ခေါင်းအရှုပ်ရဆုံးလူ

ဒေါင်...ဒေါင်...ဒေါင်...

ချိန်သီးနာရီ၏ ထိုးသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ရှေးဟောင်းအိမ်ကြီး၏ အပြင်ဘက်၌ ယန်ကျန့်တစ်ယောက် သူစောင့်မျှော်နေသော အသံကို နောက်ဆုံးတွင် ကြားလိုက်ရသည်။

ဒီတစ်ခေါက်ထွက်ပေါ်လာသည့် နာရီသံက အရင်တစ်ခေါက်ထက် အများကြီး နောက်ကျနေပြီး အချိန်ကို တိတိကျကျ အချက်ပြနေခြင်းမျိုး မဟုတ်ချေ။ ဒါဟာ အကျပ်အတည်းရောက်နေချိန်တွင် မဖြစ်မနေ ပြန်လည်စတင်လိုက်ရသည့် အချက်ပြသံပင် ဖြစ်သည်။

ဒီလိုဖြစ်ရသည့်အကြောင်းရင်းမှာ အိမ်ကြီးထဲ၌ရှိနေသော ဝမ်ချာလင်နှင့် လီကျွင်းတို့က ရန်သူတစ်ယောက်ကို လွတ်လမ်းမရှိအောင် အကျပ်ကိုင်နိုင်ခဲ့သောကြောင့်ပင်။ ထို့ကြောင့် ရန်သူက သူ့ကိုယ်သူ ကယ်တင်ရန် နောက်ဆုံးနည်းလမ်းအဖြစ် အချိန်ကို ပြန်လည်စတင်လိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ရန်သူသာ လီကျွင်း သို့မဟုတ် ဝမ်ချာလင်ကို သတ်ပြီးသွားပြီဆိုလျှင် အခုလို ပြန်လည်စတင်ရန် အကြောင်းမရှိတော့ချေ။

ဒါကြောင့် ဒီနာရီသံက သတင်းဆိုးမဟုတ်ဘဲ သတင်းကောင်းပင် ဖြစ်သည်။

ယန်ကျန့်ကတော့ အက်ရာတွေပြည့်နေသည့် လှံရှည်တစ်ချောင်းကို ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း အဆောက်အအုံ၏ အမိုးပေါ်တွင် မားမားမတ်မတ် ရပ်နေသည်။

လေပြင်းများက သူ့ကို တိုက်ခတ်နေပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်က ရေခဲတုံးလို အေးစက်နေကာ လူသားတစ်ယောက်၏ နွေးထွေးမှုမျိုး လုံးဝမရှိတော့ချေ။ သို့သော် သူက ရုပ်တုတစ်ခုနှယ် မလှုပ်မယှက် ရပ်နေရင်း သူ၏တစ္ဆေမျက်လုံးဖြင့် အိမ်ကြီး၏ အတွင်းအပြင်ကို စူးစိုက်ကြည့်ကာ ရန်သူထွက်လာမည့် အချိန်ကို အသံတိတ် စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။

ရန်သူက အချိန်ကို ပြန်လည်စတင်လိုက်ရပြီဆိုလျှင် သူ၏နောက်တစ်လှမ်းက ရှေးဟောင်း အိမ်ကြီးထဲမှ ထွက်ပြေးပြီး တာတုန်းမြို့ထဲသို့ လစ်ရန် ကြိုးစားမည်မှာ သေချာသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်က အကောင်းဆုံး အခွင့်အရေးပင်။

သူ့ဘေးတွင်တော့ ရှုန်ဝမ်ဝမ်က ပျင်းရိနေသည့်ဟန်ဖြင့် တစ္ဆေငယ်ကို ဆော့ကစားနေသည်။ သူက ဘယ်ကရလာမှန်းမသိသည့် သစ်ကိုင်းတစ်ချောင်းဖြင့် တစ္ဆေငယ်ကို တို့ထိကစားနေရင်း အန္တရာယ်ကြီးသည့် ဒီသတ္တဝါလေးကို လေ့လာနေပုံရသည်။

တစ္ဆေငယ်ကလည်း မလှုပ်မယှက်နှင့် သူ့ခေါင်းလေးကို အနည်းငယ်စောင်းကာ ရှုန်ဝမ်ဝမ်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။

