မင်းက ငါ့ကို နောက်ပြောင်ဖို့ ထိုက်တန်လား?

သင်းဝမ်အမ်း ချန်ထားခဲ့တဲ့ စာကို ရန်ကျင်းကျင်း ဖတ်ပြီးနောက် တစ်ကိုယ်လုံးမလှုပ်ရှားနိုင်တော့ပဲ အချိန်တွေ အကြာကြီး ငေးမှိုင်နေခဲ့ပါတယ်။ စာထဲမှာ ရေးထားသလိုပါပဲ၊ သူမက တကယ်ပဲ ယဲ့ယွီ ကို ချစ်မိသွားခဲ့ပါတယ်။ ချိုယန်မြို့မှာ ရှိနေခဲ့တဲ့ ဒီတစ်နှစ်တာကာလဟာ ရန်ကျင်းကျင်း အတွက် အပျော်ဆုံးအချိန်တွေပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ သူမက ယဲ့ယွီ နဲ့အတူ အချိန်ဖြုန်းရတာကို တကယ်ပဲ ပျော်ရွှင်ခဲ့ပါတယ်။ သူတို့ အတူရှိတဲ့အခါတိုင်းမှာ သူမက သူ့ရဲ့ စိုးရိမ်ပူပန်မှုတွေ အားလုံးကို မေ့ပစ်နိုင်ခဲ့ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ယဲ့ယွီ ဟာ သင်းဝမ်အမ်း ရဲ့ တာအိုလက်တွဲဖော် ဖြစ်တယ်၊ သူတို့နှစ်ယောက်ဟာ အရမ်းကို ကောင်းမွန်တဲ့ ဆက်ဆံရေး ရှိတယ်ဆိုတာကို ရန်ကျင်းကျင်း က ကောင်းကောင်းသိပါတယ်။ ဒါကြောင့် သူမက သူ့ရဲ့ အချစ်ကို သူ့နှလုံးသားရဲ့ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာမှာ အမြဲတမ်း ဖုံးကွယ်ထားခဲ့ပါတယ်။ ဒီအရာကို ဘယ်သူ့ကိုမှ တစ်ခါမှ မပြောခဲ့ပါဘူး။

ဒါပေမဲ့ သင်းဝမ်အမ်း က ဒီအရာကို တကယ်ပဲ ထိုးထွင်းသိမြင်လိမ့်မယ်လို့ ရန်ကျင်းကျင်း လုံးဝ မမျှော်လင့်ခဲ့ပါဘူး။ ချစ်ခြင်းမေတ္တာကို တစ်စုံတစ်ယောက်ရဲ့ မျက်လုံးတွေထဲမှာ ဖုံးကွယ်ထားလို့ တကယ်ပဲ မရနိုင်ဘူးလား? ရန်ကျင်းကျင်း က သတိမထားမိဘဲ သူ့လက်ပေါ်က သိုလှောင်လက်စွပ်ကို လှည့်နေခဲ့ပါတယ်။ ယဲ့ယွီ ပေးပို့တဲ့ လက်ဆောင်က အဲဒီနေရာမှာ ရှိနေတုန်းပါပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ချိုယန်မြို့ကတော့ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပါပြီ။ "မင်းတို့အားလုံး ထွက်သွားခဲ့တယ်၊ ငါတစ်ယောက်ပဲ ကျန်ခဲ့တယ်။ ငါ အရမ်း အထီးကျန်သလို ခံစားရတယ်" လို့ သူမ တွေးလိုက်ပါတယ်။ ရန်ကျင်းကျင်း က ပျက်စီးနေတဲ့ အဆောက်အအုံတွေထဲမှာ ထိုင်နေပြီး သူ့ရဲ့ ဒူးတွေကို ပွေ့ဖက်ပြီး ဘောလုံးတစ်လုံးလို ကွေးနေခဲ့ပါတယ်။ "ဒီလိုမှပဲ ငါ ပိုကောင်းလာနိုင်မယ်လို့ ထင်ပါတယ်"။

