အသက်ချမ်းသာပေးသည့်အတွက် ကျေးဇူးတင်ခြင်း
Vol. 12 Ch. 177
ကံကောင်းစွာပင် မည်သူမျှ လိုက်မလာသောကြောင့် ပြဿနာမှာ သေးနေသေးသည်။
ယွီဟွေးဖေးသည် မျက်ခုံးများကို ပွတ်သပ်ရင်း "နောက်တစ်ခါ ခင်ဗျားအိမ်သာတက်ရင်တောင် ကျုပ်လိုက်ခဲ့ရတော့မယ်”
ထို့နောက် မြေပေါ်မှ ချန်ယိုတောက်ကို ကြည့်ကာ "ညီလေး၊ မင်းမျက်နှာဆေးချင်လား”
ချန်ယိုတောက်သည် ထရပ်ကာ လက်ဖက်ရည်ဖျော်သည့်ရေဖြင့် မျက်လုံးများကို ဆေးကြောလိုက်သည်။ လူတိုင်းပြန်ထိုင်ကြသောအခါ ချန်ယိုတောက်တွင် ယခင်က မောက်မာမှုများ မရှိတော့ပေ။ လူတစ်ယောက်ကို လက်ဖက်ရည်အသစ်ဖျော်ခိုင်းပြီး ယွီဟွေးဖေး၊ နွားကျောင်းသား၊ ကတုံးလေး၊ ဖိန်ကောနှင့် ကော်ပုထုံတို့အား ရိုသေစွာ ကမ်းပေးလိုက်သည်။
ဖိန်ကောနှင့် ကော်ပုထုံတို့မှာ အတော်ပင် အရိုက်ခံထားရပြီး ထိုင်နေရင်း ခါးကို အဆက်မပြတ် ပွတ်သပ်နေကြသည်။ ယွီဟွေးဖေးသည်လည်း မကြည့်နိုင်တော့ဘဲ သူတို့နှစ်ဦးကို တစ်ချက်ကန်လိုက်ပြီး "တော်ကြတော့၊ ပွတ်မနေကြနဲ့တော့။ သိတဲ့လူက မင်းတို့အရိုက်ခံရတယ်လို့ ထင်မယ်၊ မသိတဲ့လူက မင်းတို့ကို အနှိပ်ခန်းက ပညာရှင်တွေက အကြောဖြေပေးလိုက်တယ်လို့ ထင်နေဦးမယ်”
သူတို့နှစ်ဦး၏ မျက်နှာမှာ နီရဲသွားပြီး မပွတ်သပ်တော့သော်လည်း အံကြိတ်ကာ လေများကို အဆက်မပြတ် ရှူသွင်းနေကြ၏။ သူတို့လေရှူသွင်းလိုက်တိုင်း မြေပြင်ပေါ်မှ ညည်းညူသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ယွီဟွေးဖေး လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ လူအယောက်နှစ်ဆယ်ကျော်မှာ မျက်နှာများ ပြားလုမတတ်ဖြစ်နေပြီး နှာခေါင်းများတွင် စက္ကူလိပ်ဖြူများ ထိုးထားကာ ရင်ဘတ်တွင် သွေးများ စွန်းထင်းနေသည်။
တိကျန့်ကို ကြောက်လန့်တကြားဖြစ်အောင် လုပ်ခဲ့သော ကောင်မလေးကို တစ်ယောက်က ပွေ့ချီထားသော်လည်း ကောင်မလေးမှာ မကျေမနပ်ဖြစ်ကာ "ငါ့ကိုသူ့ကို ဖမ်းမိအောင်လုပ်ပေး။ ငါသူ့ကတုံးခေါင်းပေါ်မှာ လိပ်တစ်ကောင် ဆွဲထည့်မယ်” ဟု ညည်းညူနေ၏။
