နှစ်သစ်ကူးအတွက် ပြင်ဆင်ခြင်း

ထိုစဉ် နွားကျောင်းသားက "ဆရာကြီးတစ်ပါးပြောတာ ကြားဖူးတယ်၊ ကိုယ်ခံပညာလေ့ကျင့်ရာမှာ အခက်ဆုံးက အားအင်နဲ့ အမြန်နှုန်းမဟုတ်ဘူး၊ အကွာအဝေးပဲတဲ့။ ကိုယ်နဲ့ရန်သူကြားက အကွာအဝေးကို ကောင်းကောင်းထိန်းချုပ်နိုင်ပြီး ရန်သူကို အနားမကပ်စေဘဲ မရှုံးနိမ့်နိုင်တဲ့ အခြေအနေမှာ ရပ်တည်နိုင်တဲ့သူကမှ တကယ့်ဆရာပဲ။ ရန်ဖြစ်တယ်ဆိုတာ ကလေးကစားတာမှ မဟုတ်တာ။ လူတွေအများကြီး ပြုံတိုးလာရင် ကိုယ့်အတွက် လှုပ်ရှားစရာနေရာ သိပ်မကျန်တော့ဘူး။ ရေတစ်ခွက်လောင်းလာရင် လက်သီးတစ်ချက်နဲ့ ခွဲထုတ်နိုင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ရေကန်ထဲ ပြုတ်ကျသွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ ရွှံ့နွံထဲ ပြုတ်ကျသွားရင်ရော လှုပ်ရှားနိုင်ပါ့မလား။ ဒါကြောင့် လူအများကို ရင်ဆိုင်တဲ့နည်းလမ်းက ပြေးဝင်တိုက်ခိုက်တာမဟုတ်ဘဲ စွန်လွှတ်သလို ထိန်းကျောင်းကစားတာပဲ”

ဤစကားကိုကြားသောအခါ ယွီဟွေးဖေးသည် နွားကျောင်းသားကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး စိတ်ထဲမှ "မင်းနဲ့ နွားခေါင်းကတော့ ဒီအထဲမှာ မပါဘူး..." ဟု တွေးလိုက်သည်။

ချန်ယိုတောက်သည် ထိုစကားကိုကြားသောအခါ လက်ခုပ်တီးကာ "ဟုတ်တယ်၊ မင်းပြောတာ အရမ်းမှန်တယ်။ ငါပြောတဲ့ ဆရာကြီးက ဒီလိုပဲလုပ်ခဲ့တာ၊ ဒီလိုပဲပြောခဲ့တယ်။ ကံမကောင်းစွာနဲ့ ရန်ဖြစ်ပြီးနောက် သူလည်း အပြစ်ပေးခံခဲ့ရတယ်။ နောက်တော့ ဇာတိမြေကို စွန့်ခွာသွားတယ်၊ တစ်ချို့က သူရှန်ဟိုင်းကို သွားတယ်ပြောသလို တစ်ချို့က ဟောင်ကောင်ကို သွားတယ်ပြောတယ်။ တစ်ချို့ကတော့ နိုင်ငံခြားက သူဌေးတစ်ယောက်က သဘောကျလို့ နိုင်ငံခြားကို လက်ဝှေ့သင်ပေးဖို့ ခေါ်သွားတယ်တဲ့... တကယ်နှမြောစရာပဲ၊ အဲ့တုန်းက ငါသူ့ပညာကို တကယ်သင်ချင်ခဲ့တာ”

ဟူချန်မင်သည် ဤနေရာသို့ရောက်သောအခါ အံ့အားသင့်သွားသည်။ တစ်ယောက်ချင်းနိုင်ခြင်းမှာ မထူးဆန်း၊ တစ်ယောက်က ဆယ်ယောက်ကို နိုင်ခြင်းမှာလည်း မဖြစ်နိုင်သည်တော့မဟုတ်။ သို့သော် တစ်ယောက်က ရွာတစ်ရွာလုံးကို နိုင်ခြင်းမှာမူ အလွန်ပင် ထူးခြားဆန်းကြယ်လှသည်။

