ကိုခွေးလို့ခေါ်ရမှာလား
Vol. 12 Ch. 180
ယွီဟွေးဖေးသည် သူ၏ ဖက်ထုပ်ဖတ်ကို ယူပြရင်း "ကြည့်လေ၊ အလယ်သားဆိုတာက ဒီဂျုံဖတ်ရဲ့ အလယ်ပိုင်းက ထူထဲနေရပြီး ဘေးပတ်လည်က ပါးလွှာလို့ရတယ်။ ဒီလိုဆိုရင် ဖက်ထုပ်ထုပ်တဲ့အခါ ဂျုံဖတ်က အလယ်မှာ ဆွဲဆန့်ခံရပေမယ့် ပုံပျက်မသွားဘူး၊ မပေါက်ဘူး။ ပြုတ်တဲ့အခါမှာလည်း ကြာကြာခံတယ်၊ မပျက်စီးလွယ်ဘူးပေါ့”
ချွေ့ကျွယ်က "ငါကြည့်ရတာ ဒီညီလေးက ဖက်ထုပ်တကယ်မလုပ်တတ်ဘူးထင်တယ်။ ဒါမှမဟုတ် အသားနုတ်နုတ်စင်းတဲ့အလုပ်ကို ကူလုပ်ပါလား”
မြင်းခေါင်းက ချက်ချင်းပင် မကျေမနပ်ဖြစ်ကာ "မလုပ်နဲ့... အသားနုတ်နုတ်စင်းတာကလည်း ပညာသားပါတယ်။ အသားက အတုံးကြီးသွားရင် စားမကောင်းဘူး၊ သေးလွန်းရင်လည်း ပါးစပ်ထဲမှာ ကြေမွလွယ်ပြီး အရသာမရှိဘူး။ ငါ့အလုပ်မရှုပ်ပါနဲ့..."
နွားခေါင်းကလည်း "ဂျုံနယ်တာလည်း မဖြစ်ဘူး၊ ရေများသွားရင်ဖြစ်ဖြစ်၊ နည်းသွားရင်ဖြစ်ဖြစ် ဂျုံရဲ့ စေးပျစ်မှုကို ထိခိုက်တယ်”
နောက်ဆုံးတွင် လူတိုင်း မဲပေးဆုံးဖြတ်ပြီးနောက် ထိုအမျိုးသားကို မီးဖိုချောင်တွင် မီးမွှေးရန် တာဝန်ပေးလိုက်ကြသည်။ ရှောင်ထျန်းချန်မှာ စိတ်မချသောကြောင့် သူနှင့်အတူ လိုက်ပါသွားသည်။ သူသည် တစ်ဖက်လူက လက်လွန်ခြေလွန်ဖြင့် အိမ်ကို မီးရှို့မိမည်ကို စိုးရိမ်နေသည်။
ထိုအမျိုးသားသည် မီးဖိုရှေ့တွင် ထိုင်ချလိုက်ပြီး မီးဖိုထဲမှ မီးတောက်များကို ကြည့်ကာ ခါးသီးစွာပြုံးလိုက်၏။
"ဒါ..."