အစ်ကိုကြီးများမှာ ထိုစကားကိုကြားသောအခါ ခါးသီးစွာပြုံးရင်း ခေါင်းညိတ်ကာ ဤအဘွားလေးကို ချော့မော့နေရသည်။ ချန်ယိုတောက်သည် ဤမြင်ကွင်းကိုမြင်သောအခါ "တော်ပြီ... မင်းတို့အရင်ပြန်ကြတော့”
ထို့နောက် သူသည် ယွီဟွေးဖေးကိုကြည့်ကာ အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် "ဒါကျွန်တော့်သမီးပါ... ငယ်ငယ်ကတည်းက ဆိုးနေလို့ပါ”
ယွီဟွေးဖေး ဘာပြောနိုင်မည်နည်း။ "ကျားအဖေက ခွေးသားမမွေးဘူး၊ ဒီကလေးမလေး တော်တော်သတ္တိရှိတာပဲ”
အရွှန်းဖောက်နေခြင်းမဟုတ်၊ တိကျန့်ကို မြေပေါ်တွင် လိုက်ဖမ်းနိုင်သည့် အောင်မြင်မှုကို ရရှိနိုင်သော မိန်းကလေးမှာ ဤလောကတွင် များများစားစားမရှိပေ။ ချန်ယိုတောက်သည် ရှက်ကိုးရှက်ကန်းရယ်လိုက်ပြီး သူ၏တပည့်များ၏ အဖြစ်ကိုကြည့်ကာ စိတ်ထဲတွင် အလွန်မွန်းကျပ်နေသည်။ ကိုယ်ခံပညာသင်တန်းကျောင်းဖွင့်ကာ နှစ်ပေါင်းများစွာတွင် ဤသည်မှာ ပထမဆုံးအကြိမ် ဤမျှအရှက်ရခြင်းဖြစ်သည်။ လူသုံးယောက်၏ လက်ချက်ဖြင့် ကျောင်းတစ်ခုလုံး ပြားပြားဝပ်သွားသည်။
"လူကြီးမင်းတို့၊ လက်ဖက်ရည်သောက်ကြပါဦး”
"မသောက်တော့ပါဘူး၊ အဓိကကိစ္စကိုပဲ ပြောကြရအောင်။ ခင်ဗျားတို့ ဘာကြောင့် ရန်ဖြစ်ကြတာလဲ”
"တကယ်တော့ ကျွန်တော်လည်းမသိပါဘူး... ဒီနေ့မနက် ကျွန်တော့်တပည့်တစ်ယောက်က သူအရိုက်ခံရတယ်လို့ လာပြောတော့ ဒေါသစိတ်က ချက်ချင်းထွက်လာတာပဲ။ ညီလေးရယ်မှာကို မကြောက်ဘဲပြောရရင် ဒီမြို့ဟောင်းလမ်းမပေါ်မှာ ကျွန်တော်ချန်ယိုတောက်ကပဲ သူများကိုရိုက်တာ၊ သူများက ကျွန်တော့်ကို အနိုင်ကျင့်တာမျိုး မရှိခဲ့ဖူးဘူး”
ဤသို့ပြောရင်း သူသည် နွားကျောင်းသားကို တိတ်တဆိတ်ကြည့်လိုက်ပြီး လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို မြှောက်ကာ "အစ်ကို့ရဲ့ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်က အံ့မခန်းပဲ၊ ကျွန်တော်လေးစားပါတယ်။ ဒီတစ်ခွက် အစ်ကို့အတွက်ပါ”
