နန်းတွင်းအမိန့်တော် ရောက်ရှိလာခြင်း

နှစ်ရက်ကြာပြီးနောက် ချင်မိသားစုသည် နေ့လယ်စာ စားသောက်ပြီးကြသည်။

မေမေလေးသည် ဧည့်ခန်းဆောင်တွင် ချင်ရှောင်နှင့် ချင်လန်ကို ပြုစုစောင့်ရှောက်ရင်း အဝေးသို့ စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် လှမ်းမျှော်ကြည့်နေသည်။

"မေမေလေး၊ ဘာကို ရှာနေတာလဲ"

ထိုသည်ကို မြင်သော် ချင်ဖုန်းသည် မေးလိုက်သည်။

"ထူးဆန်းတယ်၊ ပုံမှန်ဆို အန်းယာက ဒီအချိန် နေ့တိုင်းလာနေကျ။ မနေ့က သူ့ကို မတွေ့တာကိုက ထူးဆန်းနေပြီ၊ အခု ဒီနေ့လည်း သူရောက်မလာပြန်ဘူး။ သူ့မှာ တစ်ခုခုများဖြစ်နေလို့လား။ မဟုတ်ရင် သူဘာလို့ မလာရမှာလဲ"

မေမေလေးက ရှုပ်ထွေးစွာ ပြန်ဖြေသည်။

ချင်ဖုန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် တောင့်တင်းသွားသည်။ အန်းယာသည် မင်ဧကရာဇ်၏ လက်ထပ်အမိန့်တော် အကြောင်းကို သိရှိနေလောက်ပြီဖြစ်ကြောင်း သူသေချာနေသည်၊ သို့မဟုတ်လျှင် သူမသည် ဤသို့ ပြုမူနေမည်မဟုတ်ပေ။

လျိုကျန့်လီသည် တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်သည်၊ လန်နင်ရွှမ်သည် သူမ၏လှုပ်ရှားမှုများတွင် ခေတ္တရပ်တန့်သွားပြီး ချန်းဖေးလန်မှာမူ သူမည်သို့ ရှင်းပြမည်ကို စောင့်ကြည့်ရင်း လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်သည်။

ယခင်ညက စကားပြောဆိုမှုနှင့် လျိုကျန့်လီ၏ သဘောတူညီချက်ရပြီးနောက် သူတို့သည် လက်ထပ်အမိန့်တော်ကို တိတ်တဆိတ် လက်ခံထားပြီး ထုတ်ပြန်မည့်အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။ သို့သော် ဤသို့ဖြစ်လင့်ကစား သူတို့၏နှလုံးသားထဲတွင် အနည်းငယ်သော မကျေနပ်မှုများ ရှိနေဆဲဖြစ်သည်၊ အထူးသဖြင့် ချန်းဖေးလန်ထံမှ ဖြစ်သည်။

"ဖုန်းအာ၊ ဘာတွေဖြစ်နေလဲဆိုတာ မင်းသိလား"

ခန်းမဆောင်ထဲမှ ပုံမှန်မဟုတ်သော လေထုကို မေမေလေးက ခံစားမိသဖြင့် ချင်ဖုန်းကို စူးစမ်းစွာ ကြည့်ပြီး မေးလိုက်သည်။

ချင်ဖုန်းသည် ခဏတာ တွေဝေသွားပြီး မည်သို့ရှင်းပြရမည်ကို မသိတော့ပေ။ လက်ထပ်အမိန့်တော်ကိစ္စသည် တရားဝင်ထုတ်ပြန်ပြီးမှ မေမေလေးနှင့် ဆွေးနွေးရန် သူရည်ရွယ်ထားသော ကိစ္စဖြစ်သော်လည်း လက်ရှိအခြေအနေအရ သူသည် ဆက်လက်ဖုံးကွယ်ထား၍ မရတော့ဟု ထင်ရသည်။

အခြားရွေးချယ်စရာမရှိသဖြင့် သူသည် အဖြစ်အပျက်များကို အသေးစိတ် ပြန်ပြောပြလိုက်သည်။

"ဒါဆို ကျန့်လီ၊ ဖေးလန်၊ မင်းတို့နှစ်ယောက်လုံး ဒီအကြောင်းကို သိပြီးသားပေါ့"

သူ၏ရှင်းပြချက်ကြောင့် မေမေလေးသည် မှင်တက်သွားသည်။

လျိုကျန့်လီနှင့် ဖေးလန်တို့သည် အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။

