သူငယ်ချင်းဆိုတာ လုံးဝမရှိဘူး

"လာစမ်းပါဦး၊ မိန်းမရယ်၊ မင်းက ဘာလို့ ဧကရာဇ်ကို သတ်ချင်ရတာလဲ"

ချင်ဖုန်းသည် အလွန်အမင်း ရှုပ်ထွေးသွားသည်။

"ရှင့်သူငယ်ချင်းနဲ့ သူ့မိန်းမက အရမ်းချစ်ကြပြီး သူက နောက်အိမ်ထောင်ပြုဖို့ ဆန္ဒမရှိဘူး။ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီခွေးဧကရာဇ်က သူ့ခံစားချက်တွေကို မထီမဲ့မြင်ပြုပြီး တခြားမင်းသမီးတစ်ပါးနဲ့ အတင်းလက်ထပ်ခိုင်းနေတယ်"

"ကျွန်မသာ ရှင့်သူငယ်ချင်းရဲ့ မိန်းမဆိုရင် ဒီမတရားမှုကို သည်းခံမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဧကရာဇ်ကို မသတ်ရင်တောင်မှ သူ့ကို မျက်နှာချင်းဆိုင် ရင်ဆိုင်ပြီး အမိန့်ပြန်ရုပ်သိမ်းခိုင်းမှာပဲ"

'မကြာသေးခင်က အဖြစ်အပျက်တွေ အရမ်းများနေလို့ ငါ့ဦးနှောက် နည်းနည်းချို့ယွင်းသွားပြီး ဖေးလန်ကို အရင်တိုင်ပင်ဖို့ စဉ်းစားမိတာဖြစ်ရမယ်'

ချင်ဖုန်းသည် တံတွေးကို ကြပ်စွာမျိုချပြီး သတိထား၍ မေးလိုက်သည်။

"အကယ်၍ ငါ့သူငယ်ချင်းက နောက်အိမ်ထောင်ပြုဖို့ ဆန္ဒရှိပြီး သူရော မင်းသမီးရော သဘောတူညီကြတယ်ဆိုရင်ရော မိန်းမက ဘယ်လိုကိုင်တွယ်မလဲ"

"အိမ်မှာ မိန်းမတစ်ယောက်ရှိနေပြီးသားကို အပြင်မှာ ပျော်ပါးရှာရဲသေးတယ်ဟုတ်လား။ ကျွန်မသာဆိုရင်..."

ချန်းဖေးလန်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး သူ့ကို ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ သူမစကားမဆုံးမီမှာပင် မိုးကြိုးတစ်ချက် ပစ်ချလိုက်ပြီး ပရဝုဏ်ထဲမှ အနီးအနားသစ်ပင်တစ်ပင်၏ အကိုင်းအခက်တစ်ခုကို ပြင်းထန်စွာ ဖြတ်တောက်လိုက်သည်။

ချင်ဖုန်းသည် ပင်ကိုအသိစိတ်ဖြင့် သူ၏ပေါင်ကြားကို ဖုံးအုပ်လိုက်ပြီး ထိတ်လန့်သွားသည်။

"ယောက်ျား၊ ရှင် ဘာလို့ဒီလောက်တောင် ကြောက်နေတာလဲ"

ချန်းဖေးလန်သည် သူ့ကို စူးစမ်းပြီး ရှုပ်ထွေးသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

"ဇာတ်လမ်းကြောင့် စိတ်ထိခိုက်သွားလို့ပါ၊ ဒါပါပဲ"

ချင်ဖုန်းက ခြောက်ကပ်စွာ ဆိုသည်။

"ရှင့်သူငယ်ချင်းက အတိအကျ ဘယ်သူလဲ။ သူ့ဆီက အကျင့်ဆိုးတွေ မကူးစက်အောင် သူ့နဲ့ဝေးဝေးနေဖို့ ကျွန်မအကြံပေးတယ်"