နွားကျောင်းသားသည် ထိုလက်ဖက်ရည်ခွက်ငယ်လေးကို ကိုင်ကာ မျက်လုံးများပြူးကျယ်စွာဖြင့် "ဒီလက်သည်းခွံလောက်ရှိတဲ့ဟာနဲ့ ဘာသောက်လို့ရမှာလဲ”
ချန်ယိုတောက်၏ လက်ဖက်ရည်ခွက်များမှာ အလွန်သေးငယ်သည်။ ယွီဟွေးဖေးကိုင်လျှင်ပင် သေးသည်ဟုထင်ရပြီး နွားကျောင်းသား၏ လက်ထဲတွင်မူ လက်သည်းခွံလောက်သာရှိတော့သည်။ လက်နှစ်ချောင်းဖြင့် သတိထားကိုင်နေရပြီး မတော်တဆ ကြေမွသွားမည်ကို စိုးရိမ်နေ၏။
ဤမြင်ကွင်းကိုမြင်သောအခါ ယွီဟွေးဖေးသည် လက်ဖက်ရည်ဖျော်သည့် လက်ဖက်ရည်အိုးကို ယူကာ သူ့ကိုကမ်းပေးလိုက်သည်။
"ဒါနဲ့ပဲ သောက်လိုက်တော့”
နွားကျောင်းသားက လက်ဖက်ရည်အိုးကို ကိုင်ကာ မကျေမနပ်ဖြင့် "ဒါလည်း သေးတာပဲ”
တစ်ဖက်မှ ချန်ယိုတောက်သည် ထိုစကားကိုကြားသောအခါ မျက်နှာမှာ နီရဲသွားပြီး ချောင်းတစ်ချက်ဟန့်ကာ "ဒါမှမဟုတ် ကျွန်တော် လက်ဖက်ရည်အိုးကြီးတစ်လုံးသွားယူပြီး ပန်းကန်လုံးကြီးတွေနဲ့ သောက်ကြမလား”
"ဒါကောင်းတယ်”
မကြာမီမှာပင် ချန်ယိုတောက်သည် တကယ်ပင် လက်ဖက်ရည်အိုးကြီးတစ်လုံးနှင့် အပြာရောင်ပန်းပွင့်များပါသော ပန်းကန်လုံးကြီးအချို့ကို ယူလာသည်။
"ဒါဈေးမပေါဘူးမလား”
"ခင်ဗျားခုနက ကျွန်တော့်မျက်နှာကို ပစ်ပေါက်လိုက်တဲ့တစ်လုံးက ဒီတစ်တွဲလုံးကို ဝယ်လို့ရတယ်”
"ဒါပေမဲ့ ညီလေးရဲ့ လက်စွမ်းက အားကြီးတယ်၊ ကျွန်တော်လေးစားတယ်။ ရိုက်ချိုးလိုက်တာ ကိစ္စမရှိပါဘူး၊ လက်ဖက်ရည်ခွက်ဆိုတာ ထပ်တွေ့နိုင်သေးတယ်၊ ခင်ဗျားလို ပညာရှင်မျိုးက တွေ့ရခဲတယ်။ တကယ်လို့ ခင်ဗျားသာ ခုနက လက်လှုပ်ရှားခဲ့ရင်... ခင်ဗျားတပည့်တောင် ဒီလောက်ကြမ်းတာ၊ ခင်ဗျားသာ လက်လှုပ်ရှားခဲ့ရင် ကျွန်တော်ပိုပြီး အရှက်ရမှာ သေချာတယ်”
ယွီဟွေးဖေး ဘာပြောနိုင်မည်နည်း။ ချောင်းတစ်ချက်ဟန့်ကာ "အားနာစရာ... ဟား၊ လက်ဖက်ရည်သောက်ပါ..."
