မူလဘုံအတွင်းမှ အပြောင်းအလဲများ

ပုံမှန်အားဖြင့် ကောင်းကင်အာဏာစက်ကျောင်းတော်မှ ကျင့်ကြံသူများသည်လည်း ထိုအဖြူရောင်ဆံပင်နှင့် လူကို မြင်ဖူးကြပေသည်။ အရာအားလုံးက အိပ်မက်တစ်ခုကဲ့သို့ ခံစားရ၏။

လွန်ခဲ့သော နှစ်နှစ်ဆယ်က သူသည် မဟာလမ်းစဥ် ဘုံသုံးထောင်၌ နံပါတ်တစ် ထူးချွန်သူဟု သတ်မှတ်နိုင်ပေသည်။ သို့သော် သူက လူအများ၏ မနာလိုခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီး ဘုံကိုးဘုံမှ အင်အားစုများကလည်း သူ့ကို အသက်ရှင်ရန် ခွင့်မပြုနိုင်ခဲ့ပေ။ ကောင်းကင်ဒေသမှ အင်အားစုများ၊ ရှန်ကလန်၊ ရွှေရောင်နတ်ပြည်ထောင်၊ ထျန်းရှန်ကျောင်းတော်၊ ကောင်းကင်မျှော်စင်ကျောင်းတော်၊ သိုင်းနတ်ဘုရားကလန်၊ နေနတ်ဘုရားနန်းတော်၊ နတ်ဘုရားမာန်ဟုန်ဘုံကျောင်း၊ အင်ပါယာရှင်းကျောင်းတော်နှင့် ထိုက်ချူမြင့်မြတ်နယ်မြေတို့သည် အတူတကွ ပူးပေါင်း၍ တလောကလုံး၏ အရှေ့တွင် ရီဖူရှင်းအား သတ်​ဖြတ်ရန် ပူးပေါင်းခဲ့သည်။

ထို့နောက်တွင် မဟာလမ်းစဥ်ဘုံသုံးထောင်မှ နံပါတ်တစ်ပါရမီရှင်က သေဆုံးသွားခဲ့ပေသည်။ ကျင့်ကြံသူများစွာသည် ကြီးမားသော ပူဆွေးသောကကို ခံစားခဲ့ရသည်။ ဤအနှစ်နှစ်ဆယ်အတွင်း မဟာလမ်းစဥ်ဘုံသုံးထောင်တွင် ကြီးစွာသော အပြောင်းအလဲများစွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ယနေ့တွင် သူ့အကြောင်း ပြောသည့်သူက တဖြေးဖြေး နည်းသထက် န​ည်းပါးလာပေသည်။ ဤ 'သေဆုံး' သွားသည့် အကျော်ဇေယျပုဂ္ဂိုလ်မှာ တဖြေးဖြေး မေ့ပျောက်ခံလိုက်ရသည်။

သို့သော် ယနေ့တွင် သူက ကျင့်ကြံသူတစ်စုကို ဦးဆောင်ကာ ကောင်းကင်အာဏာစက်ကျောင်းတော်အထက် ကောင်းကင်၌ ပြန်လည်ထွက်ပေါ်လာပေသည်။

ရီဖူရှင်းက အသက်ရှင်နေဆဲ ဖြစ်၏။

မဟာလမ်းစဥ် ဘုံသုံးထောင်၏ နံပါတ်တစ်ပါရမီရှင်က အသက်ရှင်လျက် ပြန်ရောက်လာသည်။

ချက်ချင်းပင် ကောင်းကင်အာဏာစက်ကျောင်းတော်တစ်ခုလုံး ဝရုန်းသုန်းကားဖြစ်သွားလေသည်။ ကျောင်းတော်မှ လူတိုင်းနီးပါး ရီဖူရှင်းက မည်သူဖြစ်ကြောင်း သိကြပေသည်။ နောက်ပိုင်းမှ ကျောင်းတော်သို့ ဝင်ရောက်လာသော ကျင့်ကြံသူများသည်ပင် အတိတ်က ရီဖူရှင်း၏ စွမ်းအားနှင့် ခွန်အားတို့ကို မျက်မြင်တွေ့ဖူးကြသည်။ သူက ကောင်းကင်အာဏာစက်ဘုံ၌ အစွမ်းထက်သော ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက် ဖြစ်သည်။ သူ ယခင်က ပြသခဲ့သော ပြိုင်ဘက်ကင်း စွမ်းအားတို့ကို မမြင်ဖူးသည့်သူ မည်မျှများများ ရှိလိမ့်မည်နည်း။

