အသက်ဘားတန်း တစ်ခု ပြသနေသည်

အခန်း ၃၂၄: အသက်ဘားတန်း တစ်ခု ပြသနေသည်

ဗစ်တိုးရီးယား၏ တည်ဆောက်ရေး အရှိန်အဟုန်မှာ လျင်မြန်ပြီး လန်ဆလော့၏ မျှော်လင့်ချက်များကိုပင် ကျော်လွန် သွားခဲ့သည်။

သူ ထောင်ပေါင်း များစွာသော လူသားများ၊ ဖယ်ရီများနှင့် အက်လ်ဖ်များသည် ရူးကြောင်ကြောင် အကောင်များ ဖြစ်သည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။ သူတို့သည် လျင်မြန်သော အရှိန်အဟုန်ဖြင့် သစ်ပင်များ ခုတ်လှဲခြင်း၊ နေရာလွတ်များ ရှင်းလင်းခြင်း၊ သစ်သားများ သယ်ယူပို့ဆောင်ခြင်းနှင့် အဆောက်အအုံ အခြေခံ အုတ်မြစ်များ တည်ဆောက်ခြင်း တို့ကို စတင်ခဲ့ကြသည်။

တစ်စုံတစ်ယောက်က အဆောက်အအုံ ပုံစံ အချို့ကို သစ်သားပျဉ်ပြား တစ်ခုပေါ်တွင် လမ်းညွှန်အဖြစ် ရေးဆွဲခဲ့သည်။ အဆောက်အအုံများအပြင် သူတို့သည် မတူညီသော ဧရိယာများ အတွက် စီမံကိန်းများ စတင် ရေးဆွဲခဲ့ကြသည်။ ပထမဆုံး တည်ဆောက်မည့် ဧရိယာမှာ လူနေဧရိယာ ဖြစ်သည်။

လူနေဧရိယာများ အပြင် သစ်လုံးများကို ပတ်ပတ်လည် တံတိုင်း တစ်ခု ပြုလုပ်ရန် အသုံးပြုခဲ့ကြသည်။

နှစ်ရက်သာ ကြာမြင့်သေးသည်။

လန်ဆလော့သည် တုန်လှုပ်သွားခဲ့သည်။ သူ ဤသက်ရှိ သတ္တဝါများ၏ လုပ်ရပ်များကို စဉ်းစားမိသည့်အခါ အကန့်အသတ် မရှိသော ဖြစ်နိုင်ခြေများကို တွေ့မြင်ခဲ့ရသည်။

သူ မြေပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်ကာ အစာစားနေသော ပင်ပန်းနွမ်းနယ် နေသည့် လူသားတစ်ဦး၏ နောက်ကျော မြင်ကွင်းကို စောင့်ကြည့် နေခဲ့သည်။

လန်ဆလော့သည် သူတို့နှင့် စကားစမြည် ပြောဆိုရန်နှင့် သူတို့ကို ဤမျှ ကြိုးစား လုပ်ဆောင်စေသည့် အကြောင်းရင်းကို မေးမြန်းရန် သူတို့ ထံသို့ လျှောက်သွားခဲ့သည်။ သူတို့၏ မိသားစုများမှာ ဤမျှ ဆင်းရဲကြသလော။

လန်ဆလော့သည် အသားမာမာ ပေါင်မုန့် တစ်လုံးကို ကိုက်စားပြီး မျက်ရည်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော ခေါင်းပုံဖြတ်ခံ အလုပ်သမားတစ်ဦးကို မြင်ရလိမ့်မည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။ သူ သစ်ကိုင်း တစ်ချောင်းဖြင့် သူ၏ သမီးငယ်လေး၏ ပုံကို ရေးဆွဲနေမည်ဟုလည်း သူထင်ခဲ့သည်။

လန်ဆလော့သည် ဤသို့သော မြင်ကွင်းများကို အကြိမ်များစွာ ကြုံတွေ့ခဲ့ဖူးသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ဘဝမှာ ခက်ခဲပြီး အထူးသဖြင့် ဆင်းရဲသော အလုပ်သမားများသည် ခက်ခဲသော ဘဝများကို ဖြတ်သန်းကြရသည်။

လန်ဆလော့ လျှောက်သွားသည့်အခါ သူသည် မြေပြင်မှ ရွှံ့စေးများကို ပါးစပ်ထဲသို့ ထည့်ကာ အေးချမ်းစွာ ပြုံးနေသော လူသားကို တွေ့လိုက် ရသည်။