သူတို့၏တုံ့ပြန်မှုကို မြင်သော် မေမေလေး၏ စိတ်ခံစားချက်များသည် ရှုပ်ထွေးနေသည်။ မင်းသမီးတစ်ပါး ချင်မိသားစုသို့ လက်ထပ်လာမည်ဖြစ်သောကြောင့် မဟုတ်ဘဲ၊ အန်းယာအပေါ် သူမ၏သဘောထားကို မည်သို့ပြောင်းလဲရမည်ကို မသိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ရိုးရိုးသားသားပြောရလျှင် အန်းယာ ယခင်က လာလည်သည့်အခါတိုင်း သူတို့သည် မိတ်ဆွေဟောင်းများကဲ့သို့ အကြောင်းအရာအမျိုးမျိုးကို စကားစမြည်ပြောကြပြီး မေမေလေးအား ရင်းနှီးသောမိတ်ဆွေများကဲ့သို့ ခင်မင်ရင်းနှီးမှုကို ခံစားရစေသည်။ လက်ရှိအခြေအနေတွင် ရုတ်တရက် အပြောင်းအလဲသည် အနေရခက်စေသည်။

မိမိကိုယ်ကို အန်းယာ၏နေရာတွင် ထားကြည့်ရာ မေမေလေးသည် နားလည်စပြုလာသည်။ အန်းယာသည် မကြာခဏ လာလည်ပြီး မိတ်ဆွေကောင်းတစ်ဦးကဲ့သို့ ပြုမူနေထိုင်သော်လည်း သူမတွင် အစကတည်းက တခြားရည်ရွယ်ချက်များ ရှိကောင်းရှိနိုင်သည်။

ထိုသို့ သဘောပေါက်သွားရာ မေမေလေးသည် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ထိခိုက်မှုရှိသော်လည်း ကျန့်လီနှင့် ဖေးလန်တို့က ကိစ္စမရှိသရွေ့ သူမသည် များများစားစား ပြောမည်မဟုတ်ပေ။ နောက်ဆုံးတွင် အန်းယာနှင့် သူတို့၏ ရင်းနှီးပုံရသော ဆက်ဆံရေးမှလွဲ၍ သူမသည် အန်းယာကို လူတစ်ဦးအနေဖြင့် တော်တော်လေး ကျေနပ်သည်။

သို့သော် မေမေလေးသည် အချိန်အတော်ကြာအောင် စိတ်ထဲတွင် ထိန်းသိမ်းထားခဲ့ပြီး မပြောဝံ့ခဲ့သော အရာတစ်ခု ရှိနေသည်။

ထိုအရာမှာ ကျန့်လီနှင့် ဖေးလန်တို့သည် ထူးချွန်သော ချွေးမများဖြစ်ကြသော်လည်း ကလေးများ ပျိုးထောင်ရန်အတွက်မူ အတိအကျ စံပြမဟုတ်ခြင်းပင်။

ဖေးလန်သည် နဂါးမျိုးနွယ်မှဖြစ်ရာ လူသားတို့၏ ဓလေ့ထုံးတမ်းများကို နားမလည်ပေ။

လန်လေး ဆိုးသည့်အခါတိုင်း သူမသည် သူမ၏အဒေါ်နှင့် တိုင်ပင်ပြီး လန်လေးကို စည်းကမ်းပိုင်းဆိုင်ရာ အရေးယူရန်အတွက် ကောင်းကင်ဘုံရေကန်သို့ ခေါ်သွားတတ်သည်။

ကျန့်လီမှာမူ ထိုမျှအစွန်းမရောက်သော်လည်း အတိအကျ ပြီးပြည့်စုံသည်တော့ မဟုတ်ပေ။

ရှောင်လေး၏ ဓားသိုင်းပညာတွင် ပါရမီသည် သူမွေးသည့်နေ့မှစ၍ ထူးခြားလှသည်။ သူသည် ဖြစ်စဉ်များ ဖြစ်ပေါ်စေနိုင်စွမ်းရှိသည့်အခါ မည်သို့ အာရုံစိုက်မခံရဘဲ နေနိုင်မည်နည်း။

အချိန်နှင့် မှန်ကန်သော လေ့ကျင့်မှုဖြင့် သူသည် သူ၏မိခင်ကဲ့သို့ ထူးချွန်လာနိုင်သည်မှာ သေချာသည်၊ သို့မဟုတ် သူမကိုပင် ကျော်လွန်သွားနိုင်သည်။

သို့သော် လေ့ကျင့်ရန်အတွက် အချိန်အခါနှင့် အခြေအနေများသည် အရေးကြီးသည်။ မည်သည့်မိခင်က မွေးဖွားလာသော ကလေးငယ်၏ ပုခက်ထဲတွင် အပြာရောင်ဓားတစ်လက်ကို ထားမည်နည်း။ သူအိပ်ပျော်နေစဉ် ချွန်ထက်သောဓားသွားက ရှောင်လေးကို ရှမည်ကို သူမ မကြောက်ဘူးလား။