ချန်းဖေးလန်သည် တစ်ဝက်တစ်ပျက် ယုံကြည်ရင်း သတိပေးလိုက်သည်။

"မိန်းမ၊ မင်းအထင်လွဲနေပြီ။ ကျွန်တော်က 'အကယ်၍' လို့ ပြောတာပါ။ ကျွန်တော့်သူငယ်ချင်းက သစ္စာရှိခြင်းနဲ့ တည်ကြည်ခြင်းရဲ့ စံပြတစ်ယောက်ပါ၊ ယောက်ျားကောင်းတွေထဲက ယောက်ျားကောင်းတစ်ယောက်ပဲ။ ဒါတွေအားလုံးက အဲ့ဒီခွေးဧကရာဇ်ရဲ့ အမှားချည်းပဲ၊ ဘာမှမဟုတ်ဘဲ မင်းသမီးတစ်ပါးကို လက်ထပ်ဖို့ အမိန့်ထုတ်ပြန်ခိုင်းနေတာ။ ဒါပေမဲ့... ဧကရာဇ်က တိုင်းပြည်တစ်ပြည်ရဲ့ အုပ်စိုးသူဖြစ်ပြီး နန်းတွင်းအမိန့်တော်တွေကို ပေါ့ပေါ့တန်တန် သဘောထားလို့မရဘူး။ ဒီလက်ထပ်ပွဲက ရှောင်လွှဲလို့မရလောက်ဘူး"

ချင်ဖုန်းက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

ချန်းဖေးလန်သည် အေးစက်စွာ နှာမှုတ်ပြီး နောက်ထပ်မှတ်ချက်များ မပေးတော့ပေ။ နောက်ဆုံးတွင် ဒါသည် သူမ၏ယောက်ျား၏ သူငယ်ချင်းတစ်ဦးသာဖြစ်ပြီး သူမနှင့် တိုက်ရိုက်မသက်ဆိုင်ပေ။

ခဏတာ တိတ်ဆိတ်ပြီးနောက် ချင်ဖုန်းသည် ဖေးလန်၏ တုံ့ပြန်မှုကို လေ့လာပြီး ဆက်ပြောသည်။

"တကယ်တော့ ဒီကိစ္စမှာ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ရဲ့ မိန်းမက သူ့ကို နားလည်ပေးသင့်တယ်လို့ ငါထင်တယ်။ နောက်ဆုံးတော့ ဒါက ခွေးဧကရာဇ်ရဲ့ အမှားပဲ၊ မကျေနပ်မှုတွေ ရှိရင်တောင် ဧကရာဇ်ကိုပဲ ပုံချသင့်တယ်။ ငါက မင်းကို လက်ထပ်တုန်းကလိုပေါ့ ဖေးလန်၊ ကျန့်လီက အစပိုင်းမှာ အရမ်းစိတ်မပါခဲ့ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ အရာအားလုံးက သဟဇာတဖြစ်နေပြီ မဟုတ်လား"

"ကျွန်မအခြေအနေက ရှင့်သူငယ်ချင်းရဲ့အခြေအနေနဲ့ နှိုင်းယှဉ်လို့မရဘူး"

ချန်းဖေးလန်သည် မသိစိတ်ဖြင့် အကြည့်လွှဲလိုက်ပြီး သူမ၏လေသံကို အနည်းငယ် လျှော့ကာ ဆိုသည်။

"မိန်းမက ဗဟုသုတလည်းကြွယ်ဝတယ်၊ နားလည်မှုလည်းရှိတယ်။ ကိုယ်ချင်းစာတရားထားပြီး တခြားသူတွေရဲ့အခက်အခဲတွေကို ထည့်စဉ်းစားတတ်ဖို့ သင်ယူသင့်တယ်။ အရာတော်တော်များများက ရှုထောင့်တစ်မျိုးနဲ့ ကြည့်လိုက်ရင် လက်ခံဖို့ အဲ့လောက်မခက်ခဲပါဘူး။ 'ပင်လယ်ငြိမ်သက်ဖို့ ယာယီအခက်အခဲကို သည်းခံပါ၊ ခြေတစ်လှမ်းဆုတ်လျှင် ပိုကျယ်ပြန့်တဲ့အမြင်ကို ရရှိသည်' ဆိုတဲ့ စကားပုံလိုပေါ့"

ချင်ဖုန်းသည် သူ၏လက်များကို ဖြန့်လိုက်သည်။

" ကျွန်မတို့က ရှင်းရှင်းလင်းလင်းပဲ ရှင့်သူငယ်ချင်းရဲ့ကိစ္စကို ဆွေးနွေးနေတာ၊ ဘာလို့ ရှင်က ရုတ်တရက် ကျွန်မကို ဖျောင်းဖျဖို့ ကြိုးစားနေရတာလဲ။ ရှင့်သူငယ်ချင်းက.........ရှင် ဖြစ်နိုင်မလား..."

