် မိစ္ဆာများ ဆင်းသက်လာချိန်တွင် ဤကမ္ဘာကို အန္တရာယ်မှ ကယ်တင်ခဲ့သော လူသားမျိုးနွယ်၏ သူတော်စင်တစ်ဦးဟု ထင်ခဲ့သည်။ သို့သော် လက္ခဏာအမျိုးမျိုးက စီနီယာရွှမ်းယီ၏ ဇာစ်မြစ်သည် မရိုးရှင်းကြောင်း ညွှန်ပြနေသည်။

ပထမဦးစွာ စီနီယာရွှမ်းယီ၏ နတ်ဘုရားဘုံအပေါ် ထူးကဲသော နားလည်မှု၊ နတ်ဘုရားအရှိန်အဝါကဲ့သို့သော ပညာရပ်များကိုပင် သူ့အား သင်ကြားပေးနိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဒုတိယအချက်မှာ သူ ဖယောင်းတိုင်နဂါးကို နှိမ်နင်းစဉ်က အရေးကြီးသည့်အခိုက်တွင် ရန်သူ၏နာမည်မှန်ကို ခေါ်ပြီး သူ့ကို သတ်နိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဟုတ်ပါတယ်၊ အရေးအကြီးဆုံးအချက်မှာ မိုးသံနားဆင်ပြာသာဒ်ထဲမှ မြင်ကွင်းများပင်။ သူ၏အတိတ်အတွေ့အကြုံများအရ ထိုမြင်ကွင်းများသည် စီနီယာရွှမ်းယီ၏ မှတ်ဉာဏ်များကို တင်ဆက်နေခြင်းဖြစ်ကြောင်း သူ အခြေခံအားဖြင့် အတည်ပြုနိုင်သည်။ သို့သော် စီနီယာရွှမ်းယီ၏ မှတ်ဉာဏ်များတွင် နတ်ဘုရားဘုံအကြောင်း အစအနများ၊ နှစ်ထောင်ပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်သည့်တိုင်အောင် အဘယ်ကြောင့် ပါဝင်နေသနည်း။

သူစဉ်းစားလေလေ ချင်ဖုန်း ပို၍ ရှုပ်ထွေးလေလေ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ပြဿနာတစ်ခုအပေါ် လူတစ်ဦး၏ အမြင်သည် အဆုံးစွန်၌ အကန့်အသတ်ရှိသည်။ အချိန်အတော်ကြာ စဉ်းစားပြီးနောက် သူသည် နောက်ဆုံးတွင် ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု ချလိုက်သည်။

"ပြန်ရောက်ပြီးရင် ငါ စီနီယာရွှမ်းယီရဲ့ တည်ရှိမှုကို ဆက်ပြီး မဖုံးကွယ်နိုင်တော့ဘူး။ ငါ့ဆရာနဲ့ ဒီအကြောင်းကို ပြောရမယ်"

သူ၏စိတ်အာရုံကို လွှတ်လိုက်ပြီးနောက် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုသည် ဒီရေကဲ့သို့ တိုးတက်လာသည်။ ဤကာလအတွင်း အဖြစ်အပျက်များစွာ ဖြစ်ပျက်ခဲ့ပြီး သူသည် ကောင်းမွန်စွာ အနားယူခဲ့ရခြင်း မရှိပေ။

ထိုရှုပ်ထွေးသော ကိစ္စများကို ဆက်မစဉ်းစားတော့ဘဲ ချင်ဖုန်းသည် သူ၏အဝတ်အစားများကို ဖြေလျှော့ပြီး အိပ်ရာဝင်ရန် ပြင်ဆင်နေစဉ် တံခါးခေါက်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

"အင်း၊ ဒီလောက်ညဉ့်နက်ကြီး ဘယ်သူလာတာလဲ"

စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် ချင်ဖုန်းသည် တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်ရာ သူ၏ မြေခွေးအမြီးကိုးချောင်း ယိမ်းနွဲ့နေပြီး မျက်နှာတွင် မှိန်ဖျော့သော အပြုံးဖြင့် ဆွဲဆောင်မှုရှိသော စုထျန်းယွဲ့ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူမသည် တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း အဝတ်အစားချွတ်ထားသော ချင်ဖုန်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး အခန်းပတ်လည်ကို ကြည့်လိုက်ကာ အနည်းငယ် မှင်တက်သွားပြီး သူမ၏မျက်လုံးများတွင် အံ့အားသင့်မှုနှင့် သနားခြင်းအရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။

"အဲ့ဒီအကြည့်က ဘာလဲ"

ချင်ဖုန်းသည် နားမလည်ဘဲ သူမ၏အကြည့်နောက်သို့ လိုက်ကြည့်လိုက်ရာ တိုင်ပေါ်မှ လက်ချောင်းအရွယ် အပေါက်ငယ်လေးကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"မဟုတ်ဘူး၊ အကြီးအကဲ ထျန်းယွဲ့၊ ကျွန်တော့်စကားကို နားထောင်ပါ၊ ကျွန်တော်က ကျွန်တော့်ရဲ့ရုပ်ခန္ဓာရဲ့ခွန်အားကို စမ်းကြည့်နေတာပါ"

"မင်းရဲ့ရုပ်ခန္ဓာရဲ့ခွန်အားက အထင်ကြီးစရာကောင်းတာ အမှန်ပါပဲ၊ အရွယ်အစားကတော့..."

စုထျန်းယွဲ့က အနေရခက်စွာနှင့် ယဉ်ကျေးစွာ ပြုံးလိုက်သည်။ နှစ်ထောင်ပေါင်းများစွာ အသက်ရှင်ခဲ့သော စုထျန်းယွဲ့သည် အနည်းငယ်တော့ သိသည်။ ဤအကြောင်းအရာကို ဆက်လက်ဆွေးနွေးခြင်းသည် မယဉ်ကျေးရာ ရောက်မည်။

စော်ကားခံရသည်ဟု ခံစားရသော ချင်ဖုန်းသည် တံခါးဘောင်သို့ လျှောက်သွားပြီး နောက်တစ်ကြိမ် သရုပ်ပြလိုက်သည်။

"ဪ၊ လက်ချောင်းကိုး"

စုထျန်းယွဲ့သည် ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားသည်။

"ခင်ဗျားက တခြားဘာလို့ ထင်နေလို့လဲ"

"ငါလည်း လက်ချောင်းလို့ပဲ ထင်ခဲ့တာပါ"

အတွေ့အကြုံရင့်ကျက်သော စုထျန်းယွဲ့က မျက်တောင်တစ်ချက်မခတ်ဘဲ ပြန်ဖြေသည်။

ချင်ဖုန်းသည် ဤအကြောင်းအရာကို ဆက်မဆွေးနွေးလိုသောကြောင့် တိုက်ရိုက်မေးလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် အနားယူတော့မလို့၊ အကြီးအကဲ ထျန်းယွဲ့၊ ဒီည ကျွန်တော့်ဆီကို ဘာကိစ္စနဲ့ ရောက်လာတာလဲ"

"မင်းက မနက်ဖြန် ထွက်သွားတော့မှာ၊ ဒါပေမဲ့ ငါ့ကို လောကကိုကျော်လွန်ခြင်း နယ်မြေကို ဝင်ရောက်ဖို့ ကူညီခဲ့တာကို ငါက ကောင်းကောင်း ကျေးဇူးမတင်ရသေးဘူး။ ဒီည ငါဒီကိုလာတာကလည်း မင်းရဲ့ကျေးဇူးကို ဆပ်ဖို့ပဲ။ မင်း ငါ့ကို တောင်းဆိုမှုတစ်ခု လုပ်နိုင်တယ်၊ ငါလုပ်နိုင်သရွေ့ ငါငြင်းမှာ မဟုတ်ဘူး"