မျက်ဆံမရှိသည့် သူ၏အနီရောင်မျက်လုံးများက ကလေးတစ်ယောက်လို အပြစ်ကင်းစင်သည့် အမူအရာမျိုး ပေါ်လွင်နေသော်လည်း ထိုအပြစ်ကင်းစင်မှု၏ နောက်ကွယ်၌တော့ ဖိနှိပ်ချုပ်တည်းထားသည့် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မှု အရိပ်အယောင်များ ကွယ်ဝှက်နေသည်။

ရုတ်တရက်...အိမ်ကြီး၏ အမှောင်မိုက်ဆုံး ဝင်ပေါက်နားမှာ အရိပ်တစ်ခု ပေါ်လာတာကို ယန်ကျန့် သတိထားမိလိုက်သည်။

"တော်ပြီ၊ မနောက်နဲ့တော့။ အလုပ်လုပ်ရမယ့်အချိန် ရောက်ပြီ"

ယန်ကျန့်က ပြောလိုက်ရင်း သူ၏အကြည့်များက ချက်ချင်းဆိုသလို စူးရှထက်မြက်သွားသည်။

အိမ်ကြီးထဲတွင် သဘာဝလွန်စွမ်းအားများ ရှိနေဆဲပင်။ သူ၏တစ္ဆေမျက်လုံးတောင်မှ အထဲကို အပြည့်အဝ ထွင်းဖောက်မမြင်နိုင်ဘဲ တစ်စုံတစ်ယောက် ထွက်လာနေသည်ကိုသာ မြင်နိုင်သည်။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီအိမ်ကြီးကိုယ်တိုင်က တစ္ဆေနယ်မြေ၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု မဟုတ်ပါလား။

တစ္ဆေမျက်လုံးက ဒီလောက်ထိ မြင်နိုင်ခြင်းကိုပင် တော်တော်လေး အံ့ဩစရာကောင်းနေပြီဖြစ်သည်။

ယန်ကျန့်က အိမ်ကြီးထဲကို အတင်းအကျပ် ဝင်ရောက်ရန် သူ၏တစ္ဆေနယ်မြေအလွှာများကို သုံးဖို့ မကြိုးစားခဲ့ချေ။ အကြောင်းရင်းမှာ မလိုအပ်သောကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။

အထဲတွင် ခေါင်းဆောင်အဆင့် တစ္ဆေဆရာနှစ်ယောက်တောင် ရှိနေသည်၊ ဒီကိစ္စကို ဖြေရှင်းနိုင်လောက်သည်။

"လက်ပါးစေနှစ်ယောက်လုံး ဆုံးရှုံးသွားရတဲ့အပြင် အခု ချိန်သီးနာရီကို ပြန်ညှိဖို့အစီအစဉ်ကိုပါ စွန့်လွှတ်ပြီး ဒီအိမ်ကြီးထဲကနေ ထွက်ပြေးရတော့မယ်... တကယ်ကံဆိုးတာပဲ။ ဒီခေတ်လူငယ်တွေက တကယ်ကို မဆင်မခြင်နိုင်လွန်းတယ်။ သတိထားရမယ်၊ အန္တရာယ်ရှိတယ်ဆိုတာကို နည်းနည်းလေးမှ မသိကြဘူး။ ဒီလောက်ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ ပစ္စည်းတွေကို သယ်ထားရဲကြပြီး ထိန်းချုပ်မှုလွတ်သွားပြီး အကုန်လုံး ပျက်စီးသွားမှာကိုတောင် မကြောက်ကြဘူးလား"

ချန်ချောင်ယန်က သက်ပြင်းတစ်ချက်ချရင်း စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဟန်ဖြင့် ခေါင်းကိုခါယမ်းကာ အိမ်ကြီးထဲမှ ဖြည်းဖြည်းချင်း ထွက်လာသည်။

သူက ပတ်ဝန်းကျင်ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။

ရှေးဟောင်းအိမ်ကြီး၏ ခြံဝင်းထဲတွင် ခေါင်းတလားများ ပြည့်နှက်နေသည်။ အဟောင်းများရော အသစ်များပါ အရင်ကနှင့် သိပ်မကွာသော်လည်း ခေါင်းတလားအရေအတွက်ကတော့ နည်းနည်း ပိုများလာသလို ထင်ရသည်။