ထိုကျင့်ကြံသူများက မျက်ရည်များပင် ဝဲလာကြပေသည်။ သူတို့က အလွန် ကျေနပ်ဝမ်းသာ ဖြစ်နေကြသည်။ ကောင်းကင်အာဏာစက်ဘုံ၌ ရှိသော ကျင့်ကြံသူများစွာအတွက် ရီဖူရှင်းက စံပြပင် ဖြစ်သည်။ သူက ကောင်းကင်အာဏာစက်ကျောင်းတော်၏ ပြယုဂ်တစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သည်။ သူက ကျောင်းအုပ်တစ်ဦး မဟုတ်လျှင်ပင် အရေးကြီးသော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူ့ကို စကားမပြောဖူးသည့် ဂျူနီယာပေါင်းများစွာသည်ပင် သူ့အား လေးစားကြသည်။

သူသည် ခေတ်တစ်ခေတ်တွင်  ပြိုင်ဘက်ကင်းနိုင်ခဲ့သော ကျော်ကြားသူ​တစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး သူ၏ ခွန်အားတစ်ခုတည်းနှင့်ပင် ဘုံကိုးဘုံ၏ တည်ဆောက်မှုအား ပြောင်းလဲစေနိုင်ပြီး ဘုံတစ်ခွင်မှ အခြား ပါရမီရှင်များနှင့် ထူးချွန်သူများကို လွှမ်းမိုးနိုင်ပေသည်။ သို့သော် သူ၏ ပြိုင်ဘက်ကင်းမှုနှင့် ထူးချွန်မှုက ဝမ်းနည်းဖွယ်ရာ အဆုံးသတ်ကို ယူဆောင်လာပေသည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ၎င်းက သူ့အပေါ် ထားရှိသော လူအများ၏ လေးစားမှုကို မလျော့ကျသွားစေပေ။ ထိုလေးစားမှုမှာ သူတို့၏ နှလုံးသားအောက်ခြေမှ လာခြင်း ဖြစ်သည်။

ယခု ရီဖူရှင်း ပြန်ရောက်လာသည်ကို မြင်သည့်အခါ သူတို့ ခံစားနေရသည်ကို မည်သို့ ဖော်ပြရမည်အား မသိတော့ပေ။ သူက အမှန်တကယ် အသက်ရှင်လျက် ရှိနေပေသည်။

ထိုအချိန်တွင် ရီဖူရှင်း၏ မျက်လုံးများက အနည်းငယ် ရဲနေပြီး ခေါင်းကို ငုံ့ကာ စီနီယာများအား ကြည့်၍ ပြောလိုက်သည်။ “ကျွန်တော် ပြန်လာပြီ။”

သူက ပြောလိုက်ပြီး သူက မြေပြင်သို့ ဆင်းသက်လာသည်။ သူက အရှင်ထိုက်ရွှမ် အရှေ့သို့ လျှောက်လာခဲ့ပေသည်။ အရှင်ထိုက်ရွှမ်နှင့် ရီဖူရှင်းကြားမှ ဆက်ဆံရေးသည် အခြား ဆရာတပည့် ဆက်ဆံရေးကဲ့သို့ ရိုးရှင်းခြင်း မရှိပေ။ အရှင်ထိုက်ရွှမ်က သူ့ကို အမှန်တကယ် ဂရုစိုက်သော စီနီယာတစ်ယောက် ဖြစ်သည်။ ရီဖူရှင်းက ထိုက်ရွှမ်တောင်တန်း၌ ကျင့်ကြံခဲ့စဥ်က အရှင်ထိုက်ရွှမ်သည် သူ့ကို မိသားစုဝင်တစ်ဦးကဲ့သို့ အလွန် ဂရုစိုက်ပေးခဲ့သည်။