ရှောင်ထျန်းချန်က မျက်ခွံကိုတစ်ချက်ပင့်ကာ မဲ့ပြုံးပြုံးရင်း "ဒါပဲလား၊ မြန်မြန်မီးမွှေးစမ်း။ စကားတွေအများကြီးပြောမနေနဲ့။ ဒီနေရာရောက်မှတော့ ဘယ်သူပဲဖြစ်ဖြစ် အကျဉ်းသားပဲ။ မင်းစိတ်ကို ဖြေလျှော့ထားရမယ် သိလား။ ဟိုတွေးဒီတွေးမလုပ်နဲ့”
ထိုအမျိုးသားမှာ စကားမပြောနိုင်ဖြစ်သွားပြီး ရှောင်ထျန်းချန်ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ "မင်းက လန်ရှန်းရဲ့ ခွေးမဟုတ်လား”
"မင်းမှခွေး၊ မင်းမိသားစုတစ်စုလုံးခွေး” ရှောင်ထျန်းချန်မှာ မကျေမနပ်ဖြစ်ကာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။
"ငါက ခွေးနတ်ဘုရားကွ။ ခွေးဘုရားလို့ခေါ်စမ်း”
ထိုအမျိုးသား၏ နဖူးတွင် သွေးကြောများထောင်ထလာသည်။ သူ့ဘဝတွင် ဤသို့အပြောခံရခြင်းမှာ ပထမဆုံးအကြိမ်ဖြစ်မည်။
"မင်း... ငါ့ကို ခွေးဘုရားလို့ခေါ်ခိုင်းတာ သေချာလို့လား”
ရှောင်ထျန်းချန်သည် ခေါင်းညိတ်ရန်ပြင်လိုက်သော်လည်း တစ်ဖက်လူ၏ မှေးစင်းထားသော မျက်လုံးများထဲမှ တောက်ပသော အရောင်များကို မြင်သောအခါ ထိုအကြည့်မှာ အနည်းငယ်ရင်းနှီးနေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ လန်ရှန်းနှင့် အနည်းငယ်တူနေသလိုပင်။ အနည်းဆုံးတော့ မျက်ခုံးများကြားတွင် တူညီမှုအချို့ရှိနေသည်။
ရှောင်ထျန်းချန်သည် တစ်ဖက်လူ၏ ဇာစ်မြစ်ကြီးမားသည်ကို ထပ်မံစဉ်းစားမိသောအခါ အာ့လန်ရှန်းနှင့် တကယ်ပဲ ဆွေမျိုးတော်စပ်နိုင်သည်ဟု တွေးမိသည်။ မတော်တဆ ကိုယ့်လူအချင်းချင်းဖြစ်နေလျှင် ရန်ဖြစ်လျှင် အမြင်မကောင်းပေ။
"ဟူး... ထားလိုက်တော့၊ မင်းငါ့ကို ကိုကြီးခွေးလို့ပဲခေါ်လိုက်တော့”
ထိုအမျိုးသားမှာ နောက်တစ်ကြိမ် စကားမပြောနိုင်ဖြစ်သွားပြီး ပြုံးကာ "မင်းသေချာလို့လား”
ရှောင်ထျန်းချန်မှာ နောက်တစ်ကြိမ် ကြောင်သွားသည်။ သူသည် ဤအမျိုးသား၏ အကြည့်ကို ပို၍ပင် ကြောက်စရာကောင်းသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်ရာ အခြားသူမရှိ၊ စိတ်ထဲမှ ဒီမှာရှက်စရာဖြစ်လည်း ဘယ်သူမှမမြင်ဘူး၊ ဒါဆိုကိစ္စမရှိဘူးဟု တွေးလိုက်သည်။
"ဒါဆို မင်းငါ့ကို ဘာခေါ်ချင်လဲ။ အဘိုးနက်လို့ခေါ်ရင် မနစ်နာလောက်ဘူးမလား”
"မနစ်နာပါဘူး၊ မနစ်နာပါဘူး... ငါ့ကိုတောင် ငယ်ရွယ်သွားစေတယ်”