"အခုက ဘယ်နှစ်ခုနှစ်လဲ။ ငါ ဒီနေရာမှာ ပိတ်မိနေတာ ဘယ်လောက်တောင် ကြာသွားပြီလဲ။ အပြင်ထွက်ပြီး အခြေအနေကို သွားလေ့လာမှ ဖြစ်တော့မယ်။ လောလောဆယ်တော့ အခြေအနေကို သေချာမသိမချင်း အသံတိတ်နေတာပဲ ကောင်းပါတယ်။ ဌာနချုပ်က ခေါင်းဆောင်တွေအားလုံးက ဒီလိုပုံစံတွေချည်းပဲဆိုရင်တော့ ငါ တော်တော်ခေါင်းကိုက်ရတော့မှာပဲ"

လီကျွင်း၏ အစောပိုင်းက တိုက်ခိုက်မှုများက သူ့ကို တုန်လှုပ်စေခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်ပါသည်။

ချန်ချောင်ယန်က လက်ရှိအခြေအနေကို သဘောပေါက်သွားပြီး ဒီခေတ်၌ပင် တစ္ဆေများကို နိုင်နိုင်နင်းနင်း ဖြေရှင်းနိုင်သည့် ထိပ်တန်းကျွမ်းကျင်သူများ ရှိနေသေးသည်ကို အသိအမှတ် ပြုလိုက်သည်။ သူသာ သူတို့ကို အထင်သေးလိုက်လျှင် အကြီးအကျယ် နာသွားနိုင်သည်။

ထို့ကြောင့် သူက သူ၏နည်းလမ်းကို ပြောင်းလဲပြီး တာတုန်းမြို့၌ အချိန်တစ်ခုလောက် ပုန်းအောင်းနေရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ အခြေအနေကို သေချာနားလည်သွားမှ သူ၏အလုပ်ဟောင်းကို ပြန်လုပ်တော့မည်။

သို့သော် သူ အိမ်ကြီးအပြင်သို့ ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းထွက်လိုက်သည်နှင့် ဝတ်စုံပြည့်နှင့် မျက်မှန်တပ်ထားပြီး အောင်မြင်သော စီးပွားရေးလုပ်ငန်းရှင်တစ်ယောက်လို ဖြစ်နေသည့် ချောမောသော လူငယ်တစ်ယောက်က သူ၏လမ်းကို ပိတ်ရပ်လိုက်သည်။ သူက နွေးထွေးစွာ ပြုံးပြပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ခင်ဗျားက လူစိမ်းထင်တယ်။ ခဏလောက်ရပ်ပြီး စကားလေးဘာလေး ပြောလို့ရမလား။ ကျွန်တော်က ဝမ်ချာလင်၊ တာတုန်းမြို့ရဲ့ တာဝန်ခံ၊ ခေါင်းဆောင်အဆင့် တစ္ဆေဆရာတစ်ယောက်ပဲ။ အော် ဒါနဲ့... အထဲမှာ ကျွန်တော့်သူငယ်ချင်း လီကျွင်း အဆင်ပြေရဲ့လား"

"ဝမ်ချာလင်လား"

ချန်ချောင်ယန်က ခြေလှမ်းများကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး မဲ့ပြုံးတစ်ချက်ပြုံးကာ သူ၏ဖြူဖွေးစပြုနေသော ဆံပင်များကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် သပ်တင်လိုက်သည်။

"ဝမ်မိသားစုရဲ့ တတိယမျိုးဆက်လား။ ကြည့်ရတာ ဝမ်မိသားစုက တော်တော်လေး အေးအေးဆေးဆေး ဇိမ်ကျနေပုံပဲ... ဒါတောင် တတိယမျိုးဆက်ပဲ ရှိသေးတယ်။ ငါက မင်းတို့မိသားစု လေးယောက်မြောက်၊ ဒါမှမဟုတ် ငါးယောက်မြောက်မျိုးဆက်လောက်တောင် ရောက်နေလောက်ပြီ ထင်နေတာ။ ဝမ်လုနဲ့ သူ့မိန်းမ သေပြီးကတည်းက မင်းတို့မိသားစုက ဒီလိုတစ္ဆေသရဲကိစ္စတွေနဲ့ သိပ်မပတ်သက်တော့ဘူး မဟုတ်လား။ အဲဒီလိုမှ မဟုတ်ရင် မင်းအသက်အရွယ်နဲ့ဆို အခုလောက်ဆို သေနိုင်တဲ့အရွယ်တောင် ရောက်နေလောက်ပြီ"

