အခန်း (၁၇၅)
Vol. 18 Ch. 175
လျို့ရှို့လန်တစ်ယောက် သူမရဲ့တူမလေးက တက္ကသိုလ်ဝင်ခွင့် စာမေးပွဲကို ပြည်နယ်လုံးအဆင့် ပထမနှင့်အောင်မြင်ခဲ့ကြောင်းကို အိမ်နီးနားချင်းတွေဆီက ကြားသိခဲ့ရပြီးတဲ့နောက် ဟင်းချက်ဖို့အတွက်ကိုတောင် ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘူး။
သူမက လီမူဝူရဲ့အိမ်ကို အမောတကောနှင့် ပြေးလာခဲ့ပြီး ကျန်းကျန်းရဲ့ လက်ကို လှမ်းကိုင်လိုက်ကာ မောဟိုက်စွာ ပြောခဲ့လေတယ်။
“ကျန်းကျန်း၊ တတိယအန်တီ မင်းကိုပြောမယ်၊ မင်းရဲ့ဖတ်စာအုပ်တွေကို ငါ့တို့မိသားစုရဲ့ မင်ကွမ်းနဲ့ မင်ရုန်တို့ကို ပေးရမယ်နော်!
ကြည့်လိုက်ပါဦး၊ ဒီနှစ်မှာ ကောလိပ်ဝင်ခွင့်ဖြေရမယ့်ဆိုတဲ့အကြောင်းကို သူတို့တွေက မယုံကြည်ခဲ့ကြဘူး! တကယ်လို့ သူတို့သာ မင်းပြောကတည်းက ကြိုးကြိုးစားစား လေ့လာခဲ့ရင် ဒီနှစ်ကတည်းက မင်းတို့နဲ့အတူတူ ကောလိပ်ကိာတက်နိုင်တော့မှာမလား”
လျို့ရှို့လန်မှာ ဒီအကြောင်းကို ပိုတွေးလေလေ၊ ပိုပြီးဒေါသပိုထွက်လာလေလေပဲ။
“သူတို့အားလုံးက အိမ်ထောင်သည်တွေဖြစ်နေပြီဆိုပြီး စာကျက်ဖို့အကြောင်းကို ထပ်ပြောရမှာကို ရှက်နေကြတာ၊ သူတို့တွေ ဘာလို့ ဂရုမစိုက်ကြရတာလဲ၊ ကောလိပ်တက်တာက သူတို့ကို ဘာတွေများ ထိခိုက်နာကျင်စေလို့လဲ ၊ အဲဒီ မင်ရုန်နှင့်မင်ကွမ်းတို့ နှစ်ယောက်က တကယ်ကို ပြောရဆိုရခက်လွန်းတယ်”
ဝမ်းကွဲတွေကတော့ အပြင်လူတွေထက် ပိုပြီး ကောင်းမွန်တဲ့အရာတွေ ရသင့်တယ်။ ကျန်းကျန်း စာအုပ်နှစ်စုံနဲ့ ပစ္စည်းတွေကို စုစည်းပြီး လျို့ရှို့လန်ကို ပေးလိုက်တယ်။
“တတိယအန်တီ၊ ဒီနှစ် ဆောင်းရာသီက တက္ကသိုလ်ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲလုပ်တာက နည်းနည်းလောက် ထူးထူးခြားခြား ဖြစ်သွားတာ၊ သာမာန်အားဖြင့်ဆိုရင် ဇူလိုင်လလောက်မှာမှ စာမေးပွဲဖြေရမှာ၊ ဒီတော့ တစ်နှစ်ခွဲလောက်ပဲရှိသေးတဲ့အတွက် ဝမ်းကွဲအစ်ကိုမင်ရုန်နှင့် အစ်ကိုမင်ကွမ်းတို့ကို စာအုပ်တွေ ဂရုတစိုက်ဖတ်ခိုင်းလိုက်ဦးနော်”
“စိတ်မပူပါနဲ့ ဒီတစ်ခါတော့ သူတို့ကို နေ့တိုင်း ကြည့်နေလိုက်မယ်”