ကောင်းကင်အာဏာစက်ကျောင်းတော်ကို တည်ထောင်ခဲ့ပြီးနောက် အရှင်ထိုက်ရွှမ်က ကျောင်းအုပ် ဖြစ်လာခဲ့သည်။

ယခု အရှင်ထိုက်ရွှမ် ဒဏ်ရာရနေသည်ကို မြင်သည့်အခါ ရီဖူရှင်း မည်သို့ ခံစားနေရမည်ကို လူတိုင်း ခန့်မှန်းနိုင်ပေသည်။

“ဘယ်သူလဲ။” ရီဖူရှင်းက မေးလိုက်သည်။ သူ၏ လေသံက ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလောက်အောင် အေးစက်နေ၏။ သူသည် အရှင်ထိုက်ရွှမ်အား ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်ခဲ့သည့် တရားခံကို မေးနေခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် အရှင်ထိုက်ရွှမ်၏ ဇရာထောင်းနေသော မျက်လုံးများထဲ၌ ပျော်ရွှင်မှုနှင့် တောက်ပနေသော အပြုံးတစ်ခုသာ ရှိနေပေသည်။ ရှင်းလင်းစွာပင် သူက ထိခိုက်ဒဏ်ရာအား စိတ်ထဲမထားပေ။ သူက ညင်သာစွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ “ဒါက အရေးမကြီးပါဘူး။ မင်း ပြန်လာတာ မြင်ရတော့ ကျုပ် စိတ်သက်သာရာ ရသွားပါပြီ။ နှစ်နှစ်ဆယ်တောင် ကျော်သွားတော့ အဲဒီတုန်းက မင်း ကျုပ်တို့ကို လိမ်သွားတာလားလို့ စပြီး သံသယဝင်နေတာ။”

အရှင်ထိုက်ရွှမ်နောက်မှ ဟွာနန်းယွီက နီရဲသော မျက်လုံးများနှင့် ရီဖူရှင်းကို ကြည့်ပြီး အော်ခေါ်လိုက်သည်။ “ခဲအို”

သူမသည် သူမ ငယ်ရွယ်စဥ်အခါက အဖြစ်အပျက်များကို မှတ်မိနေဆဲပင်။ ယခင်က သူမ၌ စိုးရိမ်ပူပန်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ သူမ၏ အစ်မနှင့် ခဲအိုတို့က သူမကို ဂရုစိုက်ပေးခဲ့ပြီး အဘိုးရွှမ်ကလည်း သူမအား အလိုလိုက်ကာ ကျောင်းတော်မှဘူများကလည်း ချစ်ခင်ကြသည်။ ထို့နောက် သူမ၏ ခဲအို ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် သူမက တစ်ညတည်းနှင့် ရင့်ကျက်လာပုံရပေသည်။

ယခု သူမ၏ ခဲအိုက ပြန်ရောက်လာပြီဖြစ်ရာ သူမအား စိတ်သက်သာရာ ရသွားစေပေသည်။

ရီဖူရှင်းက ခေါင်းမော့ကာ အရှင်ထိုက်ရွှမ် နောက်မှ မိန်းကလေးကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူမက ထူးထူးခြားခြား လှပသော မိန်းကလေးဖြစ်ပြီး ဂျီယူနှင့် ဆင်တူသည်။ ချက်ချင်းပင် ရီဖူရှင်း၏ အကြည့်များက နူးညံ့လာကာ နွေးထွေးစွာ ပြုံးလိုက်သည်။

“နန်းယွီ မင်းတောင် ကြီးလာပြီပဲ။”