ဝမ်လုနှင့် သူ၏မိန်းမ

သူတို့က ဝမ်မိသားစု၏ ဒုတိယမျိုးဆက်ဖြစ်ပြီး အခုချိန်၌ ရှေးဟောင်းအိမ်ကြီးထဲတွင် ပျောက်ဆုံးနေကြသည်။

ဝမ်ချာလင်က လူအတစ်ယောက်တော့ မဟုတ်ချေ။ ချန်ချောင်ယန်၏ စကားကို ကြားလိုက်သည်နှင့် သူ၏ဝတ်စားဆင်ယင်ပုံကို ကြည့်လိုက်ကတည်းက သူ၏ရင်ထဲ၌ ဒိန်းခနဲ ဖြစ်သွားသည်။

သူ၏မိဘများခေတ်က လူတစ်ယောက်လား။

ဒီလိုလူမျိုးက ရှေးဟောင်းအိမ်ကြီးထဲတွင် ဒီလောက်ကြာအောင် ပုန်းနေခဲ့သည်ကို သူ ဘာကြောင့် တစ်ခါမှ မကြားဖူးခဲ့ရသနည်း။

"ခင်ဗျား ကျွန်တော့်မိဘတွေကို သိတာလား။ ခွင့်လွှတ်ပါ... ခင်ဗျားက ဘယ်သူလဲဆိုတာ မေးလို့ရမလား"

ဝမ်ချာလင်က စမ်းသပ်မေးမြန်းလိုက်သည်။

"မင်းမိသားစုရဲ့ ဒုတိယမျိုးဆက်နဲ့ အရင်က နည်းနည်းပါးပါး ပတ်သက်ခဲ့ဖူးတယ်။ အဲဒီတုန်းက ငါ့ဘက်က အားသိပ်မစိုက်လိုက်ရလို့ နောင်တရတယ်။ တကယ်ဆို မင်းမိဘတွေကို သတ်ပစ်ခဲ့သင့်တာ။ ဒါပေမဲ့ သူတို့ကျေးဇူးကြောင့်ပဲ ငါ အခုထိ အသက်ရှင်နေနိုင်သေးတယ်။ မင်းပြောတဲ့ လီကျွင်းဆိုတဲ့ ကောင်လေးကတော့ အခုလောက်ဆို သေလောက်ရောပေါ့။ ဘယ်သူသိမှာလဲ။ ဝမ်မိသားစုရဲ့ တတိယမျိုးဆက်ဖြစ်တဲ့ မင်းကကော အထဲဝင်ပြီး မင်းမိဘတွေနဲ့ ပြန်မတွေ့ချင်ဘူးလား"

ချန်ချောင်ယန်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

ဝမ်ချာလင်၏ မျက်နှာက အနည်းငယ် တင်းမာသွားသည်။

အခုတော့ ရှင်းသွားပြီ။ သူ့ရှေ့ကလူက ရန်သူပင်။ သာမန်ရန်သူမဟုတ်ဘဲ သူ၏မိဘများ ခေတ်ကတည်းက ရန်သူဖြစ်သည်။ ဒါ့အပြင် လီကျွင်းကလည်း အကြီးအကျယ် အန္တရာယ်ကြုံတွေ့နေရပြီဆိုသည်မှာ သိသာနေသည်။

ဒါကလည်း ဖြစ်သင့်ပါသည်။

မဟုတ်လျှင် လီကျွင်း၏ စိတ်နေစိတ်ထားနှင့်ဆိုလျှင် ဒီလူကို အိမ်ကြီးထဲမှ အကောင်းပကတိ ထွက်သွားခွင့်ပေးမည် မဟုတ်ချေ။

ဘာမှတွေဝေမနေတော့ဘဲ...ဝမ်ချာလင်၏ နောက်ကွယ်၌ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ပုံရိပ်နှစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။

အဘိုးကြီးနှစ်ယောက်၏ ပုံရိပ်များက တစ္ဆေများနှယ်။ သူတို့ဝတ်ဆင်ထားသည်မှာ တရုတ်သမ္မတ နိုင်ငံခေတ်က ရှေးကျသော ဝတ်စုံများ ဖြစ်သည်။ မျက်နှာများပေါ်၌ အရေးအကြောင်းများ ပြည့်နှက်နေပြီး သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး၌ အဖြူအမည်းအရောင်သာ ရှိသည်။ အသုဘအခမ်းအနားများ၌ ချိတ်ဆွဲထားသည့် ဓာတ်ပုံဟောင်းများထဲမှ ထွက်လာသလိုပင်။

"ဝမ်မိသားစုရဲ့ ပထမမျိုးဆက်..."