"နေဦး။ မင်း ဘာလုပ်နေတာလဲဟ။ မျှော်လင့်ချက် မစွန့်လွှတ်လိုက်နဲ့။"

လန်ဆလော့သည် မိမိကိုယ်ကို သတ်သေရန် ရွှံ့စေးများ မျိုချနေသည်ဟု သူ ယူဆသော လူသားကို တားဆီးလိုက်သည်။ မည်သို့သော ပင်ပန်းခက်ခဲသော အလုပ်နှင့် ကြီးမားသော ဖိအားများက ဤသို့သော လူသားတစ်ဦးအား သူ၏ အသက်ကို စွန့်လွှတ်စေနိုင် မည်နည်း။ လန်ဆလော့ ဘာသာရေးမှ ထုတ်ပယ်ခံထား ရသော်လည်း သူ သူ၏ ယုံကြည်မှုကိုမူ မစွန့်လွှတ်ခဲ့ပေ။ မိမိကိုယ်ကို သတ်သေသော လူသားများသည် ကောင်းကင်ဘုံသို့ တက်လှမ်းနိုင်ခြင်း ရှိမည် မဟုတ်ပေ။

"ကျွန်တော် အစာစားနေတာပါဗျာ..." လူသားသည် အံ့အားသင့်သွားခဲ့သည်။ တားသည့်သူမှာ လန်ဆလော့ ဖြစ်ကြောင်း သိရှိသွားသည့်အခါ သူ မယုံနိုင်လောက်အောင် ပျော်ရွှင်သွားခဲ့သည်။ လန်ဆလော့သည် ဤမျှ ပျော်ရွှင်သော သတ္တဝါတစ်ဦးကို တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးခဲ့ပေ။

"ထူးဆန်းသော ကြုံတွေ့မှု မစ်ရှင်။ ကျွန်တော် ဒဏ္ဍာရီလာ ထူးဆန်းသော ကြုံတွေ့မှု မစ်ရှင်ကို ကြုံတွေ့ခဲ့ရပြီ။" လူသားက ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ရာ ဂိမ်းမာများသည် သူ့ ပတ်လည်တွင် စုရုံး လာကြသည်။

တောအုပ်ထဲမှ တောက်ပသော မျက်လုံးများဖြင့် ပုံရိပ်များသည် သူ့ထံသို့ ချဉ်းကပ် လာကြသည်။ များပြားလှသော လူသားများ၊ ဖယ်ရီများနှင့် အက်လ်ဖ်များသည် သူတို့၏ အိပ်မက်ပန်းတိုင်ကို ရှာဖွေ တွေ့ရှိခဲ့သည့် အလား ကြည့်နေကြသည်။ အမှောင်ထဲတွင် သူ သူတို့၏ စကားဝိုင်းကို ကြားဖြတ် ကြားလိုက် ရသည်။

"သူ့ ကံက အရမ်း ကောင်းတယ်ရော။ ဝန်ဆောင်မှု စတင် ပြီးပြီးချင်း သူက ထူးဆန်းသော ကြုံတွေ့မှု မစ်ရှင်ကို ကြုံတွေ့ခဲ့ရတယ်။"

"ငါကျ ဘာလို့ ထူးဆန်းသော ကြုံတွေ့မှု မစ်ရှင်ကို မကြုံတွေ့ခဲ့ရတာလဲ။ ငါလည်း တစ်ခုလောက် လိုချင်တယ်။"

"ရွှံ့စေး ရောင်းတယ်၊ ရွှံ့စေး ရောင်းတယ်ဟေ့။ အရည်အသွေးက နူးညံ့ပြီး အရသာရှိတယ်၊ လတ်ဆတ်တဲ့ ပစ္စည်းတွေပဲ။"

"ရွှံ့စေးရောင်းတဲ့ သူက လူလိမ်ပဲ။ သူ မြေပြင်က ရွှံ့စေးတွေကို ကောက်ယူပြီး ရောင်းနေတာ။"

"ဘယ်သူ ကြေးဒင်္ဂါးတွေ ရောင်းနေတာလဲ။ ငါ ဈေးကောင်းပေးပြီး စုဆောင်းနေတယ်။ ဗစ်တိုးရီးယားရဲ့ ပထမဆုံး အစည်းအရုံး၊ လူဆိုးလေး ယောဂအသင်း မှတ်ပုံတင်ပြီးပြီ။ မြန်မြန် လာပြီး မှတ်ပုံတင်ကြတော့။"