စုထျန်းယွဲ့သည် ညင်သာစွာ အသက်ရှူထုတ်ပြီး ပြုံးလိုက်သည်။

ချင်ဖုန်းသည် ထူးဆန်းစွာ ကြည့်လိုက်သည်။

"အကြီးအကဲ ထျန်းယွဲ့၊ ခင်ဗျားလို အလှပဂေးတစ်ယောက်က ညဉ့်နက်သန်းခေါင် ယောက်ျားတစ်ယောက်ရဲ့ အခန်းထဲကို ဝင်လာပြီး ဒီလိုစကားတွေ ပြောတာက ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲဆိုတာ ခင်ဗျားသိရဲ့လား"

စုထျန်းယွဲ့သည် ဖြည်းညင်းစွာ ချဉ်းကပ်လာပြီး သူမ၏ မြေခွေးအမြီးကိုးချောင်းသည် ညင်သာစွာ ယိမ်းနွဲ့နေသည်၊ လေပြင်းတစ်ချက် တိုက်ခတ်သွားပြီး တံခါးသည် သူ့အလိုလို ပိတ်သွားကာ ဒုန်းခနဲ မြည်သွားသည်။

"ဒါဆို ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ"

အခန်းထဲမှ လေထုသည် တိတ်ဆိတ်သွားပြီး အပ်ကျသံပင် ကြားနိုင်လောက်သည်။

သို့သော် မကြာမီပင် ထိုလေထုကို ရိုင်းစိုင်းသော တံခါးခေါက်သံတစ်ခုက ဖြတ်တောက်လိုက်သည်။

စုထျန်းယွဲ့သည် မျက်လုံးများတွင် မကျေနပ်မှု အရိပ်အယောင်ဖြင့် တံခါးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သော်လည်း ချင်ဖုန်းမှာမူ တုန်လှုပ်သွားသည်။

ညသန်းခေါင်ယံတွင် ယောက်ျားနှင့်မိန်းမတစ်ယောက်တည်း အခန်းထဲတွင် အတူရှိနေလျှင် မည်သူမဆို အထင်လွဲမည်ဖြစ်သော်လည်း အကယ်၍ မိန်းမနှစ်ယောက်လုံးသာ မြင်သွားပါက အကျိုးဆက်များမှာ မတွေးဝံ့စရာပင်။

သူသည် ပြတင်းပေါက်ကို ညွှန်ပြပြီး စုထျန်းယွဲ့ကို အမြန်ထွက်သွားရန် အချက်ပြလိုက်သည်။

သို့သော် စုထျန်းယွဲ့က ပြုံးပြီး မေးသည်။

"ငါသာ ဒီလိုထွက်သွားရင် တတိယအဆင့်အထက်က တစ်ယောက်ယောက်က သတိပြုမိမှာ သေချာတယ်။ မင်းက ငါ့ကို ဒီလိုလုပ်စေချင်တာ သေချာရဲ့လား"

ငါဒါကို မေ့နေတာပဲ။

ချင်ဖုန်းသည် ပတ်ပတ်လည်ကို ကြည့်ပြီးနောက် ဗီရိုကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏စိတ်ထဲတွင် အကြံတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

ခဏအကြာတွင် အပြစ်ရှိသလို ခံစားနေရသော ချင်ဖုန်းသည် ဗီရိုကို လုံခြုံစွာ ပိတ်ထားကြောင်း သေချာအောင်လုပ်ပြီးနောက် တံခါးကို ဖြည်းညင်းစွာ ဖွင့်လိုက်သည်။

ထို့နောက် ဆွဲဆောင်မှုရှိသော ပုံရိပ်တစ်ခုက ရုတ်တရက် သူ၏ရင်ခွင်ထဲသို့ အားပြင်းစွာ ပစ်ဝင်လာသည်။

ခေါင်းငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ ချင်ဖုန်းသည် ရောက်လာသူမှာ အသူရာဘုရင်၏ သမီးတော် ပါဘလိုမှလွဲ၍ အခြားမဟုတ်သည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ချင်ဖုန်းသည် သူမ အဘယ်ကြောင့် ရောက်လာသည်ကို မေးရန် ရည်ရွယ်သော်လည်း ပါဘလို၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ဒဏ်ရာများစွာ ရှိနေသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။

"မင်း ဒဏ်ရာရထားတာလား"