ချန်ချောင်ယန်၏ မျက်လုံးများထဲ၌ ကြောက်ရွံ့မှု အရိပ်အယောင်များ မဖုံးကွယ်နိုင်အောင် ပေါ်လာသည်။

ဝမ်မိသားစု၏ အကြောက်စရာအကောင်းဆုံး စွမ်းအားက ဒီအိမ်ကြီးလည်း မဟုတ်၊ ဒုတိယနှင့် တတိယမျိုးဆက်များလည်း မဟုတ်ချေ။ ဝမ်မိသားစု၏ ကျိန်စာကို စတင်ခဲ့သည့် ရှေ့ဆုံးမှ ပထမမျိုးဆက်... သူ့ရှေ့၌ ရပ်နေသော အဘိုးကြီးတစ္ဆေနှစ်ယောက်ပင် ဖြစ်သည်။

ချန်ချောင်ယန်က သတိလက်လွတ်မဖြစ်ရဲချေ။

သူသာ အမှားသေးသေးလေးတစ်ခု ကျူးလွန်လိုက်သည်နှင့် ဒီပုံရိပ်နှစ်ခုက သူ၏အသက်ကို အဆုံးသတ်သွားနိုင်သည်။

တစ်ဖန် ချန်ချောင်ယန်၏ ပတ်လည်၌ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အလောင်းလေးလောင်း ဖြည်းဖြည်းချင်း ပေါ်လာသည်။ အလောင်းတစ်လောင်းချင်းစီက ကြောက်စရာကောင်းသော ပုံစံအမျိုးမျိုးဖြင့် သေဆုံးခဲ့ကြပြီး သူတို့၏ ပုပ်ပွနေသော လက်များကို အချင်းချင်း ယှက်သွယ်ထားကာ သူ့ကို ဝန်းရံထားလိုက်သည်။

ဒါက ကာကွယ်မှုတစ်ခုပင်။

တစ္ဆေများဖြင့် ဖန်တီးထားသည့် ကာကွယ်ရေး အကာအရံတစ်ခု ဖြစ်သည်။

"တစ္ဆေလေးကောင်တောင်"

ဝမ်ချာလင်၏ ဆံပင်များ ထောင်သွားပြီး သူ၏ရင်ထဲ၌ အေးခနဲ ဖြစ်သွားသည်။

သို့သော် ဝမ်ချာလင်၏ မျက်နှာအမူအရာ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားသည်ကို ချန်ချောင်ယန်က ချက်ချင်း သတိထားမိလိုက်သည်။

"ဝမ်မိသားစုရဲ့ တတိယမျိုးဆက်က အသုံးမကျဘူးပဲ။ သူက သူ့မိသားစုရဲ့ ပထမမျိုးဆက်တစ္ဆေတွေ ဘယ်လောက်ကြောက်စရာကောင်းလဲဆိုတာကို နားမလည်ဘူး။ သူ စိတ်ဓာတ်ကျနေပြီ"

တစ္ဆေထိန်းကျောင်းသူတစ်ယောက်အဖြစ် ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာ ရှင်သန်လာခဲ့သည့် ချန်ချောင်ယန်၏ အကဲခတ်နိုင်စွမ်းက သင်တုန်းဓားလို ထက်မြက်သည်။ ဝမ်ချာလင်၏ အမူအရာ ပြောင်းလဲသွားသည်ကို မြင်လိုက်သည်နှင့် သူက သာမန်တိုက်ခိုက်ရေးသမားတစ်ယောက်သာဖြစ်ကြောင်း ချက်ချင်း အကဲဖြတ်နိုင်ခဲ့သည်။ အစောပိုင်းက လီကျွင်းနှင့် တိုက်ခိုက်ခဲ့စဉ်ကလည်း သူ၏အားနည်းချက်များကို ဖော်ပြပြီးသားပင်။

