အခန်း (၁၆၃)
Vol. 17 Ch. 163
နေမင်းကြီးက အနောက်ဘက်သို့ ရွေ့လျားသွားတာကို မြင်တော့ ကျန်းကျန်း ပစ္စည်းတွေအားလုံးကို နေရာလွတ်ထဲသို့ ပြန်ထည့်လိုက်တယ်။ ထို့နောက် နေရာလွတ်ထဲကိုပြန်ဝင်ပြီး လက်ဆေးပြီးနောက်မှာ နေရာလွတ်ထဲမှ ရေကန်ငယ်လေးထဲတွင် ပုဇွန်တွေနှင့် ပင်လယ်စာတွေအများကြီးရှိနေတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။
သူမ ပင်လယ်စာနဲ့ ငါးပုစွန်တွေ အများကြီးပြန်ယူလာခဲ့တယ်။ ဒါကြောင့် တစ်ခါတလေမှာ အရှေ့အနောက် သွားလာခြင်းမရှိဘဲ စားနိုင်လိမ့်မယ်။
ကျန်းကျန်း အင်္ကျီအထူနှင့် ဘောင်းဘီရှည်ကို ၀တ်ဆင်ပြီး အိမ်ကိုပြန်လာခဲ့ကာ ပြန်ရောက်ချိန်မှာ မှောင်လုနီးပါးဖြစ်နေပြီ။ ကျန်းကျန်း နေရာလွတ်ထဲမှ အဝါရောင် ငါးပုတ်သင်ကြီး နှစ်ကောင်ကို ထုတ်ယူပြီး အိမ်ထဲသို့ ဝင်လာခဲ့တယ်။
“အဖွား၊ သမီး ဒီနေ့လယ် ရေခဲပြင်မှာ ငါးသွားဖမ်းတာ၊ တစ်ခါမမြင်ဖူးတဲ့ ငါးကို ဖမ်းမိတယ်၊ ဒီည ငါးချက်စားရအောင်”
ကျန်းကျန်းက ပြုံးပြီး ငါးကို မီးဖိုချောင်ထဲသို့ ထည့်လိုက်ကာ မဒမ်လီ သူမကို မပြောခင်မှာ ဆိုးသွမ်းတဲ့ ကလေးတစ်ယောက်လို ပြုမူပြီးမဒမ်လီရဲ့ ခါးကို ပွေ့ဖက်လာတယ်။
“ဒီတခေါက် သမီး အရမ်းဝေးတဲ့နေရာအထိ သွားမိတယ်၊ နောက်တစ်ခါ အိမ်ကိုစောစောပြန်လာခဲ့ပါ့မယ်”
မဒမ်လီက ကျန်းကျန်းရဲ့နှာခေါင်းကို ညှစ်လိုက်ပြီး ဒေါသတကြီးနှင့် ရယ်မောရင်း ပြောလာတယ်။
“ဆင်ခြေကတော့ အရမ်းကိုမြန်လွန်းတယ်၊ မင်း ငါ့ကို တစ်နေကုန် ကတိပေးဖို့ပဲ သိတယ်၊ ပြီးတော့ အပြင်ထွက်သွားပြီးရင် အဲဒါကို မေ့ပစ်လိုက်တယ်မလား၊ မင်းကို ငါယုံသေးတယ်လို့ ထင်နေတာလား”
ကျန်းကျန်း နှစ်ခါလောက်ရယ်လိုက်ပြီး ခေါင်းကို လှည့်ကာ ငါးသန့်ရှင်းရေး လုပ်နေတဲ့ ဝမ်စုဖန်းဆီကိုမေးလိုက်တယ်။
“အမေ၊ ဒီငါးကို ငံပြာရည်နဲ့ မချက်နဲ့နော်၊ အခု လတ်လတ်ဆတ်ဆတ် လုပ်ပြီးတာနှင့် အိုးထဲ ထည့်ပြီး ရေနွေးငွေ့ပေါင်းပြီး အိုးထဲက ထုတ်ပြီးမှ အပေါ်ကနေ ငံပြာရည်ဆော့တွေ လောင်းလိုက်ကြမယ်”