နှစ်တစ်ထောင်ကြာပြီးနောက် ရန်ကျင်းကျင်း ဟာ တစ္ဆေဘုရင် နယ်ပယ် ရဲ့ နောက်ဆုံးအဆင့်ကို ရောက်ရှိခဲ့ပါတယ်။ ပြီးတော့ အောက်ကမ္ဘာရဲ့ တလောကလုံး အစွန်ဖြားထောင့်တိုင်းကို ခရီးသွားခဲ့ပါတယ်။ ယဲ့ယွီ ရဲ့ နေရာကိုတော့ ဘယ်သူမှ မသိခဲ့ပါဘူး။ သူမက လုံးဝ လက်လျှော့လိုက်ပါပြီ။ ဒီနှစ်တွေအတွင်း သင်းဝမ်အမ်း ရဲ့ စာသာ မရှိခဲ့ရင် သူမဟာ ဒါကို ဘယ်လိုမှ လုပ်နိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။ အဲဒီလို အလွန်အမင်း အထီးကျန်မှုမျိုးက လူတွေကို အရူးဖြစ်စေဖို့ လုံလောက်ပါတယ်။ ခံစားနေရတာတွေကို ရပ်တန့်ဖို့ ရန်ကျင်းကျင်း ဟာ ယဲ့ယွီ နဲ့ ပထမဆုံး တွေ့ခဲ့တဲ့နေရာကို ပြန်လာခဲ့ပါတယ်။ နောက်ဆုံးအချိန်မှာ သူ့ရဲ့ တစ္ဆေစွမ်းအင်အားလုံးကို ဖောက်ခွဲကာ လွင့်စင်ပစ်လိုက်ပါတယ်။ သတိမထားမိဘဲ သူ့လက်ပေါ်က သိုလှောင်လက်စွပ်ကို ထပ်ပြီး လှည့်လိုက်ပြန်ပါတယ်။ "ယဲ့ယွီ၊ နောက်ဘဝဆိုတာ ရှိခဲ့ရင် မင်းနဲ့ ပိုပြီး စောစောတွေ့နိုင်မယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်" "သင်းဝမ်အမ်း ထက် စောပြီးတော့ပေါ့" "အဲဒီအချစ်ကို ငါ ထပ်ပြီး မဖုံးကွယ်ချင်တော့ဘူး!"

ရန်ကျင်းကျင်း က သူ့မျက်လုံးတွေကို ဖြည်းဖြည်းချင်း မှိတ်လိုက်ပြီး အမှောင်ထုက ကျရောက်လာခဲ့ပါတယ်။ သူ့ပတ်ဝန်းကျင်က အရာအားလုံးဟာ ချက်ချင်း ကွဲကြေသွားခဲ့ပါတယ်။

အောက်ကမ္ဘာမှာ နွေဦးတောင် မှာ ရန်ကျင်းကျင်း က သူ့မျက်လုံးတွေကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖွင့်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်က မြင်ကွင်းကို တွေဝေစွာ ကြည့်လိုက်ပါတယ်။ "ဒါ၊ ဒါက နွေဦးတောင်တော် ပဲ" လို့ သူမ တွေးလိုက်ပါတယ်။ "တစ္ဆေစွမ်းအင်တွေ ပြန်လည်အသက်ဝင်ပြီးနောက် ငါ နိုးလာခဲ့တဲ့နေရာ" သူမက အခု တစ္ဆေစွမ်းအင်တွေက အရင်ကလို တိုးလာတဲ့ ခံစားချက်မရှိဘဲ အရမ်းကို ပါးနေသေးတယ်ဆိုတာကို သတိထားမိခဲ့ပါတယ်။ "ငါ စောစော နိုးလာခဲ့တာလား? မဟုတ်ဘူး၊ ဘာလို့ ကြိုပြောတာလဲ?" "ပြီးတော့ အရင်က ဘာဖြစ်သွားတာလဲ? ဒါက အိပ်မက်သက်သက်ပဲလား? ယဲ့ယွီ နဲ့ သင်းဝမ်အမ်း နှစ်ယောက်စလုံး စိတ်ကူးထဲကလား?"

