အခန်း (၄၆၂)

သင်းဝမ်အမ်းသည် တစ်နေ့လုံး သူမ၏အခန်းထဲတွင် ပိတ်လှောင်နေခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူမသည် ယဲ့ယွီကို ရှာတွေ့ပြီး ပန်းမြေမြှုပ် သရဲအိမ်တော်သို့ သွားချင်သည်ဟု ပြောသည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သင်းလန်ယန်းသည် သူမ၏ ညီမလေး ဖြစ်နေဆဲဖြစ်သည်။

သင်းလန်ယန်းနှင့် ချောင်ယုန်ယွီတို့သည် တစ္ဆေကျင့်ကြံသူအဖော်များ ဖြစ်ခဲ့သည်မှာ တစ်နေ့နေ့တွင် သူ့ကို သတ်ပြီး ဖခင်၏ ရန်ငြိုးကို လက်စားချေရန် တကယ်ပဲလား?

ဒါဆိုရင် သူမ၏ အစ်မတစ်ဦးအနေဖြင့် သူမသည် အပြည့်အဝ ထောက်ခံမှု ပေးလိမ့်မည်။ သင်းလန်ယန်းကို ကူညီရန်အတွက် သူမသည် ပန်းမြေမြှုပ် သရဲအိမ်တော်၏ ဖိတ်ခေါ်မှုကို လက်ခံဖို့ တိုက်ရိုက် သဘောတူခဲ့သည်။ ချောင်ယုန်ယွီကို အမြန်ဆုံး သတ်နိုင်မယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။

သို့သော် တခြားတစ်ဖက်တွင် သင်းလန်ယန်းသည် သူမ၏ ဖခင်ကို လက်စားချေရန် စီစဉ်နေခြင်း မဟုတ်ခဲ့ပါ။ ချောင်ယုန်ယွီနှင့် တကယ်ပဲ အတူနေချင်နေခဲ့တာဆိုရင် သင်းဝမ်အမ်းသည် ဤမျိုးရိုးနိမ့် ညီမကို ကိုယ်တိုင် သတ်ပစ်လိမ့်မည်။

သင်းမိသားစုသည် ထိုသို့သော အမှိုက်များ ရှိနေခြင်းကို ခွင့်မပြုပေ!

သူမ အသက်ရှင်သရွေ့ သင်းမိသားစုအတွက် အရှက်ရစရာ ဖြစ်လိမ့်မည်!

ဒါကြောင့် ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သင်းဝမ်အမ်းသည် ပန်းမြေမြှုပ် သရဲအိမ်တော်သို့ ကိုယ်တိုင် သွားရန် စီစဉ်ခဲ့သည်။ ယဲ့ယွီက သူမကို တားလိမ့်မည် မဟုတ်ဘူးလို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။

သူမ၏ ထိုသို့သော အလေးအနက်ထားသော အကြည့်သည် အလွန် ချစ်စရာကောင်းသည်။

ယဲ့ယွီက ရယ်လိုက်ပြီး “ငါ မင်းကို မတားပါဘူး။ မင်းနဲ့အတူ ငါပါ လိုက်သွားမယ်။ အပန်းဖြေခရီးတစ်ခုလို သဘောထားလိုက်ပါ” ဟု ပြောသည်။

သင်းဝမ်အမ်း ပြောတော့မယ့်အချိန်မှာ ယဲ့ယွီက သူမ၏ ပါးစပ်ကို ဖုံးလိုက်သည်။

“တစ်ယောက်တည်း သွားမယ်လို့ ပြောတဲ့ စကားမျိုး မပြောပါနဲ့”

“မင်းရဲ့ ကျင့်ကြံမှုအဆင့် ဘယ်လောက်လဲဆိုတာ မသိဘူးလား?”

“မင်း ကောင်းကင်တစ္ဆေအဆင့်ကိုတောင် မရောက်သေးဘူး၊ မင်း ဘယ်လိုလုပ် ကိုယ့်ကိုယ်ကို ကာကွယ်နိုင်မှာလဲ?”