ရှောင်ထျန်းချန်က နှုတ်ခမ်းကိုထော်လိုက်ပြီး စိတ်ထဲမှ မကျေမနပ်ဖြင့် ‘လျှောက်ပြောနေ... ငါ့အသက်ဘယ်လောက်ရှိပြီလဲဆိုတာတောင် ငါမသိတော့ဘူး’ဟု တွေးလိုက်သည်။
"တော်ပြီ... ခင်မင်ချင်ယောင်မဆောင်နဲ့တော့၊ မြန်မြန်မီးမွှေး”
ထိုအမျိုးသားမှာ ဘာမှမပြောတော့ဘဲ ထိုနေရာတွင် ငြိမ်သက်စွာ မီးမွှေးနေသည်။ သူသည် ဖက်ထုပ်လုပ်ရာတွင် ညံ့ဖျင်းသော်လည်း မီးမွှေးရာတွင်မူ အလွန်ကျွမ်းကျင်သည်။
"မင်းအိမ်မှာလည်း မကြာခဏမီးမွှေးတတ်လား”
"နှစ်သစ်ကူးပွဲတော်တွေမှာ ကိုယ်တိုင်တစ်ခုခုတော့ လုပ်ရတာပေါ့။ မကျွမ်းကျင်ပေမယ့် မီးမွှေးတဲ့ပညာတော့ ရသေးတယ်”
ရှောင်ထျန်းချန် စဉ်းစားလိုက်သည်။ လန်ရှန်း၏ မိသားစုတွင် သာမန်လူသားအဖေမှလွဲ၍ ကျန်သူများအားလုံးမှာ တော်ဝင်ဆွေမျိုးများဖြစ်ပြီး တော်ဝင်ဆွေမျိုးများမှာ အစွမ်းထက်သော နတ်ဘုရားကြီးများသာ။ ဤသူများထဲမှ မည်သူက ကိုယ်တိုင်မီးမွှေးချက်ပြုတ်မည်နည်း။ ဤလူ၏ ဇာစ်မြစ်မှာ ထူးခြားနိုင်သော်လည်း မြင့်မားလွန်းမည်မဟုတ်ပေ။
ဤအတွေးကြောင့် ရှောင်ထျန်းချန်သည် စိတ်အေးသွားပြီး ထိုနေရာတွင် ဝပ်ချလိုက်ကာ "တော်ပြီ၊ မင်းကျွမ်းကျင်လုပ်သားဖြစ်မှတော့ စိတ်အေးလက်အေးမီးမွှေးတော့” ပြောပြီးသည်နှင့် ဤကောင်သည် မျက်လုံးများမှိတ်ကာ အိပ်ပျော်သွားတော့သည်။
တစ်ဖက်တွင် ယွီဟွေးဖေးသည် ရုတ်တရက် သတိရလိုက်သည်။ "ဟေ့... အဲ့ညီလေးကို ဘယ်လိုခေါ်ရမလဲ”
လူတိုင်းမျက်နှာချင်းဆိုင်ကြည့်ကြသည်။ အားလုံးက သူ့ကို အရှိန်အဝါပြရန်သာ စဉ်းစားနေကြပြီး သူ၏အမည်နာမကိုမူ လုံးဝမသိကြပေ။ ယွီဟွေးဖေးသည် စိတ်မချသောကြောင့် လက်ထဲမှ အလုပ်ကိုချကာ မီးဖိုချောင်သို့ သွားလိုက်သည်။ မီးဖိုချောင်သို့ရောက်သောအခါ ထိုအမျိုးသားသည် ထိုင်ခုံငယ်လေးပေါ်တွင် လှံတစ်စင်းကဲ့သို့ မတ်မတ်ထိုင်နေပြီး သူ၏မျက်လုံးများမှာ ရှေ့မှမီးတောက်များကို ငြိမ်သက်စွာကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ စိုးရိမ်မှုမရှိ၊ ပျော်ရွှင်မှုမရှိ၊ မီးကိုကြည့်ရင်း ကမ္ဘာကြီးကို ရှုမြင်နေသကဲ့သို့။ အတိုချုပ်ဆိုရသော် ဤအရှိန်အဝါမှာ အလွန်ထူးခြားသည်။
"လူကြီးလူကောင်းဆိုတော့ ဒီအရှိန်အဝါက မတူဘူးပဲ။ မထူးဆန်းပါဘူး”
