ဒါက ကြက်ပေါင်းရည်ပါ

ပါဘလိုက သူမ၏ အကြံပြုချက်ကို ပြောပြီး ဗီရိုတံခါးကို ပိတ်ရန် ကြိုးစားပြီးနောက် ချန်းဖေးလန်၏ လက်သည် တံခါးဘောင်ကို ခိုင်မာစွာ ဖိထားလိုက်သည်။

သူမသည် ခေါင်းလှည့်လိုက်ရာ သူမ၏အကြည့်သည် ရေခဲတမျှ အေးစက်နေသည်။

ချင်ဖုန်းသည် တံတွေးကို ကြပ်စွာမျိုချလိုက်ပြီး ပင်ကိုအသိစိတ်ဖြင့် နောက်သို့ဆုတ်လိုက်သည်။

သူသည် ရှင်းပြလိုသော်လည်း ထိုအချိန်တွင် တံခါးဝမှ ခြေသံသဲ့သဲ့ ထွက်ပေါ်လာသည်။

အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် ပုံရိပ်တစ်ခုသည် ဟင်းရည်ပန်းကန်တစ်လုံးကို ကိုင်ဆောင်ကာ အခန်းထဲသို့ ဝင်လာပြီးနောက် အခန်းတွင်းမှ အဖြစ်အပျက်ကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်လိုက်ရသည်။

ခင်ပွန်းသည်က ထိတ်လန့်တကြားဖြစ်နေသည်၊ ဖေးလန်လည်း ထိုနေရာတွင် ရှိနေပြီး ဗီရိုထဲတွင် အခြားမိန်းမနှစ်ယောက်လည်း ရှိနေသည်။

စားပွဲဆီသို့ ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏လက်ထဲကဲ့သို့ အငွေ့တထောင်းထောင်းထနေသော ဟင်းရည်ပန်းကန်တစ်လုံး ရှိနေသည်။ ထိုသည်မှာ ချက်ပြုတ်ပြီး မကြာသေးကြောင်း ထင်ရှားသည်။

ယခင်က ဖေးလန်နှင့် ပြုလုပ်ခဲ့သော သဘောတူညီချက်ကို စဉ်းစားမိပြီး လျိုကျန့်လီသည် မျက်လုံးများကို အနည်းငယ်မှိတ်လိုက်ကာ ဟင်းရည်ကို သူမ၏နောက်သို့ မျက်နှာသေဖြင့် ရွှေ့လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမ၏လက်ချောင်းကို တစ်ချက်လှုပ်လိုက်ရာ ကြယ်တံခွန်တစ်ခု ညကောင်းကင်ကို ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

'မိန်းမ၊ မင်းက ကလေးဆိုးလေး ဖြစ်လာပြီပဲ၊ ဘယ်ကနေ သင်လာတာလဲ'

ထိုလုပ်ရပ်များကို မြင်ပြီးနောက် ချင်ဖုန်း၏ မျက်နှာတွင် ထူးဆန်းသော အမူအရာတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ သူသည် ဤမျှ ဖြောင့်မတ်သော ကျန့်လီက ထိုသို့သော လှည့်ကွက်များ ရှိလိမ့်မည်ဟု မယုံနိုင်ပေ။

"ဒီမှာ ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ"

လျိုကျန့်လီ၏ အသံသည် တည်ငြိမ်နေပြီး သူမ၏ စစ်ဆေးမေးမြန်းမှုကို စတင်လိုက်သည်။

အမျိုးသမီးလေးဦး စားပွဲပတ်လည်တွင် ထိုင်နေစဉ် ချင်ဖုန်း၏ ရှင်းပြချက် ကို နားထောင်နေကြပြီး သူသည် အခြေအနေ၏ အပြစ်ကင်းစင်မှုကို အထပ်ထပ် အလေးပေးကာ သူတို့ ဗီရိုထဲတွင် အဘယ်ကြောင့် ပုန်းနေရသည်ကို ရှင်းလင်းခဲ့သည်။

မိန်းမနှစ်ယောက် မပြောမီမှာပင် သံသယရှိသူများထဲမှ တစ်ဦးဖြစ်သော ပါဘလိုက ခေါင်းညိတ်ပြီး ဆိုသည်။

"ငါနားလည်ပြီ၊ ဒါကြောင့် ဗီရိုထဲမှာ နောက်တစ်ယောက် ပုန်းနေတာကိုး။ ဟေး၊ မင်းက ချင်ဖုန်းနဲ့ သွေးမျိုးဆက် ဆက်ခံပြီး အားကောင်းတဲ့ သားသမီးတွေ မွေးဖို့ ဒီကိုရောက်နေတာလား"

ထိုစကားများကြောင့် အေးမြသောညသည် ပို၍ပင် အေးစက်လာပုံရပြီး ချင်ဖုန်း၏ နဖူးတွင် ချွေးများ စို့လာသည်။

လျိုကျန့်လီနှင့် ချန်းဖေးလန်တို့၏ အကြည့်များကို ခံစားမိရင်း စုထျန်းယွဲ့သည် စားပွဲပေါ်မှ လက်ဖက်ရည်ခွက်တစ်ခွက်ကို တည်ငြိမ်စွာ မယူလိုက်ပြီး တစ်ငုံသောက်ကာ ဆိုသည်။

"ငါ ဒီည တူရှန်းကို သွားတော့မှာ။ ငါမသွားခင် သူ့ကို နှုတ်ဆက်ချင်လို့သက်သက်ပါပဲ"

