နှစ်သစ်ကူးအကြို
Vol. 12 Ch. 170
ဆွဲထုတ်လိုက်တော့ အဲဒီလူက အသက်မရှိတော့ဘူး။ ကောင်မလေးက နေရာမှာတင် ငိုချလိုက်ပြီး မြေကြီးပေါ်မှာ ဒူးထောက်နေတာ ဆွဲထူလို့တောင်မရဘူး။ သူမကိုဆွဲထူနေတာက ဟူကြီး၊ ဟူကြီးကလည်း မျက်ရည်သုတ်နေ၏။ ယွီဟွေးဖေးက သူတို့ဘာလို့ရုတ်တရက်ထွက်သွားလဲဆိုတာကို နောက်ဆုံးတော့သိလိုက်ပြီ၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ တောင်ပိုင်းက သူတို့ကို ပိုပြီးလိုအပ်နေလို့ပဲ။
“အေး... ဘဝကြီးက အေးချမ်းသာယာနေတယ်လို့ ဘယ်မှာရှိလို့လဲ။ ဘယ်သူကရော ကိုယ့်ရဲ့အနီးအနားကလူတွေကို အများအတွက် အပင်ပန်းခံပြီး ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကို ရှေ့ကနေထမ်းစေချင်မှာလဲ”
ယွီဟွေးဖေးက သက်ပြင်းချရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။ သူက ကိုယ့်ကိုကိုယ်စွန့်စားခွင့်ပြုနိုင်ပေမယ့်၊ ကိုယ့်ရဲ့မိသားစု၊ သူငယ်ချင်းတွေကိုတော့ အဲဒီလိုအဖြစ်မခံနိုင်ဘူး၊ သူကြောက်တယ်။ ယွီဟွေးဖေးက တန်ယွမ်ကို စာတစ်စောင်ပို့လိုက်သည်။
“တီဗီထဲမှာ နင့်ကိုတွေ့လိုက်တယ်၊ အဆင်ပြေရဲ့လား။ ဟူကြီးတို့ရော အားလုံးအဆင်ပြေကြရဲ့လား”
တန်ယွမ်က မတွေ့တာလား၊ ဒါမှမဟုတ် ဖုန်းလိုင်းမရှိတာလားမသိဘူး၊ ဘာမှပြန်မလာဘူး။
တစ်လကြာတော့ ဆီးနှင်းဘေးဒဏ်ပြီးသွားတယ်။ ရာသီဥတုကလည်း နောက်ဆုံးတော့ ကြည်လင်လာပြီး တိမ်မည်းတွေ လုံးဝကင်းစင်သွားတော့ အားလုံးရဲ့စိတ်တွေကလည်း တော်တော်လေးပေါ့ပါးသွားကြတယ်။ သာမန်ပြည်သူတွေအတွက်တော့ အရေးအကြီးဆုံးက မကြာခင် နှစ်ကူးတော့မှာပဲ။
“ရှူး... ဖောက်”
ဗြောက်အိုးသံတစ်ချက်က မိုးမလင်းခင်မှာပဲ ထွက်ပေါ်လာပြီး တိတ်ဆိတ်နေတဲ့ ရှို့လင်ရွာကို နှစ်ကူးအကြိုကာလထဲသို့ ဆွဲခေါ်သွား၏။ မီးဖိုစောင့်နတ်ပူဇော်ပွဲနေ့ ရောက်လာပြီ။