ချန်ယိုတောက်က ဟူချန်မင်ကို "မင်းက လူကောင်းတစ်ယောက်ပါ၊ ဒါပေမဲ့ ဦးနှောက်နည်းနည်းမကောင်းဘူး။ မင်းကိုယ်တိုင်စဉ်းစားကြည့်၊ တရုတ်ပြည်က နှစ်ငါးထောင်ယဉ်ကျေးမှုရှိတဲ့ နိုင်ငံ။ သေနတ်မပေါ်ခင်က ငါတို့ဘိုးဘေးတွေက ပါးစပ်နဲ့ဆဲဆိုပြီး အရပ်လေးမျက်နှာ ခုခံစေနိုင်ခဲ့တာလား။ တိုက်ခိုက်ရေးပညာ၊ လက်နက်စစ်နည်းဗျူဟာတွေနဲ့ပဲလေ။ ငါတို့မှာ လက်ချည်းသက်သက်တိုက်ခိုက်တဲ့ ပညာမရှိဘဲနေမလား။ နိုင်ငံခြားက အပုပ်ချတဲ့ကောင်တွေ၊ အွန်လိုင်းက ဝေဖန်ရေးသမားတွေ ပြောတိုင်းမယုံနဲ့။ ဒီလောကကြီးမှာ 'လမ်းလျှောက်တဲ့အသေကောင်' လို့ခေါ်တဲ့ လူတစ်မျိုးရှိတယ်၊ သူတို့မှာ ကိုယ်ပိုင်အတွေးအခေါ်မရှိဘူး၊ သူများပေးတာကိုပဲ သုံးတယ်၊ အမှားအမှန်ကို ကိုယ်တိုင်မခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာတတ်ဘူး”

"သူတို့ဒီလောက်တော်ရင် ဘာလို့ထွက်မတိုက်ကြတာလဲ”

ချန်ယိုတောက်က ခေါင်းခါလိုက်သည်၊ သူလည်းမသိပေ။

ယွီဟွေးဖေးက ရုတ်တရက် "ကျွန်တော်တော့ တစ်ချို့ကြားဖူးတယ်၊ ချင်ရှီဟောင်က လက်နက်တွေအရည်ကြိုပြီး ရွှေရုပ်တုဆယ့်နှစ်ခု သွန်းလုပ်ခဲ့တဲ့ ဇာတ်လမ်းကို သိကြလား”

ဤစကားတစ်ခွန်းထွက်လာသောအခါ ဟူချန်မင်နှင့် ချန်ယိုတောက်တို့နှစ်ဦးလုံး သဘောပေါက်သွားကြသည်။

"ရှေးအစဉ်အဆက်ကတည်းက ပညာရှိက ကိုယ်ခံပညာနဲ့ စည်းကမ်းကို ချိုးဖောက်တယ်။ တရုတ်ပြည်ရဲ့ နှစ်ငါးထောင်စစ်ပွဲယဉ်ကျေးမှု၊ လက်နက်အတွေ့အကြုံ၊ နှစ်ငါးထောင်စစ်ပွဲတွေကနေ ရွေးချယ်ကျန်ရစ်ခဲ့တဲ့ နည်းကွက်တွေက အခြေခံအားဖြင့် တစ်ချက်တည်းနဲ့ သေစေနိုင်တဲ့ သတ်ကွက်တွေပဲ။ ယှဉ်ပြိုင်စမ်းသပ်တာ၊ အတိုင်းအတာတစ်ခုထိပဲ တိုက်ခိုက်တာမျိုး မရှိဘူး။ တကယ်လို့ လွှတ်ပေးလိုက်ရင် လူတစ်ယောက်က စက်သေနတ်ကိုင်ပြီး သာမန်လူတွေကြားထဲ ဝင်သွားသလိုပဲ။ မင်းတို့လုံခြုံတယ်လို့ ခံစားရပါ့မလား”

ဟူချန်မင်မှာ စကားမပြောနိုင်ဖြစ်သွားသော်လည်း မကျေမနပ်ဖြင့် "ဒါဆို... ဒီအတိုင်းပဲ အဆုံးသတ်လိုက်တော့မှာလား”

"မသိဘူး..."

