ထိန်းချုပ်မှုလွတ်ကင်းခြင်းနှင့် ကျူးကျော်ဝင်ရောက်ခြင်း

ချန်ချောင်ယန် အဖမ်းခံလိုက်ရသည်။

သူသည် လူသူကင်းမဲ့နေသော လမ်းမပေါ်၌ ရုပ်သေးရုပ်တစ်ရုပ်ကဲ့သို့ မလှုပ်မယှက် ရပ်တန့်နေသည်။

သူ၏ခြေထောက်အောက်၌ ကြီးမားသောအရိပ်တစ်ခုက လွှမ်းခြုံထားပြီး ထိုအရိပ်မှာ သာမန်အဆောက်အအုံများ၏ အရိပ်နှင့်မတူဘဲ မည်းနက်ကာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသည်။ အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ချန်ချောင်ယန်၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် တဖြည်းဖြည်းနှင့် ထိုအရိပ်ထဲသို့ နစ်မြုပ်စပြုလာသည်။

တစ္ဆေအရိပ်၏ ကျူးကျော်ဝင်ရောက်မှုမှာ ချောချောမွေ့မွေ့ပင် ဆက်လက်ဖြစ်ပေါ်နေသည်။

သို့သော် ချန်ချောင်ယန်၏ ခန္ဓာကိုယ်၌ သဘာဝလွန်စွမ်းအားတစ်မျိုးမျိုး ပိုင်ဆိုင်ထားသောကြောင့် ကျူးကျော်ဝင်ရောက်သည့် ဖြစ်စဉ်မှာ မမြန်ဆန်လှချေ။

သို့သော် ချန်ချောင်ယန်သည် ဒီကျူးကျော်မှုကို ခုခံနိုင်စွမ်းမရှိတော့ပေ။ သူ၏လက်ဝယ်၌ အသုံးချနိုင်သော တစ္ဆေများ မရှိတော့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

"ဒါဆို ဒုတိယပိုင်းက... ငါနိုင်တာပဲ ဟုတ်တယ်မလား"

ယန်ကျန့်သည် သူ့ကို စိုက်ကြည့်ရင်း သူ၏တစ္ဆေမျက်လုံးမှာ မငြိမ်မသက် လှုပ်ခတ်နေသည်။

သူ၏အကြည့်အောက်၌ ချန်ချောင်ယန်အတွက် လွတ်မြောက်ရန်မှာ အလွန်အမင်း ခက်ခဲလှသည်။

"မင်း... ကောင်စုတ်လေး။ ငါသာ ဝမ်မိသားစုရဲ့ ရှေးဟောင်းအိမ်ကြီးထဲက တစ္ဆေတွေကို မယူရသေးလို့သာပေါ့၊ မဟုတ်ရင် မင်းက ငါနဲ့တောင် တိုင်းတာလို့ရမယ် ထင်နေလား"

ချန်ချောင်ယန်သည် သူ၏သွားများကို ကြိတ်လိုက်ပြီး သူ၏အိုမင်းသောမျက်နှာမှာ တွန့်လိမ်ကာ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော အသွင်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။

သူသည် လုံးဝ အလျှော့မပေးလိုချေ။ သူ၏စွမ်းရည်အပြည့်အဝကို ထုတ်မသုံးရသေးခင်မှာပင် အကျပ်အတည်းသို့ ရောက်နေရသည်ကို သူ စိတ်ပျက်နေသည်။ ပိုဆိုးသည်မှာ သူ့ကို ပိတ်ဆို့ထားသူများမှာလည်း သာမန်လူများမဟုတ်ဘဲ ထူးဆန်းသော သူများသာ ဖြစ်နေပြီး သူ၏ကံကြမ္မာမှာ ဆိုးသည်ထက် ပိုဆိုးမနေနိုင်တော့ချေ။

"အဲဒီလို အသုံးမဝင်တဲ့စကားတွေ ပြောနေလို့ ဘာအဓိပ္ပာယ်ရှိမယ်လို့ မင်းထင်နေလဲ။ ရှုံးတာက ရှုံးတာပဲ။ သဘာဝလွန်ကိစ္စတွေနဲ့ ပတ်သက်လာရင် ဆင်ခြေတွေ၊ ကံတရားတွေဆိုတာ မရှိဘူး"

ယန်ကျန့်သည် အလွန်သတိကြီးစွာဖြင့် တစ္ဆေအရိပ်၏ ကျူးကျော်မှု ပြီးဆုံးသည်ကို စောင့်ဆိုင်းရင်း ပြောလိုက်သည်။