လျိုကျန့်လီသည် တည်ငြိမ်နေဆဲပင်။

သို့သော် ချန်းဖေးလန်၏ သတိဝီရိယသည် အနည်းငယ်မျှ မလျော့ကျသွားပေ။

"မင်းက ညသန်းခေါင်ကြီး သူ့ကို နှုတ်ဆက်ဖို့ လာတာလား။ မင်းမှာအပြစ်မရှိရင် ဘာလို့ ဗီရိုထဲမှာ ပုန်းနေတာလဲ"

စုထျန်းယွဲ့က တိုက်ရိုက်မဖြေဘဲ ပြုံးပြီး ပြန်ဖြေသည်။

"မလိုအပ်တဲ့ အထင်လွဲမှုတွေကို ရှောင်ဖို့ပေါ့၊ မင်း ဗီရိုထဲမှာ ပုန်းချင်တဲ့ အကြောင်းရင်းနဲ့ အတူတူပဲလေ"

အာ... ချင်ဖုန်းသည် မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး လှည့်ကွက်ဟောင်းများသည် အသုံးဝင်နေဆဲဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်သည်။

ထိုရုတ်တရက် အလှည့်အပြောင်းကြောင့် ဖိအားသည် ချက်ချင်းပင် ချန်းဖေးလန်ထံသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

"ဖေးလန်၊ မင်း ဘာလို့ပုန်းနေတာလဲ"

လျိုကျန့်လီက စူးစမ်းစွာ မေးသည်။

ချန်းဖေးလန်သည် အနည်းငယ် အနေရခက်သွားသည်၊ အကြောင်းမှာ သူမသည် သူမ၏ယောက်ျားနှင့် တိတ်ဆိတ်စွာ ညကို ကုန်ဆုံးလိုကြောင်း ဝန်မခံနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ခဏတာ တွေဝေပြီးနောက် သူမသည် သူမ၏စကားလုံးများကို ဂရုတစိုက် ရွေးချယ်လိုက်သည်။

"ကျွန်မက ယောက်ျား ဒုတိယအဆင့်ကို ရောက်ထားတာတွေ့လို့ သူ့ကို အားရှိအောင် ကြက်ပေါင်းရည်တစ်အိုး ချက်ပေးတာပါ။ ဒါပေမဲ့ အခန်းထဲဝင်လာတော့ ဗီရိုထဲမှာ ပုံမှန်မဟုတ်တာ သတိထားမိတယ်။ ဖွင့်ကြည့်လိုက်တော့ သူတို့ကို အထဲမှာ တွေ့လိုက်တယ်။ အဲ့ဒီအချိန်မှာပဲ အမကျန့်လီ ရောက်လာတာပါ"

"ဒါက ကြက်ပေါင်းရည်လား"

လျိုကျန့်လီသည် စားပွဲကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ ယခင်က အငွေ့တထောင်းထောင်းထနေသော ဟင်းရည်သည် အေးစက်သွားပြီဖြစ်သည်။ ထိုသည်မှာ သူမယူဆောင်လာသော ဟင်းရည်နှင့် တစ်ပုံစံတည်း တူညီနေသည်။

မျိုးရိုးစဉ်ဆက် လျှို့ဝှက်ချက်နည်းကို ထိန်းသိမ်းသူအနေဖြင့် သူမနှင့် ချန်းဖေးလန်သည် ထိုဟင်းရည်ကို အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ချက်ပြုတ်ခဲ့ပြီး အလွန်ရင်းနှီးနေသည်။

သူမသည် ဟင်းရည်ကို စစ်ဆေးရန် ကောက်ယူမည်အပြုတွင် ချန်းဖေးလန်က လုယူလိုက်ပြီးနောက် သူမ၏လက်ကို လျင်မြန်စွာ လှုပ်လိုက်ရာ ကြယ်တံခွန်တစ်ခု ညကောင်းကင်ကို ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

အခြားသူများ၏ ထူးဆန်းသော အကြည့်များကို ခံစားမိသော် ချန်းဖေးလန်က ရှင်းပြသည်။

"ဟင်းရည်က အေးသွားပြီ၊ အရသာရှိတော့မှာ မဟုတ်ဘူး၊ ဒါကြောင့် လွှင့်ပစ်လိုက်တာ"

ခိုင်မာသော စိတ်ဓာတ်ရှိသော ချန်းဖေးလန်ပင်လျှင် ထိုသို့သော အတင်းအကျပ် ဆင်ခြေတစ်ခုကိုသာ ပေးနိုင်ခဲ့သည်။

ခဏအကြာတွင် သူမသည် ရုတ်တရက် တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရပြီး မေးလိုက်သည်။

"အမ ကျန့်လီ၊ ဒီကိုလာတုန်းက လက်ထဲမှာ တစ်ခုခု ကိုင်ထားပုံပဲ"

" ကိုင်ထားလို့လား"

လျိုကျန့်လီသည် အကြည့်လွှဲလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်၊ ပြီးတော့ စားပွဲပေါ်က ဟင်းရည်နဲ့ အနံ့က တစ်ထပ်တည်းတူတယ်"

ပါဘလိုက ခေါင်းညိတ်သည်။

ဖိအားသည် လျိုကျန့်လီထံသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

သူမသည် အသက်ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး သူမ၏မျက်တောင်များသည် အနည်းငယ် တုန်ခါနေသည်။

"အဲ့ဒါလည်း ကြက်ပေါင်းရည်ပဲ"

ချင်ဖုန်းသည် မျက်နှာကို တည်တည်တံ့တံ့ ထားရန် ရုန်းကန်နေရသည်။

"ကြက်ပေါင်းရည်ဆိုရင် ဘာလို့ လွှင့်ပစ်လိုက်တာလဲ"

ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရှုခံစားနေသော စုထျန်းယွဲ့သည် သူမ၏ သံသယရှိသူအဖြစ် အဆင့်အတန်းကို လုံးဝ မေ့သွားသည်။

"အဲ့ဒီတစ်ခွက်က ဆားများသွားတယ်၊ ဒါကြောင့် အသစ်တစ်ခွက်လုပ်ဖို့ စီစဉ်ပြီး လွှင့်ပစ်လိုက်တာ"

လျိုကျန့်လီက ညင်သာစွာ ပြန်ဖြေသည်။

"သြော်၊ ဒီလိုကိုး"

စုထျန်းယွဲ့က အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်သည်။

အစွန်းရောက်ခါနီးဖြစ်နေသော တင်းမာသည့် လေထုသည် ဟင်းရည်နှစ်ခွက်ကြောင့် အနည်းငယ် ပြေလျော့သွားသည်။

ခဏတာ တိတ်ဆိတ်ပြီးနောက် ချင်ဖုန်းက ချောင်းဟန့်ပြီး ဆိုသည်။

"ငါ့မိန်းမနှစ်ယောက်လုံးရဲ့ စေတနာကို ငါ အသိအမှတ်ပြုပါတယ်။ ကြက်ပေါင်းရည်ကိစ္စကတော့ ညဉ့်နက်နေပြီ၊ ထပ်လုပ်ဖို့ ဒုက္ခခံစရာ မလိုတော့ပါဘူး"

ကောင်းပြီ၊ ငါ့ကို တစ်ရက်အနားပေးတယ်လို့ပဲ သဘောထားလိုက်မယ်။

"အကြီးအကဲ ထျန်းယွဲ့၊ ခင်ဗျားကို ကောင်းကင်ဘုံဘေးဒဏ်ရဲ့ ဒုက္ခကနေ ကူညီခဲ့တာက သေးငယ်တဲ့ မျက်နှာသာပေးမှုတစ်ခုပါပဲ။ ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်ကို တကယ်ကျေးဇူးတင်ချင်တယ်ဆိုရင် ဒီမျက်နှာသာကို မှတ်ထားပေးနိုင်မလား။ အနာဂတ်မှာ ကျွန်တော် ခင်ဗျားရဲ့အကူအညီ လိုအပ်လာနိုင်ပါတယ်"

ချင်ဖုန်းက အကြံပြုသည်။

"ရပါတယ်"

စုထျန်းယွဲ့က ပြုံးပြီး ပြန်ဖြေသည်။

"မင်းကတော့"

ချင်ဖုန်းသည် သူ့ကို စိတ်အားထက်သန်သော အမူအရာဖြင့် ကြည့်နေသော ပါဘလိုကို ကြည့်လိုက်သည်။

"ပြန်ပြီး စောစောအိပ်တော့"

"ဟမ်"

ပါဘလိုက စိတ်မပါ့တပါ ဖြစ်သွားသည်။

"ဒါပေမဲ့ သွေးမျိုးဆက်ဆက်ခံဖို့ကိစ္စကရော"

"အဲ့ဒါကတော့ မင်းဘာသာမင်း ရှာဖွေတွေ့ရှိရမှာပဲ"

ချင်ဖုန်း၏ မျက်နှာသည် တောင့်တင်းသွားသည်။

ထိုအချိန်တွင် စားသောက်ဆိုင်မှ စားပွဲထိုးတစ်ဦး အပြင်မှ ဖြတ်သွားပြီး အထဲမှ လျိုကျန့်လီနှင့် ချန်းဖေးလန်တို့ကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူက အလျင်အမြန် ဆိုသည်။

"သခင်မလေးတို့၊ အစောပိုင်းက ငှားသွားတဲ့ ဆေးထည့်တဲ့ပန်းကန်တွေ သုံးပြီးရင် ကျွန်တော့်ကို ပြန်ပေးဖို့ မမေ့ပါနဲ့"

"ဆေးထည့်တဲ့ပန်းကန်တွေ မဟုတ်ဘူး၊ ကြက်ပေါင်းရည်အတွက် ပန်းကန်တွေ"

အမျိုးသမီးနှစ်ဦးလုံးက တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပြန်ဖြေသည်။

"ကြက်ပေါင်းရည်"

စားပွဲထိုးသည် ရှုပ်ထွေးသွားသည်။ ထိုနှစ်ဦးသည် ဘယ်တုန်းက ကြက်ပေါင်းရည် ချက်ဖူးကြသနည်း။

အဆုံးတွင် သူသည် ကြေးနီဒင်္ဂါး ဆယ်ပြား လျော်ကြေး ရရှိလိုက်သည်။ ငှားသွားသော ပန်းကန်နှစ်လုံးသည် ကြာမြင့်စွာကတည်းက ပျောက်ကွယ်သွားပြီ ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

နောက်တစ်နေ့တွင် နေရောင်ခြည်သည် နဂါးပျံဝဲခန်းမဆောင်ပေါ်သို့ ကျရောက်ချိန်တွင် မင်ဧကရာဇ် ရောက်ရှိလာသည်။

သူသည် နဂါးခွေတိုင်သို့ ချဉ်းကပ်ပြီး ရွှေရောင်နဂါးရှစ်ကောင်ကို မျက်နှာပေါ်တွင် ကျေနပ်သော အမူအရာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

သူ၏ဘေးမှ အမတ်များအားလုံးက သူ့ကို ဂုဏ်ပြုကြပြီး ထာဝရအမှတ်ရနေမည့် သာယာဝပြောသော ခေတ်ကို တည်ထောင်သူ ဧကရာဇ်ဟု ခေါ်ဝေါ်ကြသည်။