ထိုအချိန်တွင် ချန်းဖေးလန်သည် တုံ့ပြန်လာပြီး ပြင်းထန်သော အကြည့်ဖြင့် ဘေးသို့စောင်းငဲ့ကြည့်လိုက်သည်။

"မိန်းမ၊ မင်းက အတွေးလွန်နေပြန်ပြီ မဟုတ်လား။ ငါက မင်းကိုသုံးပြီး ငါ့သူငယ်ချင်းကို သူ့မိန်းမကို ဘယ်လိုဖျောင်းဖျရမလဲဆိုတာ သင်ပေးဖို့ ကြိုးစားနေတာပါ။ ထားလိုက်ပါတော့၊ ထားလိုက်ပါတော့၊ ဒီဒုက္ခများတဲ့ကိစ္စကို ငါတစ်ယောက်တည်း ကိုင်တွယ်လိုက်ပါ့မယ်။ မိန်းမ၊ မင်းအလုပ်ကိုပဲ ဆက်လုပ်ပါ၊ မနှောင့်ယှက်တော့ဘူး"

ချင်ဖုန်း၏ နှလုံးသားသည် တင်းကျပ်သွားပြီး အလျင်အမြန် ရှင်းပြသည်။ သူသည် များများစားစား ထုတ်ဖော်ပြောမိပြီး ဖေးလန်၏ သံသယကို နှိုးဆွမိမည်စိုးသောကြောင့် စကားပြောပြီးနောက် အလျင်အမြန် ထွက်ခွာသွားသည်။

ချန်းဖေးလန်သည် စင်္ကြံတစ်လျှောက် ပျောက်ကွယ်သွားသော သူ၏ပုံရိပ်ကို ကြည့်ရင်း နက်ရှိုင်းစွာ တွေးတောနေသည်။ သူမ၏ယောက်ျား၏ အပြုအမူသည် အနည်းငယ် ထူးဆန်းသည်ဟု သူမ မတွေးဘဲ မနေနိုင်သော်လည်း အတိအကျ ဘာမှားနေသည်ကို သူမ မပြောနိုင်ပေ။

"မဟုတ်ဘူး၊ ငါဒီအကြောင်းကို အမ ကျန့်လီကို ပြောပြရမယ်"

ထိုသို့ စိတ်ကူးဖြင့် သူမသည် ဆေးအိုးအောက်မှ မီးကို ငြှိမ်းသတ်ပြီး လျိုကျန့်လီ၏ အခန်းဆီသို့ ဦးတည်သွားသည်။

သပ်ရပ်သော အခန်းအပြင်ဘက်တွင် အဖြူရောင်ဝတ်ဆင်ထားသော လျိုကျန့်လီသည် မျက်လုံးများ မှိတ်ထားကာ သူမ၏အတွင်းစွမ်းအင်ကို ညှိနှိုင်းနေသည်။ အနီးအနားတွင် အပြာရောင်ဝတ်စုံနှင့် လန်နင်ရွှမ်သည် ယပ်တောင်တစ်ချောင်းဖြင့် မီးဖိုထဲမှ မီးကို ထိန်းချုပ်နေသည်။

ဖေးလန်၊ ဘာကိစ္စနဲ့ ဒီကိုရောက်လာတာလဲ"

ထိုအချိန်တွင် လေခွင်းသံတစ်ခုက လန်နင်ရွှမ်၏ အာရုံကို ဖမ်းစားလိုက်သည်။ သူမက စူးစမ်းစွာ မေးသည်။

ချန်းဖေးလန်သည် ချက်ချင်းမဖြေဘဲ ဆူပွက်နေသော ဆေးကို ကြည့်လိုက်ရာ ရင်းနှီးသော ဆေးပင်ရနံ့က သူမထံသို့ လွင့်ပျံ့လာသည်။ ထို့နောက် သူမသည် ကျန့်လီကို ကြည့်လိုက်ရာ သူကလည်း သူမကို ပြန်ကြည့်နေသည်။

အမ ကျန့်လီ၊ ငါတို့ နေ့ခင်းက ဒီည ယောက်ျားဆီကို ဘယ်သူမှ မသွားကြေးလို့ သဘောတူထားတယ် မဟုတ်လား။ ရှင်ချက်နေတာက..."