“ပန်းမြေမြှုပ် သရဲအိမ်တော်က အလွန်အန္တရာယ်များတယ်။ မင်း တစ်ယောက်တည်း သွားရင် ငါ စိတ်မချနိုင်ဘူး”

ဤစကားကို ကြားပြီးနောက် သင်းဝမ်အမ်းသည် ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ပေ။

သဘောတူလိုက်သည်။

သူတို့နှစ်ဦး ဆွေးနွေးပြီးနောက် နောက်ထပ် မနှောင့်နှေးဘဲ ဆက်လက်လုပ်ဆောင်ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။

ထိုနေ့တွင်ပင် ချူယန်မြို့မှ ထွက်ခွာခဲ့သည်။

ယူချင်ပြည်နယ်၊ အန်းတုန်းကမ်းပါးသည် ပန်းမြေမြှုပ် သရဲအိမ်တော်၏ ဂိုဏ်းဌာနချုပ်ဖြစ်သည်။ ယဲ့ယွီနှင့် သင်းဝမ်အမ်းတို့ ဒီကို ရောက်လာသောအခါ တံခါးစောင့် သရဲတောင်သည် သူတို့လာမည်ကို ကြိုတင်သိထားသည့်ပုံပေါ်သည်။

သူသည် လေးစားစွာ ဦးညွှတ်ပြီး “နှစ်ယောက်စလုံး လာရောက်တာ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ဂိုဏ်းခေါင်းဆောင်က ခန်းမထဲမှာ အချိန်အတော်ကြာ စောင့်နေပါတယ်” ဟု ပြောသည်။

“ဒီငယ်သားက မင်းတို့ကို ခေါ်သွားပါ့မယ်”

ယဲ့ယွီနှင့် သင်းဝမ်အမ်းတို့သည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်ပြီး အနည်းငယ် ထူးဆန်းသည်ဟု ခံစားရသည်။ ချောင်ယုန်ယွီသည် သူတို့ လာလိမ့်မည်ဟု ဘာကြောင့် ဒီလောက် သေချာနေရတာလဲဆိုတာကို သူတို့ နားမလည်ခဲ့ကြပေ။

ဒါမှမဟုတ် ချူယန်မြို့အနီးမှာ ပန်းမြေမြှုပ် သရဲအိမ်တော်က သူလျှိုတွေ ရှိနေလို့ သူတို့ရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းကို သိနေတာလား?

သူတို့၏ စိတ်ထဲတွင် သံသယများဖြင့် ယဲ့ယွီနှင့် သင်းဝမ်အမ်းတို့သည် ပန်းမြေမြှုပ် သရဲအိမ်တော်သို့ ဝင်ရောက်လာပြီး ၎င်း၏ ပင်မခန်းမ၏ အပြင်ဘက်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

အစေခံ တစ္ဆေသည် အနည်းငယ် နှိမ့်ချပြီး လက်ကို မြှောက်ကာ နှစ်ယောက်လုံးကို ဝင်သွားရန် အမူအရာ ပြလိုက်သည်။ ယဲ့ယွီနှင့် သင်းဝမ်အမ်းတို့သည် မတွန့်ဆုတ်ဘဲ ဝင်သွားသည်။ ဒီကိုမလာခင်မှာ သူတို့သည် ပန်းမြေမြှုပ် သရဲအိမ်တော်သို့ ရဲဝင့်စွာပေါ်ပေါ်ထင်ထင် လာမည်ဟု ဆုံးဖြတ်ခဲ့ပြီးသား ဖြစ်သည်။

သူတို့နဲ့ပူးပေါင်းတော့မယ်လို့တောင် ဟန်ဆောင်သင့်ရင် ဟန်ဆောင်ရမှာပဲ။

ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ ဒီလိုမှသာ သူ၏ ညီမ သင်းလန်ယန်းကို အောင်မြင်စွာ တွေ့နိုင်မှာ ဖြစ်လို့ပဲ။