"သုံးရက်ပဲ ရှိသေးတယ်၊ ငါတို့မှာ အစည်းအရုံး တစ်ခု ရှိနေပြီလား။ ချမ်းသာတဲ့ ဂိမ်းမာတွေက ကြောက်စရာ ကောင်းလိုက်တာ။"

"ငါတို့မှာ မင်း ထင်ထားတာထက် ပိုပြီး ချမ်းသာတဲ့ ဂိမ်းမာတွေ ရှိတယ်။"

လန်ဆလော့သည် ဘေးဘယ်ညာ ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုသတ္တဝါများ၏ တောက်ပသော စူးစိုက် ကြည့်ရှုမှုများကြောင့် သူ၏ ကျောရိုးထဲမှ ချမ်းစိမ့်သွားသည်ကို ခံစားလိုက် ရသည်။

သူတို့၏ အဝတ်အစားများမှာ စုတ်ပြတ်နေပြီး နှစ်ရက်ဆက်တိုက် အလုပ် လုပ်ပြီးနောက် သူတို့၏ လက်များမှာ ဆိုးရွားစွာ ထိခိုက်နာကျင် နေခဲ့သည်။ သူတို့ နှစ်ရက်ကြာ ရေမချိုးခဲ့သောကြောင့် ညစ်ပတ် နေခဲ့ကြသည်။ အနီးအနားတွင် မြစ်တစ်စင်းနှင့် ရေကန် တစ်ခု ရှိနေသော်လည်း သူတို့ ရေချိုးသည့် အကျင့် မရှိခဲ့ကြပေ။

သို့မဟုတ် သူတို့ ရေချိုးရန် အချိန်မရှိလောက်အောင် အလုပ်များနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။

သူတို့၏ ဘဝများ ခက်ခဲ ကြမ်းတမ်းသည်မှာ နားလည်နိုင်သော်လည်း ထိုသတ္တဝါများသည် ပုရွက်ဆိတ်များ သူတို့၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် တွားသွားနေစဉ်မှာပင် မြေပြင်ပေါ်တွင် အိပ်စက် နေကြသည်။ သူတို့ ပိုမြင့်သော သစ်ပင်တစ်ပင်ကို မရှာနိုင်ခဲ့ကြဘူးလား။

စဉ်းစား တွေးတောရန် အချိန် မဟုတ်ခဲ့ပေ။ ထိုသတ္တဝါများ ပိုမို နီးကပ်လာကြပြီး လန်ဆလော့ စိတ်လှုပ်ရှားလာကာ သူ၏ ဓားလက်ကိုင်ကို အလိုအလျောက် ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

"မင်းတို့ ဘာလုပ်နေကြတာလဲ။"

စူးရှသေးငယ်သော(အသံသေးသေးစူးစူး)အသံ တစ်ခု ကြားလိုက်ရပြီး လန်ဆလော့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ ၎င်းမှာ မြို့စားကတော် လီလိုနောက်သို့ လိုက်ပါလာသော ဟမ်းစတား သုံးကောင် ဖြစ်သည်။

ဟမ်းစတား ဝတုတ် တစ်ကောင်သည် လန်ဆလော့ထံသို့ ပြေးဝင်လာပြီး "သူတို့နဲ့ အလကား စကားပြောမနေနဲ့။ မြို့စားကတော်က မင်းကို ရှာနေတယ်၊ ငါ့ နောက်လိုက်ခဲ့။"ဟု အော်ဟစ် လိုက်သည်။

လန်ဆလော့သည် သက်ပြင်း ချလိုက်ပြီး သူ၏ ဓားလက်ကိုင်ကို လွှတ်ချကာ ဟမ်းစတားများ နောက်သို့ လိုက်ပါသွားခဲ့သည်။

ပတ်ဝန်းကျင်မှ သတ္တဝါများ လမ်းဖယ် ပေးလိုက်ကြသော်လည်း သူတို့ ဆက်လက်၍ စကားစမြည် ပြောဆို နေကြသည်။

"အာ၊ ငါက ထူးဆန်းသော ကြုံတွေ့မှု မစ်ရှင်လို့ ထင်ခဲ့တာ၊ ဒါပေမဲ့ ဒါက ဇာတ်လမ်းပိုင်း တစ်ခု သက်သက်ပဲ။"