လျို့ရှို့လန်တစ်ယောက် စာအုပ်အထူကြီးတွေကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီးနောက် အလွန်အမင်း စိတ်ချလက်ချဖြစ်သွားသလို ခံစားရတယ်။
“ပြည်နယ်အဆင့်ချန်ပီယံ တူမလေး ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ လုပ်ခဲ့တဲ့ လေ့ကျင့်ခန်း မေးခွန်းတွေ ရှိနေပြီလေ၊ သူတို့က ဒီတစ်ကြိမ်တောင် မအောင်ဘူးဆိုရင်တော့ ပင်းချန်ကိုပဲ တိုက်ရိုက် ဖြေခိုင်းလိုက်တော့မယ်”
ကျန်းကျန်း ပြုံးပြီး သူမရဲ့ဆံပင်ရှည်တွေကို အသာသိမ်းလိုက်တယ်။
လျို့ရှို့လန်ကတော့ အလွန် ဝမ်းသာပျော်ရွှင်နေခဲ့ပြီး အခန်းထဲသို့ ဝင်သွားကာ မဒမ်လီကို နှုတ်ဆက်လိုက်တယ်။
“အမေ၊ ကျွန်မ စာအုပ်ယူပြီး ပြန်လိုက်ဦးမယ်၊ ဒီတစ်နှစ်တော့ မင်ရုန်နှင့် မင်ကွမ်းတို့ကို သေချာပေါက် စာကျက်ခိုင်းလိုက်မယ်”
“ကြိုးစားလေ့လာပြီး ကောင်းမွန်တဲ့ တက္ကသိုလ်တစ်ခုကိုတက်နိုင်သရွေ့ ဘယ်တော့မှ ဒုက္ခမရောက်နိုင်ဘူး”
မဒမ်လီ ပြန်ပြောလိုက်တယ်။
“အစပိုင်းကို ကြည့်လိုက်ဦး၊ မင်တုန်က ဘွဲ့ရပြီးတာနဲ့ ယွမ် (၅၀) ကျော် ဝင်ငွေရနိုင်တယ်၊ ဒါက သူ့အဖေရဲ့ တစ်သက်လုံး လုပ်အားခထက်တောင် ပိုများသေးတယ်၊ အခုနိုင်ငံတော်က ပညာရေးဘက်ကို ပိုပြီး အားသာလာခဲ့ပြီ၊ တက္ကသိုလ်သာ မတတ်နိုင်ဘူးဆိုရင် နောက်နှစ်နှစ်လောက်ကြာရင် ဘဝက မချောမွေ့နိုင်တော့ဘူး၊ မင်းသာ ရေဒီယိုနားထောင်မယ်ဆိုရင် ကောလိပ်ကျောင်းသားတွေက အနာဂတ်မှာ အနာဂတ်မှာ လုံးဝကွဲပြားသွားလိမ့်မယ်”
မဒမ်လီက လျို့ရှို့လန်ကိုကြည့်ပြီး အကျဉ်းချုံးပြောလိုက်တယ်။
“မင်းရဲ့သားနှစ်ယောက်သာ ရေဒီယိုနားထောင်မယ်ဆိုရင် အခုလိုမျိုး ဦးနှောက်သေးငယ်နေမှာမဟုတ်ဘူး၊ ပိုက်ဆံတွေကို နေ့စဥ်သုံးမဲ့နေရာအတွက်ပဲ စုဆောင်းမနေနဲ့ ၊ ရေဒီယိုတစ်လုံး မြန်မြန်ပြန်ဝယ်လိုက်၊ သတင်းတွေကို နားထောင်သရွေ့ အဆင်ပြေသွားလိမ့်မယ်၊ မင်း အဲဒါကို မဝယ်လို့ မရဘူး”
လျို့ရှို့လန်: “ရေဒီယိုက ဈေးကြီးလွန်းတယ် မဟုတ်ဘူးလား၊ နောက်ပြီး ကျွန်မတို့အိမ်မှာ ရေဒီယိုလက်မှတ်မရှိဘူး”
“မင်းမှာ ပိုက်ဆံမလောက်ရင် ငါအရင်ချေးပေးမယ်”
မဒမ်လီက ဆေးတံကို ခေါက်လိုက်တယ်။