ရီဖူရှင်းက နှလုံးသားအတွင်းမှ အနည်းငယ် ဝမ်းနည်းနေသည်။ နှစ်နှစ်ဆယ်ဟူသည့် အချိန်မှာ ကျင့်ကြံဆင့် မြင့်မားသော တန်ခိုးရှင်များအတွက် သိပ်မကြာမြင့်ပေ။ သို့သော် ၎င်းက လက်ဖျစ်တစ်ဖျောက်စာပင် ဖြစ်သော်လည်း နန်းယွီအတွက် ၎င်းက သူမ၏ ငယ်ရွယ်မှုပင် ဖြစ်သည်။ ထိုအချိန်များက သူမဘဝ၏ အကောင်းဆုံး အချိန်များပင် ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် သူတို့သည် သူမကို လုံခြုံမှုအား ခံစားရစေရန် လုံလောက်အောင် မလုပ်ဆောင်ပေးနိုင်ခဲ့ပေ။ ထိုသည်မှာ ရီဖူရှင်းကို အပြစ်ရှိစိတ် ခံစားမိစေသည်။

သူသည် ယခင်နေ့ရက်များ၌ နန်းယွီအား ခေါ်ဆောင်ရန် ချင်းကျူမြို့သို့ သွားရောက်ခဲ့သည်ကို မှတ်မိနေဆဲ ဖြစ်သည်။ ထို့နောက် သူက နန်းယွီ ကြီးပြင်းလာသည့်တိုင် စောင့်ရှောက်ပေးပါမည်ဟု ကျန်ဆိုခဲ့သည်။ သို့သော် သူက ကောင်းကင်ဒေသသို့ သွားရောက်ခဲ့ရပြီး အနှစ်နှစ်ဆယ် ကုန်လွန်သွားခဲ့ပေသည်။ ထိုနှစ်များမှာ နန်းယွီ၏ ဘဝ၌ အရေးကြီးဆုံးသော အချိန်ကာလများ ဖြစ်လေသည်။

“အင်း။” နန်းယွီက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူမသည် တစ်ချိန်တည်းတွင် ရင်းနှီးမှုနှင့် စိမ်းသက်မှုကို တပြိုင်တည်း ခံစားနေရပေသည်။ စိမ်းသက်နေမှုက အလွန် ရှည်ကြာစွာ အနေဝေးခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်ပြီး ရင်းနှီးနေမှုမှာ သူမ၏ မှတ်ဉာဏ်များထဲ၌ ရီဖူရှင်းက မည်သည့်အခါမှ ပျောက်ကွယ်မသွားခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။ သူမ ကြီးပြင်းလာသောအခါ၌လည်း ထိုအံ့သြစရာ အချိန်ကာလများကို မည်သည့်အခါမှ မေ့ပျောက်မသွား​ခဲ့ပေ။ ထိုသည်မှာ သူမဘဝ၌ အကောင်းဆုံးသော အချိန်ကာလများ ဖြစ်ပေသည်။ သူမသည် လူတိုင်း၏ တန်ဖိုးထား ကာကွယ်ပေးခြင်းခံထားရသည့် မင်းသမီးတစ်ပါး ဖြစ်ခဲ့သည်။

“မင်းရဲ့ အစ်မရော။ သူမ ဘယ်လိုနေလဲ။” ရီဖူရှင်းက ရုတ်တရက် စိုးရိမ်ပူပန်စွာ မေးလိုက်သည်။ “ပြီးတော့ ယူချင်း၊ ဝူချင်းနဲ့ တခြားလူတွေရော။ ဘာလို့ သူတို့ကို မတွေ့ရတာလဲ။”