ထို့ကြောင့် သူတို့သည် ရှေ့သို့ တိုးရန် သဘာဝအတိုင်း မကြောက်ကြပေ။

သို့သော် သူတို့ မမျှော်လင့်ထားသည်မှာ ပန်းမြေမြှုပ် သရဲအိမ်တော်၏ ခေါင်းဆောင်နေရာတွင် ထိုင်နေသူမှာ ချောင်ယုန်ယွီ မဟုတ်ဘဲ သင်းလန်ယန်း ဖြစ်နေခြင်းပင်။

ဤမြင်ကွင်းသည် ယဲ့ယွီနှင့် သင်းဝမ်အမ်းတို့ကို အံ့အားသင့်စေခဲ့သည်။

သူတို့၏ အံ့အားသင့်နေသော မျက်နှာများကို ကြည့်လိုက်သောအခါ သင်းလန်ယန်းသည် ပြုံးလိုက်သည်။

သူမသည် ဖြည်းညှင်းစွာ ထရပ်လိုက်ပြီး သူမ၏ ရှည်လျားသော အနက်ရောင်ဝတ်ရုံကို ခါရမ်းပြီး လှေကားမှ ဆင်းလာခဲ့သည်။

“မယုံနိုင်စရာပဲ မဟုတ်လား?” ဟု တိုးတိုးလေး ပြောသည်။

“ငါ ဘာလို့ ဒီနေရာမှာ ထိုင်နေရတာလဲဆိုတာ မင်း နားမလည်ဘူး မဟုတ်လား?”

“အဖြေက ရိုးရှင်းပါတယ်။ မနေ့ကပဲ ငါ ချောင်ယုန်ယွီကို သတ်လိုက်တယ်”

“ပန်းမြေမြှုပ် သရဲအိမ်တော်ရဲ့ ခေါင်းဆောင်သစ် ဖြစ်လာခဲ့တယ်”

ဤစကားကို ကြားသောအခါ သင်းဝမ်အမ်းသည် “အစ်မ၊ မင်း တကယ်ပဲ ဖခင်ကို လက်စားချေခဲ့တာလား” ဟု လျင်မြန်စွာ မေးလိုက်သည်။

သင်းလန်ယန်းသည် သူမ၏ ခေါင်းကို အနည်းငယ် ခါလိုက်သည်။

ဒီလုပ်ရပ်ကြောင့် သင်းဝမ်အမ်း အလွန် စိတ်ရှုပ်ထွေးသွားသည်။ ပန်းမြေမြှုပ် သရဲအိမ်တော်၏ ချောင်ယုန်ယွီသည် သူတို့၏ ဖခင်ကို သတ်ခဲ့ကြောင်း လူသိများသည်။ ထို့နောက် ချောင်ယုန်ယွီကို သတ်ခြင်းသည် သူ၏ ဖခင်ကို လက်စားချေခြင်းနှင့် အတူတူပင် ဖြစ်လိမ့်မည်။

ဒါပေမယ့် ဘာလို့ ငါ့အစ်မက ခေါင်းခါနေရတာလဲ?

သင်းလန်ယန်းသည် သူမ၏ လက်များကို သူမ၏ ကျောနောက်သို့ ထားလိုက်ပြီး “တကယ်တော့ တိတိကျကျ ပြောရရင် အဲဒီ အဘိုးကြီး သင်းကျန်ကွမ်းကို သတ်ခဲ့တာ ချောင်ယုန်ယွီ မဟုတ်ဘဲ ငါပဲ။နင် ငါပြောတာကို နားလည်ရဲ့လား” ဟု ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်။

သင်းဝမ်အမ်းသည် မယုံကြည်နိုင်စွာ နောက်သို့ တစ်လှမ်းဆုတ်လိုက်သည်။ သူမ ဒီကို လာတုန်းက ဖြစ်နိုင်ခြေ အများအပြားကို စဉ်းစားခဲ့ပေမယ့် ဒီတစ်ခုကိုတော့ လုံးဝ မစဉ်းစားခဲ့မိပေ။

“ဘာဖြစ်လို့လဲ?”