ယွီဟွေးဖေးသည် ဆက်မပြောတော့ပေ။ ချန်ယိုတောက်က နှုတ်ခမ်းကိုစူပြလိုက်သည်၊ အဓိပ္ပာယ်မှာ ရှင်းလင်းသည်၊ 'ဘာအဆုံးသတ်မှာလဲ၊ ဒီမှာတင် လူစွမ်းကောင်းတစ်ယောက်ရှိနေတာပဲ'

ဟူချန်မင်သည် သဘောပေါက်သွားပြီး ယွီဟွေးဖေး၊ ကော်ပုထုံ၊ ဖိန်ကောတို့အား ဦးညွှတ်အရိုအသေပေးကာ "ကျွန်တော်... ကျွန်တော်အရင်က ပါးစပ်ဖွာပြီး မထိန်းနိုင်ခဲ့ဘူး။ ကျွန်တော်အမှားဝန်ခံပါတယ်၊ တောင်းပန်ပါတယ်... ကျွန်တော်နောက်ဆို ရှေးရိုးကိုယ်ခံပညာကို ဘယ်တော့မှ အထင်မသေးတော့ပါဘူး”

"တစ်ဖက်လူက လေ့ကျင့်တာညံ့ရင် မင်းသူ့ကို ညံ့တယ်လို့ပြောလို့ရတယ်၊ လှောင်ပြောင်သင့်ရင် လှောင်ပြောင်၊ ဘယ်သူက သူ့ကို ပညာမပြည့်စုံခိုင်းလို့လဲ။ ဒါပေမဲ့ တစ်ရွာလုံးကို သိမ်းကျုံးပြီး မစော်ကားနဲ့..."

ဟူချန်မင်သည် အဆက်မပြတ်ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်၊ ယနေ့အဖြစ်အပျက်ပြီးနောက် သူသင်ခန်းစာရသွားပြီ။

"တော်ပြီ၊ မင်းသွားတော့။ ငါမင်းကို မမြင်ချင်ဘူး..."

ယွီဟွေးဖေးသည် တစ်ခုခုပြောချင်သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် လက်လျှော့လိုက်သည်။ ဟူချန်မင်ပြောခဲ့သည့်စကား၊ လုပ်ခဲ့သည့်အလုပ်များမှာ အမှန်ပင် အနည်းငယ် အဆင့်မရှိခဲ့ပေ။

လူအနည်းငယ်ပြန်ထိုင်ကြပြီး ချန်ယိုတောက်က "ယောကျ်ားတွေ လက်ဖက်ရည်သောက်တာ အရသာမရှိဘူး။ ဒါမှမဟုတ် နေရာပြောင်းပြီး အရက်နည်းနည်းသောက်ရင်း ဖြည်းဖြည်းချင်းစကားပြောကြမလား”

ယွီဟွေးဖေးသည် သဘောတူချင်သော်လည်း ဘေးမှ နွားကျောင်းသားကို တစ်ချက်ကြည့်၊ မျက်နှာချက်ချင်းဖြူဖျော့သွားသော တိကျန့်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

"တော်ပါပြီ၊ နောက်တစ်ခါပေါ့။ ဒီတစ်ခါ ကျွန်တော်တို့ အလျင်စလိုလာရတာ၊ အိမ်မှာလည်း ကိစ္စရှိသေးတယ်၊ အနှောင့်အယှက်မပေးတော့ပါဘူး။ ခင်ဗျားရဲ့ ခွက်တွေက..."

ချန်ယိုတောက်က ဟားတိုက်ရယ်မောလိုက်သည်။ "ခွက်အနည်းငယ်ရိုက်ခွဲပြီး ဒီလူမျိုးနဲ့ သိကျွမ်းခွင့်ရတာ တန်ပါတယ်။ တစ်ခါရိုက်ခွဲတိုင်း တစ်ယောက်နဲ့တွေ့ရမယ်ဆိုရင် နောက်ဆို ကျွန်တော်အိမ် patrimonio အကုန်ရောင်းပြီး တစ်စီးလုံးဝယ်ထားမယ်”