“သူတို့ထွက်သွားပြီ။” နန်းယွီက နူးညံ့စွာ ပြောလိုက်သည်။

“ထွက်သွားတာလား။” ရီဖူရှင်းက အံ့သြမှင်တက်သွားပေသည်။ ထို့နောက် အရှင်ထိုက်ရွှမ်က ပြောလိုက်သည်။ “မင်း ထွက်သွားပြီးတော့ ကိစ္စတွေ အများကြီး ဖြစ်ပျက်သွားတယ်။ မင်း ထွက်မသွားခင်က တိုက်ပွဲကို မင်းသမီးဒွန်ဟောင်က ကိုယ်တိုင် မြင်လိုက်ရတယ်။ အင်အားစုတွေအားလုံးက မင်းရဲ့ သေဆုံးခြင်းနဲ့အတူ ရန်ငြိုးအာဃာတတွေကို အဆုံးသတ်မယ်လို့ သဘောတူခဲ့ကြတယ်။ ဒါကြောင့် မင်း ထွက်သွားပြီးတော့ မင်းသမီးဒွန်ဟောင်က ကောင်းကင်ဒေသမှာ သွားရောက် ကျင့်ကြံနိုင်မယ့် လူတွေကို စုစည်းခဲ့တယ်။ ပြီးပြည့်စုံတဲ့ မဟာလမ်းစဥ် နတ်ဝင်ရိုးကို ပိုင်ဆိုင်ထားတဲ့ ကျင့်ကြံသူတိုင်း သွားနိုင်ကြတယ်။ ဂျီယူ၊ ရီဝူချင်း၊ ဂူတုံးလျှိုနဲ့ သောကျောက်တို့ ထွက်သွားကြတယ်။ အဲဒီကတည်းက သူတို့ ပြန်ရောက်မလာသေးဘူး။ မင်းလိုပဲ သူတို့ သွားတာ နှစ်နှစ်ဆယ်ကျော်သွားပြီ။”

“သူတို့က ကောင်းကင်ဒေသကို သွားခဲ့တာလား။”

ရီဖူရှင်းက အံ့သြမှင်တက်သွားသည်။ ဤသည်မှာ သူ လုံးဝ ထင်မှတ်မထားသော ကိစ္စ ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် မင်းသမီးဒွန်ဟောင်က သူတို့ကို ခေါ်ဆောင်သွားသူဖြစ်ပြီး သူ့ကဲ့သို့ပင် သူတို့သည်လည်း ပြန်မလာသည်မှာ နှစ်နှစ်ဆယ်ကျော်ပြီ ဖြစ်သည်။.

သူတို့ မည်သည့်နေရာသို့ သွားခဲ့ကြသနည်း။

သူတို့ မည်သည့်အချိန် ပြန်လာလိမ့်မည်နည်း။

“ယူချင်း သူက မေ့ထန်နဲ့ လိုက်သွားတယ်။” အရှင်ထိုက်ရွှမ်က ပြောလိုက်သည်။

“နတ်ဆိုးစစ်သူကြီးမေ့ထန်။” ရီဖူရှင်း၏ မျက်ဆံများက ကျုံ့သွားလေသည်။ သူက ယူချင်းသာ မင်းသမီးဒွန်ဟောင်နှင့် လိုက်သွားခဲ့ပါလျှင် သူတို့က သူ့အကြောင်း တစ်ခုခု ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားမည်ကို စိုးရိမ်နေခဲ့သည်။ သို့သော် ယူချင်းက နောက်တစ်လမ်းကို ရွေးချယ်ကာ မေ့ထန်နှင့် ထွက်ခွာသွားပေသည်။

သူသည် ယူချင်းနှင့် နတ်ဆိုးလောက၏ ဆက်ဆံရေးက မည်သည့်အခါမှ ခွဲခြား၍ မရေလောက်အောင် နက်ရှိုင်းနေသည်ကို သိရှိပေသည်။ မေ့ထန်သည် အကြိမ်ရေအနည်းငယ်ခန့် ယူချင်းကို အထူးတလည် လာရှာခဲ့သည်။

“သူ အဆင်ပြေမှာပါ။ အဲဒီအချိန်မှာ မေ့ထန်က ယူချင်းရဲ့ဆုံးဖြတ်ချက်ကို လေးစားတယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်။ ဒါပေမယ့် နတ်ဆိုးလောကကို သွားဖို့ ရွေးချယ်ခဲ့တာ ယူချင်းကိုယ်တိုင်ပဲ။” အရှင်ထိုက်ရွှမ်က ပြောလိုက်သည်။ ရီဖူရှင်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။ သူက ယူချင်း၏ ရွေးချယ်မှုကို အပြည့်အဝ နားလည်ပေသည်။