"ဒါက ကြက်ပေါင်းရည်ပါ"

လျိုကျန့်လီသည် သူမ၏နှုတ်ခမ်းများကို ညင်သာစွာ ဖွင့်ပြီး လန်နင်ရွှမ်ကို သိမ်မွေ့စွာ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

ခဏတာ ရှုပ်ထွေးသွားပြီးနောက် လန်နင်ရွှမ်က အလျင်အမြန် ဆိုသည်။

"ဟုတ်တယ်၊ သခင်မလေးက သခင်လေးရဲ့ခန္ဓာကိုယ်ကို အားဖြည့်ပေးဖို့ ကျွန်မကို ကြက်ပေါင်းရည် ချက်ခိုင်းတာပါ"

သူမသည် ဆင်ခြေအသစ်တစ်ခုကိုပင် စဉ်းစားမနေဘဲ ယခင်တစ်ကြိမ်ကအတိုင်းပင် ထပ်ခါတလဲလဲ ပြောလိုက်သည်။ ချန်းဖေးလန်၏ မျက်လုံးသည် အနည်းငယ် တွန့်သွားပြီး ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းတိုးလိုက်သည်။

"ကြက်ပေါင်းရည်ဆိုမှတော့ ဒီည ကျွန်မလည်း ကောင်းကောင်းမစားရသေးဘူး၊ အမ ကျန့်လီ၊ ကျွန်မကိုလည်း မြည်းစမ်းခွင့်ပေးပါလား"

သူမစကားဆုံးသည်နှင့် စွမ်းအင်ပေါက်ကွဲမှုတစ်ခုက မြေအိုးကို ထိမှန်သွားပြီး ဘန်းခနဲမြည်ကာ ကြယ်တံခွန်တစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲပြီး ညကောင်းကင်ထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

"ကြက်ပေါင်းရည်က ချက်တာကြာသွားပြီ။ ဖေးလန်က သောက်ချင်တယ်ဆိုရင် ကျွန်မက နင်ရွှမ်ကို ရှင့်အတွက် အသစ်တစ်သုတ် လုပ်ခိုင်းလိုက်မယ်"

လျိုကျန့်လီက တည်ငြိမ်စွာ ဆိုသည်။

"ဒုတိယ သခင်မ၊ အခန်းအပြင်ဘက်က ဆေးကို လိုသေးလား။ မီးငြိမ်းသွားတာကို ကျွန်မတွေ့တယ်၊ ဒါပေမဲ့ အထဲကဆေးက အပြည့်ပဲ။ မလိုတော့ဘူးဆိုရင် ကျွန်မ သိမ်းလိုက်မယ်"

ထိုအချိန်တွင် ချင်အာအမည်ရှိ အစေခံမလေးတစ်ဦး ရောက်လာပြီး မေးသည်။

"ဒါက ဆေးမဟုတ်ဘူး၊ ကြက်ပေါင်းရည်"

ချန်းဖေးလန်က ပြန်ပြောသည်။

"ကြက်ပေါင်းရည်။ ဒါပေမဲ့ အနံ့က..."

"ဒါ ကြက်ပေါင်းရည်"

ချန်းဖေးလန်၏ လေသံသည် ခိုင်မာသည်။

"ဒါက အေးသွားပြီ၊ သွန်လိုက်တော့၊ များများစားစား ပြောစရာမလိုဘူး"

ဟုတ်ကဲ့ပါ"

ချင်အာသည် ရှုပ်ထွေးစွာဖြင့် ထွက်ခွာသွားသည်။ အနံ့သည် သခင်လေး မကြာခဏသောက်သော ဆေးနှင့် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း တူညီနေသည်။

ပရဝုဏ်ထဲတွင် အမျိုးသမီးသုံးဦးသည် တိတ်ဆိတ်စွာ အချင်းချင်း ကြည့်နေကြသည်။

"အမကျန့်လီ၊ ရှင့်ရဲ့ကျင့်ကြံမှုက တစ်ဖန်ပြန်တိုးတက်လာပုံပဲ။ ခုနက ချီစွမ်းအင်ထိန်းချုပ်မှုက အပြစ်အနာအဆာကင်းတယ်"

ချန်းဖေးလန်က အနေရခက်သော တိတ်ဆိတ်မှုကို အရင် ဖြိုခွင်းလိုက်သည်။

"အနောက်ပိုင်းဒေသများသို့ ခရီးစဉ်က တော်တော်လေး အကျိုးရှိခဲ့တယ်။ ရှင်လည်း ဒီကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ထိုးထွင်းဉာဏ်တွေ ရခဲ့မယ်လို့ ကျွန်မယုံကြည်တယ်"

လျိုကျန့်လီက အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်သည်။ ချန်းဖေးလန်က မငြင်းဆိုပေ။