သို့သော် ယွီဟွေးဖေးမှာ ဤမျှဂရုမစိုက်၊ ဘယ်သူပဲဖြစ်ဖြစ်၊ အကျဉ်းသားဖြစ်သရွေ့ ဤနေရာတွင် သူ၏စကားကို နားထောင်ရမည်။ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးတွင် ဤနေရာတွင် သူသာအကြီးဆုံး။
ထို့ကြောင့် ယွီဟွေးဖေးသည် လျှောက်သွားပြီး မီးဖိုပေါ်တွင် ထိုင်ချလိုက်ကာ "ညီလေး၊ ခုနက မေးဖို့မေ့သွားတယ်၊ ဘယ်လိုခေါ်ရမလဲ”
"ညီလေးလား"
"ဟုတ်တယ်လေ၊ ဒါမှမဟုတ် ဘာလဲ။ အစ်ကိုကြီးလို့ခေါ်ရမလား။ ဒါမှမဟုတ် ဦးလေးကြီး"
ယွီဟွေးဖေးသည် တစ်ဖက်လူ၏ ရုပ်ရည်ကိုကြည့်ရာ အသက်သုံးဆယ်ကျော်ခန့်ရှိမည်ဟု ထင်ရပြီး ဦးလေးကြီးဟုခေါ်လျှင်လည်း အဆင်ပြေမည်ဟု ထင်လိုက်သည်။
"ဒါက ငါတို့က အဆင့်အတန်းအလိုက်ခေါ်မလား၊ အသက်အရွယ်အလိုက်ခေါ်မလားဆိုတာပေါ် မူတည်တယ်”
"ဒါက ကောင်းကင်ဘုံက ကိစ္စ၊ ဒီနေရာရောက်ရင် ဒီနေရာက စည်းကမ်းကို လိုက်နာရမယ်... ဒီမှာအားလုံးက သာမန်လူတွေပဲ၊ မင်းဘယ်လောက်အသက်ရှင်ခဲ့လဲဆိုတာ ဘယ်သူဂရုစိုက်မှာလဲ။ ငါတို့က အပြင်လူတွေရှေ့မှာ ခေါ်စရာနာမည်တစ်ခုတော့ ရှိရမှာပေါ့။ ငါကမင်းကို ဘိုးဘေးရဲ့ဘိုးဘေးလို့ခေါ်ရင် သူတို့က ငါတို့ကို စိတ်ရောဂါသည်လို့ သတ်မှတ်ကြမှာပဲ။ မင်းလည်းသိပါတယ်၊ ကောင်းကင်ဘုံကနေ ဆင်းသက်လာတဲ့သူတွေက တန်ခိုးမရှိကြဘူး။ ငြိမ်ငြိမ်နေတာ ပိုကောင်းတယ်”
ထိုအမျိုးသားသည် စဉ်းစားကြည့်ရာ ဟုတ်သည်ဟုထင်ပြီး ခေါင်းညိတ်ကာ "ဟုတ်တာပဲ၊ ဒါဆို မင်းငါ့ကို အစ်ကိုကြီးလို့ပဲခေါ်လိုက်တော့။ ဒါက နားထောင်ရတာ ပိုကောင်းတယ်”
"ကောင်းပြီ၊ ဒါဆို အစ်ကိုကြီးက တကယ်တော့ ဘယ်သူလဲ။ အရင်က ဘာလုပ်ခဲ့တာလဲ။ ဘာအမှားလုပ်လို့ ငါ့ဆီရောက်လာတာလဲ” ယွီဟွေးဖေး တိုက်ရိုက်မေးလိုက်သည်။
"ငါလား... ငါ့နာမည် ကျန်းရန်၊ ကောင်းကင်ဘုံမှာ အရာရှိငယ်တစ်ယောက်လောက်တော့ ရှိပါတယ်။ အသေးအဖွဲကိစ္စတွေကို စီမံခန့်ခွဲတယ်ပေါ့လေ... အမှားကတော့ မိန်းမနဲ့ စားပွဲလှန်လိုက်လို့ အိမ်ခြေမဲ့ဖြစ်သွားတာ။ စဉ်းစားလိုက်တော့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဒီနေရာကို ပို့လိုက်တာပဲ”
ယွီဟွေးဖေးမှာ စကားမပြောနိုင်ဖြစ်သွားပြီး ရယ်ရခက်ငိုရခက်ဖြင့် "ခင်ဗျားရဲ့ အကြောင်းပြချက်က... ဟက်ဟက်။ အစ်ကိုကြီး၊ ခင်ဗျားတို့နတ်ဘုရားတွေက လူပြက်တွေလား”