သူ့ကို အင်အားစုများစွာ ဝိုင်းရံကာ လိုက်လံဖမ်းဆီးနေသည်အား မြင်သောအခါ ယူချင်း၏ နှလုံးသား၌ ခံစားခဲ့ရပြီး ပြင်းထန်သည့် ဒေါသတို့ ကိန်းအောင်းနေခဲ့ပေလိမ့်မည်။ သူက ပို၍ အားကောင်းသန်မာလာချင်ခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သူက နတ်ဆိုးလောကသို့ သွားရန် ရွေးချယ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ၏ အနာဂတ်က မသေချာမှုများနှင့် ပြည့်နေလျှင်ပင် ယူချင်းသည် နတ်ဆိုးလောကက သူ့အတွက် ကျင့်ကြံခြင်းနယ်မြေတစ်ခု ဖြစ်သည်ကို သိရှိပေသည်။ သူက နတ်ဆိုးလောကတွင် အလျင်အမြန် တိုးတက်လာနိုင်သည်။

ထို့ကြောင့် သူက မေ့ထန်နှင့် လိုက်သွားရန် ရွေးချယ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်​ပေသည်။

ရီဖူရှင်းသည် ယူချင်းအား မည်သည့် အချိန်မှ နောက်တစ်ဖန် တွေ့ရမည်ကို သိချင်မိသည်။

ရီဖူရှင်းက နှလုံးသားထဲ၌ ဝမ်းနည်းမှုကို ခံစားရပေသည်။ သူနှင့် ရင်းနှီးသည့် သူများ၊ သူ့ ချစ်ရသူ၊ သူ့မိတ်ဆွေများက ဤနေရာ၌ မရှိတော့ပေ။ အရာအားလုံးက ထိုတိုက်ပွဲနှင့် ဆက်စပ်နေသည်။ သူ၏ 'သေဆုံးခြင်း' က သူနှင့် ရင်းနှီးသူများကို မြန်​မြန် တိုးတက်လာစေရန် လမ်းကြောင်းများ ရွေးချယ်စေခဲ့သည်။ ထိုသည်မှာ သူတို့က မည်သည့်အတွက် ဤဘုံမှ ထွက်ခွာသွားရန် ရွေးချယ်ခဲ့ရသနည်းဟူသည်ပင် ဖြစ်သည်။

“မင်း ထွက်သွားပြီးတော့ မူလဘုံမှာ အပြောင်းအလဲတွေ အများကြီး ဖြစ်ခဲ့တယ်။” အရှင်ထိုက်ရွှမ်က ပြောလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူက ဆက်ပြောလိုက်၏။ “အဓိကအင်အားစု သုံးခုနှင့် တိုက်ပွဲမှာ မင်းက နတ္ထိဘုံနဲ့ မှော်နက်စစ်တပ်ကို အနိုင်ယူခဲ့ပြီးတော့ အချိန်ခဏလောက်တော့ အေးချမ်းသွားသေးတယ်။ ဒါပေမယ့် နောက်ပိုင်းမှာ သူတို့က မူလဘုံတစ်ခွင်မှာ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မှုတွေ စပြီး ကျူးလွန်လာတယ်။ သူတို့က ဘုံတွေ အများကြီးကိုတောင် ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့တယ်။”

“ဘုံတွေကို ဖျက်ဆီးပစ်တာလား။” ရီဖူရှင်းက မျက်လုံးများကို မှေးကျဥ်းလိုက်သည်။

“ဟုတ်တယ်။ မင်း သဏ္ဌာန်မဲ့ဘုံမှာတုန်းက အဖြစ်အပျက်ကို မှတ်မိသေးလား။” အရှင်ထိုက်ရွှမ်က မေးလိုက်သည်။ ရီဖူရှင်းက မှတ်မိပေသည်။ ယင်စွမ်းအားသည် သဏ္ဌာန်မဲ့ဘုံမှ ဖြစ်ပြီး ထိုစွမ်းအားကို ရီဖူရှင်းက ရရှိခဲ့သည်။