"ငါက မင်းကို အရှေ့ပိုင်းဒေသကို ပြန်ခေါ်သွားချင်လို့ မင်းရဲ့မိန်းမနှစ်ယောက်နဲ့ ရန်ဖြစ်ခဲ့တာ။ ငါမနိုင်နိုင်တော့ ဒီလိုဖြစ်သွားတာပဲ"

ပါဘလိုက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောသည်။

ထိုစကားကိုကြားသော် ချင်ဖုန်းသည် မည်သို့တုံ့ပြန်ရမည်ကို မသိတော့ပေ။ သူ၏မျက်လုံးထဲတွင် ပါဘလိုသည် ကောင်မလေးတစ်ဦးသာ ဖြစ်သော်လည်း အားကောင်းသော သွေးမျိုးဆက်ကို ဆက်ခံရန် စိတ်ကူးသည် အသူရာမျိုးနွယ်တွင် နက်ရှိုင်းစွာ အမြစ်တွယ်နေပုံရသည်။

"ချင်ဖုန်း၊ ဒီမှာကိစ္စတွေ ပြီးသွားပြီဆိုတော့ ငါက မနက်ဖြန် ငါ့အဖေနဲ့အတူ အသူရာမျိုးနွယ်ကို ပြန်တော့မှာ။ ငါ မင်းရဲ့သွေးမျိုးဆက်ကို ပြန်ယူသွားချင်တယ်။ မင်းကို လက်ထပ်ဖို့ကိစ္စကတော့ ငါပိုမြင့်တဲ့နယ်မြေကို ရောက်ပြီး မင်းရဲ့မိန်းမနှစ်ယောက်ကို အနိုင်ယူနိုင်တဲ့အထိ စောင့်မယ်"

ဒါ ဘယ်လိုစကားတွေလဲ။

ချင်ဖုန်းသည် ကြက်သေသေသွားသည်။ သူသည် အသူရာမျိုးနွယ်သည် ကြမ်းတမ်းကြောင်း သိသော်လည်း ဒီလောက် ကြမ်းတမ်းလိမ့်မည်ဟု မထင်ခဲ့ပေ။

သူဘာမျှ မပြောနိုင်ခင်မှာပင် ပါဘလိုသည် သူ၏အတွင်းခံရှပ်အင်္ကျီကို ဆွဲဖြဲစပြုပြီး သူမ၏မျက်နှာသည် စိတ်အားထက်သန်မှုဖြင့် ပြည့်နေသည်။

"စိတ်မပူနဲ့၊ ငါမလာခင်က ကျစ်ယွီလော့နဲ့ တိုင်ပင်ပြီးသား။ သားသမီး ဘယ်လိုမွေးရမလဲဆိုတာ သူငါ့ကို ပြောပြတယ်။ ငါတို့ရဲ့အရေပြားတွေ ထိပြီး စိတ်တွေတစ်ခုတည်းဖြစ်နေသရွေ့ ငါတို့က အားကောင်းတဲ့ သွေးမျိုးဆက်ကို ဆက်ခံနိုင်တယ်"

တစ်ခုခုတော့ လွဲနေသလိုပဲ။

ချင်ဖုန်းသည် ပါဘလိုကို တားရန် ကြိုးစားရင်း မေးလိုက်သည်။

"ကျစ်ယွီလော့က အိမ်ထောင်မရှိသေးဘူးလား"

"ဟမ်။ မင်းဘယ်လိုသိတာလဲ။ မျိုးနွယ်ထဲက အများကြီးက ကျစ်ယွီလော့ကို လိုက်ကြတယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူက ဘယ်သူ့ကိုမှ မရွေးသေးဘူး။ သူက ပိုအားကောင်းတဲ့ အိမ်ထောင်ဖက်ကို စောင့်နေပုံပဲ"

ဟာကွက်တွေ အရမ်းများလွန်းသည်။ ချင်ဖုန်းသည် ဘာပြောရမည်ကို မသိတော့ပေ။

"ချင်ဖုန်း၊ မင်းရဲ့လက်တွေကို မြန်မြန်ဖယ်၊ ငါတို့ အမြန်လုပ်ရမယ်၊ မဟုတ်ရင် မင်းရဲ့မိန်းမနှစ်ယောက် ရောက်လာလိမ့်မယ်"