ချန်ယိုတောက်၏ ရက်ရောမှုမှာ ယွီဟွေးဖေးကိုလည်း ရယ်မောစေသည်။ ဤလူသည် အလွန်ဖြောင့်မတ်ပြီး ယွီဟွေးဖေး၏ စိတ်နှင့် ကိုက်ညီသည်။ နှစ်ဦးသား ရယ်မောစကားပြောရင်း အောက်ထပ်သို့ ဆင်းလာကြသည်။ ထို့နောက် ခေါင်းကိုပွတ်သပ်ရင်း တက်လာသော လူနှစ်ယောက်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"ခုနက... တစ်ယောက်ယောက်က ကိုင်ပေါက်လိုက်သလိုပဲနော်”

"ဟုတ်မယ်ထင်တယ်..."

ဤစကားကိုကြားသောအခါ ယွီဟွေးဖေးသည် မျက်နှာကျက်ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ ချန်ယိုတောက်မှာမူ ရှက်ရွံ့သောမျက်နှာဖြင့် ချောင်းတစ်ချက်ဟန့်ကာ "မင်းတို့နှစ်ယောက် ဘာတွေတိုးတိုးပြောနေတာလဲ”

"ဆရာ၊ မဟုတ်ဘူး... သူတို့၊ ကျွန်တော်..." နှစ်ဦးသား တိုင်တောချင်သေးသည်။

သို့သော် ယွီဟွေးဖေးတို့နှင့် ချန်ယိုတောက်အတူတကွ ထွက်လာသည်ကိုမြင်သောအခါ နှစ်ဦးသား ချက်ချင်းသဘောပေါက်သွားပြီး ဘာမှမပြောတော့ဘဲ ခေါင်းငုံ့ကာ ထွက်သွားကြ၏။

"အရှက်ရစရာဖြစ်ကုန်ပါပြီ။ ဒါနဲ့ ခင်ဗျားတို့ကား ဘယ်မှာရပ်ထားလဲ”

ကားဟုပြောသောအခါ ယွီဟွေးဖေးသည် တံခါးပေါက်ကို ညွှန်ပြကာ "တံခါးဝမှာပဲ”

"တံခါးဝလား၊ ဒါဆို ကားနောက်ဆုတ်ရတာ သိပ်မကောင်းဘူး"

နောက်တစ်ခဏတွင်... ချန်ယိုတောက်၏ အပြုံးမှာ ခဲသွားသည်။ ထိုဆိုင်ကယ်ဘီးငယ်လေးပေါ်တွင် ယွီဟွေးဖေးထိုင်နေပြီး နောက်တွင် နွားကျောင်းသားထိုင်ကာ ကြက်ပေါက်လေးကဲ့သို့ တိကျန့်ကို ဆွဲကိုင်ထားသည့်မြင်ကွင်းကိုကြည့်ပြီး သူရယ်သင့်မရယ်သင့် မသိတော့ပေ။

"ဒါ၊ ဒါမှမဟုတ် ကျွန်တော့်ကားနဲ့ပဲ သွားကြမလား”

"ခင်ဗျားကားနဲ့သွားရင် ဒီဘီးကို ဘယ်လိုလုပ်မလဲ”

"လွယ်ပါတယ်၊ ကားနဲ့ပဲ သယ်သွားမယ်”

ချန်ယိုတောက်က သူ၏ အလွန်ကြီးမားသော တောင်တက်ကားကြီးကို ထုတ်လာပြီး ဆိုင်ကယ်ကို နောက်ဖုံးထဲသို့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပစ်ထည့်လိုက်သောအခါ ယွီဟွေးဖေးသည် ချက်ချင်းပင် စိတ်ဓာတ်ကျသွားပြီး စိတ်ထဲမှ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

'တကယ်ပဲ... ဒီခေတ်ကြီးမှာ မညီမျှလိုက်တာ၊ ငါဒီနေ့ကစပြီး သူဌေးတွေကို မုန်းပြီ'

လာတုန်းက လမ်းတစ်လျှောက်လုံး ခုန်ပေါက်လာခဲ့ရသည်။ အပြန်တွင်မူ ယွီဟွေးဖေးသည် ခံစားချက်များစွာဖြင့် ချန်ယိုတောက်ကိုကြည့်... ပြီးတော့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ပြန်ကြည့်...