ဘေးမှ တိကျန့်က တိုးတိုးလေး "မျက်နှာမပူဘူးလား”
"ပါးစပ်ပိတ်ပြီး လက်ဖက်ရည်သောက်။ မဟုတ်ရင် မင်းကို အဲ့ကောင်မလေးဆီ ပစ်ပေးလိုက်မယ်၊ နောက်ဆို ကတုံးလေးတွေ တစ်ပြုံကြီးမွေးလိမ့်မယ်”
တိကျန့်သည် ချက်ချင်းပင် ငြိမ်သက်စွာ လက်ဖက်ရည်သောက်လိုက်ပြီး "မိန်းမတွေက တကယ်ရှုပ်တယ်၊ အသေးလေးတွေက ပိုရှုပ်တယ်” ဟု ညည်းတွားလိုက်သည်။
နွားကျောင်းသားသည် ယွီဟွေးဖေးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် မည်သည့်အဆင့်အတန်းကိုမှ ဂရုမစိုက်။ ဤကောင်သည် ရိုးသားပုံပေါက်သော်လည်း ဝမ်းထဲတွင် ကောက်ကျစ်ကာ ဟန်ဆောင်ရိုးသားသူတစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း ကောင်းကောင်းသိသည်။ သူ့ကို ရိုးသားသည်ဟု ထင်လျှင် ထိုသူသည် တကယ့်အရူးသာ။
နွားကျောင်းသားက "ကျွန်တော်က ကျွန်တော့်ဆရာနဲ့ လေ့ကျင့်ရင် သုံးကွက်မခံဘူး။ သူသာ ဒီနေ့လက်လှုပ်ရှားခဲ့ရင်... ဟက်ဟက်..."
ဤ 'ဟက်ဟက်' ဟူသော အသံကိုကြားပြီး နွားကျောင်းသားက ယွီဟွေးဖေးကို သူ၏ဆရာဖြစ်ကြောင်း ကိုယ်တိုင်ဝန်ခံသည်ကို ကြားသောအခါ အနည်းငယ်မယုံကြည်သော ချန်ယိုတောက်သည် ချက်ချင်းပင် ယုံကြည်သွားပြီး အလျင်အမြန်ထရပ်ကာ လက်ဖက်ရည်ဆက်ကပ်ရင်း "ညီလေး၊ အသက်ချမ်းသာပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”
ယွီဟွေးဖေး ဘာပြောနိုင်မည်နည်း။ အခြေအနေအရ သူသည် "ဒီလိုမပြောပါနဲ့၊ တကယ်တော့ ကျွန်တော်... လက်စွမ်းအရမ်းညံ့ပါတယ်”
"နှိမ့်ချတာပါ၊ ပညာရှင်တွေက ဒီလိုပဲ နှိမ့်ချတတ်ကြတယ်... ရှက်စရာကောင်းလိုက်တာ၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ တစ်ဝက်တစ်ပျက်ပညာနဲ့ အပြင်မှာ လျှောက်ကြွားနေမိတာ၊ အရှက်ရစရာပဲ” ချန်ယိုတောက်က သက်ပြင်းချရင်း လက်ဖက်ရည်တစ်ပန်းကန်ကို မော့သောက်လိုက်ပြီး "ဒီနေ့ သင်ခန်းစာရသွားပါပြီ”
ယွီဟွေးဖေး "@#￥..."
"ခင်ဗျားတို့ ဘာကြောင့်ရန်ဖြစ်ကြတာလဲဆိုတာ ဆက်ပြောကြရအောင်”
"ဒါပါပဲ၊ ကျွန်တော့်တပည့်က တစ်ဖက်လူက ကျွန်တော်တို့သင်တန်းကျောင်းရဲ့ ပညာကို အထင်သေးတယ်လို့ပြောလို့ ရန်ဖြစ်ကြတာ၊ ရှုံးသွားတယ်။ ကျွန်တော်ကြားတော့ ဒါသည်းမခံနိုင်ဘူးလေ၊ ကျွန်တော့်သင်တန်းကျောင်းက ကိုယ်ခံပညာနဲ့ ရပ်တည်နေတာ။ ကိုယ်ခံပညာမှာ အရေးနိမ့်သွားရင် ကျွန်တော့်မျက်နှာကို ရိုက်တာနဲ့တူတူပဲ။ နောက်ဆို ဒီလုပ်ငန်းက ဆက်လုပ်လို့ရပါတော့မလား။ ဒါနဲ့ ခင်ဗျားညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်ကို သွားခေါ်ခိုင်းလိုက်တာ”
'ခေါ်' သည်ဟု ပြောသော်လည်း ဖိန်ကောနှင့် ကော်ပုထုံတို့မှာ မျက်နှာများမကောင်းကြ။
"ဟုတ်ပါတယ်၊ ခေါ်တာက သိပ်အဆင်မပြေခဲ့ဘူး”
"ဆက်ပြောပါဦး..."