“ဒါပေမယ့် ရေဒီယိုလက်မှတ်တွေကိုတော့ မင်ကိုယ်တိုင်ရှာရမယ်”
လျို့ရှို့လန် ရယ်မောလိုက်တယ်။
“အိုး၊ အမေပြောတာက ကျွန်မ အမေ့ဆီကနေ ပိုက်ဆံတောင်းနေသလိုပဲ ၊ ကျွန်မ အဲလိုပြောတာမဟုတ်ပါဘူး၊ မင်ရုန်နှင့် မင်ကွမ်းတို့က လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်နှစ်လောက်က သစ်ဆွဲလုပ်ငန်းကနေ ငွေအမြောက်အမြားရခဲ့တယ်၊ အိမ်ကိုပြန်ရောက်ရင် ကျွန်မ သူတို့နှင့် ဆွေးနွေးလိုက်မယ်”
မဒမ်လီ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ကာ မင်ပေ့ဆီကို လှမ်းပြောလိုက်တယ်။
“တောင်းတစ်တောင်းယူပြီး စာအုပ်တွေထည့်လိုက်၊ ပြီးရင် မင်းရဲ့ တတိယအန်တီကို စက်ဘီးနဲ့ လိုက်ပို့ပေးလိုက်ဦး”
ဖေဖော်ဝါရီလကုန်မှာ ကျောင်းတွေက စဖွင့်လိမ့်မယ်။ ဒါကြောင့် သူတို့တွေ ကျောင်းကိုသွားဖို့အတွက် နှစ်သစ်ပြီးလို့ ပထမလကုန်တဲ့အချိန်အထိ စောင့်ဆိုင်းနေလို့မရတော့ဘူး။
လီမင်နန်နှင့် လီမင်ပေတို့မှာ ကလေးတွေလည်းရှိနေသေးတယ်။ ဒါကြောင့် တစ်မိသားစုလုံးက တရုတ်နှစ်သစ်ကူးကာလမှာ လူတွေများနေချိန်မှာ သူတို့တွေ ကလေးတွေကို ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲဆိုတာကို ဝိုင်းထိုင်ပြီး ဆွေးနွေးခဲ့ကြတယ်။
လီမင်နန်နှင့် မုန်ရှောင်ရှီတို့ကတော့ စီမံခန့်ခွဲရန် အတော်လေး လွယ်ကူတယ်။ သူတို့က ကျောင်းနှစ်ကျောင်းကွဲနေတယ်ဆိုပေမဲ့ နေရာက သိပ်ပြီး မဝေးကွာလှဘူး။ သစ်တောတက္ကသိုလ်ထဲမှာ ကိုယ်ပိုင်သစ်တောအိမ်ရာခြံသာမကဘဲ မူလတန်းကျောင်းနှင့် သူငယ်တန်းကျောင်းလည်း ရှိတယ်။
သူတို့တွေက ကလေးတွေနဲ့ အိပ်ဆောင်မှာ နေထိုင်ရမယ်ဆိုရင်ကလေးတွေရဲ့ ဆူညံသံ ကျန်တဲ့ အခန်းဖော်တွေကို ထိခိုက်စေပြီး လူတွေကို စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်စေမှာကို စိုးရိမ်ရတာကလွဲရင် ပြသနာမရှိဘူး။
လီမူလင်းက ပင်းချန်မှာ အနှစ် 20 ကျော်နေထိုင်ခဲ့ပြီး ပေရှားထက်စာရင် ပင်းချန်နှင့် ပိုပြီးရင်းနှီးတယ်။