“ဘယ်သူလဲ။ မိုးမလင်းသေးဘူး၊ ကြက်မတွန်သေးဘူး ဗြောက်အိုးဖောက်နေတာလား။ တော်တော်အသုံးမကျတဲ့ကောင်ပဲ”
တိကျန့်က ညည်းညူလိုက်သည်။ ယွီဟွေးဖေးက သူ့ခေါင်းပြောင်ကို တစ်ချက်ရိုက်လိုက်ပေမဲ့ သံခမောက်ပေါ်ကို ထိသွားတော့ ယွီဟွေးဖေးက နာကျင်မှုကြောင့် အံကြိတ်မိမတတ်ပင်။
“ပေါက်တတ်ကရမပြောနဲ့။ ဒီနေ့က မီးဖိုစောင့်နတ်ပူဇော်ပွဲနေ့။ အားလုံးက မီးဖိုစောင့်နတ်ကို ပူဇော်ဖို့အလုပ်များနေကြတယ်။ ငါတို့ဒီမှာ အယူအဆတစ်ခုရှိတယ်၊ ဒီနေ့မှာ မီးဖိုစောင့်နတ်က ကောင်းကင်ဘုံကိုတက်ပြီး ကျောက်စိမ်းဧကရာဇ်ကို အခြေအနေတွေ သတင်းပို့ရတယ်။ သူ့ကို ကောင်းကောင်းမွန်မွန်ပြောပေးဖို့အတွက် အားလုံးက သူ မထွက်ခွာခင်မှာ ပူဇော်ကြတယ်။ တချို့အယူအဆတွေအရတော့ ဒီနေ့မှာ စီးပွားရေးနတ်မင်းလည်း ဖြတ်သွားတတ်တယ်။ အားလုံးက ဗြောက်အိုးဖောက်ပြီး စီးပွားရေးနတ်မင်းကို အိမ်ထဲကို ဖိတ်ခေါ်ကြတာ...”
“ပေါက်တတ်ကရ... ကျောက်ကုန်းမင်ဆိုတဲ့ကောင်က ကိုယ်တိုင်တောင် ဆင်းရဲတွင်းနက်နေတာ၊ သူလာလို့ ဘာအသုံးဝင်မှာလဲ။ မင်းတို့ကို ပိုက်ဆံလာသုံးပေးမှာလား။ မီးဖိုစောင့်နတ်ကတော့... ထားလိုက်ပါတော့...”
တိကျန့်က မျက်လုံးစွေကြည့်ရင်းပြောပြီး တစ်ဖက်လှည့်ကာ ဆက်အိပ်သွားသည်။ ယွီဟွေးဖေးမှာ စီးပွားရေးနတ်မင်းက ဆင်းရဲသားလားဟု တွေးရင်း ကြောင်သွားသည်။ သူလည်း အပြင်ထွက်ဖို့ပြင်ဆင်လိုက်တော့ လျိုရှင်းလည်း ထလာတာကိုတွေ့လိုက်ရ၏။ ကောင်မလေးက အရမ်းစိတ်လှုပ်ရှားနေပုံပဲ၊ တံခါးကြီးကိုဖွင့်ပြီး ရှေ့က ရှို့လင်လမ်းမကြီးကို ကြည့်နေသည်။ အခုအချိန်မှာ လမ်းမကြီးက ပုံမှန်နဲ့မတူတော့ဘဲ စည်ကားစပြုနေပြီ။ လူတော်တော်များများက အပြင်ထွက်ပြီး ဆီးနှင်းရှင်း၊ မီးပုံးချိတ်၊ နှစ်သစ်ကူးစာတန်းကပ်နဲ့ အလုပ်များနေကြ၏။
“ဒါမှ နှစ်ကူးတာနဲ့တူတာ...”