ထိုအချိန်တွင် စုံစမ်းစစ်ဆေးရေးဌာနသည် နဂါးပျံဝဲခန်းမဆောင်တွင် ရုတ်တရက် ပေါ်လာသည်။

ထိုသည်ကို မြင်သော် မင်ဧကရာဇ်သည် အခြားသူအားလုံးကို ချက်ချင်း ထွက်ခွာစေသည်။

စုံစမ်းစစ်ဆေးရေးဌာနသည် အနောက်ပိုင်းဒေသ၏ အစွန်အဖျားဒေသများမှ အဖြစ်အပျက်များကို သတင်းပို့ပြီး ချင်ဖုန်းသည် ခရီးစဉ်အတွင်း ဒုတိယအဆင့်သို့ အောင်မြင်စွာ တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့ကြောင်း ထုတ်ဖော်ပြောကြားသည်။

ထိုစကားကိုကြားသော် မင်ဧကရာဇ်၏ မျက်နှာအမူအရာသည် အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

"ဒုတိယအဆင့်"

မိန်းမစိုးချုပ်လီက ကြွေးကြော်လိုက်သည်။

သတိပြုသင့်သည်မှာ ချင်ဖုန်း၏ အသက်သည် နှစ်ဆယ်ဝန်းကျင် သာ ရှိသေးသည်။ မြေတစ်ခွင်လုံးတွင် အခြားမည်သူက ထိုသို့သော အောင်မြင်မှုကို ရရှိနိုင်မည်နည်း။

ယခင်က လျိုကျန့်လီသည် မဟာချန်တိုင်းပြည်၏ သမိုင်းတွင် အသက်အငယ်ဆုံး တတိယအဆင့် ပုဂ္ဂိုလ် ဖြစ်ခဲ့သည်။

သို့ဆိုလျှင် ချင်ဖုန်းသည် ယခုအခါ အသက်အငယ်ဆုံး ဒုတိယအဆင့် ဖြစ်လာပြီ။

ထိုအောင်မြင်မှုသည် နှစ်ရာပေါင်းများစွာ သို့မဟုတ် ထောင်ပေါင်းများစွာ နောက်ပြန်ကြည့်လျှင်ပင် ယှဉ်နိုင်သူ မရှိနိုင်ဟု ဆိုလျှင် ချဲ့ကားရာမရောက်ပေ။

မိန်းမစိုးချုပ်လီသည် ချင်ဖုန်းနှင့် ပထမဆုံးတွေ့ဆုံခဲ့ချိန်ကို ပြန်မတွေးဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ ထိုစဉ်က ချင်ဖုန်းသည် ဆဋ္ဌမအဆင့်သို့ ရောက်ရှိခဲ့သော ပညာတတ်တစ်ဦးသာ ဖြစ်သည်။ နှစ်တိုတိုအတွင်းမှာပင် သူသည် မှတ်မိနိုင်သည်ထက် ကျော်လွန်၍ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

"ဒီလိုအရည်အချင်းနဲ့ဆိုရင် သခင်လေးချင်က အနာဂတ်မှာ ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင် နိုင်ငံတော် ဆရာရဲ့ အမွေကို ဆက်ခံနိုင်ဖွယ်ရှိတယ်"

ချင်ဖုန်း၏ ကျင့်ကြံမှုအရှိန်အရ မိန်းမစိုးချုပ်လီသည် ထိုသို့သော မျှော်လင့်ချက်များ ရှိသည်မှာ သဘာဝကျသည်။

မင်ဧကရာဇ်၏ မျက်လုံးများတွင် အပြုံးတစ်ခု သန်းနေပြီး ချင်ဖုန်းအပေါ် သူ၏ကျေနပ်မှုကို ပြသနေသည်။

သို့သော် စုံစမ်းစစ်ဆေးရေးဌာန၏ နောက်ဆက်တွဲစကားများကြောင့် မင်ဧကရာဇ်၏ ကောင်းမွန်သော စိတ်ခံစားချက်သည် တစ်ဝက်တစ်ပျက် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

"အနောက်ပိုင်းဒေသရဲ့ အစွန်အဖျားဒေသတွေက ဘေးအန္တရာယ်အပြင် မဟာချန်တိုင်းပြည်ရဲ့ ဒေသလေးခုမှာ အလွန်ထူးဆန်းတဲ့ ဖြစ်စဉ်တွေ ရှိနေပါတယ်"

"နတ်ဘုရားဘုံနဲ့ မြေအောက်ကမ္ဘာဘုံကို ဦးတည်တဲ့ အက်ကြောင်းတွေအနီးမှာ ကောင်းကောင်း မီးမသင်္ဂြိုဟ်ရသေးတဲ့ သေဆုံးသွားတဲ့သူတွေက သင်္ချိုင်းကနေ ပြန်ထလာပြီး လူလည်းမဟုတ်၊ တစ္ဆေလည်းမဟုတ်တဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ သတ္တဝါတွေအဖြစ် ပြောင်းလဲလာကြပါတယ်"

"သူတို့ရဲ့ခန္ဓာကိုယ်တွေကို လုံးဝမီးရှို့ဖျက်ဆီးမှသာ သူတို့ ပြန်လည်ရှင်သန်လာတာကို တားဆီးနိုင်ပါတယ်"

ထိုစကားကိုကြားသော် မိန်းမစိုးချုပ်လီ၏ မျက်နှာအမူအရာသည် သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားသည်။