"ဝမ်မိသားစုရဲ့ တတိယမျိုးဆက်၊ မင်းကို ငါ မသတ်ချင်ဘူး။ မင်းတို့မိသားစုရဲ့ စတုတ္ထမျိုးဆက် မမွေးသေးသရွေ့တော့ မသတ်ဘူး။ ငါတို့ကြားက အငြိုးအတေးတွေက ဝမ်လုနဲ့ သူ့မိန်းမ သေဆုံးသွားကတည်းက ပြီးဆုံးသွားပြီ။ ငါသာ မင်းကို ဒီနေရာမှာ သတ်လိုက်ရင် မင်းတို့မိသားစုက မင်းနဲ့တင် အဆုံးသတ်သွားလိမ့်မယ်။ အဲဒီအခါကျ မင်းတို့အားလုံး ထိန်းချုပ်မှုလွတ်ပြီး တစ္ဆေတွေဖြစ်သွားရင် ရှင်းရတာ တော်တော်ဒုက္ခများလိမ့်မယ်"

"ဒါကြောင့် ဒီမှာပဲ ရပ်လိုက်ကြရအောင်။ ငါ့မှာ လုပ်စရာ တခြားကိစ္စတွေ ရှိသေးတယ်။ မင်းတို့လို လူငယ်လေးတွေနဲ့ အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ တိုက်ပွဲတွေမှာ အချိန်ဖြုန်းမနေနိုင်ဘူး"

ချန်ချောင်ယန်က နှာခေါင်းတစ်ချက်ရှုံ့လိုက်ပြီး သူ၏လေသံ၌ မေးခွန်းထုတ်စရာမလိုသည့် ဝါရင့်ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက်၏ သြဇာအာဏာများ ပါဝင်နေသည်။

ပြီးနောက် သူက သူ၏လက်များကို နောက်ပစ်လိုက်ပြီး အိမ်ကြီးထဲမှ အေးအေးဆေးဆေး လမ်းလျှောက်ထွက်သွားသည်။ ဒီရင်ဆိုင်တွေ့ဆုံမှုက သူ့အတွက်တော့ အသေးအဖွဲကိစ္စတစ်ခုလိုပင်။

ဝမ်ချာလင်၏ မျက်လုံးများက တုံ့ဆိုင်းမှုများဖြင့် ပြည့်နေသည်။ တစ်ဖက်၌လည်း ဒီလူကို ချက်ချင်းရှင်းပစ်ချင်ပြီး နောက်တစ်ဖက်၌လည်း ချန်ချောင်ယန်၏ ထိန်းချုပ်မှုအောက်မှ သဘာဝလွန်စွမ်းအားများကို ကြောက်ရွံ့နေသည်။

လီကျွင်း တကယ်ပင် သေသွားပြီလော။

တကယ်လို့ သေသွားပြီဆိုလျှင် ဝမ်ချာလင်တစ်ယောက်တည်းက ဒီလူကို တားနိုင်ပါ့မည်လော။

သူ မတားနိုင်ခဲ့လျှင် သူ၏သေဆုံးမှုက ဒီမြို့အတွက် ကပ်ဘေးတစ်ခု ဖြစ်လာလိမ့်မည်။ တာတုန်းမြို့၌ ခေါင်းဆောင်နှစ်ယောက် ဆုံးရှုံးသွားရလျှင် မြို့တစ်ခုလုံး ပရမ်းပတာဖြစ်သွားမည်မှာ သေချာသည်။

ဒီတိုက်ပွဲက စွန့်စားရသည်နှင့် မတန်ချေ။

ထို့ကြောင့် သူက နောက်သို့ ဆက်ဆုတ်လိုက်သည်။

သူ အိမ်ကြီး၏ အပြင်ဘက်သို့ ရောက်သည်အထိ ဆုတ်ခွာသွားသည်။

အပြင်ဘက်လောကကြီးက ထူးဆန်းစွာ တိတ်ဆိတ်နေသည်။ မှောင်မိုက်ပြီး ဖိနှိပ်မှုများဖြင့် ပြည့်နေကာ လမ်းမီးများအားလုံးလည်း ပိတ်ထားသည်။

သဘာဝလွန်စွမ်းအားက အပြင်ဘက်ဧရိယာအထိ ပျံ့နှံ့နေပြီး ရပ်ကွက်တစ်ခုလုံးကိုလည်း ပိတ်ဆို့ထားပြီးသား ဖြစ်သည်။

"နှစ်တွေ အများကြီး ကြာသွားပြီပဲ။ တာတုန်းမြို့က ပိုပိုပြီး စည်ကားလာတယ်။ တစ်မြို့လုံး မီးရောင်တွေ ထိန်လင်းနေတာပဲ။ ငါ့ခေတ်တုန်းကလို မီးပျက်တာတွေ မရှိတော့ဘူး"