ဝမ်စုဖန်းက လီမင်ပေကို ဂိုထောင်ထဲမှာ ငါးတကောင်သွားအေးခဲထားခိုင်းပြီး နောက်တစ်ကောင်ကိုတော့ ရေဆေးပြီး အိုးတစ်လုံးထဲထည့် ပေါင်းပေးလိုက်တယ်။ ထို့နောက် ကျန်းကျန်းကို ပြန်ကြည့်လိုက်တယ်။
“မင်း ငယ်ငယ်ကတည်းက တစ်ခါမှ မချက်ပြုတ်ဖူးသေးဘဲ ငံပြာရည်ဆော့နှင့်ချက်ရတာကိုတောင် သိနိုင်တယ်ပေါ့”
ကျန်းကျန်း သူ့လက်တွေကို ဆေးကြောလိုက်ပြီး အင်္ကျီလက်စတွေကို လှန်လိုက်ကာ မီးဖိုခန်းထဲကို လှမ်းဝင်လိုက်တယ်။
“ သမီး မချက်တတ်ပေမယ့် စားနိုင်တယ်လေ၊ လိုချင်တဲ့ အရသာနဲ့ ညှိပေးလို့ရတယ်၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဓားမကိုင်ရရင် ချက်ရတာ အရမ်းမခက်လောက်ပါဘူး”
“မင်းကတော့ တကယ် အရည်အချင်းရှိတာပဲ”
ဝမ်စုဖန်းက သူမကို မယုံခဲ့ဘူး။
“ဒါဆို လာခဲ့လေ၊ မင်းဘယ်လိုမျိုး အရသာကို ညှိမလဲ ကြည့်ရအောင်”
ကျန်းကျန်း ပန်းကန်ထဲကို ပဲငံပြာရည် ဇွန်းအနည်းငယ် လောင်းထည့်လိုက်တယ်။ လက်ရှိ ခေတ်ကာလရဲ့ပဲငံပြာရည်က အလွန်ငန်တဲ့အတွက် သူမကရေကျက်အေးနည်းနည်းလောက်ထည့်လိုက်ပြီး၊ ရှာလကာရည်နည်းနည်းထပ်ထည့်ကာ၊ ပါးပါးလှီးထားတဲ့ ကြက်သွန်နီနဲ့ ဂျင်းနည်းနည်းထပ်ထည့်၊ သကြား ဇွန်းတစ်ဝက်လောက်ထည့်လိုက်ပြန်တယ်။ နောက်ဆုံးမှာတော့ နှမ်းဆီနည်းနည်းလောက် ထပ်ပြီး လောင်းထည့်လိုက်တယ်။
ကျန်းကျန်း တစ်ယောက် နှမ်းဆီတွေဖြုန်းတီးနေတာကိုမြင်တော့ ဝမ်စုဖန်း တုန်လှုပ်သွားပြီး လှမ်းပြောလာတယ်။
“နှစ်သစ်အတွက် နှမ်းဆီ လက်မှတ်က နှစ်ခုပဲရထားတာ၊ တစ်စက်လောက်ပဲ ရမယ်၊ အများကြီး အသုံးမကြမ်းနဲ့”
ကျန်းကျန်းက အပြစ်ကင်းတဲ့ မျက်နှာနဲ့ ပန်းကန်ထဲကို ပြန်ကြည့်လိုက်တယ်။
“ဒါက ပဲပိစပ်အရွယ်လောက်ပဲရှိတဲ့ တစ်စက်ပဲ မဟုတ်ပဲ မဟုတ်ဘူးလား”
“ကောင်းပြီ၊ ကောင်းပြီ၊ မင်း လုပ်လို့ပြီးသွားပြီလား”
ဝမ်စုဖန်းက အိုးအဖုံးကို လှပ်ကြည့်လိုက်တော့ ငါးက ကျက်နေခဲ့ပြီ။
ကျန်းကျန်း ထောင့်နားမှ ကြက်သွန်စိမ်းတစ်ပင်ကို ဆွဲယူလိုက်ပြီး ဝမ်စုဖန်းကိုပေးလိုက်တယ်။
“အမေ၊ ဒီကြက်သွန်စိမ်းကို ပါးပါးလွှာလွှာလေးဖြစ်အောင် လှီးဖြတ်ပေးပါဦး”
“ဒါတစ်ခုလုံးကိုလား?”