ချန်ချောင်ယန်၏ မျက်နှာမှာ မည်းမှောင်သွားသော်လည်း သူ တိတ်ဆိတ်စွာပင် နေလိုက်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဒီနေရာမှ လှုပ်ရှားမှုများသည် ရှေးဟောင်းအိမ်ကြီးအပြင်ဘက်မှ ဝမ်ချာလင်၏ အာရုံကို ဆွဲဆောင်လိုက်ပြီးဖြစ်သည်။

အစောပိုင်းက ယန်ကျန့်သည် တစ္ဆေနယ်မြေအတွင်း၌ တိုက်ခိုက်နေခဲ့သော်လည်း အခု သူ အပြင်ဘက်သို့ ရောက်နေပြီဖြစ်သောကြောင့် သူ၏လှုပ်ရှားမှုများကို အပြင်လောကမှ အခြားသူများ သတိပြုမိနိုင်နေပြီဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်၌...ဝမ်ချာလင်သည် အလျင်အမြန် ရောက်ရှိလာသော်လည်း သူရောက်လာသည့်အချိန်၌ ယန်ကျန့်နှင့် ချန်ချောင်ယန်တို့၏ ရင်ဆိုင်တွေ့ဆုံမှုမှာ ပြီးဆုံးသွားပြီဖြစ်သည်။ အခု သူတို့သည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် အချိန်ဆွဲရင်း ယာယီအားဖြင့် မလှုပ်မယှက် အခြေအနေ၌ ရှိနေကြသည်။

သို့သော် ချန်ချောင်ယန်သည် တစ္ဆေအရိပ်၏ ကျူးကျော်ခြင်းကို ခံနေရသဖြင့် အခြေအနေမှာ ယန်ကျန့်၏ ဘက်၌ အသာစီးရနေသည်မှာ ငြင်းမရသော အမှန်တရားပင်။

"ခေါင်းဆောင်ယန်..."

ဝမ်ချာလင်သည် သူ၏ခြေလှမ်းများကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ထိုကြောက်မက်ဖွယ်အရိပ်၏ အတိုင်းအတာအပြင်ဘက်၌သာ ရပ်နေလိုက်သည်။

ယန်ကျန့်သည် သူ့ကိုလည်း မြင်လိုက်ပြီး ခေါင်းကို အနည်းငယ်လှည့်ကာ ကြည့်လိုက်သည်။

"ဝမ်ချာလင်၊ မင်းက ငါ့ကို စိတ်ပျက်စေတာပဲ။ ဒီလိုလူတစ်ယောက်က ရှေးဟောင်းအိမ်ကြီးထဲကနေ ထွက်လာတာတောင် မင်း ဘာမှမလုပ်ခဲ့ဘူး။ ဘာဖြစ်နေတာလဲ။ မင်းနောက်က တစ္ဆေနှစ်ကောင်က အလှပြဖို့သက်သက်လား။ ဒါမှမဟုတ် ကိုယ့်အသက်ကို ကိုယ်တန်ဖိုးထားပြီး ဒီတိုက်ပွဲမှာ ဝင်မပါဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တာလား"

"သူ့ကို တိုက်ခိုက်တာက အရမ်းအန္တရာယ်များတယ်။ လီကျွင်းတောင် ကျဆုံးသွားပြီ၊ ငါတစ်ယောက်တည်းဆို အနိုင်ရဖို့ အခွင့်အလမ်း သိပ်မရှိဘူး။ မင်းသာ နည်းနည်းစောစော ရောက်လာခဲ့ရင်၊ ငါတို့နှစ်ယောက်ပေါင်းလိုက်ရင် အခြေအနေ ပြောင်းလဲသွားနိုင်တယ်"

ဝမ်ချာလင်က တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"ဒါဆို မင်းက ငါ့ကို အပြစ်တင်နေတာလား" ယန်ကျန့်က အေးစက်စွာ ပြောသည်။

"အင်အားမမျှတာနဲ့ ကြောက်လို့ မလုပ်ရဲတာက အရမ်းကွာခြားတဲ့ အရာနှစ်ခုပဲ။ မင်းရဲ့ ကိစ္စတွေကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းပုံနဲ့ဆိုရင် ဘိုးဘွားပိုင်အိမ်ကြီးကို ဆုံးရှုံးသွားတာ အံ့ဩစရာ မဟုတ်တော့ပါဘူး"

ဝမ်ချာလင်၏ အကြည့်များမှာ ဖျတ်ခနဲ လှုပ်ရှားသွားသော်လည်း သူသည် ယန်ကျန့်၏ မှတ်ချက်များကို မငြင်းဆိုခဲ့ချေ။ ထိုအစား သူက မေးလိုက်သည်။

"မင်း အခု ဘာလုပ်ဖို့ အစီအစဉ်ရှိလဲ"