ချန်ချောင်ယန်က အပြင်သို့ ထွက်လာရင်း အတိတ်ကို တမ်းတသည့်လေသံဖြင့် မှတ်ချက်ချလိုက်သည်။ သူက ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်လိုက်ပြီး ဒီခြားနားချက်ကို မြင်တော့ အံ့ဩနေပုံရသည်။

ဒါက ခေတ်သစ်ကမ္ဘာကြီးကို သူ ပထမဆုံး မြင်ဖူးခြင်းပင်။

သို့သော် တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူက ဝမ်ချာလင်ကို သတိထားနေဆဲဖြစ်သည်။

သေချာပါသည်။

ဝမ်မိသားစု၏ တတိယမျိုးဆက်က စိတ်ပျက်စရာကောင်းလှသည်။ အိမ်ကြီးကိုပင် မထိန်းထားနိုင်ချေ။ ဒုတိယမျိုးဆက်က ပထမမျိုးဆက်၏ စွမ်းအားကို အားကိုးပြီး သူတို့အသိုင်းအဝိုင်း၌ ဘယ်သူ့ကိုမှ စိန်ခေါ်၍မရအောင် ကြီးစိုးခဲ့သည်နှင့် ယှဉ်လျှင် တော်တော်လေး အဆင့်ကျသွားပြီဖြစ်သည်။

"ကောင်လေး၊ ဂရုစိုက်ဦး။ ငါ သွားတော့မယ်။ စိတ်ချပါ၊ ငါတို့ကြားက အငြိုးအတေးတွေ ပြီးသွားပြီ။ နောက်ထပ်တွေ့ဖြစ်ကြတော့မှာ မဟုတ်ဘူး"

ထိုသို့ပြောပြီး ချန်ချောင်ယန်က နှုတ်ဆက်သည့်အနေဖြင့် လက်ပြလိုက်သည်။ ဝမ်ချာလင်ကို ကောင်းချီးပေးနေသလို အံ့ဩစရာကောင်းလောက်အောင် ယဉ်ကျေးသည့် အမူအရာနှင့်ပင်။

ဝမ်ချာလင်၏ မျက်နှာက အနည်းငယ် မည်းမှောင်သွားပြီး သူ၏အကြည့်များက တစ်စုံတစ်ခုကို စဉ်းစားနေရင်း ရွေ့လျားနေသည်။ သို့သော် နောက်ဆုံး၌ သူက ဘာမှမလုပ်ဘဲ ချန်ချောင်ယန် ထွက်ခွာသွားသည်ကို အားမတန်မာန်လျှော့ ကြည့်နေလိုက်သည်။

ဒီလူက ဒုက္ခများသာ သယ်ဆောင်လာမည်ကို သူသိသည်။ အိမ်ကြီးအပြင်၌ လွတ်လွတ်လပ်လပ် သွားလာခွင့်ပေးလိုက်လျှင် ကပ်ဘေးက ဖြစ်နိုင်ချေရှိသည်ထက်ကို ပိုသေချာနေသည်။

အကောင်းဆုံးလုပ်ရပ်မှာ သူ့ကို ဒီနေရာ၌ပင် ချက်ချင်း ရှင်းပစ်လိုက်ရန် ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူ၏အကျိုးအကြောင်းဆင်ခြင်တုံတရားက ဒီပုဂ္ဂိုလ်ကို တစ်ယောက်တည်း စိန်ခေါ်ခြင်းမှာ မိုက်မဲရာကျလိမ့်မည်ဟု သူ့ကို ပြောနေသည်။

သူ့စိတ်ထဲ၌ အတွေးများ ဗလောင်ဆူနေစဉ်...ချန်ချောင်ယန်၏ ခြေသံများက တဖြည်းဖြည်း ဝေးကွာသွားသည်။ သူက လက်များကို နောက်ပစ်ထားရင်း အေးအေးဆေးဆေး လမ်းလျှောက်နေပြီး သူ၏ဟန်ပန်က ပေါ့ပါးကာ အနှောင့်အယှက်ကင်းမဲ့နေသည်။

မကြာမီမှာပင် သူက ဒီလမ်းမှ လုံးဝထွက်ခွာတော့မည်။

"ဒီနေရာက တော်တော် ဒုက္ခများတဲ့နေရာပဲ။ ချက်ချင်း ထွက်သွားမှ ဖြစ်တော့မယ်"