"ဇာတ်လမ်းပိုင်း တစ်ခုကလည်း တော်တော် ကောင်းပါတယ်။ ငါတို့ အုတ်ခဲတွေ သယ်၊ အိမ်တွေ ဆောက်၊ နေရာတွေ ရှင်းလင်းနေခဲ့ကြတာ။ ဖျော်ဖြေရေး တစ်ခုခု မရှိရင် ငါတို့ ငြီးငွေ့လာမှာ မဟုတ်ဘူးလား။"

"ဘာလို့ မြေပေါ်လောကမှာ မွန်းစတားတွေ တိုက်ခိုက်ဖို့ မြေပုံတွေ မရှိရတာလဲ။ ငါ ဗစ်တိုးရီးယားမြို့ အတွက် တိုက်ခိုက်ပြီး စတေးချင်တယ်။"

"ငါက ကမ္ဘာကြီးကို ကယ်တင်ချင်ရုံ သက်သက်ပဲ။"

လန်ဆလော့သည် သူတို့၏ ထူးဆန်းသော စကားဝိုင်းများကို ကျင့်သားရလာခဲ့သည်။ သို့သော် သူ စိုးရိမ်နေခဲ့သည်။ ရူးသွပ်မှုက ကူးစက်နိုင်သလား။

ဟမ်းစတားများသည် လန်ဆလော့ကို လီလို မှော်အစွမ်းဖြင့် ဖန်တီးထားသော ရဲတိုက်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့၏။ ထိုနေရာမှာ ဂိမ်းမာများ ချဉ်းကပ်နိုင်ခြင်း မရှိသော နေရာလည်း ဖြစ်သည်။

"မင်း သူတို့ကို ခုတ်ပိုင်းပစ်မလို့လား။" ဒုတိယ‌ဘော့စ် ဟမ်းစတားက လန်ဆလော့ကို မေးလိုက်သည်။

"မဟုတ်ပါဘူး..."

"ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ လက်က ဓားလက်ကိုင်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားတာ ငါ သတိပြုမိခဲ့တယ်။ နောက်တစ်ခါ အဲဒီလို မလုပ်နဲ့တော့။ နောက်ဆုံးတော့ မင်း စာချုပ်မှာ လက်မှတ်ရေးထိုး ထားပြီးသားပဲ။ သူတို့ကို ဘယ်တော့မှ မတိုက်ခိုက်နဲ့။ မဟုတ်ရင် ဆိုးရွားတဲ့ အကျိုးဆက်တွေ ဖြစ်လာလိမ့်မယ်။" ဒုတိယ‌ဘော့စ်က သူ၏ စူးရှသေးငယ်သော အသံဖြင့် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ လေးနက်စွာ ဆိုလိုက်သည်။

"မှန်တယ်၊ မင်းမှာ အသက်ဘားတန်းတွေ ရှိလာလိမ့်မယ်။" ဘော့စ်အကြီးက ဆိုလိုက်သည်။

"မင်းမှာ စားစရာတွေ ရှိလား။" ဝတုတ်အိုတာကု ဟမ်းစတားက လန်ဆလော့ကို မျှော်လင့်တကြီး ကြည့်လိုက်သည်။

ဘော့စ်အကြီးက ဝတုတ်အိုတာကု၏ ခေါင်းကို ရိုက်လိုက်ပြီး "ငါ ဘာပြောခဲ့လဲ။ မြေပြင်ပေါ်က အရာတွေ စားရင် မင်း သေလိမ့်မယ်။ မင်း သေလိမ့်မယ်လို့။ မြင့်မြတ်သော အလင်းတန်း ရှိတယ်၊ ဒါကြောင့် အလွယ်ရတိုင်း ဇွတ်မစားနဲ့။"ဟု ဆိုလိုက်သည်။

"မြေပြင်ပေါ်က အရာတွေလား။"

လန်ဆလော့သည် မှင်သက်မိန်းမော သွားခဲ့သည်။ သူ အရေးကြီးသော အရာ တစ်ခုခု ကြားလိုက် ရသည်ဟု ခံစားလိုက် ရသည်။

"မဟုတ်ဘူး၊ ဘာမှ မဟုတ်ဘူး။ ကျေးဇူးပြုပြီး မြန်မြန် ဝင်သွားပါ၊ မြို့စားကတော်ကို စောင့်မနေ ရစေနဲ့။" ဘော့စ်အကြီးက လန်ဆလော့ကို နောက်မှ တွန်းလိုက်ပြီး ရှေ့မှ တံခါးကို လက်ညှိုးထိုး ပြလိုက်သည်။