"ဆက်ပြောစရာမရှိတော့ပါဘူး၊ ဒီညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်က နည်းနည်းပါးပါးတတ်ထားတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အားအင်နဲ့ ကွက်ကြားကွက်ကြားနည်းကွက်တွေပဲ လေ့ကျင့်ထားတာ၊ စနစ်မကျဘူး။ ကျွန်တော်တောင် လက်မလှုပ်ရှားရသေးဘူး..."
"ခင်ဗျားတို့ ဘယ်လိုပြောမလဲ”
ကော်ပုထုံက "နောက်ဆုံးတော့ ကျွန်တော့်ကို စကားပြောခွင့်ပေးပြီ။ မွန်းကျပ်နေတာ... ကျွန်တော်ပြောပြမယ်။ ကျွန်တော်တို့ရွာက တားနင်ရွာလို့ခေါ်တယ်၊ တားနင်ရွာမှာ တခြားဘာမှမရှိဘူး၊ ရှေးလူကြီးတွေလက်ဆင့်ကမ်းခဲ့တဲ့ ပညာအဟောင်းအချို့ပဲရှိတယ်။ ဒီပညာတွေက တကယ်ပဲ မပြည့်မစုံဖြစ်နေပြီ၊ ဒါပေမဲ့ တကယ်ပဲ ရှေးဟောင်းပစ္စည်းတွေပါ။ နောက်တော့ ကျွန်တော်တို့ရွာက အကာအကွယ်အချို့လျှောက်ထားပြီး သိုင်းရွာဆိုတဲ့ နာမည်ရလာတယ်။ ကျွန်တော်တို့ ဒီနေ့ဟင်းသီးဟင်းရွက်ဝယ်ရင်း သိုင်းရွာကလာတယ်လို့ ကြွားလိုက်တာ။ အဲ့ဒီနောက် သူ့ညီအစ်ကိုက ကျွန်တော်တို့ကို အထင်သေးပြီး ရှေးရိုးကိုယ်ခံပညာက အမှိုက်ပဲ၊ အဆင့်မရှိဘူး၊ လူပြက်တွေလိုပဲလို့ ပြောတယ်။ ဒါကို ကျွန်တော်သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ ရန်ဖြစ်ကြတော့တာပဲ”
"မင်းက မင်းရဲ့ပညာတွေနဲ့ သူ့ကို အလဲထိုးလိုက်တာလား”
ကော်ပုထုံက ရင်ကော့ကာ "ဒါပေါ့..."
ဖိန်ကောက သူ့ကိုတစ်ချက်ကန်လိုက်ရာ ကော်ပုထုံသည် ချက်ချင်းပင် အားပျော့သွားပြီး "ပညာအပြင် နောက်ကျောကနေ နည်းနည်းပါးပါး လက်ဆော့လိုက်တယ်..."
ဖိန်ကောက ဖြည့်စွက်ပြောသည်။ "အဲ့ကောင်က မကျေနပ်လို့ လူပြန်ခေါ်သွားတာ”
ဤနေရာသို့ရောက်သောအခါ ယွီဟွေးဖေးသည် လက်ထဲမှ လက်ဖက်ရည်ပန်းကန်ကို ချလိုက်ပြီး "ချန်ညီလေး၊ လက်စွမ်းမမီတာ ကျွန်တော်ဝန်ခံပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားညီအစ်ကိုရဲ့ ပါးစပ်က..."