“ဘာလဲ။ နင်တို့ဆီမှာ ဒီလိုနှစ်မကူးကြဘူးလား”
“မဟုတ်ဘူး... ငါတို့ဆီမှာ အရင်က နှစ်ကူးရင် တော်တော်စည်ကားတယ်။ အခုတော့ ဒီလောက်အထိ အလေးအနက်မထားကြတော့ဘူး၊ နှစ်ကူးညစာစားတဲ့အချိန်မှာ အားလုံးစုကြတာကလွဲရင် ပုံမှန်နဲ့ဘာမှမကွာဘူး။ အထူးသဖြင့် မြို့ကြီးတွေမှာ အခု ဗြောက်အိုးဖောက်ခွင့်မပေးတော့ဘူး... အလုပ်သမားတွေက နယ်ပြန်သွားကြတော့ တိုက်ခန်းတွေမှာဆိုရင် မီးထွန်းထားတဲ့အိမ်တောင် နည်းနည်းပဲရှိတယ်၊ တစ္ဆေမြို့တော်ကြီးလိုပဲ”
ယွီဟွေးဖေးသည် အပြင်တွင် လျှောက်သွားဖူးသော်လည်း သူအပြင်တွင် နှစ်သစ်မကူးဖူးသဖြင့် အပြင်မှာ ဘာအခြေအနေရှိသည်ကို မသိချေ။ သို့သော် သတင်းများတွင် ပြောဆိုဖူးသည်မှာ နှစ်သစ်ကူးဓလေ့နှင့် ပတ်ဝန်းကျင်ထိန်းသိမ်းရေးတွင် အားလုံးက ပတ်ဝန်းကျင်ထိန်းသိမ်းရေးကို ရွေးချယ်ခဲ့ကြသည်။
ထို့ကြောင့် ယခုအခါတွင် ကလေးများစွာမှာ နှစ်သစ်ကူးဓလေ့ဆိုသည်မှာ ဘာလဲဆိုတာကို အခြေခံအားဖြင့် နားမလည်ကြတော့... တရုတ်ရိုးရာယဉ်ကျေးမှုကိုမူ ပို၍ပင် တစ်စက်မှမသိကြ။ အနောက်တိုင်းပွဲတော်များ၊ ခရစ္စမတ်ပွဲတော်စသည်တို့ကိုမူ အလွန်တရာသိရှိကြသည်။ အလွန်ပျော်ရွှင်စွာ ကျင်းပကြသည်။
ဤအပေါ်တွင် ယွီဟွေးဖေးမှာ အဆင့်အတန်းနိမ့်ကျသူဖြစ်၍ ပြောစရာဘာမှမရှိ။ သူသည် တိတ်တဆိတ် ထိုနှစ်သစ်ကူးဓလေ့များကို မှတ်သားထားပြီး သူများမကျင်းပလျှင် သူကျင်းပမည်။ တောင်ပိုင်းတွင် နှစ်သစ်ကူးသည့်အခါတွင်ပင် ဗြောက်အိုးမဖောက်ခိုင်းလျှင် သူသံပုံးကိုင်ဆောင်ကာ အပြင်ထွက်တီးပြီး အသံတစ်ခုခုထွက်အောင်လုပ်မည်။
ယခုအခါတွင် အရှေ့မြောက်ပိုင်းသို့ပြန်ရောက်လာပြီး ဤသို့သောမြင်ကွင်းကိုကြည့်ရင်း သူလည်းအလွန်ပျော်ရွှင်သည်။ ဤသို့စဉ်းစားမိလျှင် ယွီဟွေးဖေးက “ငါတို့အိမ်လည်း လှုပ်ရှားရတော့မယ်၊ အတူတူလုပ်ကြမလား”
“ကောင်းပြီ”
လျိုရှင်း၏မျက်လုံးအကြီးကြီးတွေက တောက်ပလာပြီး ခြံထဲကိုပြေးဝင်သွားသည်။ ယွီဟွေးဖေးက အိမ်သားအားလုံးကို အော်ခေါ်လိုက်ရာ ကိုးထပ်ဆောင်ထဲမှာလည်း စည်ကားစပြုလာသည်။
"သရဲနက်၊ သရဲဖြူ အားလုံးလာခဲ့ကြ။ အစ်ကိုလန်၊ မအိပ်နဲ့တော့။ သေနာကျခွေး သွားပြီး အစ်ကိုလန်ကို နှိုးလိုက်စမ်း။ အဲဒီကိုရင်လေးလည်းပါတယ်။ ဘိုးတော်ချွေ့... အိမ်ထဲမှာ အနီရောင်စက္ကူကြီးရှိတယ်၊ နှစ်သစ်ကူးစာတမ်းတစ်စုံရေးပြီး ချိတ်လိုက်..."