“သူရိန်ဘုံမှာလည်း နေမင်းနတ်စွမ်းအား ရှိတယ်။ အထက်ဘုံမှာ ရှိတဲ့ ကောင်းကင်ဒေသအင်အားစုတွေ၊ နေမင်းနတ်ဘုရားတောင်တန်း၊ သူတို့ ဘယ်တုန်းကမှ အဲဒီ ဘုံက​နေ ထွက်မသွားကြဘူး။ မှော်နက်စစ်တပ်က မဟာလမ်းစဥ် ဘုံသုံးထောင်ရဲ့ ဘုံတွေတိုင်းမှာ ရှေးဟောင်းရတနာတွေ ရှိလိမ့်မယ်လို့ ထင်နေတာ။ ဒါကြောင့် သူတို့က အားနည်းတဲ့ ဘုံတွေကို စတင်ဖျက်ဆီးလာပြီး  ဘုံတွေအများကြီး ဖျက်ဆီးခံရတာနဲ့ အဆုံးသတ်တယ်။ သူတို့က သူတို့ အရင် ထိန်းချုပ်ထားနိုင်တဲ့ လျှို့ဝှက်နယ်မြေဘုံကိုတောင် ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်တယ်။ တကယ်လည်း သူတို့တွေ နတ်စွမ်းအားရတနာတွေ ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့တယ်။ ဒါပေမယ့် သူတို့ရဲ့ လုပ်ရပ်တွေက လူအများကို ဒုက္ခရောက်စေခဲ့တာတော့ သေချာတယ်။” အရှင်ထိုက်ရွှမ်က ပြောလိုက်သည်။

ရီဖူရှင်း၏ နှလုံးသားက အေးစက်နေ၏။ မူလဘုံက ကောင်းကင်လမ်းစဥ် မပြိုကျခင်အခါကပင် တည်ရှိနေခဲ့သည်ဟု ပြောနိုင်ပေသည်။ ၎င်းက နောက်ပိုင်း စွန့်ပစ်ခံခဲ့ရလျှင်ပင် မူလဘုံဖြစ်နေဆဲပင် ဖြစ်သည်။ ဆန့်ကျင်ဘက်အင်အားစုများက စတင်ကာ ပြန်လည်လက်စားချေမှုက အကြီးအကျယ် ပျက်စီးခြင်းကို ဆိုက်ရောက်စေခဲ့ပေသည်။

“ပြီးတော့ ကျင့်ကြံသူတွေများစွာက မဟာလမ်းစဥ် ဘုံသုံးထောင်အပြင်ဘက် အဆုံးမဲ့လေဟာနယ်မှာတောင် ရှာဖွေခဲ့ကြတယ်။ အမှန်တော့ တခြားဘုံရဲ့ ကျင့်ကြံသူတွေက ဒီလိုမျိုးကို ကောင်းကင်ဒေသ ပရမ်းပတာကာလမတိုင်ခင်ကတည်းက လုပ်ခဲ့ကြတာ။ မူလဘုံမှာ ကျင့်ကြံခြင်းအရင်းအမြစ်တွေ သိပ်မကျန်တော့ဘူး။ ဒါပေမယ့် သူတို့က ဘုံမှာ ကျန်နေသေးတဲ့ တန်ဖိုးရှိ အရာမှန်သမျှကို ရယူလုယက်ချင်နေကြတာ။ အဲဒီလို အရင်းအမြစ်ရှိတဲ့ နေရာမျိုးတွေကို ပိုက်စိပ်တိုက် ရှာဖွေဖို့ စီစဥ်ခဲ့ကြသေးတယ်။ နောက်တော့ ကောင်းကင်ဒေသကနေ မူလဘုံကို လူတွေ လွှတ်တာ ရပ်တန့်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမယ့် ကောင်းကင်ဒေသရဲ့ အင်အားစုတွေ ရောက်လာနေတဲ့ အချိန်မှာပဲ မှော်နက်စစ်တပ်ရဲ့ ကျင့်ကြံသူတွေကလည်း ပိုပြီးများလာတယ်။ အဲဒါတွေ အားလုံးက မူလဘုံကို လက်ရှိ ပရမ်းပတာအခြေအနေကို ကျရောက်သွားစေတာပဲ။”