ကံကောင်းစွာဖြင့် သူမ၏အကြိမ်ကြိမ် ဆုံးမမှုများအပြီးတွင် ကျန့်လီသည် နောက်ဆုံးတွင် ထိုသို့သောအပြုအမူကို ရပ်တန့်လိုက်သည်။

သို့သော် သူမသည်လည်း အကယ်၍ ကျန့်လီနှင့် ဖေးလန်တို့က ကလေးကို ပျိုးထောင်မည်ဆိုလျှင် ရှောင်လေးနှင့် လန်လေးတို့သည် ဘေးကင်းစွာဖြင့် အရွယ်ရောက်မည် မဟုတ်ဟု သေချာနေသည်။

ထိုကိစ္စတွင် အန်းယာသည် တော်တော်လေး ကောင်းသည်။ လက်ရှိမင်းဆက်၏ မင်းသမီးတစ်ပါးအနေဖြင့် သူမသည် ငယ်စဉ်ကတည်းက နန်းတွင်း၏ လွှမ်းမိုးမှုကို ခံခဲ့ရသည်။ ထို့အပြင် ဖုန်းအာကဲ့သို့ပင် သူမသည် ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင် နိုင်ငံတော် ဆရာ၏ သင်ကြားမှုအောက်တွင် စာပေသူတော်စင် ဓလေ့ကို လိုက်နာသည်။ အကယ်၍ သူမသာ ကလေးကို ပျိုးထောင်မည်ဆိုလျှင် ကောင်းမွန်သော ရွေးချယ်မှုတစ်ခု ဖြစ်မည်မှာ သေချာသည်။

နားလည်မှုကို မျှဝေခံစားသော မေမေလေးသည် သူမ၏နှလုံးသားထဲတွင် မျှော်လင့်ချက် အနည်းငယ် ပိုများလာသည်ဟု ခံစားရသည်။

"ဒါက အရှင်မင်းကြီးက ချီးမြှင့်တဲ့ လက်ထပ်ပွဲဖြစ်မှတော့ ငါတို့က ငြင်းလို့မရဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဖုန်းအာ၊ မင်းသမီးကို လက်ထပ်လိုက်လို့ ကျန့်လီနဲ့ ဖေးလန်ကို စိတ်မကောင်းဖြစ်အောင် မလုပ်နဲ့နော်၊ နားလည်လား"

သူမက ဆိုသည်။

သူတို့နှစ်ယောက်ကို စိတ်မကောင်းဖြစ်အောင်လုပ်ဖို့တော့ ကျွန်တော့်မှာ သတ္တိရှိဖို့ လိုတာပေါ့။ သူ၏ခါးမှ နာကျင်မှုကို ခံစားရင်း ချင်ဖုန်းသည် အပြုံးကို အတင်းဖန်တီးလိုက်သည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့၊ မေမေလေး၊ ကျွန်တော် လုပ်မှာမဟုတ်ပါဘူး"

"ဒါဆို ကောင်းတယ်။ စကားမစပ်၊ အမိန့်လွှာက ဘယ်တော့ ထုတ်ပြန်မှာလဲ"

မေမေလေးက ခေါင်းညိတ်သည်။

"အသေးစိတ်တော့ ကျွန်တော်မသိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ဒီရက်အနည်းငယ်အတွင်း ဖြစ်သင့်တယ်"

နောက်တစ်နေ့နံနက်တွင် နေရောင်ခြည်၏ ပထမဆုံးရောင်ခြည်တန်းများ မင်းနေပြည်တော်ကို လွှမ်းခြုံသည်နှင့် ချင်စံအိမ်တော်၏ တံခါးများအပြင်ဘက်တွင် မြင်းခွာသံများ ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။

"နန်းတွင်းအမိန့်တော် ရောက်ရှိလာပြီ၊ ချင်မိသားစုမှ ချင်ဖုန်း၊ လက်ခံရန် ထွက်လာပါ" ဟူသော ကြေညာသံနှင့်အတူ ချင်ဖုန်းသည် သူ၏ဘေးမှ မိန်းမနှစ်ယောက်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး အသက်ပြင်းပြင်းရှူကာ ခန်းမဆောင်မှ ထွက်လာခဲ့သည်။

ဒါက ချီးမြှင့်သော လက်ထပ်ပွဲအတွက် နန်းတွင်းအမိန့်တော်ဖြစ်ကြောင်း မခန့်မှန်းဘဲနှင့်ပင် သိသာနေသည်။

ချင်မိသားစုသည် တံခါးဝတွင် လေးစားစွာ စောင့်ဆိုင်းနေကြပြီး မိန်းမစိုးချုပ်လီသည် ချင်ဖုန်းကို ကြည့်ရင်း အမိန့်လွှာကို ကိုင်မြှောက်ကာ ကြေညာလိုက်သည်။