“စာတန်းတွေက ရေးပြီးသား၊ ဒါပေမဲ့ ကော်မရှိဘူး”
“ရှိတယ်” လျိုရှင်းက မီးဖိုချောင်ထဲကိုပြေးဝင်သွားပြီး ချက်ပြီးသားထမင်းတချို့ကို ညက်အောင်ကြိတ်ကာ ထမင်းကော်အဖြစ် အသုံးပြုရန် ယူလာခဲ့သည်။
“စမ်းကြည့်၊ ဒါက အရင်က လူကြီးတွေသုံးတဲ့နည်းပဲ”
“သေချာပေါက်ရမှာပေါ့... ငါတို့အရင်ကလည်းသုံးဖူးတယ်။ ငါတို့ထမင်းကကောင်းတယ်၊ မင်းလက်ဆကလည်းကောင်းတယ်၊ နှစ်ခုပေါင်းလိုက်တော့ ဒါက အကောင်းစားကော်ပဲ”
ချွေ့ကျွယ်က ဟားတိုက်ရယ်ရင်းပြောလိုက်ရာ လျိုရှင်းမှာ ရှက်သွေးဖြာသွားသည်။ ထိုအချိန်တွင် နောက်ဖေးတံခါးပွင့်လာပြီး နွားကျောင်းသားက အိပ်နေတုန်းဖြစ်တဲ့ တိကျန့်ကိုဆွဲပြီး ဝင်လာသည်။
“လာပြီ လာပြီ၊ ငါဘာလုပ်ပေးရမလဲ”
“ထင်းထားတဲ့အခန်းထဲမှာ ဗြောက်အိုးရှိတယ်၊ ကူပြီးချိတ်ပေး”
“ကောင်းပြီ”
နွားကျောင်းသားက ဗြောက်အိုးတစ်တွဲဆွဲပြီးထွက်လာကာ ဝါးလုံးရှည်ကြီးတစ်ချောင်းဖြင့် တံတိုင်းအပြင်ဘက်ကို ထုတ်လိုက်သည်။ ဒီဘက်မှာတော့ ယွီဟွေးဖေးက လျိုရှင်းကိုခေါ်ပြီး နှစ်ဆင့်ပစ်ဗြောက်အိုးကြီးကို တံခါးဝက ကျောက်တံတားပေါ်မှာ တင်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ယွီဟွေးဖေးသည် လက်ထဲမှစီးကရက်ကိုမှုတ်လိုက်ရာ စီးကရက်မီးတောက်များတောက်ပလာသည်။
“သွား... ဗြောက်အိုးသွားဖောက်လိုက်” ယွီဟွေးဖေးသည် ဗြောက်အိုးကိုလက်ညှိုးထိုးပြရင်း လျိုရှင်းအားပြောလိုက်သည်။
“ငါလား”
ယွီဟွေးဖေးသည် စီးကရက်ကိုသူမ၏လက်ထဲသို့တိုက်ရိုက်ထည့်ပေးပြီး သူမကိုတွန်းလိုက်သည်။
"မြန်မြန်သွား..."