"ဘယ်လိုပြောရမလဲ”
ယွီဟွေးဖေးသည် နွားခေါင်းမြင်းခေါင်းတို့ လာရောက်ရသည့် အကြောင်းပြချက်ကို ပြောပြလိုက်ရာ ကျန်းရန်မှာ ရယ်ရခက်ငိုရခက်ဖြစ်သွားပြီး "ဒါ... ဒီအကြောင်းပြချက်... ဟက်ဟက်”
"အင်း... ခင်ဗျားတို့နတ်ဘုရားတွေ အလုပ်ချိန်မှာ တကယ်ပဲ အရက်မသောက်ရဘူးလား”
"အရက်မသောက်ရတာမဟုတ်ဘူး၊ တစ်ချို့က အရက်သောက်ပြီးရင် စိတ်ဓာတ်အရမ်းဆိုးလို့။ ပြဿနာရှာလွယ်တယ်... အရင်က ယုန်တစ်ကောင် အရက်သောက်ပြီး လင်ရှောင်းဘုံနန်းတော်ကို ကိုက်စားတော့မလို့။ အလားတူအဖြစ်အပျက်တွေ ထပ်မဖြစ်အောင် အလုပ်ချိန်မှာ အရက်မသောက်ရဘူးလို့ တားမြစ်လိုက်တာ။ ဒီလိုဆိုရင် ယုန်လိုမျိုးကောင်တွေ အရက်သောက်ရင်တောင် အိမ်မှာပဲသောက်၊ နန်းတော်မှာ ပြဿနာမရှာ၊ အပြစ်မဲ့သူတွေကို မထိခိုက်တော့ဘူး”
ဤစကားကိုကြားသောအခါ ယွီဟွေးဖေးသည် သိချင်စိတ်ပြင်းပြလာသည်။ ဤသည်မှာ ယုန်အကြောင်း ပထမဆုံးအကြိမ်ကြားခြင်းမဟုတ်၊ ဤယုန်က ဘာကောင်လဲ။ ဘာလို့နေရာတိုင်းမှာ သူပါနေရတာလဲ။
ယွီဟွေးဖေးသည် စိတ်ထဲမှအတွေးကို သိချင်စိတ်ဖြင့် ထုတ်ဖော်မေးမြန်းလိုက်သော်လည်း ကျန်းရန် စဉ်းစားပြီးနောက် ခါးသီးစွာပြုံးရင်း ခေါင်းခါလိုက်သည်။
"ပြောရခက်တယ်၊ မင်းဘယ်တော့ ကောင်းကင်ဘုံကို တက်သွားမလဲ၊ အဲ့အခါကျရင် အဲ့ယုန်က ဘာကောင်လဲဆိုတာ သိလိမ့်မယ်”
ကျန်းရန်သည် ထိုယုန်ကို အလွန်ကြောက်ရွံ့ပုံရပြီး နောက်ကွယ်တွင် ကျိန်ဆဲရန်ပင် ကြောက်နေသည်။ ယွီဟွေးဖေး ဤမြင်ကွင်းကိုမြင်သောအခါ အခြေခံအားဖြင့် သေချာသွားသည်။ သူ့ရှေ့မှ ဤသူသည် အရာရှိတစ်ဦးဖြစ်သော်လည်း အရာရှိကြီးတစ်ဦးတော့ မဖြစ်နိုင်ပေ။ သို့မဟုတ်လျှင် လပေါ်သို့ အပြစ်ပေးခံရသော နတ်သမီးငယ်တစ်ပါးမွေးထားသည့် ယုန်ကိုပင် ဤမျှကြောက်ရွံ့နေမည်မဟုတ်ပေ။
ဤသို့ပြောရင်း ယွီဟွေးဖေး၏ မျက်လုံးများအရောင်တောက်လာပြီး အနားသို့ကပ်ကာ ဟီးဟီးရယ်ရင်း "ဟေ့၊ အစ်ကိုကြီး။ ကျွန်တော်ကြားဖူးတယ်၊ ချန်အာက အရင်က လပေါ်မှာမဟုတ်ဘူး၊ ဆေးခိုးစားပြီးနောက် မိဖုရားခေါင်က မနှစ်သက်လို့ သူ့ကို လပေါ်ပစ်တင်လိုက်တာတဲ့။ ဒါက နန်းတော်အအေးခန်းလိုပဲ မဟုတ်လား”
"ဒါတွေက လူတွေကြားက ကောလာဟလတွေပါ၊ အတည်မယူနဲ့..."