“လင်ဒါရဲ့ ဧရိယာက ကျယ်ပြီး လူဦးရေကျဲပါးတယ်၊ နောက်ပြီး ဒီနေရာမှာ ငါတို့လို အိမ်လွတ်တွေ အများကြီးရှိတယ်၊ မင်းတို့ နေဖို့ အိမ်ငှားလို့ရတယ်၊ နောက်ပြီး အဲဒီကနေ တစ်လစာ ဂျုံတွေ ဒါမှမဟုတ် စားစရာတစ်ခုခု ယူလို့ရတယ်၊ ယွမ်နည်းနည်းလောက်ပဲ ကုန်ကျလိမ့်မယ်”
မုန်ရှောင်ရှီ ထိုစကားကိုကြားလိုက်ရတော့ စိတ်သက်သာရာရသွားခဲ့တယ်။
သူတို့အနေနဲ့ မနက်ကျောင်းသွားတဲ့အချိန်မှာ ကလေးကိုသူငယ်တန်းနှင့် မူကြိုအတန်းသို့ ပို့ခဲ့နိုင်ပြီး ကျောင်းဆင်းတဲ့အချိန်မှာ ကလေးကိုပြန်ခေါ်လာနိုင်တယ်။ စိတ်ပူနေစရာမလိုအပ်တော့ဘူး။
မုန်ရှောင်ရှီထက်စာရင် ဝမ်ရှင်းဝမ့်က ပိုပြီးဒုက္ခများတယ်။ ကြက်စွပ်ပြုတ်က ငါးလပဲရှိသေးတာကြောင့် လူကြီးတွေနှင့်တစ်နေ့လုံး ခွဲနေလို့မရသေးဘူး။
ဝမ်ရှင်းဝမ့်က ကလေးကို သူမနဲ့အတူ ခေါ်သွားမယ်ဆိုရင် အတန်းတက်နိုင်တော့မှာမဟုတ်ဘူး။
တကယ်လို့ အိမ်မှာဘဲထားခဲ့မယ်ဆိုရင်လည်း သားအမိနှစ်ယောက်က နှစ်တစ်ဝက်လောက် ခွါခွာနေရလိမ့်မယ်။
ဝမ်ရှင်းဝမ့်တစ်ယောက် သူမရဲ့ နှလုံးသားထဲမှာ နာကျင်မှုကို ထပ်မံခံစားလိုက်ရတယ်။
မဒမ်လီက သူမရဲ့မြေးငယ်ရဲ့ ဇနီးသည်က သူမရဲ့ကလေးကို ပွေ့ချီပြီး စိုက်ကြည့်နေတာကိုမြင်တော့ မျက်နှာကို ပုတ်ပြီး ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်တယ်။
“ကောင်းပြီ၊ လူတိုင်း သွားကြရအောင်၊ ငါ ဒီနှစ်တွေအကြာကြီး ရေဒီယိုမှာ တော်ဝင်မြို့တော်အကြောင်းတစ်နေကုန်နားထောင်နေခဲ့ပေမဲ့ တော်ဝင်မြို့တော်က ဘယ်လိုပုံစံလဲဆိုတာ အခုထိ မသိသေးဘူး၊ ငါတို့လည်း သူတို့နောက်က လိုက်ပြီး တော်ဝင်မြို့တော်ကို လိုက်သွားကြမယ်၊ မင်တုန်ရဲ့အမေ မင်း လိုက်မလား”
“လိုက်မယ်!”
ဝမ်စုဖန်းက ကျယ်လောင်တဲ့ အသံနှင့် တုံ့ပြန်ခဲ့တယ်။
“ အမေပြောတာကို နားထောင်မယ်၊ အမေပြောသမျှ ဘယ်နေရာကိုပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်မ သွားလိုက်မယ် “
သူမရဲ့ဘေးမှာ ထိုင်နေတဲ့ လီမူဝူက ကြောင်အအနှင့် ပြောလာတယ်။
“ဒါဆို ကျွန်တော်ကရော ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ? ကျွန်တော့်ကို အိမ်မှာ တစ်ယောက်တည်း ချန်ထားလိုက်လို့ မရဘူးနော်၊ ကျွန်တော် ထမင်းမချက်တတ်ဘူး!”