"ဟူချန်မင်၊ မင်းငါ့ဆီ လူးလှိမ့်လာခဲ့စမ်း” ချန်ယိုတောက်သည် စားပွဲကိုတစ်ချက်ရိုက်ကာ ထရပ်လိုက်သည်။ ဤတစ်ချက်မှာ အလွန်ပြင်းထန်သောကြောင့် ယွီဟွေးဖေးသည် စားပွဲလှန်ပြီး ပန်းကန်ခွက်ယောက်များကို ကိုင်ပေါက်တော့မတတ် လန့်သွားသည်။ သူ့ကိုရည်ရွယ်ခြင်းမဟုတ်မှန်း သိသောအခါမှ ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် ခေါင်းငုံ့ကာ လက်ဖက်ရည်ကို အမြန်သောက်လိုက်သည်။
ကတုံးပြောင်ပြောင် အရပ်သိပ်မမြင့်သော်လည်း တောင့်တင်းသော အမျိုးသားတစ်ယောက်ပြေးလာသည်။ သူ၏မျက်နှာမှာ ညိုမည်းစွဲနေပြီး နောက်စေ့တွင် အထူးသဖြင့် ထင်ရှားသော အဖုကြီးတစ်ခုရှိနေသည်။ ယွီဟွေးဖေး၏ နှစ်ပေါင်းများစွာ လမ်းပေါ်ရန်ဖြစ်ပြီး အုတ်ခဲဖြင့်ရိုက်ခဲ့သည့် အတွေ့အကြုံအရ ဤသည်မှာ ကော်ပုထုံ၏ 'နောက်ကျောက လက်ဆော့ခြင်း' ကြောင့် ဖြစ်မည်မှာ သေချာသည်။
"အဖြစ်အပျက်က ဒီလိုလား”
ဟူချန်မင်သည် သတိထားကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး "ဟုတ်... အင်း... ဒီလိုပါပဲ”
ချန်ယိုတောက်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး လက်မလှုပ်ရှားဘဲ တံခါးပေါက်ကို ညွှန်ပြကာ "မင်းသွားတော့”
ဟူချန်မင်သည် အံ့အားသင့်သွားပြီး "ဆရာ၊ ဒါ... ဘာဖြစ်လို့လဲ”
"ငါမင်းကိုပြောခဲ့တယ်၊ ငါက ကိုယ်ခံပညာသင်ပေးတဲ့သူဖြစ်ပေမယ့် အဲ့ဒါက ငါက တကယ့်ရှေးရိုးကိုယ်ခံပညာသင်ပေးတဲ့သူကို ရှာမတွေ့လို့။ ဒါပေမဲ့ ငါ့တပည့်တွေ အပြင်မှာ ရှေးရိုးကိုယ်ခံပညာကို မကောင်းပြောတာကို လုံးဝခွင့်မပြုဘူး။ မင်းက သူလေ့ကျင့်တာမကောင်းဘူးလို့ ပြောလို့ရတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ရှေးရိုးကိုယ်ခံပညာက မကောင်းဘူးလို့တော့ ပြောလို့မရဘူး”
ဟူချန်မင်က ညည်းတွားလိုက်သည်။ "မကောင်းလို့ မကောင်းဘူးပြောတာပဲလေ၊ ကောင်းရင် ပြိုင်ပွဲဝင်ပါလား။ ဒီလောက်နှစ်တွေကြာတာတောင် ပြိုင်ပွဲဝင်တဲ့တစ်ယောက်မှ မတွေ့ဖူးဘူး၊ ဘာရှောင်လင်အစစ်အမှန်ပညာလဲ၊ ဘာဝူတန်းနတ်ဘုရားပညာလဲ၊ အကုန်လုံးက ကပြဖျော်ဖြေတဲ့ အကတွေပဲမဟုတ်လား”