လျိုရှင်းက နည်းနည်းကြောက်နေသည်။ လျိုရှင်း အနည်းငယ်ကြောက်သည်။ နှစ်ချက်မြည်ဗြောက်အိုးမှာ တောင်ပိုင်းတွင်သိပ်မခေတ်စားဘဲ လူအများစုမှာအနည်းငယ်သာဖောက်ကြသည်။ သာမန်ဗြောက်အိုး၊ မီးရှူးမီးပန်းများဆိုလျှင် လျိုရှင်းဖောက်တတ်သည်။ သို့သော် ဤဗြောက်အိုးကို ထိုနေရာတွင်ထောင်ထားရာ ကြည့်ရသည်မှာ အနည်းငယ်ကြောက်စရာကောင်းသည်။ သို့သော် သတ္တိမွေးပြီး မီးစာကို မီးညှိတော့မယ့်အချိန်မှာ...“ဘောင်း”
ယွီဟွေးဖေးက ရုတ်တရက်အော်လိုက်ရာ လျိုရှင်းက လန့်ပြီး နောက်ပြန်ပြေးလာကာ ယွီဟွေးဖေးရဲ့ရင်ခွင်ထဲကို တည့်တည့်ဝင်တိုက်မိသည်။ ယွီဟွေးဖေးက နွေးထွေးတဲ့အထိအတွေ့ကို ခံစားလိုက်ရပြီး ကျေနပ်စွာရယ်လိုက်စဉ်မှာပဲ... “အာ... ပူလိုက်တာ”
လျိုရှင်း၏စီးကရက်မီးက ယွီဟွေးဖေးရဲ့လက်ပေါ်ကို ကျသွားခြင်းဖြစ်သည်။
“နင်အဆင်ပြေရဲ့လား” ကြောင်တောင်တောင်ဖြစ်နေသောလျိုရှင်းသည် အခွင့်အရေးယူခံရသည့်ကိစ္စကိုမေ့လျော့သွားပြီး စိုးရိမ်တကြီးမေးလိုက်သည်။
“မ... မ... မဟုတ်ဘူး... အဆင်ပြေတယ်၊ နင်မြန်မြန်ဗြောက်အိုးဖောက်လိုက်။ ခဏနေရင် အချိန်မမီတော့ဘူး...” ယွီဟွေးဖေးသည် လက်ကိုခါယမ်းရင်း ပြောလိုက်လေ၏။
လျိုရှင်းက သတ္တိမွေးပြီး ပြန်သွားလိုက်သည်။ “ရှူး ဘောင်း” နှစ်ဆင့်ပစ်ဗြောက်အိုးကြီးက အသံကျယ်လောင်စွာ ပေါက်ကွဲသွားသည်။ ဤအရာ၏အသံမှာနားကွဲလုမတတ်ဖြစ်ပြီး အသံမှာအလွန်ဝေးလံစွာပျံ့နှံ့နိုင်သည်။ ဒီဟာက ဖောက်တဲ့အခါ ကြောက်စရာကောင်းတယ်၊ ဒါပေမဲ့ တစ်ခါဖောက်ပြီးသွားရင် စွဲလမ်းသွားတတ်တယ်။ ဤအရာကိုဖောက်သည့်အခါ ကြောက်စရာကောင်းသော်လည်း တစ်ခါဖောက်ပြီးသည်နှင့် စွဲလမ်းလွယ်သည်။ အမှန်ပင် လျိုရှင်းသည် ပထမတစ်ခုကိုဖောက်သည့်အခါအနည်းငယ်ကြောက်သော်လည်း ဒုတိယတစ်လုံးမှာတော့ သတ္တိပိုရှိလာပြီး စွဲလမ်းသွားကာ ထပ်ဖောက်ချင်လာသည်။
“ထမင်းမစားခင် နှစ်လုံးပဲ၊ ပိုမဖောက်ရဘူး။ ဖောက်ချင်ရင် ညစာမစားခင်မှ ထပ်ဖောက်...”