"မင်း ဘာပြောလိုက်တယ်" သူ၏အသံသည် တစ်ဆင့် မြင့်တက်သွားသည်။

ထိုအချိန်မှာပင် သူ၏ပင်ကိုအသိစိတ်က ချင်ဖုန်းအား အပြင်မှ ရင်းနှီးသော အရှိန်အဝါတစ်ခု နီးကပ်လာနေသည်ကို သတိပြုမိစေသည်။

ထိုသည်ကား ချန်းဖေးလန်ပင် ဖြစ်သည်။

ဒုတိယအဆင့် ကျင့်ကြံသူ၏ အရှိန်အဝါ ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် ချင်ဖုန်းသည် ပါဘလိုကို မပြီး ထိုဒုက္ခကို မည်သို့ ဖယ်ရှားရမည်ကို စဉ်းစားလိုက်သည်။

ခြေသံများ နီးကပ်လာသည်နှင့်အမျှ ချင်ဖုန်းသည် အကြံအိုက်ပြီး ဗီရိုကို တစ်ဖန် ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။

မွှေးပျံ့သော ရနံ့တစ်ခု လေထဲတွင် ပြည့်နှက်သွားပြီး ချန်းဖေးလန် အခန်းထဲသို့ ဝင်လာသည်။ သူမသည် စားပွဲတွင် အပြစ်ကင်းစင်ဟန်ဖြင့် ထိုင်နေပြီး သူ၏ခန္ဓာကိုယ်က ဗီရိုကို ကာထားသော ချင်ဖုန်းကို ချက်ချင်း မြင်လိုက်သည်။

"ယောက်ျား ဘာလို့ ယောက်ျားရဲ့နဖူးမှာ ချွေးတွေ အများကြီး ထွက်နေတာလဲ"

"ရှိလို့လား"

ချင်ဖုန်းသည် အပြစ်ရှိသလို ခံစားရပြီး သူ၏လက်ဖြင့် နဖူးကို ထိလိုက်သည်။

"ဒီနေ့ ရာသီဥတုက အရမ်းပူလို့ ဖြစ်မှာပါ"

"ပူလို့" ချန်းဖေးလန်က အပြင်သို့ တစ်ချက်ကြည့်ပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

ယခုသည် ဆောင်းဦးရာသီဖြစ်ပြီး ညလေသည် အေးမြနေသည်။ မည်သို့ ပူနိုင်မည်နည်း။

ထိုအချိန်တွင် ချင်ဖုန်းသည်လည်း ချန်းဖေးလန်၏ လက်ထဲမှ ဆေးပေါင်းရည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။ ရင်းနှီးသောရနံ့သည် လေထဲတွင် လွင့်ပျံ့နေသည်။

ထိုသည်ကား ရင်းနှီးသော ဖော်မြူလာ၊ ရင်းနှီးသော အရသာပင်။

ချင်ဖုန်း၏ မျက်နှာသည် တောင့်တင်းသွားသည်။ ဖေးလန်၏ ညဉ့်နက်လာရောက်လည်ပတ်ခြင်း၏ ရည်ရွယ်ချက်သည် အရှင်းသားပင်။

ချင်ဖုန်း၏ အကြည့်ကို သတိပြုမိသော် ချန်းဖေးလန်၏ နားရွက်များသည် အနည်းငယ် နီရဲသွားပြီး တည်ငြိမ်စွာ ဆိုသည်။

"ရှင်က ခုလေးတင် ဒုတိယအဆင့်ကို ရောက်ထားတော့ ကျင့်ကြံမှုကို တည်ငြိမ်အောင်လုပ်ဖို့ လိုတယ်။ ခင်ဗျား အားဖြည့်တဲ့ ဟင်းရည်တွေ ပိုသောက်သင့်တယ်။ ကျွန်မ ဒီဟင်းရည်ကို ရှင့်အတွက် အထူးလုပ်ခဲ့တာ"