ချန်ယိုတောက်က သူ့ကိုပါးတစ်ချက်ရိုက်လိုက်ပြီး "မင်းတကယ်ပဲ ရှေးရိုးကိုယ်ခံပညာက မတိုက်ခိုက်နိုင်ဘူးလို့ ထင်နေလား”
ဟူချန်မင်က ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
"ငါငယ်ငယ်က ရှေးရိုးကိုယ်ခံပညာဆရာကြီးကို မမြင်ဖူးခဲ့ရင် ငါလည်းမင်းလိုပဲ တွေးမိမှာပဲ”
"ဆရာ၊ ဆရာမြင်ဖူးလို့လား”
"မင်းတကယ်မြင်ဖူးလို့လား”
"မြင်ဖူးတယ်... အဲ့တုန်းက အသက်သုံးဆယ်အရွယ် လူလတ်ပိုင်းတစ်ယောက်၊ ငါတို့ရွာကို အကြွေးလာတောင်းတာ။ အဲ့အချိန်က ငါတို့ရွာက လူမိုက်တွေက အရမ်းဆိုးတယ်၊ အကြွေးမဆပ်ဘဲ လူကိုပါရိုက်သေးတယ်။ အဲ့ဒီနောက် တစ်ဖက်လူက ဒေါသထွက်ပြီး တစ်ယောက်တည်းနဲ့ အဲ့လူမိုက်ဆယ်ယောက်ကျော်ကို အလဲထိုးလိုက်တာပေါ့။ ငါတို့ရွာကလူတွေက သူတို့လူမိုက်တွေမှန်းသိပေမယ့် ကိုယ့်ရွာကလူတွေပဲလေ။ မျက်နှာချင်းဆိုင်တွေ့နေရတာ၊ ပြီးတော့ ဆွေမျိုးတွေလည်း တော်စပ်ကြတယ်... လူတိုင်းက ဒီအတိုင်းကြည့်မနေနိုင်ဘူး... ဒါနဲ့ ရွာတစ်ရွာလုံးက ယောကျ်ားမိန်းမအကုန်လုံး ဝင်တိုက်ကြတယ်။ လူတစ်ရာကျော်က တစ်ယောက်ကို ဝိုင်းရိုက်ကြတာ။ အဲ့ဒီနောက် အဲ့လူကလည်း အသေသတ်တော့တာပဲ၊ ပြေးရင်းနဲ့တိုက်ရင်း။ သူက အမြဲတမ်း ဘေးကင်းတဲ့အကွာအဝေးတစ်ခုကို ထိန်းထားတယ်၊ လူတိုင်းသူ့ကို လိုက်မမီနိုင်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ အမြဲတမ်း လူတစ်ယောက်နှစ်ယောက်က သူ့တိုက်ခိုက်မှုအကွာအဝေးထဲမှာ ရှိနေတယ်... အဲ့ဒီနောက် ရွာတစ်ရွာလုံးကို သူက အလဲထိုးလိုက်တာ ငါအခုထိမှတ်မိသေးတယ်။ အဲ့နေ့က ရွာတစ်ရွာလုံး ပိုက်ဆံရှာပြီး အကြွေးဆပ်ကြရတယ်။ ငါတို့ရဲ့ နာမည်ကြီးလူမိုက်ရွာက သူ့ကြောင့် အကြွေးမဆပ်ဘဲ မနေဝံ့တော့တာပဲ”
ဤနေရာသို့ရောက်သောအခါ ယွီဟွေးဖေးသည်လည်း စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး ဤအဖြစ်အပျက်မှာ အမှန်ဖြစ်နိုင်ခြေများကြောင်း ခံစားလိုက်ရသည်။ လူအများပြုံတိုးဝင်လာလျှင် မပြေးဘဲ ရင်ဆိုင်လျှင် လက်ဝှေ့ကျော်ပင်လျှင် ဝက်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဖမ်းဆီးခံရပြီး မြေမြှုပ်ခံရ၊ ပါးရိုက်ခံရမည်မှာ သေချာသည်။ သို့သော် ပြေးလျှင်တော့ တစ်မျိုးတစ်မည်ပင်။