ချင်ဖုန်းသည် ယင်ယန်တာအိုကို ကနဦးကျွမ်းကျင်ပြီးနောက် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် ယင်ယန်၏ အဆုံးမရှိသော လည်ပတ်မှုကို ရရှိနိုင်သောကြောင့် နှစ်ယောက်အတူ ကျင့်ကြံရန် မလိုအပ်တော့ပေ။

လျိုကျန့်လီနှင့် ချန်းဖေးလန်တို့အတွက် သူတို့၏ကျင့်ကြံမှုကို လျင်မြန်စွာ တိုးတက်စေပြီး တာအိုအခြေခံသဘောတရားများကို ကိုယ်တိုင်တွေ့ကြုံခံစားနိုင်သည့် ဖြတ်လမ်းတစ်ခုပင်။

အနောက်ပိုင်းနယ်မြေတွင် သူတို့သည် လောကကိုကျော်လွန်ခြင်း နယ်မြေမှ တိုက်ပွဲများစွာကို မျက်မြင်တွေ့ခဲ့ကြရပြီး အထူးသဖြင့် စုထျန်းယွဲ့၏ ပုံရိပ်ယောင်ထဲတွင် နတ်ဘုရားများနှင့် မိစ္ဆာများကို တိုက်ခိုက်ပြီးနောက် ၎င်းသည် သူတို့ကို တာအိုနှင့် လက်တွေ့တိုက်ခိုက်မှုအပေါ် ပိုမိုနက်ရှိုင်းသော နားလည်မှုကို ပေးခဲ့သည်။

"ကျွန်မ ပိုမြင့်တဲ့နယ်မြေတစ်ခုကို မကြာခင်မှာ ရောက်နိုင်တော့မယ်လို့ ယုံကြည်တယ်"

ချန်းဖေးလန်က ယုံကြည်ချက်ရှိရှိ ဆိုသည်။

" ဒီကို ဘာကိစ္စနဲ့ ရောက်လာတာလဲ"

လျိုကျန့်လီက ညင်သာစွာ တုံ့ပြန်ပြီးနောက် မေးသည်။

ချန်းဖေးလန်သည် ချင်ဖုန်းက သူမအား အစောပိုင်းက ပြောခဲ့သမျှအားလုံးကို အသေးစိတ် ချက်ချင်း ပြန်ပြောပြသည်။

"ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီသူငယ်ချင်းရဲ့အိမ်မှာ အခုအခြေအနေတွေ ဘယ်လိုရှိနေလဲတော့ မသိဘူး။ ဒါပေမဲ့ အမ ကျန့်လီ၊ ရှင်သာ ဒီအခြေအနေမှာဆိုရင် ဘယ်လိုကိုင်တွယ်မလဲ"

သူမစကားဆုံးပြီးနောက် ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

ချန်းဖေးလန်က မော့ကြည့်လိုက်ရာ လျိုကျန့်လီသည် မျက်လုံးများ မှိတ်ထားပြီး အတွေးနက်နေပုံရသည်။

"အမ ကျန့်လီ။ ဘာဖြစ်လို့လဲ"

ချန်းဖေးလန်က စူးစမ်းစွာ မေးသည်။

"ယောက်ျား ဘယ်မှာလဲ"

လျိုကျန့်လီ၏ နှုတ်ခမ်းများ အနည်းငယ် ပွင့်ဟသွားသည်။

"သူ သူ့အိပ်ခန်းကို ပြန်သွားတယ်"

"ကောင်းပြီ"

လျိုကျန့်လီက ခေါင်းညိတ်ပြီး သူမ၏မျက်နှာအမူအရာသည် အေးစက်သွားကာ ချင်ဖုန်း၏ အခန်းဆီသို့ လျှောက်သွားသည်။

လန်နင်ရွှမ်သည် ခက်ထန်သော အမူအရာဖြင့် သူမ၏နောက်မှ အနီးကပ် လိုက်ပါသွားသည်။

"အမ ကျန့်လီက ဒေါသထွက်နေပုံပဲ။ သူလည်း အတူတူပဲ ခံစားရပြီး အဲ့ဒီခွေးဧကရာဇ်က သေသင့်တယ်လို့ ထင်နေတာ ဖြစ်နိုင်မလား"

ချန်းဖေးလန်က စူးစမ်းစွာ မေးသည်။

"သခင်မလေး ဖေးလန်၊ သူငယ်ချင်းဆိုတာ လုံးဝမရှိဘူး။ သခင်လေးပြောတဲ့ သူငယ်ချင်းဆိုတာ သူကိုယ်တိုင်ပဲ"

လန်နင်ရွှမ်က အံကြိတ်လိုက်သည်။

"ဘာ"