"အင်း..."

ချန်ယိုတောက်သည် အလွန်စကားပြောကောင်းသူဖြစ်ပြီး လမ်းတစ်လျှောက်လုံး နွားကျောင်းသားနှင့် ယွီဟွေးဖေးကို ဖမ်းကာ စကားပြောနေသည်။ သို့သော် အများစုမှာ ကိုယ်ခံပညာလေ့ကျင့်သည့် အကြောင်းသာ။ သူက ယွီဟွေးဖေးကို ဘယ်လိုကျင့်ကြံသလဲဟု မေးသောအခါ ယွီဟွေးဖေး ဘာပြောနိုင်မည်နည်း။ သူတရားထိုင်ခြင်း၊ နှင်းထဲတွင် အလေးနှင့်ပြေးခြင်းစသည်တို့ကို ပြောပြလိုက်သည်။ ချန်ယိုတောက်မှာလည်း စိတ်ဝင်တစားနားထောင်နေ၏။

အိမ်သို့ရောက်သောအခါ ယွီဟွေးဖေးသည် ချန်ယိုတောက်ကို ညစာအတူစားရန် ဖိတ်ခေါ်ချင်သော်လည်း... "တော်ပါပြီ၊ ထမင်းစားပြီး အရက်မသောက်ရရင် အရသာမရှိဘူး။ အရက်သောက်ပြီး ကားမမောင်းနိုင်ရင် ပြန်လို့မရတော့ဘူး။ ညအိမ်မပြန်ရင် ကျွန်တော့်မိန်းမက ငိုယိုပြီး သောင်းကျန်းတော့မှာပဲ”

ဤသို့ဖြင့် ချန်ယိုတောက်သည် ထွက်ခွာသွားသည်။ ယွီဟွေးဖေးသည် ချန်ယိုတောက်ကို နှုတ်ဆက်ပြီး ဖိန်ကောနှင့် ကော်ပုထုံတို့ကိုလည်း နှုတ်ဆက်ကာ တံခါးပိတ်လိုက်ပြီးနောက် ခြံထဲမှ လူတစ်အုပ်ကို ကြည့်ကာ "ကျွန်တော့်ကို မကြည့်ကြပါနဲ့တော့လား”

နွားခေါင်းက ညည်းညူလိုက်သည်။ "မင်းက အပြင်မှာပျော်ပါးပြီး ငါတို့က အိမ်မှာ ပျင်းနေရတာ၊ တော်တော်မတရားဘူး”

"ကျွန်တော်ဒါ ပျော်ပါးတာလား။ ကျွန်တော်ဒါ... အင်း၊ ပြောရခက်ပါတယ်။ ခင်ဗျားတို့ တကယ်ပျင်းနေရင် နောက်တောင်မှာ တောဝက်အုပ်တွေရှိတယ်မဟုတ်လား။ ဝက်ဝံကြီးတွေလည်းရှိတယ်၊ အဆိုးဆုံးက အဲ့ဝံပုလွေပေါက်တွေရှိသေးတယ်၊ ခင်ဗျားတို့သူတို့ကို သွားနှောင့်ယှက်ကြပါလား။ မှတ်ထားနော်၊ အချိန်မကျော်စေနဲ့”

လူအနည်းငယ်သည် ထိုစကားကိုကြားသောအခါ မျက်လုံးများအရောင်တောက်လာပြီး အုပ်စုဖွဲ့ပြေးထွက်သွားကြသည်။

ဤတစ်နေ့ပြီးနောက် တောင်ထဲတွင် တောဝက်၊ ဝံပုလွေအုပ်နှင့် ဝက်ဝံများ၏ ကြောက်မက်ဖွယ်အော်ဟစ်သံများကို မကြာခဏကြားရတော့သည်။ တောစပ်တွင် တစ်စုံတစ်ယောက်က မျက်နှာညိုမည်းစွဲနေသော ဝံပုလွေ၊ ခြေထောက်ကျိုးနေသော တောဝက်နှင့် မျက်လုံးများပင် ဖွင့်မရသော ဝက်ဝံကို တွေ့ဖူးသည်... သို့သော် ဤသတ္တဝါများမှာ လူကိုမြင်သောအခါ လူကသူတို့ကိုမြင်သည်ထက်ပင် ပိုကြောက်လန့်ကာ အလွန်လျင်မြန်စွာ ပြေးလွှားကြသည်။