ယွီဟွေးဖေးက သူမကိုအမြန်ဆွဲထားလိုက်သည်။ တကယ်တော့ သူက အိမ်မှာ နည်းနည်းပဲရှိလို့ ခြွေတာခိုင်းချင်တာဖြစ်သည်။ နောက်ပြန်လှည့်လာတော့ ချွေ့ကျွယ်နဲ့ သရဲဖြူက နှစ်သစ်ကူးစာတန်းကို ကပ်ပြီးသွားပြီ။ ယွီဟွေးဖေးက အိမ်မှာအရှည်ဆုံးဗြောက်အိုးတွဲကို မီးညှိတဲ့တာဝန်ကို လျိုရှင်းကိုပေးလိုက်ရာ သူမက အရမ်းစိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ပြေးသွားပြီး မီးညှိကာ နားကိုပိတ်ပြီး အော်ဟစ်ရင်း နောက်ပြန်ပြေးလာသည်။
“ဖောက် ဖောက် ဖောက်...” ဗြောက်အိုးသံက ရှို့လင်လမ်းမကြီးတစ်ခုလုံးကို တုန်ခါသွားစေသည်။ ဗြောက်အိုးတွဲ၏အသံမှာလည်းမသေးဘဲ လမ်းမတစ်ခုလုံးကိုတုန်ခါသွားစေပြီး ပတ်ဝန်းကျင် ဆယ်ရွာရှစ်ရွာမှ ဗြောက်အိုးများနှင့် အဝေးမှတုံ့ပြန်နေပြီး အသံမှာတောင်တန်းများတွင်ပြန်လည်ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။
ရွာသူကြီးက အသံချဲ့စက်ထဲကနေ “မီးထွန်းပါ” လို့အော်လိုက်တာနဲ့ လမ်းမကြီးတစ်ခုလုံးမှာ ကြိုတင်ချိတ်ဆွဲထားတဲ့ မီးပုံးနီကြီးတွေအားလုံး လင်းထိန်သွားသည်။ ထိုတစ်ခဏမှာ မီးပုံးနီကြီးတွေက အပြာရောင်အမိုးနဲ့ အဖြူရောင်နံရံတွေပေါ်က ဆီးနှင်းတွေကို နီရဲသွားအောင်ထွန်းလင်းလိုက်သည်။ လူတွေက ပျော်ရွှင်စွာရယ်မောပြီး ကောင်းချီးစကားတွေ အပြန်အလှန်ပြောဆိုနေကြသည်။ ကလေးတွေက မီးပုံးတွေဆွဲပြီး နေရာအနှံ့ပြေးလွှားနေကြသည်။ ခွေးများလမ်းမပေါ်တွင် ပြေးလွှားနေပြီး ကြက်ဖကြီးများက တံတိုင်းထိပ်တွင်တွန်ကျူးနေ၏။ ကလေးများ မီးပုံးကိုင်ဆောင်ကာ နေရာအနှံ့ပြေးလွှားနေပြီး အခါအားလျော်စွာ သူများအိမ်ခြံဝင်းထဲသို့ ဗြောက်အိုးတစ်လုံးပစ်ပေါက်လိုက်ရာ ရယ်မောသံနှင့်အတူ ဆဲဆိုသံထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် ထွက်ခွာသွားကြလေ၏။ ယွီဟွေးဖေးသည် ထိုအနီရောင်မီးပုံးများကိုကြည့်ရင်း ရေရွတ်လိုက်မိသည်။
“နှမြောစရာပဲ၊ ဒီတစ်ခါ ဆီးနှင်းဘေးဒဏ်က မြန်လွန်းလို့ ရွာပိတ်သွားတယ်။ မဟုတ်ရင် ငါတို့လည်း မြို့ကိုသွားပြီး မီးပုံးတချို့ဝယ်လာပြီး ချိတ်ဆွဲလိုက်ရင် ပိုပြီးစည်ကားမှာ”
"သူတို့နှစ်ယောက် အနီရောင် မီးပုံးအောက်မှာရပ်နေရင် ငါတော့ ပျော်စရာကောင်းတယ်လို့ မထင်ဘူး" ဘေးက နွားကျောင်းသားက ဟက်ဟက်ပက်ပက်ရယ်ပြီး ဟိုဘက်က သရဲနက်အဖြူကိုတစ်ချက်ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ ယွီဟွေးဖေးက အဲဒီမြင်ကွင်းကိုစဉ်းစားကြည့်လိုက်တော့ တကယ်ပဲ... ကြောက်စရာကောင်းသား။