ဝမ်စုဖန်းက ကြက်သွန်စိမ်းကို ရေဆေးပြီး ကျန်းကျန်းနှင့် ညှိနှိုင်းကြည့်လိုက်တယ်။
“ဒါက ဖြုန်းတီးရာရောက်လွန်းတယ်၊ ကြက်သွန်စိမ်းနည်းနည်းလောက်ကိုပဲ ပါးပါးလှီးလိုက်မယ်လေ”
အခုချိန်မှာ လူတိုင်းက အရှေ့ဘက်အခန်းထဲမှာရှိနေတာကိုမြင်တော့ ကျန်းကျန်းက ဝမ်စုဖန်းရဲ့နားရွက်နားကို ကကပ်ပြီးပြောလိုက်တယ်။
“ရပါတယ် စားစရာကုန်သွားရင် သမီးထပ်စိုက်ပေးပါ့မယ်”
သူမရဲ့သမီးလေးက သူမကို ချစ်စရာကောင်းစွာပြောနေတာကိုမြင်တော့ ဝမ်စုဖန်းလည်း မထိန်းနိုင်ဘဲ ရုတ်တရက် ရယ်လိုက်မိတယ်။
“ကောင်းပြီ၊ ငါတို့မိသားစုမှာရှိတာတွေအကုန်လုံးက မင်းအတွက်ပဲ”
ကျန်းကျန်းက ပါးပါးလှီးထားတဲ့ ကြက်သွန်စိမ်းကို ပေါင်းထားတဲ့ငါးပေါ်မှာတင်ကာ သူမပြင်ဆင်ထားတဲ့ ငံပြာရည်ဆော့ကို အပေါ်မှ လောင်းလိုက်တယ်။ ထို့နောက် ဝမ်စုဖန်း လုပ်ပေးထားတဲ့ ဆီပူကို အပေါ်မှ လောင်းချလိုက်လေတယ်။
ဝမ်စုဖန်းက ထမင်းစာပွဲဆီသို့ ငါးပေါင်းကို အမြန်ယူလာခဲ့တယ်။
“မြန်မြန်မြန်းကြည့်ကြ၊ ဒါ ကျန်းကျန်း ညနေတုန်းက ဖမ်းမိခဲ့တဲ့ ငါးပဲ၊ ဒီငါးကို တစ်ခါမှ မတွေ့ဖူးဘူး”
မဒမ်လီက သူမရဲ့တူတွေကို ဆန့်ထုတ်ကာ ငါးအသားတစ်ပိုင်းကို ပါးစပ်ထဲသို့ထည့်ကြည့်လိုက်တယ်။
“တုန်ဇီရဲ့ အမေ၊ ငါးထဲမှာ ဆားထည့်ဖို့ မေ့သွားတာလား”
“မထည့်လိုက်ရတဲ့ပုံပဲ”
ဝမ်စုဖန်း သူမရဲ့ တူတွေကို ချလိုက်ပြီး ဆာသွားယူဖို့ လုပ်ခဲ့တယ်။
“ကျန်းကျန်းက ကျွန်မကို ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲဆိုပြီး ပြောပြနေတာနှင့် ကျွန်မလည်း အဲဒါကိုမေ့သွားတယ်”
ကျန်းကျန်း ဝမ်စုဖန်းရဲ့လက်ကို အမြန်ဆွဲလိုက်တယ်။
“ဆားထည့်စရာ မလိုဘူး၊ ပဲငံပြာရည်ထဲမှာ အငန်ပါပြီးသားလေ၊ ငါးကို ဘေးနားက ဆော့ရည်ထဲမှာ နှစ်ပြီး စားလို့ရတယ်”
မဒမ်လီက ငါးအသားတစ်ပိုင်းကိုယူပြီး ဆော့ထဲကိုနှစ်ပြီး စားလိုက်တယ်။
ထို့နောက် ခေါင်းညိတ်ပြီးပြောလာတယ်။
“အဆင်ပြေတယ်၊ ဒါကအတော်လေးချဉ်တယ်၊ ဒါပေမယ့် အရသာက တကယ့်ကို လတ်ဆတ်ပြီး ကောင်းတယ်”
ဒီနေ့ခေတ်ကာလမှ လူတွေက ရေများများနှင့် ချက်ပြုတ်ပြီး စားလေ့ရှိပြီး အရသာအမွှေးအကြိုင်တွေအများကြီး မစားရဲကြဘူး။
ဆီများများနှင့် နီရဲနေအောင်ချက်ထားမယ်ဆိုရင် အရသာရှိတယ်ဆိုပေမဲ့လည်း လတ်လတ်ဆတ်ဆတ် ဖမ်းလာတဲ့ အဝါရောင်ငါးပုတ်ကောင်ကို ငံပြာရည်တွေနှင့် အလွန်အကျွံချက်လိုက်ရင် မူရင်း အရသာကို ဖုံးကွယ်သွားလိမ့်မယ်။