ရန်ကျင်းကျင်း က သူ့ရဲ့ မျက်နှာကို သူ့လက်တွေနဲ့ ကိုင်ထားပြီး သူ့ကိုယ်သူ မရယ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပါဘူး။ "ငါ ရူးနေတာ ဖြစ်ရမယ်" "ငါ တကယ်ပဲ ဒီလို အိပ်မက်မျိုး မက်ခဲ့တယ်" "ပြီးတော့ အမျိုးသားတစ္ဆေတစ်ယောက်ကို ဒီလောက်တောင် အရူးအမူး ချစ်မိသွားခဲ့တယ်" "နောက်ဆုံးမှာတော့ သူ့နှလုံးသားထဲက အထီးကျန်မှုကို မခံနိုင်တော့ဘဲ ကိုယ့်ကိုယ်ကို သတ်သေဖို့ ရွေးချယ်ခဲ့တယ်" "ဒါက အရမ်းကို အိပ်မက်ဆန်တာပဲ"။

ခဏအကြာမှာ ရန်ကျင်းကျင်း ဟာ နွေဦးတောင်တော် မှ ထွက်ခွာပြီး လူကျိုး ကို သတ်ဖို့ နည်းလမ်းတစ်ခုကို ဆက်ရှာဖို့ စီစဉ်ခဲ့ပါတယ်။ သွေးကြွေးကို လက်စားချေရမယ်! ရန်ကျင်းကျင်း က သတိမထားမိဘဲ သူ့လက်ပေါ်က သိုလှောင်လက်စွပ်ကို လှည့်နေခဲ့ပါတယ်။ အေးစက်တဲ့ အထိအတွေ့က သူ့ကို ခဏတာ နေရာမှာတင် ရပ်တန့်သွားစေခဲ့ပါတယ်။ သူမက မယုံနိုင်စွာ ငုံ့ကြည့်လိုက်ပါတယ်။ သူ့ရဲ့ ဘယ်ဘက်လက်မှာ သိုလှောင်လက်စွပ်နှစ်ခုပဲ ရှိပါတယ်။ သူ့ရဲ့ လက်သန်းလေးပေါ်မှာ ရှိနေတာက သူ့ရဲ့ မူရင်း သိုလှောင်လက်စွပ်ပါ။ နောက်တစ်ခုက လက်သူကြွယ်ပေါ်မှာ ရှိပါတယ်။ မျက်နှာပြင်ပေါ်က ထူးခြားတဲ့ ပုံစံက အိပ်မက်ထဲက အမှတ်တရတွေ အားလုံးကို ပြန်ပေါ်လာစေခဲ့ပါတယ်။ "ဒါက အိပ်မက်ထဲမှာ ယဲ့ယွီ က ငါ့ကို ပေးခဲ့တဲ့ သိုလှောင်လက်စွပ် မဟုတ်ဘူးလား?" အတွင်းမှာ သိမ်းဆည်းထားတဲ့ အရာအားလုံးက လုံးဝ အတူတူပဲ၊ ဘာမှ ကွာခြားမှု မရှိပါဘူး။ အရင်က အိပ်မက်သက်သက်ပဲဆိုရင် ဒီသိုလှောင်လက်စွပ်ကို ဘယ်လို ရှင်းပြမှာလဲ?