"ကောင်းကင်ဘုံ၏ ကျေးဇူးတော်အားဖြင့် ဧကရာဇ်မင်းမြတ် အမိန့်ထုတ်ပြန်သည်။

'ငါတို့သည် ချင်မိသားစု၏ သားကြီး ချင်ဖုန်းသည် နူးညံ့သိမ်မွေ့ပြီး သီလရှိကာ ရုပ်ရည်ပြေပြစ်ပြီး မဟာချန်တိုင်းပြည်အတွက် များစွာသော အကျိုးပြုမှုများ ပြုလုပ်ခဲ့ကြောင်း ကြားသိရသည်။ ငါတို့သည် ဝမ်းမြောက်ပြီး ဂုဏ်ယူမိသည်။ မင်းသမီးအန်းယာ လက်ထပ်ရန် အချိန်အခါနှင့်လည်း တိုက်ဆိုင်နေသည်'"

အမိန့်တော်ကို ရွတ်ဖတ်ပြီးနောက် မိန်းမစိုးချုပ်လီသည် အမိန့်လွှာကို လွှဲပြောင်းပေးလိုက်ပြီး အခမ်းအနားသည် ဤမျှ လေးနက်ရန် မလိုအပ်တော့ပေ။

ထို့နောက် ချင်ဖုန်းသည် မိန်းမစိုးချုပ်လီကို ရေနွေးသောက်ပြီး အနားယူရန် စံအိမ်တော်သို့ ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်။ ထိုအချိန်အတွင်း လျိုကျန့်လီက တည်ငြိမ်စွာ မေးသည်။

"မင်္ဂလာရက်က ဘယ်တော့လဲ"

ထိုသို့ပြောလိုက်သည်နှင့် မျက်လုံးအားလုံး သူ့ထံသို့ လှည့်လာကြသည်။

ဘာလို့ နည်းနည်း အေးစိမ့်သွားသလို ခံစားရတာလဲ။ မိန်းမစိုးချုပ်လီက ပြန်ဖြေသည်။

"နောက်လလယ်လောက်မှာ ဖြစ်သင့်ပါတယ်။ တိကျတဲ့ရက်ကိုတော့ ယဉ်ကျေးမှု့ဝန်ကြီးဌာနနဲ့ အရှင်မင်းကြီးတို့က ဆုံးဖြတ်ပါလိမ့်မယ်။ ကျွန်တော်မျိုးတို့ မခန့်မှန်းဝံ့ပါဘူး"

ဒါဆို တစ်လလောက် အချိန်ကျန်သေးတာပေါ့။ ချင်ဖုန်းသည် သက်ပြင်းမချဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

သူ၏အန်းယာနှင့် ဆက်ဆံရေးသည် နန်းတွင်းအမိန့်တော်ကို လက်ခံရရှိပြီးကတည်းက ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ ရိုးရိုးသားသားပြောရလျှင် သူသည် အဆင်သင့်မဖြစ်သေးပေ။

ဟုတ်ပါတယ်၊ သူအစိုးရိမ်ဆုံးအရာမှာ သူမကို လက်ထပ်ပြီးနောက် မိန်းမသုံးယောက်ကို တစ်ချိန်တည်းမှာ မည်သို့ရင်ဆိုင်ရမည်ကို ဖြစ်သည်။

ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်မှုတစ်ခုမှာ မလွဲမသွေဖြစ်သော်လည်း ကံကောင်းစွာဖြင့် သူသည် ၎င်းကို ကိုင်တွယ်ရာတွင် အတွေ့အကြုံအချို့ စုဆောင်းထားပြီးဖြစ်သည်။

ဒါပေမဲ့ ညဘက်အိပ်တဲ့အခါကျရင်ရော။

အရင်တုန်းက ကျန့်လီနှင့် ဖေးလန်တို့ အလှည့်ကျ ဖြစ်သော်လည်း ယခုမူ သူတို့နှစ်ဦးလုံးသည် အခွင့်အရေးကို လုယူရန် စိတ်အားထက်သန်နေကြပြီး အခြေခံအားဖြင့် အတူတူလာကြသည်။

သူတို့နှစ်ယောက်သည်ပင် သူ့ကို အားကုန်စေသည်၊ အကယ်၍ နောက်တစ်ယောက်ပါ ပေါင်းလာလျှင်...

ထိုသို့တွေးမိလျှင် ချင်ဖုန်းသည် မတုန်လှုပ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

ဒီလိုသာဆိုရင် အဘွားလျိုရဲ့ မျိုးရိုးစဉ်ဆက်လျှို့ဝှက်ချက်နည်းက လုံးဝအသုံးမဝင်တော့ဘူး။

မကြာမီမှာပင် မင်ဧကရာဇ်၏ လက်ထပ်အမိန့်တော်သတင်းသည် မင်းနေပြည်တော်တစ်ခုလုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားပြီး လူတိုင်းသိရှိသွားကြသည်။