ချန်ချောင်ယန်က သူ့ကိုယ်သူ တိတ်တိတ်လေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

အရင်ကနှင့်မတူဘဲ သူ၏လက်အောက်၌ တစ္ဆေအလုံအလောက်မရှိဘဲ ခေါင်းဆောင်အဆင့် တစ္ဆေဆရာများကို ရင်ဆိုင်ရခြင်းက မိုက်မဲရာကျသည်။ ဒီလူငယ်များက သူတို့၏ ကန့်သတ်ချက်ကို အပြည့်အဝ မသိနိုင်သော်လည်း သူတို့၌ ကြိုတင်ခန့်မှန်း၍မရသည့် စွမ်းအားများ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး သူ့ကို အလဲထိုးသွားနိုင်သည်။

သို့သော် ထိုအချိန်၌ မထင်မှတ်ထားတာတစ်ခု ဖြစ်လာသည်။

သူ လမ်းအဆုံးသို့ ရောက်သည့်အခါ ချန်ချောင်ယန်က ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားပြီး သူ၏မျက်နှာအမူအရာက တင်းမာလာကာ တဖြည်းဖြည်း ပို၍ စိုးရိမ်ကြောင့်ကြသည့်ပုံ ပေါက်လာသည်။

ရွှေရောင်အက်ကွဲနေသည့် လှံရှည်တစ်ချောင်းက သူ၏လမ်းကို ပိတ်ဆို့ပြီး မြေကြီးထဲ၌ ခိုင်ခိုင်မာမာ စိုက်ဝင်နေသည်။

"ဟင်"

ချန်ချောင်ယန်က လက်နက်ကို မြင်လိုက်သည်နှင့် ဘာဖြစ်နေပြီလဲဆိုသည်ကို ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားသည်။

တစ်ခဏအတွင်းမှာပင်...မှိန်ဖျော့နေသည့် ကောင်းကင်က ပို၍ မှောင်မိုက်လာပြီး သွေးနီရောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ မြေပြင်ပေါ်မှ အရိပ်များကလည်း ပုံမှန်မဟုတ်ဘဲ လှုပ်ရှားနေပြီး ဧရာမဖိအားတစ်ခုက အရပ်လေးမျက်နှာမှ ချဉ်းကပ်လာနေသည်။

ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံးက နောက်တစ်ကြိမ် ပြောင်းလဲသွားပြန်သည်။

စည်ကားပြီး သက်ဝင်လှုပ်ရှားနေသည့် မြို့ကြီးက ပျောက်ကွယ်သွားပြီ။

ထိုအစား ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည့်၊ သဘာဝလွန်စွမ်းအားများ စိမ့်ဝင်နေသည့် ကြောက်စရာကောင်းသော သွေးနီရောင်နယ်မြေတစ်ခုက အစားထိုးဝင်ရောက်လာသည်။

"ဒီလောက်တောင် အလောတကြီး ထွက်သွားဖို့ လိုလို့လား"

အေးစက်ပြီး ခံစားချက်ကင်းမဲ့သည့် အသံတစ်ခုက လေထဲ၌ ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။

လမ်း၏ဝင်ပေါက်မှ အရိပ်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။ လူငယ်တစ်ယောက်၏ ပုံရိပ်က ဘယ်ကမှန်းမသိဘဲ ပေါ်လာပြီး အေးအေးဆေးဆေး ရှေ့သို့ လှမ်းလာသည်။ သူက မီးလောင်ကျွမ်းနေသည့် လက်တစ်ဖက်ကို ဆန့်တန်းပြီး မြေကြီးထဲ စိုက်ဝင်နေသည့် ရွှေရောင်လှံကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

"ငါထင်သားပဲ... 'ယန်' မျိုးရိုးနာမည်နဲ့ကောင်တွေနဲ့ ပတ်သက်ရရင် အမြဲတမ်း ခေါင်းအရှုပ်ရဆုံးပဲ"

ချန်ချောင်ယန်၏ အကြည့်များက သူ့ရှေ့မှ နုပျိုသော်လည်း အလွန်အမင်း ရင်းနှီးနေသည့် မျက်နှာပေါ်၌ စူးစိုက်နေသည်။ သူ၏ပိန်လှီသော မျက်နှာက ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သည့် အမူအရာအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။