"သူတို့က... အလောင်းကောင်မိစ္ဆာတွေလား"

စုံစမ်းစစ်ဆေးရေးဌာနက ခေါင်းခါသည်။

"သူတို့သာ အလောင်းကောင်မိစ္ဆာတွေဆိုရင် မီးကိုမကြောက်ဘူး၊ ပြီးတော့ ဒီလောက်အချိန်တို အတွင်းမှာ မဟာချန်တိုင်းပြည်ရဲ့ ဒေသလေးခုလုံးကို ပျံ့နှံ့သွားဖို့ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ဒီဖြစ်စဉ်က မကြာသေးခင်ကမှ စတင်ခဲ့တာ၊ အနောက်ပိုင်းဒေသက သတ္တဝါတွေနဲ့ ပတ်သက်နေနိုင်ပါတယ်"

မင်ဧကရာဇ်သည် မျက်လုံးများကို မှိတ်ပြီး အသက်ပြင်းပြင်းရှူလိုက်သည်။

ထျန်းရွှမ်းဧကရာဇ် လက်ထက်တွင် သူ၏ထိရောက်သော အုပ်ချုပ်မှုကြောင့် ရွှေရောင်နဂါးရှစ်ကောင် နိုးထလာခဲ့သည်။ သူ၏နောက်ဆုံး ကျရှုံးရခြင်း၏ အတိအကျအကြောင်းရင်းကို သမိုင်းကျမ်းများတွင် ရှားရှားပါးပါး မှတ်တမ်းတင်ထားသော်လည်း နန်းတွင်းမှတ်တမ်းများတွင်မူ ရှင်းလင်းစွာ ဖော်ပြထားသည်။

ထိုအကြောင်းရင်းကို လူအနည်းငယ်သာ သိသည်။

နတ်ဘုရားများနှင့် မိစ္ဆာများ ဆင်းသက်လာခြင်းပင်။

လူသားမျိုးနွယ်သည် အားကောင်းသော တပ်ဖွဲ့များကို စုစည်းပြီး နတ်ဘုရားများနှင့် မိစ္ဆာများကို နတ်ဘုရားဘုံသို့ ပြန်လည်မောင်းထုတ်နိုင်ခဲ့သော်လည်း မရေမတွက်နိုင်သော သေဆုံးမှုများနှင့် ဒဏ်ရာများ ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့ပြီး တိုင်းပြည်၏ကံကြမ္မာ ကျဆင်းသွားစေခဲ့သည်။

"အတက်ရှိလျှင် အကျရှိသည်" ဟူသော စကားပုံအတိုင်းပင်။ ထျန်းရွှမ်းဧကရာဇ် ချန်ထားခဲ့သော ဤစကားများသည် အနာဂတ်မျိုးဆက်များအတွက် ပြင်းထန်သော သတိပေးချက်တစ်ခု ဖြစ်သည်။

ထိုပြင်းထန်သော သတိပေးချက်သည် တစ်ဖန်ပြန်လည် အတည်ပြုခံရတော့မည်လော။

မင်ဧကရာဇ်သည် မျက်လုံးများကို ပြန်ဖွင့်ပြီး အမိန့်များ ဆက်တိုက် ထုတ်ပြန်လိုက်သည်။

"အမိန့်ကြော်ငြာပါ မဟာချန်တိုင်းပြည်၏ ဒေသအားလုံးတွင် သေဆုံးသူများရှိပါက ခြွင်းချက်မရှိ အားလုံးကို မီးသင်္ဂြိုဟ်ရမည်"

"အက်ကြောင်းများအနီးရှိ ဧရိယာများတွင် မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနနှင့်အတူ တပ်ဖွဲ့များ ချထားပါ။ ပြဿနာတစ်စုံတစ်ရာ ရှိပါက ချက်ချင်း သတင်းပို့ပါ"

"နိုင်ငံတော် ဆရာနှင့် တွေ့ဆုံရန် စီစဉ်ပါ"

မဟာစာပေအကယ်ဒမီ၏ အထွတ်အထိပ်တွင် မင်ဧကရာဇ်သည် ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင် နိုင်ငံတော် ဆရာနှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင် ထိုင်နေသည်။

"နိုင်ငံတော် ဆရာ၊ မဟာချန်တိုင်းပြည်ရဲ့ ဒေသလေးခုမှာ ဖြစ်ပေါ်နေတဲ့ လက်ရှိအပြောင်းအလဲတွေ အကြောင်း သိပါသလား" မင်ဧကရာဇ်က မေးမြန်းသည်။

ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင် နိုင်ငံတော် ဆရာက အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်သည်။

"မြေအောက်ကမ္ဘာဘုံရဲ့ နိယာမတွေက ပရမ်းပတာဖြစ်နေတယ်၊ ဘုံသုံးဘုံရဲ့ သေခြင်းရှင်ခြင်းကြားကို နှောင့်ယှက်ပြီး သေလွန်သူတွေ ပြန်လာတာနဲ့ သေဆုံးသူတွေ ပြန်လည်ရှင်သန်လာတာကို ဖြစ်ပေါ်စေတယ်"

"အချိန်ကြာလာတာနဲ့အမျှ သက်သာသွားမှာလား" မင်ဧကရာဇ်က မျက်မှောင်ကြုတ်သည်။

"ပိုဆိုးလာမှာပဲ" ဟု အဖြေပြန်လာသည်။

"ဖြေရှင်းနည်းတွေ ရှိပါသလား"