"ဒါက အတုဆိုရင် လူတွေကြားက နောက်ထပ်ကောလာဟလတစ်ခုက အမှန်ဖြစ်နိုင်လား”
"နောက်ထပ်ကောလာဟလရှိသေးလို့လား”
ယွီဟွေးဖေးက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်၊ သူသည် ယခုအချိန်တွင် အလုပ်မရှိ၊ ကောင်းကင်ဘုံမှ အရာရှိတစ်ဦးကို ဖမ်းမိထားပြီး သိပုံရသောကြောင့် စပ်စုလိုစိတ်များ တောက်လောင်လာပြီး "ကျွန်တော်ကြားဖူးတယ်၊ လက်ရှိကျောက်စိမ်းဧကရာဇ်က ချန်အာကို သဘောကျပြီး ကြင်ယာတော်အဖြစ် တော်ကောက်ချင်ခဲ့တာ၊ ဒါပေမဲ့ မိဖုရားခေါင်က သိသွားလို့။ မနာလိုစိတ်တွေနဲ့ ကျောက်စိမ်းဧကရာဇ်ကို ချန်အာကို လပေါ်ပစ်တင်ပြီး နန်းတော်အအေးခန်းထဲထည့်ခိုင်းတာ... ဒါ... တကယ်လား”
ကျန်းရန်မှာ ထိုစကားကိုကြားသောအခါ မျက်လုံးများပြူးကျယ်သွားပြီး ကြောင်သွားရာ ယွီဟွေးဖေးသည် တစ်ဖက်လူ၏ အမူအရာကိုကြည့်၍ ရယ်မောလိုက်သည်။
"ဟားဟား... ရှင်းပြစရာမလိုတော့ပါဘူး၊ အမူအရာကိုကြည့်တာနဲ့ သိလိုက်ပြီ၊ တကယ်ပဲဖြစ်မယ်။ မထူးဆန်းဘူး... နန်းတော်အအေးခန်းထဲက နတ်သမီးငယ်တစ်ပါးမွေးထားတဲ့ အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန်ကိုတောင် မင်းတို့ဒီလောက်ကြောက်ရတာ။ သူမရဲ့နောက်ကွယ်က ယောကျ်ားကြောင့်ကိုး..."
ဤစကားထွက်လာသည်နှင့် ကျန်းရန်သည် မျက်လုံးများလှန်ကာ "လျှောက်မပြောနဲ့”
"ဟုတ်တယ်၊ ဒီကိစ္စကို အားလုံးသိပြီးသားပဲ၊ လျှောက်မပြောရဘူး၊ ဟားဟားဟား..."