ဤမေးခွန်းကို မေးသောအခါ သင်းဝမ်အမ်း၏ အသံသည် အနည်းငယ် တုန်ယင်နေသည်။

ထို့နောက် သင်းလန်ယန်းသည် သူမ၏ အတွေ့အကြုံကို ဖြည်းညှင်းစွာ ပြန်ပြောပြခဲ့သည်။

သူမ ငယ်စဉ်ကတည်းက သင်းလန်ယန်းသည် တရားဝင်သားသမီးနှင့် တရားမဝင်သားသမီးကြားရှိ ကွာခြားချက်သည် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကဲ့သို့ဖြစ်သည်ကို နားလည်ခဲ့သည်။ သူမနှင့် သင်းဝမ်အမ်းတို့ နှစ်ဦးစလုံးသည် သင်းမိသားစု၏ ခေါင်းဆောင် သင်းကျန်ကွမ်း၏ သမီးများ ဖြစ်နေသော်လည်း အစားအသောက်၊ အဝတ်အစား သို့မဟုတ် အိမ်တော်ရှိ အစေခံများ၏ သဘောထားသည် လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားသည်။ ဤအချက်သည် သူတို့ ငယ်စဉ်ကတည်းက အကြိမ်ပေါင်းများစွာ သက်သေပြခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်က သင်းလန်ယန်းသည် သူမလိုချင်သမျှ အရာအားလုံးအတွက် “မရဘူး” ဆိုတဲ့ အဖြေကို အမြဲ ရခဲ့သည်။ သို့သော် သင်းဝမ်အမ်းအတွက် “မရဘူး” ဟူသော စကားလုံးသည် သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် တစ်ခါမှ မပေါ်ခဲ့ဖူးပေ။ သင်းမိသားစု၏ သမီးသည် သူမ လိုချင်သမျှ အရာအားလုံးသည် သူမ၏ အခွင့်အရေးပင်။

သင်းလန်ယန်းသည် သင်းဝမ်အမ်း မလိုချင်တော့တဲ့ သို့မဟုတ် စွန့်ပစ်ထားတဲ့ အရာတွေကိုသာ ကောက်ယူနိုင်ခဲ့သည်။ ထိုအချိန်ကစ၍ သင်းလန်ယန်းသည် သင်းဝမ်အမ်းကို အလွန် မနာလိုဖြစ်ခဲ့သည်။

“ကျွန်မတို့ ညီအစ်မတွေပဲ၊ ဒါဆို ဘာလို့ ဒီလောက် ကြီးမားတဲ့ ကွာဟချက် ရှိနေရတာလဲ?”

နောက်ပိုင်းတွင် နှစ်ယောက်စလုံး အရွယ်ရောက်လာသည်။ သင်းဝမ်အမ်းသည် အံ့အားသင့်ဖွယ် ကျင့်ကြံမှုပါရမီကို ပြသခဲ့ပြီး သင်းမိသားစု တစ်ခုလုံး၏ မျှော်လင့်ချက် ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ဒီအလင်းရောင်ရဲ့ အောက်မှာ သင်းလန်ယန်းက ပိုပြီးတောင် သေးငယ်သွားခဲ့သည်။ အိမ်တော်ရှိ အစေခံများသည်ပင် သူ့နောက်ကွယ်တွင် တရားဝင်သားသမီးနှင့် တရားမဝင်သားသမီးတို့သည် တကယ်ပဲ ကွဲပြားခြားနားသည်ဟု လျှို့ဝှက်စွာ ရယ်မောကြသည်။

“ဒါက ကံကြမ္မာပဲ!”

“ဒါပေမယ့် သင်းလန်ယန်းကတော့ သူမရဲ့ ကံကြမ္မာကို ဘယ်တော့မှ လက်မခံခဲ့ဘူး!”