"ဖြေရှင်းဖို့ဆိုရင် နည်းလမ်းနှစ်မျိုးရှိတယ်။ ပထမတစ်ခုက ဒီဘုံနဲ့ မြေအောက်ကမ္ဘာဘုံကြားက ဆက်သွယ်မှုကို လုံးဝဖြတ်တောက်လိုက်ပါ၊ ဒါဆို ဝိညာဉ်တွေက မြေအောက်ကမ္ဘာထဲကို ဆွဲသွင်းမခံရတော့ဘဲ ဒီဘုံမှာပဲ လုံးဝပျောက်ကွယ်သွားလိမ့်မယ်"

"ဒါပေမဲ့ ဆိုးကျိုးကတော့ ဒီဘုံမှာ ယင်ချီစွမ်းအင်တွေ ပွားများလာပြီး မိစ္ဆာတွေနဲ့ တစ္ဆေတွေကြောင့် ဖြစ်တဲ့ ဘေးအန္တရာယ်တွေက အတိတ်ကထက် အများကြီး ကျော်လွန်သွားလိမ့်မယ်"

မင်ဧကရာဇ်၏ မျက်နှာအမူအရာသည် လေးနက်သွားသည်။

"ဒုတိယနည်းလမ်းကရော"

"မြေအောက်ကမ္ဘာဘုံရဲ့ နိယာမတွေကို ပြင်ဆင်ပါ၊ ဖုန်မှုန့်က ဖုန်မှုန့်ဆီ၊ မြေကြီးက မြေကြီးဆီ ပြန်သွားပြီး တစ်ကြိမ်တည်းနဲ့ အပြီးသတ်သွားလိမ့်မယ်"

ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင် နိုင်ငံတော် ဆရာက ညင်သာစွာ ဆိုသည်။

ခဏတာ စဉ်းစားပြီးနောက် မင်ဧကရာဇ်၏ နှလုံးသားထဲတွင် အဖြေတစ်ခု ရှိနေပြီဖြစ်သည်။

သူသည် ငြိမ်းချမ်းသာယာသော ခေတ်တစ်ခေတ်ကို တည်ထောင်လိုပြီး ပြဿနာများကို ယာယီနှိမ်နင်းရုံမျှသာ မဟုတ်ပေ။

အကယ်၍ သူသည် ဘေးအန္တရာယ်များကို အနာဂတ်မျိုးဆက်များအတွက် ချန်ထားခဲ့မည်ဆိုလျှင် တိုင်းပြည်ကို လုံးဝမအုပ်ချုပ်ခြင်းနှင့် မည်သို့ ကွာခြားမည်နည်း။

"ဒီနည်းလမ်းကို အကောင်အထည်ဖော်ဖို့ ဘယ်လောက်ခက်ခဲမလဲ" မင်ဧကရာဇ်က လေးနက်စွာ မေးသည်။

ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင် နိုင်ငံတော် ဆရာက တိုက်ရိုက်မဖြေဘဲ သူ၏တိတ်ဆိတ်မှုက အရာအားလုံးကို ပြောပြနေသည်။

"နားလည်ပြီ" မင်ဧကရာဇ်က ဆိုသည်။

လေထုသည် ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီး အချိန်အတော်ကြာမှ မင်ဧကရာဇ်က တစ်ဖန်ပြန်ပြောသည်။

"တကယ်တော့ နိုင်ငံတော် ဆရာကို အချိန်အကြာကြီး မေးချင်နေတဲ့ မေးခွန်းတစ်ခု ရှိပါတယ်"

"အရှင်မင်းကြီး၊ ကျေးဇူးပြုပြီး မေးပါ"

"နိုင်ငံတော် ဆရာက နက်ရှိုင်းတဲ့ ဉာဏ်ပညာကြောင့် ကျော်ကြားပါတယ်။ မဟာချန်တိုင်းပြည် တည်ထောင်ကတည်းက ခင်ဗျားက ကာကွယ်ပေးခဲ့တယ်"

"တည်ထောင်သူဧကရာဇ် ထျန်းရွှမ်းက တိုင်းပြည်ကို ပညာရှိစွာ အုပ်ချုပ်ခဲ့ပြီး ရွှေရောင်နဂါး ရှစ်ကောင်ကို နိုးထစေခဲ့တယ်။ ကျွန်တော်တို့က ငြိမ်းချမ်းသာယာတဲ့ ခေတ်တစ်ခေတ်ရဲ့ အစွန်းနားကို ရောက်နေခဲ့ပြီ။ သူ့ရဲ့နောက်ဆုံးကျရှုံးရခြင်းရဲ့ အကြောင်းရင်းက ဘာလဲ။ နတ်ဘုရားတွေနဲ့ မိစ္ဆာတွေ ဆင်းသက်လာလို့ တကယ်ပဲလား"

"အရှင်မင်းကြီးလည်း ရွှေရောင်နဂါးကိုးကောင် နိုးထလာရင် တိုင်းပြည်ကို ကြီးမားတဲ့ သာယာဝပြောမှု ဆောင်ကြဉ်းပေးပြီး ငြိမ်းချမ်းသာယာတဲ့ ခေတ်တစ်ခေတ်ကို ပို့ဆောင်ပေးလိမ့်မယ်လို့ ယုံကြည်ပါသလား" ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင် နိုင်ငံတော် ဆရာက ပြန်မေးသည်။