ကျန်းရန်သည် ယွီဟွေးဖေး၏ အမူအရာကိုကြည့်ရာ ဤကောင်သည် ထိုအရာကို အမှန်ဟု ယုံကြည်နေလောက်ပြီ။ "လျှောက်မပြောနဲ့၊ မင်းပြောတာက ပိုပြီးအခြေအမြစ်မရှိဘူး။ ကျောက်စိမ်းဧကရာဇ်နဲ့ မိဖုရားခေါင်က ချစ်ခြင်းမေတ္တာနက်ရှိုင်းတယ်၊ ရွှေထက်ခိုင်မာတယ်၊ ဘယ်လိုလုပ်တခြားမိန်းမကို ကြိုက်နိုင်မှာလဲ။ သူတို့အဆင့်ရောက်သွားရင် ယောကျ်ားမိန်းမကိစ္စတွေကို မစဉ်းစားတော့ဘူး”
"တော်ပါပြီ၊ တော်ပါပြီ၊ ခင်ဗျားရာထူးကြီးမားတဲ့ဒုက္ခကို သိပါတယ်။ မြှောက်ပင့်စကားတွေထားခဲ့၊ ပြန်ရောက်မှဆက်ပြော... ဒီနေရာက ဘယ်သူမှမအုပ်ချုပ်ဘူး၊ နတ်ဘုရားမကြည့်၊ တစ္ဆေမလာဘူး။ ဘယ်လောက်ပဲမြှောက်ပင့်ပါစေ အပေါ်ကလူတွေက မကြားနိုင်ဘူး။ တော်ပြီ... မီးမွှေးတော့၊ ဖက်ထုပ်ဘယ်လောက်ပြီးပြီလဲ သွားကြည့်လိုက်ဦးမယ်။ ခဏနေရင် ဖက်ထုပ်ပြုတ်တော့မယ်။ အစ်ကိုကြီးရောက်လာမှတော့ စိတ်အေးလက်အေးနေ၊ စားသင့်တာစား၊ သောက်သင့်တာသောက်”
ပြောပြီးသည်နှင့် ယွီဟွေးဖေးသည် ထွက်ခွာသွားသည်။ ကျန်းရန်တစ်ယောက်တည်းသာ ထိုနေရာတွင်ထိုင်ရင်း ရှေ့မှမီးတောက်များကို ကြည့်နေသည်၊ သူ၏စိတ်မှာ... ရှေ့မှမီးတောက်ငယ်လေးထက်ပင် ပို၍ရှုပ်ထွေးနေ၏။
အရှေ့မြောက်ပိုင်းဒေသတွင် နှစ်သစ်ကူးတိုင်း အိမ်တိုင်းဗြောက်အိုးဖောက်ကြပြီး နှစ်လုံးပြူးဗြောက်အိုးမှာ မရှိမဖြစ်ပင်။ သို့သော် ဖက်ထုပ်မှာမူ အရေးကြီးဆုံးဖြစ်သည်။ စားကောင်းသောအရာတွင် ဖက်ထုပ်ထက်မရှိ၊ ကစားကောင်းသောအရာတွင်... အဟမ်း...
ယွီဟွေးဖေးသည် အကြွေစေ့အချို့ကို ရှာဖွေဆေးကြောပြီး ဖက်ထုပ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။ ဤမြင်ကွင်းကိုမြင်သောအခါ တိကျန့်သည် သိချင်စိတ်ဖြင့် "မင်းဒါဘာလုပ်တာလဲ”
"ဖက်ထုပ်ထဲမှာ ပိုက်ဆံရှိတယ်၊ ဘယ်သူစားမိမလဲ။ စားမိတဲ့လူက နောက်နှစ်မှာ စည်းစိမ်နတ်ဘုရားရဲ့ စောင့်ရှောက်မှုကိုရပြီး ကံကောင်းစည်းစိမ်တိုးပွားမယ်”
လူတိုင်းထိုစကားကိုကြားသောအခါ ရယ်မောလိုက်ကြသည်။
"တော်စမ်းပါ... ကံကောင်းစည်းစိမ်တိုးပွားမယ်တဲ့။ အဲ့စည်းစိမ်နတ်ဘုရားက မင်းထက်တောင် ဆင်းရဲသေးတယ်”