'ဒီဟင်းရည်က ငါ့အတွက်လား။ ဒါမှမဟုတ် မင်းကိုယ်တိုင်အတွက်လား'

ပြီးတော့ ဒီလိုသာ ဆက်သွားနေရင် တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှု ဖြစ်သွားမှာ မဟုတ်ဘူးလား။

ချင်ဖုန်းသည် ဗီရိုကို တိတ်တဆိတ် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး သူသည် ခုလေးတင် အဆင့်တက်ထားပြီး ခန္ဓာကိုယ် ပင်ပန်းနေသောကြောင့် ပြင်းထန်သော လှုပ်ရှားမှုသည် မသင့်တော်ကြောင်း သိမ်မွေ့စွာ ညွှန်ပြလိုက်သည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့၊ ရှင်က လှဲနေရုံပဲ" ချန်းဖေးလန်က ယုံကြည်ချက်ရှိရှိ ဆိုသည်။

ဒီလောက်တောင် ပြတ်သားတာလား။

"ကျန့်လီ၊ ကျန့်လီရော မင်းဒီမှာရှိတာကို သိလား" ချင်ဖုန်းက အလျင်အမြန် မေးသည်။

ချန်းဖေးလန်သည် ပင်ကိုအသိစိတ်ဖြင့် အကြည့်လွှဲလိုက်သည်။ သူမသည် ချင်ဖုန်း၏ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုကြောင့် ခဏတာ မရင်းနှီးကြရန် ကျန့်လီနှင့် သဘောတူပြီးဖြစ်သည်။ သို့သော် ပါဘလိုနှင့် ရန်ဖြစ်ပြီးနောက် ကျန့်လီ ထွက်သွားသည်နှင့် သူမသည် ဟင်းရည်ကို ချက်ပြီး ဤနေရာသို့ လာခဲ့သည်။

"အမကျန့်လီက သဘာဝအတိုင်း သိတာပေါ့။ စကားမပြောနဲ့တော့၊ ဟင်းရည်ကို မြန်မြန်သောက်လိုက်"

ချန်းဖေးလန်က ဆိုသည်။

သူမစကားဆုံးသည်နှင့် အပြင်မှ ခြေသံသဲ့သဲ့ ကြားလိုက်ရသည်။

ချန်းဖေးလန်သည် အနည်းငယ် တုန်သွားသည်။ ကျန့်လီနှင့် အချိန်အတော်ကြာ အတူနေပြီးနောက် သူမ၏အရှိန်အဝါကို မည်သို့ မမှတ်မိဘဲ နေနိုင်မည်နည်း။ အကယ်၍ အစ်မ ကျန့်လီက သူမကို ဤနေရာတွင် မြင်သွားပါက ရှက်စရာကောင်းမည် မဟုတ်လော။

မဟုတ်ဘူး၊ သူမ ပုန်းစရာနေရာတစ်ခု ရှာရမည်။ ချန်းဖေးလန်သည် သေချာနေသည်။ ဟင်းရည်ကို ချထားပြီးနောက် သူမသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို လျင်မြန်စွာ ကြည့်ရှုပြီး ဗီရိုပေါ်တွင် သူမ၏အကြည့်ကို ပုံအပ်လိုက်သည်။

လျင်မြန်သော လှုပ်ရှားမှုဖြင့် ချန်းဖေးလန်သည် ဗီရိုအပြင်ဘက်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

"မိန်းမ၊ မဖြစ်ဘူး" ချင်ဖုန်းက ကြွေးကြော်လိုက်သော်လည်း နောက်ကျသွားပြီဖြစ်သည်။

ဗီရိုပွင့်သွားပြီး သူတို့သုံးယောက်သား အချင်းချင်း စိုက်ကြည့်နေကြသည်။

"ရှင် တခြားနေရာတစ်ခု ရှာသင့်တယ်ထင်တယ်၊ ဒီနေရာက လူပြည့်နေပြီ"

ပါဘလိုက ကြင်နာစွာ အကြံပြုလိုက်သည်။