"ဒီယုံကြည်ချက်က မျိုးဆက်အဆက်ဆက် လက်ဆင့်ကမ်းလာခဲ့တာပါ၊ ရွှေရောင်နဂါးတွေ နိုးထလာကတည်းက ဖြစ်ပျက်ခဲ့တဲ့ အရာအားလုံးနဲ့ ပေါင်းစပ်ပြီးတော့ပေါ့။ အစပိုင်းမှာ ကျွန်တော် သံသယရှိခဲ့ပေမဲ့ အခုတော့ ယုံကြည်နေပါပြီ" မင်ဧကရာဇ်က ပြန်ဖြေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် ရွှေရောင်နဂါးများ နိုးထလာသည့်အခါတိုင်း မဟာချန်တိုင်းပြည်သည် ဘေးအန္တရာယ်များကို အကြိမ်ကြိမ် ရှောင်လွှဲနိုင်ခဲ့သောကြောင့် မင်ဧကရာဇ်သည် ထိုနှစ်ခုကြားတွင် မလွဲမသွေ ဆက်စပ်မှုတစ်ခု ရှိသည်ဟု သဘာဝအတိုင်း ယုံကြည်သည်။

သို့သော် ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင် နိုင်ငံတော် ဆရာက ဂရုမစိုက်စွာ ဆိုသည်။

"ငြိမ်းချမ်းသာယာတဲ့ ခေတ်တစ်ခေတ်ကို ဖန်တီးနိုင်တဲ့သူတွေက ဒီလိုကောလာဟလတွေကို ဘယ်တုန်းကမှ အားမကိုးခဲ့ဘူး။ အရာအားလုံးက လူတွေအပေါ်မှာပဲ မူတည်တယ်"

"ဘယ်လိုမျိုးလဲ" မင်ဧကရာဇ်က မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး မေးသည်။

ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင် နိုင်ငံတော် ဆရာက သူ၏ကိုယ်ပိုင်မေးခွန်းဖြင့် ပြန်ဖြေသည်။

"အရှင်မင်းကြီးက ဧကရာဇ် ထျန်းရွှမ်း ဘာကြောင့် ကျရှုံးခဲ့လဲဆိုတာ သိချင်တာလား"

"ဟုတ်တယ်"

"သူ့မှာ အများအကျိုးအတွက် ကိုယ့်ကိုယ်ကို အနစ်နာခံရဲတဲ့ သတ္တိ၊ သူ့နောက်က တံတားတွေကို မီးရှို့ပစ်ရဲတဲ့ သတ္တိ နည်းနည်းလိုနေခဲ့တယ်"

ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင်အောက်ခြေတွင် မိန်းမစိုးချုပ်လီသည် စောင့်နေသည်။ မင်ဧကရာဇ် လေးနက်သော အမူအရာဖြင့် ထွက်ပေါ်လာသည်ကို မြင်သော် သူသည် ချက်ချင်း ဦးညွှတ်ပြီး ချဉ်းကပ်သွားသည်။

သူတို့ ရထားလုံးထဲ ရောက်သည်နှင့် မင်ဧကရာဇ်သည် နက်ရှိုင်းစွာ စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်နေပုံရသည်။

မိန်းမစိုးချုပ်လီသည် စိတ်မပူဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

"အရှင်မင်းကြီး၊ ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင် နိုင်ငံတော် ဆရာတောင်မှ မကိုင်တွယ်နိုင်ဘူးလား"

မင်ဧကရာဇ်က ခေါင်းခါပြီး ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင် နိုင်ငံတော် ဆရာ၏ နောက်ဆုံးစကားများကို ပြန်သတိရသည်။

"အရှင်မင်းကြီး၊ အကယ်၍ ဒီငြိမ်းချမ်းသာယာတဲ့ခေတ်က အရှင်မင်းကြီးကို ရွှမ်းယွမ် နတ်ဘုရားသတ်ဓားကို ကိုင်စွဲဖို့ လိုအပ်လာရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ"

သူက မဖြေဘဲ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

ရွှမ်းယွမ်နတ်ဘုရားသတ်ဓားသည် နိုင်ငံတော်ဓားအဖြစ် မျိုးဆက်အဆက်ဆက် လက်ဆင့်ကမ်းလာခဲ့ပြီး စာကြည့်တိုက်ရှိ စာလိပ်တစ်ခုအတွင်း ချိတ်ပိတ်ထားသည်။ တိုင်းပြည်၏ အုပ်စိုးသူသာလျှင် ၎င်းကို ဆွဲထုတ်၍ ကိုင်စွဲနိုင်သည်။ သူ၏နတ်ဘုရားများကို သတ်ဖြတ်နိုင်သည့် ကျော်ကြားမှုသည် အခြေအမြစ် မရှိသည်တော့ မဟုတ်ပေ၊ သို့သော် ၎င်းကို ကိုင်စွဲရခြင်း၏ တန်ဖိုးသည် စိတ်ကူးထက် များစွာ ကျော်လွန်သည်။

ဧကရာဇ် ထျန်းရွှမ်းသည် ထိုအဆင့်တွင် တွေဝေနေသောကြောင့် နောက်ဆုံးတွင် ကျရှုံးခဲ့ရခြင်းလော။

အကယ်၍ သူသာဆိုလျှင် သူသည် ထိုဓားကို လွှဲမည်လော။

ရထားလုံးထဲတွင် အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်နေသည်။ ထို့နောက် မင်ဧကရာဇ်သည် သူ၏နဖူးကို ညှစ်ပြီး ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။

"အန်းယာ မကြာသေးခင်က ဘယ်လိုနေလဲ"

"မင်းသမီး အန်းယာက အရင်အတိုင်းပါပဲ။ သူက ချင်စံအိမ်တော်ကို မကြာခဏ သွားလည်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ တခြားတိုးတက်မှုတော့ သိပ်မရှိပါဘူး"