နှစ်သစ်ကူးနီးကပ်လာသည်နှင့်အမျှ ရှိုးလင်ရွာတစ်ခုလုံး ပို၍စည်ကားလာသည်။ နှစ်မကူးမီ အားလပ်ရက်များရောက်သောအခါ တောင်ပိုင်းမှ ခရီးသွားများစွာ နှင်းကြည့်ရန် အရှေ့မြောက်ပိုင်းသို့ လာရောက်ကြသည်။ ရှိုးလင်မှာ နာမည်ကြီးရှုခင်းမဟုတ်သော်လည်း ဤနေရာမှ နှင်းရှုခင်းမှာ မည်သည့်နေရာနှင့်မဆို ယှဉ်နိုင်လောက်အောင် လှပသည်။ ထို့အပြင် ရွာသူရွာသားများမှာ ရိုးသားပြီး ကုန်ဈေးနှုန်းများကို ရွာသူကြီး ကျန်စန်းရှန်က ပုံမှန်အတိုင်းထိန်းချုပ်ထားသောကြောင့် နာမည်ကောင်းရရှိနေသည်။

ယခု ရှိုးလင်လမ်းမပေါ်တွင် မျက်နှာစိမ်းများစွာ ပေါ်လာပြီ။ မြူးထူးပျော်ပါးနေသော ခွေးအများစုကို အိမ်ရှင်များက ပြန်ခေါ်သွားပြီး စွပ်ဖားများတပ်ဆင်ကာ အလုပ်လုပ်ငွေရှာနေကြပြီ။ ခွေးမရှိသူများမှာ သိုး၊ နွားများကို တပ်ဆင်ကြသည်။ အဆိုးဆုံးမှာ ကိုယ်တိုင်စွပ်ဖားများပြုလုပ်ကာ ခရီးသွားများကို ငှားရမ်းကစားစေသည်။ ရွာအပြင်ဘက်မှ တောင်ကုန်းငယ်လေးပေါ်တွင်လည်း ရေလောင်းကာ ရေခဲကွင်းဖြစ်အောင် ပြုလုပ်ပြီး ကလေးများကစားရန် ပံ့ပိုးပေးထားသေး၏။

အတိုချုပ်ဆိုရသော် ခရီးသွားများရောက်လာပြီးနောက် ရွာသူရွာသားများဖြစ်စေ၊ ဤနေရာတွင် စီးပွားရေးလုပ်ကိုင်သော ဈေးသည်များဖြစ်စေ ခရီးသွားများ၏ အိတ်ကပ်ထဲမှ ငွေများကို ရယူရန် နည်းမျိုးစုံဖြင့် ကြိုးစားနေကြသည်။ သို့သော် ဈေးနှုန်းချိုသာပြီး ပွင့်လင်းမြင်သာမှုရှိသောကြောင့် ခရီးသွားများမှာ စိတ်မဆိုးကြပေ။

လူတိုင်းငွေရှာနေကြသော်လည်း တစ်စုံတစ်ယောက်မှာမူ အလွန်စိတ်မချမ်းမသာဖြစ်နေသည်။ ထိုသူမှာ ယွီဟွေးဖေးပင်။