ရန်ကျင်းကျင်း အံ့သြနေတုန်းမှာပဲ သူ့ရဲ့ မျက်လုံးထောင့်ကနေ သူ့ဘေးမှာရှိနေတဲ့ အဆိပ်တသောင်းကျောက်စိမ်းရိုးအလံ ကို မြင်လိုက်ရပါတယ်။ သူမက ဒီအရာကို ချိုယန်မြို့မှာ ရှိနေတုန်းက ယဲ့ယွီ ကို ပေးခဲ့တာပါ။ "ဒါက ဘယ်လိုလုပ် ဒီနေရာမှာ ရောက်နေရတာလဲ?" ဒီအရာနှစ်ခု ပေါ်ထွက်လာတာကြောင့် ရန်ကျင်းကျင်း ရဲ့ မျက်နှာက အကြီးအကျယ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပါတယ်။ ဒါက ရိုးရိုးရှင်းရှင်း အိပ်မက်တစ်ခု လုံးဝ မဟုတ်ပါဘူး၊ ဒါကို အတည်ပြုဖို့လည်း လွယ်ပါတယ်။ သူမက တခြားနေရာတစ်ခုကို သွားလည်ဖို့ စီစဉ်နေခဲ့ပါတယ်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ ချိုယန်မြို့ထဲမှာ သင်းဝမ်အမ်း ဟာ အချိန်စောပီး နည်းနည်းကြာအောင် နိုးနေခဲ့ပါတယ်။ သူမက ကိုယ့်ကိုယ်ကို ပြန်လည်မွေးဖွားလာတယ်လို့ သတိမထားမိဘဲ ယုံကြည်နေခဲ့ပါတယ်။ ဒါကြောင့် သူဟာ ယဲ့ယွီ ရဲ့ နေရာကို အပြင်းအထန် ရှာဖွေဖို့ စတင်ခဲ့ပါတယ်။ သင်း မိသားစုမှာ သူ မရှိဘူးဆိုတာ သိလိုက်ရတဲ့အခါ သူက တစ္ဆေဖမ်းသမား ယဲ့ချွမ်(အိပ်မက်ထဲကယဲ့ယွီအဖေ) ရဲ့ အိမ်ကို ပြေးသွားခဲ့ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ ရရှိတဲ့ အဖြေက ယဲ့ချွမ် မှာ သား မရှိဘူးဆိုတာပါပဲ။ ဒါက သင်းဝမ်အမ်း ကို အရမ်းကို ရှုပ်ထွေးသွားစေခဲ့ပါတယ်။ "အချိန်လိုင်းမှာ ပြဿနာရှိနေတာလား?" လို့ သူမ တွေးလိုက်ပါတယ်။ "ဟုတ်တယ်" "မနက်ဖြန်က ငါ့ရဲ့ မွေးနေ့ပဲ၊ သင်း မိသားစုတစ်ခုလုံးက အဲဒါအတွက် ပြင်ဆင်ဖို့ အပြင်းအထန် လုပ်နေကြတယ်" ဒီလို တွက်ချက်ကြည့်ရင် ယဲ့ယွီ ဟာ ရှစ်နှစ်သားအရွယ် ဖြစ်သင့်ပါတယ်။ "ဒါပေမဲ့ ဘာတွေ တကယ်ပဲ မှားယွင်းသွားတာလဲ? ယဲ့ယွီ က ပြန်လည်မွေးဖွားမလာသေးတာလား? ဒီဘဝမှာ ငါတစ်ယောက်တည်း ပြန်အသက်ရှင်လာတာလား? ဒီလို ရှင်သန်နေရတာ ဘာအဓိပ္ပာယ်ရှိမှာလဲ?"