မင်းသမီး အန်းယာတွင် မသမာသော ရည်ရွယ်ချက်များ ရှိသည်ကို လူတိုင်း မြင်နိုင်ပြီး ထိုရည်ရွယ်ချက်များသည် ချင်ဖုန်းနှင့် ပတ်သက်နေသည်။

မင်ဧကရာဇ်က အကူအညီမဲ့စွာ ခေါင်းခါလိုက်သည်။ မင်းသမီး အန်းယာသည် နိုင်ငံတော်ရေးရာနှင့် ကုန်သွယ်မှုတွင် ထူးခြားသော အရည်အချင်းများ ပိုင်ဆိုင်ပြီး စာပေသူတော်စင် တာအိုမျိုးဆက်တွင် သူမ၏ကျင့်ကြံမှု၌ ပို၍ပင် ထူးချွန်သည်။ သို့သော် အချစ်ရေးကိစ္စများတွင်မူ သူမသည် လုံးဝမသိနားမလည်ပုံရသည်။

အကယ်၍ သူမသာ ထိုကိစ္စတွင် သူမ၏မိခင်၏ အရည်အချင်းတစ်ဝက်လောက်သာ ရှိခဲ့ပါက သူမသည် ချင်မိသားစုမှ ကောင်လေး၏ နှလုံးသားကို သိမ်းပိုက်ပြီးဖြစ်လောက်ပြီ။

"ချင်ဖုန်း ပြန်ရောက်ပြီးရင် နောက်တစ်နေ့မှာ သူ့ကို နန်းတော်ကို ဆင့်ခေါ်ပါ။ ငါသူ့ကို တွေ့ချင်တယ်"

" နားလည်ပါပြီ"

အခြားတစ်ဖက်တွင် ဧကရီ၏ နန်းဆောင်၌ လှပပြီး မြင့်မြတ်သော ဧကရီသည် သူမ၏သမီး၏ ပျော်ရွှင်သော အမူအရာကို ကြည့်ရင်း အကူအညီမဲ့စွာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

ချင်မိသားစု၏ မေမေလေးထံမှ "မင်းကို လက်ထပ်နိုင်တဲ့သူတစ်ယောက်က ဘဝရှစ်ဆက်လုံး စုဆောင်းထားတဲ့ ကောင်းချီးတစ်ခု ဖြစ်ရမယ်" ဟူသော စကားများဖြင့် ချီးကျူးခံရရုံမျှဖြင့် သူမသည် ဤမျှ ပျော်ရွှင်နေသည်။ သို့သော် သူမသည် လက်မထပ်ရသေးပေ။

မင်းသမီး အန်းယာသည် သူမနှင့် တစ်ပုံစံတည်း ကော်ပီပွားထားသကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။

သူမသည် သူမ၏ရုပ်ရည်နှင့် ဉာဏ်ရည်ကို အမွေဆက်ခံသော်လည်း နန်းတွင်း၌ လှည့်ပတ်ကျွမ်းကျင်မှုတွင်မူ မင်းသမီး အန်းယာသည် လုံးဝမသိနားမလည်ပုံရသည်။

သူမ၏အကြည့်သည် အနည်းငယ် အောက်သို့ ရွေ့သွားပြီး ဧကရီသည် စိတ်ထဲတွင် တိတ်တဆိတ် ထပ်ပြောလိုက်သည်၊ သူမသည် သူမ၏ခန္ဓာကိုယ်ကိုလည်း ကောင်းကောင်း အမွေမဆက်ခံခဲ့ပေ။

"ဒါနဲ့ ချင်ဖုန်းရဲ့ မိန်းမနှစ်ယောက်နဲ့ မင်း ဘယ်လိုနေလဲ"

"အစ်မကျန့်လီနဲ့ ညီမ ဖေးလန်ကို ဆိုလိုတာလား။ ကျွန်မတို့က အချင်းချင်း ညီအစ်မတွေလို့ ခေါ်ကြတယ်၊ ဒါကြောင့် ကျွန်မတို့ရဲ့ဆက်ဆံရေးက သဘာဝအတိုင်း ကောင်းပါတယ်။ မယ်တော်က ဘာလို့ ရုတ်တရက် ဒီအကြောင်း မေးတာလဲ" မင်းသမီး အန်းယာက စူးစမ်းစွာ မေးသည်။

"မင်းက ချင်မိသားစုကို လက်ထပ်ချင်တယ်ဆိုရင် ဒီနှစ်ယောက်က မင်းရင်ဆိုင်ရမယ့် ခက်ခဲတဲ့အတားအဆီးတွေပဲ။ မင်းတို့ရဲ့ဆက်ဆံရေးက ကောင်းတယ်ဆိုတော့ သူတို့ ဒီတစ်ခေါက် ချင်ဖုန်းနဲ့ ပြန်လာတဲ့အခါ မင်းက သူတို့ရဲ့သဘောထားတွေကို သိမ်မွေ့စွာ စုံစမ်းနိုင်တယ်"

ဧကရီက ရှင်းပြသည်။

မင်းသမီး အန်းယာ၏ ပါးပြင်များသည် နီရဲသွားပြီး သူမ၏နှလုံးသားသည် ပရမ်းပတာဖြစ်နေသကဲ့သို့ စိတ်လှုပ်ရှားနေသည်။ ခဏတာ တွေဝေပြီးနောက် သူမသည် သဘောတူညီစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

သာမန်အမျိုးသမီးများနှင့်မတူဘဲ သူမသည် သူမ၏ခံစားချက်များကို အတည်ပြုပြီးသည်နှင့် တွေဝေခြင်းမရှိဘဲ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားမည်ဖြစ်သည်။