ရီဖူရှင်းက တိတ်ဆိတ်စွာ နားထောင်နေခဲ့သည်။ သူ ထွက်သွားပြီးနောက် နှစ်နှစ်ဆယ်ကြာသွားချိန်၌ မူလဘုံက ဤသို့ ကသောင်းကနင်းနိုင်သော အ​ခြေအနေသို့ ကျရောက်သွားလိမ့်မည်ဟု မည်သည့်အခါကမှ တွေးထားခဲ့ခြင်း မရှိပေ။

တော်ဝင်နန်းတော်က ကောင်းကင်ဒေသမှ ကျင့်ကြံသူများကို မူလဘုံသို့ စေလွှတ်ရန် စုစည်းစေခဲ့သည်မှာ အံ့သြစရာမရှိတော့ပေ။ မူလဘုံ၌ ပြင်းထန်သည့် တိုက်ပွဲတစ်ခု ဖြစ်ပွားတော့မည်ပုံပေါ်ပေသည်။

ဤသည်မှာ အရှင်ဒွန်ဟောင် ယခင်က မည်သည့်အတွက်ကြောင့် မူလဘုံကို ချိပ်ပိတ်ထားရသနည်းဟူသည့် အ​​​ဖြေ ဖြစ်ပုံရလေသည်။

နှစ်ပေါင်းသုံးရာ ကြာပြီးနောက် မူလဘုံက ငြိမ်းချမ်းမှု တစ်ဖန် ပျောက်ဆုံးသွားရပြီ ဖြစ်၏။

ယခုတွင် မူလဘုံ၌ အစွမ်းထက်ပုဂ္ဂိုလ် မည်မျှများများ စုစည်းနေမည်ကို မည်သူက သိပါမည်နည်း။

“ဂျူနီယာမောင်လေး။” အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ရီဖူရှင်းက သူ့အကြည့်များကို ကျောင်းတော်၏ ခြံဝန်းသို့ ချဥ်းကပ်လာသည့် ပုံရိပ်ထံ ပြောင်းရွှေ့လိုက်သည်။ ချက်ချင်းပင် ရီဖူရှင်းက သူ ခံစားနေရသော မကောင်းသည့် ခံစားချက်များကို ဖယ်ထုတ်လိုက်ကာ သူ့မျက်နှာထက်၌ တောက်ပသော အပြုံးတစ်ပွင့် ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ ခြံဝန်းအတွင်းသို့ ပုံရိပ်များစွာ ဝင်ရောက်လာသည်။ ရင်းနှီးသော ခံစားချက်က ရီဖူရှင်းအား လွှမ်းခြုံသွား၏။

“ဒုတိယအစ်မ”

“ဆရာကတော်။”

“ဆရာ”

“…”

ရီဖူရှင်းက သူတို့ကို တစ်ယောက်ချင်းစီ ခေါ်လိုက်သည်။ သူတို့ တစ်ယောက်ချင်းစီက သူနှင့် ရင်းနှီးလှသော သူများ ဖြစ်ကြသည်။ ကျူးကောမင်းယွီ၊ ဟွာဖန်းလူ၊ နန်ဒူဝမ်ရင်၊ ချင်ရွှမ်ကန်း၊ သောကျန်း၊ ကျူးကောချင်ဖုန်းနှင့် အခြားလူများက သူ့ရှေ့တွင် ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူတို့အားလုံး ကောင်းမွန်စွာ ရှိနေသည်ကို မြင်သောအခါ ရီဖူရှင်းက ပျော်ရွှင်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည့်အတွက် သူ့မျက်နှာထက်တွင် တောက်ပသော အပြုံးတစ်ပွင့် ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

ကောင်းကင်အာဏာစက်ကျောင်းတော်က ဒုက္ခသုက္ခများကြား ရောက်နေသော်လည်း လူတိုင်းက အဆင်ပြေပေသည်။ ကောင်းကင်အာဏာစက်ကျောင်းတော်၏ အုပ်ချုပ်သူ​ဖြစ်သော အရှင်ထိုက်ရွှမ်သာ ဒဏ်ရာရထားခြင်း ဖြစ်သည်။

***