မည်းနက်သော တံခါးမကြီး၊ ကျောက်တံတားအပြင်ဘက်တွင် ရံဖန်ရံခါ ခရီးသွားအချို့ ဖြတ်သန်းသွားကြသည်။ သူတို့မှာ သရဲနတ်တည်းခိုခန်း၏ လမ်းညွှန်ဆိုင်းဘုတ်ကြောင့် ဆွဲဆောင်ခံရသော်လည်း တံခါးဝသို့ရောက်သောအခါ တံခါးမ မည်းမည်းကြီးနှစ်ဖက်တွင် အနီရောင်မီးပုံးကြီးများ ချိတ်ဆွဲထားပြီး မီးပုံးအောက်တွင် အနက်ရောင်နှင့် အဖြူရောင် နတ်မင်းနှစ်ပါးရပ်နေသည်သာမက သူတို့နှစ်ဦးဘေးတွင် ပုံပျက်နေသော ကျောက်ခွေးရုပ်နှစ်ရုပ်ရှိနေသည်မှာ မည်သို့ကြည့်ကြည့် မင်္ဂလာမရှိဖြစ်နေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် နောက်ဘက်မှ သင်္ချိုင်းကုန်းကိုမြင်သောအခါ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ခြေလှမ်းများရပ်တန့်သွားကြသည်။ ခရီးသွားသူများမှာ မင်္ဂလာရှိသောအရာကိုသာ လိုလားကြသည်။ သင်္ချိုင်းကုန်းပေါ်တွင် အိပ်စက်ခြင်းမှာ တကယ်ပင် မင်္ဂလာမရှိလှ။

သို့သော် ယွီဟွေးဖေးသည် လုံးဝဝင်ငွေမရှိသည်တော့မဟုတ်၊ ရံဖန်ရံခါ သတ္တိရှိသော တစ်ယောက်နှစ်ယောက် တည်းခိုကြသည်။ ထို့အပြင် သူတို့၏ ထူးခြားသော ပုံစံကြောင့် ကောင်းသောမှတ်ချက်အချို့လည်း ရရှိခဲ့သည်။ နှစ်မကူးမီ ယွီဟွေးဖေးသည် နောက်ဆုံးတွင် ငွေတစ်သောင်း ထပ်မံစုဆောင်းနိုင်ခဲ့သည်။

ရှိုးလင်တွင် စည်းကမ်းတစ်ခုရှိသည်၊ နှစ်မကူးမီနှင့် နှစ်ကူးပြီးနောက်တွင် အကြွေးမတောင်းရ၊ တောင်းလျှင်လည်း တစ်ဖက်လူက ကိုယ်တိုင်ပြန်ဆပ်မှသာရသည်။ အိမ်တိုင်ရာရောက်တောင်း၍မရ။

ထို့ကြောင့် ယွီဟွေးဖေး၏ ဤငွေတစ်သောင်းမှာ ယာယီအားဖြင့် သူ၏ပိုင်ဆိုင်မှုပင်။ လက်ထဲမှ ငွေကိုကြည့်ရင်း ယွီဟွေးဖေးသည် အလွန်တွေဝေနေသည်။

"နှစ်ကူးပြီးရင် ငါ့ဟာမဟုတ်တော့ပြန်ဘူး” ဤသို့ပြောရင်း ယွီဟွေးဖေးသည် စားပွဲကိုတစ်ချက်ရိုက်ကာ "ညီအစ်ကိုတို့ ဟင်းသီးဟင်းရွက်သွားဝယ်ကြမယ်။ နှစ်ကူးပြီးရင် ကမ္ဘာကြီးပြိုကျသွားပါစေ၊ နှစ်သစ်ကူးပြီ၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုတော့ ဒုက္ခမပေးနိုင်ဘူး”

နွားခေါင်းက ရယ်မောလိုက်ရင်း "မင်းစကားကိုပဲ စောင့်နေတာ”

ယွီဟွေးဖေးသည် နွားကျောင်းသားကို ခေါ်ကာ ရှောက်ထျန်းချန်ကိုခေါ်၍ ဈေးဝယ်ထွက်သွားသည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင် ဝက်နံရိုး၊ အရိုး၊ သိုးသား၊ ကြက်၊ ဘဲ၊ ငါး၊ အသားများစွာ ဝယ်ယူခဲ့၏။

ထိုနေ့တွင် ယွီဟွေးဖေးတို့သည် ကြက်သတ်၊ ဘဲသတ်ရင်း သွေးများဖြင့် မြေပြင်တစ်ခုလုံး နီရဲနေသဖြင့် ထိုဗိုလ်ကျစိုးမိုးတတ်သော ငန်းကြီးသုံးကောင်မှာ ကြောက်လန့်တကြားဖြင့် လည်ပင်းများကျုံ့ကာ ကြက်ခြံထဲတွင် ပုန်းနေပြီး မထွက်ဝံ့ကြတော့ပေ။