ကျန်းကျန်းက ဒါကို ဖြုန်းတီးသလိုပဲလို့ ခံစားရတယ်။
အဝါရောင်ငါးပုတ်သင်ရဲ့အသားက နူးညံ့ပြီး အရိုးအနည်းငယ်လောက်သာပါရှိတယ်။ ဒါကြောင့် အကြိမ်ရေအနည်းငယ်လောက်ကိုက်ပြီးနောက် မိသားစုက အလွန်ကောင်းမွန်ကြောင်း တွေ့ရှိခဲ့ပြီ။
ဝမ်စုဖန်းက ပဲမုန့်လုံးအတွက် ငါးအရိုးနွှာပေးဖို့ ကူညီပေးချင်ပေမယ့် အချိန်အတော်ကြာအောင် ရှာဖွေပြီးနောက်မှာ အရိုးတွေကို ရှာမတွေ့တဲ့အတွက် ကျန်းကျန်း၊ အသားမုန့်လုံး၊ ပဲမုန့်လုံးတို့ရဲ့ ပန်းကန်တွေထဲကို အမြန်ထည့်ပေးလိုက်တယ်။
“ဒီငါးက တော်တော်ကောင်းတာပဲ၊ အသားက နူးညံ့ပြီး အရိုးတွေမရှိဘူး၊ ဘာလို့ အရင်တုန်းက မဖမ်းမိတာလဲ မသိဘူး”
ကွေ့ဟွားက အရင်တုန်းက ကျန်းကျန်း ဖမ်းမိခဲ့တဲ့ ဆော်လမွန်ကို သတိရပြီး ပြန်ပြောလာတယ်။
“ဒါလည်း မြစ်လက်တက်ကနေ ပြန်ကူးလာတာ ဖြစ်နိုင်တာပဲ၊ တစ်ခါတလေ ယန်ဆွေ့မြစ်ကနေ မှားယွင်း ကူးခတ်လာတတ်တဲ့ အကောင်တွေရှိလို့ မမြင်ဖူးတဲ့ ငါးနဲ့ပုစွန်တွေကိုလည်း ဖမ်းမိနိုင်တယ်လေ၊ အရင်တုန်းက ကျန်းမိသားစုကလည်း ဧရာမပုစွန်ကြီးတစ်ကောင်ကို ဖမ်းမိခဲ့သေးတာမဟုတ်လား”
ကျန်းကျန်းရဲ့ နှလုံးသားက လှုပ်ရှားသွားခဲ့ပြီး ကျောက်ပုစွန်တွေကို ထုတ်ယူလာဖို့အတွက် အကြောင်းပြချက်ကို ရှာတွေ့ခဲ့တယ်။
ဒီလိုနှင့် နောက်နေ့မှာ ကျန်းကျန်းက လက်မပြီးတွေ ပါတဲ့ ကျောက်ပုစွန်တွေကို ထုတ်ယူလာခဲ့ချိန်မှာ တစ်မိသားစုလုံး အံ့အားသင့်သွားကြတယ်။
“အိုး၊ ဒီရေပုရစ်တွေက ဘာလို့ ဒီလောက်ကြီးနေတာလဲ”
ဝမ်စုဖန်းက ကျောက်ပုစွန်ရဲ့အရှေ့မှ လက်မကြီးနှစ်ချောင်း ဝှေ့ယမ်း လှုပ်ခါနေတာကိုကြည့်ပြီး ကြောက်လန့်နေခဲ့တယ်။
“ဒါကြီးတွေက အရမ်းကြီးတာပဲ ချက်လိုက်ရင် စားကောင်းမဲ့ပုံမရပါဘူး၊ ကျန်းကျန်း ဒါကိုပြန်လွှတ်လိုက်ရအောင်လေ”
မွှေးကြိုင်ပြီးနူးညံ့တဲ့ ကျောက်ပုဇွန်အသားကို တွေးတော့ရင်း ကျန်းကျန်း တံတွေးကို မျိုချလိုက်တယ်။
“အမေ၊ ဒီရေပုရစ်မှာ အသားတွေ အများကြီးရှိနေမှာ၊ အမေ ဘာမှ မလုပ်ရဲရင် သမီးသင်ပေးမယ်”
သူမရဲ့သမီးပြောလာတဲ့ “ရေပုရစ်အကောင်ကြီး” ကို တည့်တည့် စိုက်ကြည့်ရင်း ဝမ်စုဖန်းတစ်ယောက် နောက်ဆုံးမှာတော့ သတ္တိကိုတင်လိုက်ပြီး ကျန်းကျန်း ပြောတဲ့အတိုင်း ကျောက်ပုစွန်ကြီးတွေကို ပေါင်းလိုက်တယ်။