သင်းဝမ်အမ်း ဟာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာနဲ့ သင်း မိသားစုကို ပြန်လာခဲ့ပါတယ်။ စင်္ကြံထဲကို လျှောက်လာတဲ့အခါ သူ့ဘေးက သင်းလန်ယန်းကို သတိမထားမိဘဲ တိုက်မိခဲ့ပါတယ်။ ဒီအချိန်မှာ သင်းဝမ်အမ်း ဟာ ဘေးဒုက္ခကူးဖြတ်ခြင်းနယ်ပယ် ရဲ့ အလယ်အဆင့်ကို ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ပါတယ်။ သင်းလန်ယန်းကတော့ တစ္ဆေဝါးမျိုခြင်းနည်းစနစ် ကို စတင်ကျင့်ကြံနေပေမဲ့ နတ်ခန္ဓာတည်(ဝိဉာဉ်သန္ဓေတည်) အဆင့်မှာပဲ ရှိပါသေးတယ်။ တစ္ဆေနှစ်ကောင်ကြားက စွမ်းအား ကွာခြားချက်က မိုးနဲ့မြေလို ကြီးမားလှပါတယ်။ သင်းလန်ယန်းလွင့်ထွက်လုနီးပါးဖြစ်သွားကာ လဲကျသွားခဲ့ပါတယ်။ တည်ငြိမ်အောင် မနည်းရပ်ပြီးနောက် သူက သူ့ပခုံးတွေကို ကိုင်ထားပြီး "အစ်မ၊ မင်း တကယ်ပဲ ငါ့ကို မကြိုက်ဘူးဆိုရင်တောင် ဒီလိုမျိုးလုပ်စရာမလိုပါဘူး" လို့ စိတ်ဆိုးစွာ ပြောလိုက်ပါတယ်။ "ဘာလို့ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ရန်ညှိုးထားပီး ပစ်မှတ်ထားဖို့ လိုတာလဲ?" "ဒါက ငါ့ရဲ့ တစ္ဆေဝိဉာဉ်ကို ပျက်စီးလုနီးပါး ကွဲအက်သွားစေတယ်"။

သင်းဝမ်အမ်း က ရပ်လိုက်ပြီး သင်းလန်ယန်းကို အေးစက်တဲ့ မျက်လုံးတွေနဲ့ ကြည့်လိုက်ပါတယ်။ နောက်ပိုင်းမှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းတဲ့ ဖိအားတစ်ခုကို ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရပါတယ်။ သင်းလန်ယန်းရဲ့ နှလုံးသားထဲမှာ သင်းဝမ်အမ်း ဟာ အမြဲတမ်း အရမ်းကို ကြင်နာပြီး စိတ်ရှိတဲ့သူတစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့ပါတယ်။ မူလက သူမဟာ သင်းဝမ်အမ်း ကို အပြစ်ရှိသလို ခံစားရစေဖို့ စကားလုံးတွေကို အသုံးပြုပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖြည့်တင်းဖို့ ရှားပါးတဲ့ ရတနာအချို့ကို ရယူဖို့ စီစဉ်ခဲ့ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီနေ့တော့ သင်းဝမ်အမ်း ဟာ မတူညီတဲ့သူတစ်ယောက်လို ဖြစ်နေခဲ့ပါတယ်။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကနေ တိကျတဲ့ပုံစံရှိတဲ့ လူသတ်ချင်စိတ်တွေတောင် ထွက်ပေါ်နေခဲ့ပါတယ်။ ဒါက တကယ်ကို ကြက်သီးထစေပါတယ်.

သင်းလန်ယန်းက သင်းဝမ်အမ်း ရဲ့ အခြေအနေက တစ်ခုခု မှားနေတယ်ဆိုတာကို သတိထားမိခဲ့ပါတယ်။ သူမက ချက်ချင်း နည်းနည်းလေး ခါးညွတ်ပြီး "အစ်မ၊ ကျွန်မကို အဲဒီလို မကြည့်ပါနဲ့။ ကျွန်မ၊ ကျွန်မ နောက်ပြောင်ရုံပါ၊ အလေးအနက် မထားပါနဲ့" လို့ ပြောလိုက်ပါတယ်။

သင်းဝမ်အမ်း က ပုံမပျက်သေးတဲ့ သင်း မိသားစုကို ကြည့်ပြီး သူ့ရှေ့က သင်းလန်ယန်းကို ကြည့်လိုက်ပါတယ်။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်က အဖြူရောင် ပိုးသားစကပ်က မျက်စိနဲ့ မြင်နိုင်တဲ့အမြန်နှုန်းနဲ့ အနီရောင် ပြောင်းသွားခဲ့ပါတယ်။ နောက်ဆုံးမှာတော့ အနီရောင်ဝတ်စုံ ဖြစ်သွားခဲ့ပါတယ်။ လူတစ်ကိုယ်လုံးရဲ့ လူသတ်ချင်စိတ်ကလည်း ပိုပြီး ခိုင်မာလာခဲ့ပါတယ်။ ဒီအရာကို မြင်တော့ သင်းလန်ယန်းလည်း တစ်ခုခု မှားနေပြီဆိုတာကို သိလိုက်ပြီး အနည်းငယ် နောက်ပြန်ဆုတ်မိခဲ့ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အရမ်းနောက်ကျသွားခဲ့ပါပြီ။