လီမူဝူရဲ့ စကားကိုကြားတော့ လူတိုင်း က ရုတ်တရက် ရယ်မောလိုက်ကြသတယ်။ မဒမ်လီက လီမူဝူကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်ကာ:
“ငါက မင်းကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အိမ်မှာ တစ်ယောက်တည်းထားခဲ့ရမှာလဲ၊ မင်းက အငြိမ်းစားယူခါနီး လူအိုကြီးဖြစ်နေပြီ၊ လပိုင်းလောက်ဘဲ လိုတော့တာ၊ အခု အခါအခွင့်သင့်တုန်း စောစောလေး အငြိမ်းစားယူလိုက်တော့၊ ပြီးရင် မူစန်းတို့မိသားစုရဲ့ မင်ကွမ်းကို မင်းရဲ့နေရာကို ပေးလိုက်တာ အကောင်းဆုံးပဲ၊ သူ အနာဂတ်မှာ တက္ကသိုလ်တက်နိုင်ရင်လည်း အကောင်းဆုံးဆိုပေမဲ့၊ စာမေးပွဲမအောင်ခဲ့ရင်လည်း အတည်တကျ အလုပ်လေး လုပ်ပါစေ”
လီမူစန်းက ဘေးကနေ ခေါင်းကုတ်ပြီး လီမူဝူကို အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့စွာ ပြုံးပြလိုက်ပြီး ပြောလိုက်တယ်။
“ကောင်းပြီ၊ ဒါဆို ကျွန်တော့်ရဲ့ ဒုတိယသားလေးအတွက် ဒုတိယအစ်ကိုကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”
လီမူဝူတစ်ယောက် အသိစိတ်တွေ ပြန်ဝင်လာခဲ့တယ်။
“ဒါဆို ငါ အလုပ်လက်မဲ့ဖြစ်သွားတာလား”
“မဟုတ်ဘူး၊ မဟုတ်ဘူး”
ကျန်းကျန်း ချက်ချင်းဘဲ ပြုံးပြီးပြောလိုက်တယ်။
“ အဖေက အဖေ့ရဲ့သမီးဆီကို လိုက်ခဲ့ ၊ သမီးနှင့်အတူ တော်ဝင်မြို့တော်ကို လိုက်လာပြီး ပျော်ပျော်နေရင် ရပြီ”
လီမူဝမ်းတို့မိသားစု လီမိသားစုဟောင်းအိမ်ကိုပြန်ရောက်တဲ့အချိန်မှာ မိသားစုထဲက တက္ကသိုလ်ကျောင်းသားတွေ အတွက် အစီအစဉ်ကို အခြေတကျ စီစဥ်ပြီးနေခဲ့ပြီ။
လီမူဝမ်းမှာ ချီးကျူးစကား အနည်းငယ်ကို ထပ်ခါတလဲလဲပြောနေခဲ့ပြီး သူကိုယ်တိုင် တက္ကသိုလ်တက်ရသလိုမျိုး စိတ်လှုပ်ရှားနေပုံရတယ်။
အထူးသဖြင့် တော်ဝင်တက္ကသိုလ်နှင့် အမျိုးသား တက္ကသိုလ်ဆိုတာက တရုတ်လူမျိုးအများစုရဲ့ ငယ်ဘဝအိပ်မက်အဖြစ် ဖော်ပြနိုင်တယ်လေ။
လီမူဝမ်းအတွက်တော့ ငယ်ငယ်လေးကတည်းက ခက်ခဲကြမ်းတမ်းတဲ့ဘဝကို ရရှိခဲ့ပြီး ကျောင်းကိုလည်း မတက်ခဲ့ဖူးဘူး။ သူ့အနေနဲ့ စစ်ပွဲအတွင်းမှာ စကားလုံးအချို့ကို ရေးတတ်ဖတ်တတ်စေရန်အတွက် နိုင်ငံရေးကော်မီတီက စီစဥ်မှုအတိုင်း သင်ယူခဲ့ရတယ်။