တစ္ဆေကျင့်ကြံသူအရင်းအမြစ်များ ရရှိရန်နှင့် ကံကြမ္မာကို ပြောင်းလဲရန်အတွက် သင်းလန်ယန်းသည် နေ့တိုင်း သူမကိုယ်သူမ ဘာမှ မလုပ်သလို ဟန်ဆောင်ခဲ့သည်။ လူတိုင်းနဲ့ ကောင်းမွန်စွာ ဆက်ဆံခဲ့သည်။ သူ့ဖခင် သင်းကျန်ကွမ်း၏ သဘောတူညီချက်ကို ရရှိရန်အတွက်သာ ဖြစ်ပြီး တစ္ဆေကျင့်ကြံသူကျင့်ကြံမှုဆိုင်ရာ အရင်းအမြစ်အချို့ကို ရယူနိုင်ရန်ဖြစ်သည်။ သူမလည်း ပိုမို အစွမ်းထက်လာချင်ပြီး တခြားသူတွေရဲ့ သဘောတူညီမှုနဲ့ ဂရုစိုက်မှုကို လိုအပ်ပါတယ်။

ဒါပေမယ့် သင်းလန်ယန်းမှာ ဒီအရာတွေ ဘယ်တော့မှ မရှိခဲ့ဘူး။

ဖခင် သင်းကျန်ကွမ်း၏ အကြည့်သည် သင်းဝမ်အမ်းအပေါ်တွင်သာ အမြဲ ရှိနေခဲ့သည်။

သူက သူမကို မျက်လုံးချင်းတောင် တစ်ခါမှ မဆုံခဲ့ဘူး။

တစ်နေ့တွင် သင်းလန်ယန်းသည် ကျင့်ကြံရန်အတွက် တစ္ဆေဝိဉာဉ်ကျောက်တုံးအနည်းငယ် တောင်းရန် သတ္တိကို မွေးထုတ်ခဲ့သည်။

“သူမ ရရှိခဲ့တာက ငြင်းပယ်ခြင်းပဲ”

ဒီနေ့အထိ သင်းလန်ယန်းသည် သင်းကျန်ကွမ်း ပြောခဲ့တဲ့ စကားကို ဘယ်တော့မှ မမေ့ခဲ့ဘူး။

“အာယင်း၊ ဒီတစ္ဆေဝိဉာဉ်ကျောက်တုံးတွေက မင်းရဲ့ အစ်မအတွက်ပဲ”

“နှစ်အနည်းငယ်အတွင်းမှာ ငါ မင်းအတွက် ပြီးပြည့်စုံတဲ့ ခင်ပွန်းကို ရှာပေးမယ်၊ ပြီးရင် မင်းဘဝက ပြည့်စုံသွားလိမ့်မယ်”

“တစ္ဆေကျင့်ကြံသူတွေအတွက် အရေးအကြီးဆုံးက ကိုယ့်ကိုယ်ကို သိဖို့ပဲ။ မင်းမှာ ပါရမီမရှိဘဲ ကျင့်ကြံဖို့ အိပ်မက်မက်နေသေးရင် ဒါဟာ ရူးသွပ်မှုသက်သက်ပဲ၊ နားမလည်ဘူးလား?”

ထိုနေ့တွင် သင်းလန်ယန်းသည် ချူယန်မြို့မှ ထွက်ပြေးခဲ့ပြီး အချိန်အတော်ကြာအောင် ငိုကြွေးခဲ့သည်။

“ဟုတ်တယ်၊ သူမရဲ့ ဘဝက ဒီလောက် သတိကြီးနေရတယ်”

“ဝမ်းနည်းမှုအတွက်တောင် ထွက်ပြေးဖို့ လိုအပ်တယ်”

“လူတွေ မြင်မှာကို ကြောက်တယ်”

ဒီနေ့ကဲ့သို့သော ဆူပူကြိမ်းမောင်းမှုကြောင့်သာ သင်းလန်ယန်း၏ မုန်းတီးမှုသည် အမြင့်ဆုံးအဆင့်သို့ ရောက်ရှိခဲ့သည်။

၄၆၃ ဆက်ရန်