ဒီ “ရေပုရစ်ရဲ့အရွယ်အစားက လူတိုင်းတွေးတောထားတာထက် ကျော်လွန်နေတာကြောင့်၊ စားပွဲပေါ်သို့ ကြက်သွန်ဖြူ ဆော့ဖြူးထားတဲ့ ကျောက်ပုဇွန်ပေါင်းကို စားပွဲပေါ်သို့ တင်လိုက်တဲ့အချိန်မှာ လီမင်ပေ၊ ကျန်းကျန်း၊ အသားမုန့်လုံး၊ပဲမုန့်လုံတို့ကလွဲရင် တခြား ဘယ်သူကမှ တူတွေကို မလှုပ်ရှားရဲခဲ့ကြဘူး။
နူးညံ့ပြီး လတ်ဆတ်တဲ့ ကျောက်ပုစွန်အသားတွေက ပါးစပ်ထဲကိုဝင်လာပြီးနောက် ကျန်းကျန်းရဲ့ မျက်လုံးတွေက ပျော်ရွှင်မှုကြောင့် ကျဉ်းမြောင်းသွားခဲ့တယ်။
“ဒါက တကယ်ကို အရသာရှိတာပဲ၊ လတ်ဆတ်ပြီး နူးညံ့လွန်းတယ်၊ နွေရာသီမှာစားခဲ့တဲ့ ရေပုရစ်ရဲ့အရသာနှင့်မတူဘူး၊ စမ်းစားကြည့်လိုက်ဦး”
သူမသည် လူတိုင်းရဲ့ သံသယအကြည့်တွေကိုမြင်တော့ တစ်ကောင်ကို တူနှင့်ဆွဲယူလိုက်တယ်။
“ဒီလောက်ကြီးမားတဲ့ ရေပုရစ်ကြီးတွေကို တွေ့ဖို့က မလွယ်ဘူး၊ နောက်တစ်ခါ ဘယ်တော့စားရမလဲ မသိဘူး”
လီမင်ပေတစ်ယောက် မော့မကြည့်ဘဲ စားသောက်နေတာကို မြင်လိုက်ရပြီး အသားမုန့်လုံးနှင့် ပဲမုန့်လုံးတို့ကလည်း ဇွန်းကို ဆန့်ထုတ်နေတာကိုတွေ့ရပြီးနောက်မှာ တခြားလူတွေကလည်း သူတို့ရဲ့ ပန်းကန်တွေကို အမြန် ရွှေ့လိုက်ကြတော့တယ်။
ဒီအချိန်ကျမှ ဒီ”ရေပုရစ်တွေ”ကအလွန် အရသာရှိမှန်း သိလိုက်ကြပြီး လူတိုင်းက ချက်ချင်းချီးကျူးလာခဲ့ကြတယ်။
“ဒီရေပုရစ်က ဒီလောက်ကြီးလာနိုင်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး၊ နောက်ပြီး အသားက အရင်ကထက်တောင် ပိုနုသေးတယ်”
“မဆိုးဘူး ၊ကျန်းကျန်း ဒါကို ဘယ်ကရခဲ့တာလဲ၊ မနက်ဖြန်မှာ ရှာတွေ့နိုင်ဦးမလားဆိုတာ ကြည့်ကြရအောင်”
“ကံကောင်းမှတွေ့နိုင်မှာ၊ ဒီရေပုရစ်တွေက ဘယ်မှာပုန်းနေမှန်း မသိဘူး၊ ဒီလောက်ကြီးနေပြီဆိုတော့ နှစ်အတော်ကြာအောင် ရှာမတွေ့ခံရတာဖြစ်မယ်၊ တစ်ကောင်လောက်တွေ့ရင်တောင် အံ့သြစရာကောင်းနေမှာ”
ကျန်းကျန်း ပြုံးလိုက်ပြီး မိသားစုတစ်ခုလုံး အလေးချိန် နှစ်ကီလိုဂရမ်ကျော်ရှိတဲ့ ကျောက်ပုစွန်ကြီးတွေကို အပြတ်ရှင်းပစ်လိုက်တာကို ကြည့်နေခဲ့တယ်။
အသားမုန့်လုံးက သူ့နှုတ်ခမ်းတွေကို လျှာနှင့် သပ်လိုက်ပြီး ကျန်းကျန်းဆီကိုကြည့်လာတယ်။
“အန်တီလေး၊ မီးဖိုခန်းထဲမှာ ရေပုရစ်ခေါင်းလေးတွေ ရှိသေးတာကို သားတွေ့ခဲ့တယ်၊ မနက်ဖြန် ထပ်စားရအောင်လေ”
ကျန်းကျန်း သဘောကျစွာနှင့် အသားမုန့်လုံးရဲ့ ခေါင်းဝိုင်းဝိုင်းလေးကို ပွတ်ပေးလိုက်တယ်။
“မင်းက အရမ်းလောဘကြီးတာပဲ၊ ဘာလို့ ငါ့နှင့် လာတူနေရတာလဲ”