လွတ်လပ်ရေး ရရှိပြီးတဲ့နောက်မှာသာ စစ်စခန်းအတွင်းမှ ညကျောင်းကို တက်ခဲ့ရတယ်။
စစ်ပွဲအတွင်း ယဉ်ကျေးမှုနှင့် စာပေတတ်ကျွမ်းသူတွေနှင့် ကွဲပြားခြားနားတဲ့ ကွာခြားမှုဆိုတာ မရှိခဲ့ဘူး။ ဒါပေမယ့် လီမူဝမ်းတစ်ယောက် စစ်ရေးဆိုင်ရာ သုတေသနနှင့် ဗျူဟာမြောက် သုတေသနကို လေ့လာရန်အတွက် စစ်တက္ကသိုလ်သို့ သွားတဲ့အချိန်မှာတော့ စာပေသင်ကြားခဲ့သူနှင့် မသင်ကြားခဲ့ရသူတို့ရဲ့ကြားမှ ခြားနားချက်ကို သဘောပေါက်ခဲ့တယ်။
ဒါကြောင့်ပဲ သူ သူ့ရဲ့ဇာတိမြို့သို့ ပြန်ရောက်တဲ့အချိန်မှာ သူ့မိသားစုကို ပိုမိုထူးချွန်အရည်အချင်းရှိစေချင်ခဲ့တယ်။ ဒါကြောင့် သူ လီမင်ရှီကို အကောင်းဆုံး အထက်တန်းကျောင်းရှိတဲ့ ပေရှားသို့ တိုက်ရိုက် လွှဲပြောင်းပေးခဲ့ပြီး စစ်တက္ကသိုလ်ကျောင်းတက်နိုင်အောင် ကူညီပေးခဲ့တယ်။
လီမူဝမ်းရဲ့သားနှစ်ယောက်ကလည်း စစ်တက္ကသိုလ်မှ ဘွဲ့ရရှိထားတဲ့ ကောလိပ်ကျောင်းသားများဖြစ်သည်။ သူတို့တွေကလည်း ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နှင့် စစ်တပ်ထဲမှာ ရာထူးကောင်းကောင်းရှိနေခဲ့ပြီး အလားအလာကောင်းတွေကို ပိုင်ဆိုင်ထားကြတယ်။
လီမူဝမ်းရဲ့ မိသားစုမှ သားနှစ်ယောက်ဖြစ်တဲ့ မင်ကျွင့်နှင့် မင်ကျိတို့က လွတ်လပ်ရေး ရရှိပြီးတဲ့ ခေတ်ကာလမှာ မွေးဖွားခဲ့ကြတယ်။
ထိုအချိန်မှာ လီမူဝမ်းရဲ့ ရာထူးက နိမ့်ကျခြင်းမရှိတာကြောင့် မင်းကျွင့်နှင့် မင်ကျိတို့ ညီအစ်ကိုတွေက ငယ်စဉ်ကတည်းက ပိုမိုကောင်းမွန်တဲ့ ဘဝနှင့် ပညာရေး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိခဲ့ကြတယ်။
ဒါပေမယ့် လီမူဝူရဲ့ မိသားစုထဲမှာ ကြီးပြင်းလာတဲ့ ကလေးငါးယောက်ရဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်နှင့် သူတို့တက်ရောက်ခဲ့ရတဲ့ကျောင်းတွေက မင်ကျွင့်နှင့် မင်ကျိတို့လိုမျိုး မကောင်းဘူးဆိုတာကို လီမူဝမ်း သိရှိတယ်။
ဒီလိုအခြေအနေမျိုးမှာတောင် လီမူဝူရဲ့ ကလေးငါးယောက်လုံး တက္ကသိုလ်တက်ခွင့်ရခဲ့ကြတယ်။
ဒါကြောင့် ဒီကလေးတွေက သေချာပေါက် ပိုပြီးတော်တဲ့သူတွေဖြစ်ပြီး ကျောင်းတက်တဲ့အချိန်မှာ အလွန်ကြိုးစားခဲ့ကြတာပဲလို့ မှတ်ယူနိုင်တယ်။