သင်းဝမ်အမ်း တွေးလိုက်တာနဲ့ မမြင်ရတဲ့ တစ္ဆေလက်သည်းတစ်ခုက သင်းလန်ယန်းရဲ့ လည်ပင်းကို ဆွဲကိုင်ပြီး အပေါ်ကို မြှောက်လိုက်ပါတယ်။ "မင်းက ဘယ်သူလဲလို့ ထင်နေတာလဲ? မင်းက ဆိုးယုတ်တဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ရှိတဲ့ မယားငယ်ရဲ့ သမီးတစ်ယောက်ပဲ၊ ငါ့ကို နောက်ပြောင်ဖို့ မင်းက ထိုက်တန်တယ်လို့ ထင်နေတာလား?" "မင်းကို သတ်ရဲတယ်လို့ တကယ်ပဲ မထင်တာလား?"

တစ္ဆေလက်သည်းတွေက ဆက်ပြီး တင်းကျပ်လာတာနဲ့အမျှ သင်းလန်ယန်းရဲ့ တစ္ဆေခန္ဓာကိုယ်က ကွဲအက်တော့မလို ဖြစ်လာခဲ့ပါတယ်။ သူမက အလျင်အမြန် ခွင့်လွှတ်ဖို့ တောင်းပန်လိုက်ပါတယ်။ "အစ်မ၊ ကျွန်မကို မသတ်ပါနဲ့၊ ကျေးဇူးပြုပြီး မသတ်ပါနဲ့။ ကျွန်မက မယားငယ်ရဲ့ သမီးတစ်ယောက်ဖြစ်ပေမဲ့ နောက်ပြောင်ရုံနဲ့ပဲ သတ်လို့မရပါဘူး။ ဒါက ကိုယ်ကျင့်တရားအရရော၊ ယုတ္တိဗေဒအရပါ လက်ခံနိုင်စရာ မရှိဘူး"။

သင်းဝမ်အမ်း က "ဒါဆို မင်း အားလုံးကို သိပြီး သေရအောင်" လို့ ပြောလိုက်ပါတယ်။ " တစ္ဆေဝါးမျိုခြင်းနည်းစနစ် နဲ့ ပန်းမြှုပ်နှံတစ္ဆေစံအိမ် ဆိုတာကိုမင်းကြားဖူးလား......ငါ မင်းကို သတ်လိုက်မှသာ သင်း မိသားစုက အမှန်တကယ် ငြိမ်းချမ်းနိုင်လိမ့်မယ်"။

ဒီစကားကို ကြားတော့ သင်းလန်ယန်းရဲ့ မျက်လုံးတွေ ချက်ချင်း ပြူးကျယ်သွားခဲ့ပါတယ်။ "ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ?" "သင်းဝမ်အမ်း က သူမဟာ ပန်းမြှုပ်နှံတစ္ဆေစံအိမ် နဲ့ ပတ်သက်နေတယ်ဆိုတာကို ဘယ်လို သိတာလဲ? ပြီးတော့ တစ္ဆေဝါးမျိုခြင်းနည်းစနစ် ရဲ့ တည်ရှိမှုကိုလည်း သူမ ဘယ်လို သိတာလဲ? သူမက ဒီတစ္ဆေမှော်စာအုပ်အကြောင်းကို ဘယ်သူ့ကိုမှ တစ်ခါမှ မပြောခဲ့ဘူး။"

၄၇၆ ဆက်ရန်