"သိသာနေတာပဲ၊ သူ့ကို အဆုံးသတ်ပစ်ရမှာပေါ့" ယန်ကျန့်က ပြန်ဖြေသည်။

"ကြည့်ရတာ မင်းတို့နှစ်ယောက် မလှုပ်မယှက် အခြေအနေမျိုး ရောက်နေပုံပဲ"

ဝမ်ချာလင်က မှတ်ချက်ချသည်။

ယန်ကျန့်က ပြန်ပြောသည်။

"ကျူးကျော်ဝင်ရောက်ဖို့က အချိန်ပဲ လိုတာ။ သူ့မှာ တခြားလှည့်ကွက်တွေ မရှိဘူးဆိုရင် သူ အကြာကြီး ခံနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"

ဝမ်ချာလင်သည် ချန်ချောင်ယန်ကို တစ်ချက် ထပ်ကြည့်လိုက်သည်။

ထိုလူမှာ လှုပ်ရှားမှု တစ်စုံတစ်ရာ မပြဘဲ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်အများစုမှာ တစ္ဆေအရိပ်ဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေပြီး လှုပ်ရှားနိုင်စွမ်း မရှိတော့ပုံရသည်။

"သတိထားပါ။ သူက မြင်ရသလောက် မရိုးရှင်းဘူး။ အကူအညီလိုရင်သာ ပြော"

ဝမ်ချာလင်က ပြောသည်။

"ဝမ်မိသားစုရဲ့ တတိယမျိုးဆက်ကလည်း ဒီမှာပဲကိုး။ ဟားဟား၊ ကံဆိုးမိုးမှောင်ကျတယ်ဆိုတာ ဒါမျိုးကို ပြောတာပဲ"

ချန်ချောင်ယန်က ရုတ်တရက် ရယ်မောလိုက်သည်။

"ဘယ်သူက ထင်မှာလဲ၊ လွတ်မြောက်ပြီးကာမှ ခေတ်သစ်ရဲ့ ခေါင်းဆောင်သုံးယောက်နဲ့ ရင်ဆိုင်ရလိမ့်မယ်လို့။ ပြီးတော့ သူတို့အားလုံးက အသိမိတ်ဆွေတွေချည်းပဲ။ ဒီနေ့ ဒီလိုအခြေအနေမျိုး ရောက်သွားတာ တကယ်ကို ကံဆိုးလွန်းတာပဲ"

"ရှေးဟောင်းအိမ်ကြီးထဲက လီကျွင်းကိုပဲ ကြောက်စရာကောင်းတယ်လို့ ငါထင်ခဲ့တာ။ အပြင်ဘက်က တစ်ယောက်က ပိုပြီး ရက်စက်လိမ့်မယ်လို့ ငါမထင်ခဲ့မိဘူး"

စကားဆုံးသည်နှင့် သူသည် ယန်ကျန့်ကို တစ်ဖန် ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။

ထိုရင်းနှီးသော်လည်း ဝေးကွာနေသော မျက်နှာသည် အတိတ်က အငြိုးအတေးများနှင့် နာကြည်းမှုများကို ပြန်လည်တူးဆွလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ ငါ့ရဲ့အကွက်တွေကို ငါ ချန်ထားသေးတယ်။ ငါ တွက်ထားတာ မှန်ရင်၊ အခုလောက်ဆို အချိန်တန်လောက်ပြီ"

ချန်ချောင်ယန်က အေးစက်သော မဲ့ပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"မင်း စကားအရမ်းများတယ်"

ယန်ကျန့်က ပြောရင်း သူ၏အမူအရာမှာ တစ်စုံတစ်ခု ထူးခြားနေသည်ကို ခံစားမိလိုက်သဖြင့် ပြောင်းလဲသွားသည်။

တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် တစ္ဆေနယ်မြေသည် အသက်ဝင်လာသည်။

ပတ်ဝန်းကျင်သည် တစ်ဖန် အနီရောင်အလင်းတန်းများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားသည်။

ဒါက တစ္ဆေနယ်မြေ၏ ပဉ္စမအဆင့်ဖြစ်ပြီး လက်တွေ့လောကကို သီးခြားခွဲထုတ်ကာ ချန်ချောင်ယန်၏ ထွက်ပြေးလမ်းကြောင်းကို ဖြတ်တောက်လိုက်သည်။

"ယန်၊ မင်း... ကောင်စုတ်လေး၊ မင်းက အနာဂတ်ကို အဝေးကြီး ကြိုမမြင်နိုင်ဘူးဆိုတာ ရှင်းနေတာပဲ။ မဟုတ်ရင် ဒီလိုအချိန်မှာ ဒီလိုအသုံးမဝင်တဲ့ ကာကွယ်မှုတွေကို ဘာလို့ လုပ်နေမှာလဲ။ ငါ ပြင်ဆင်ထားတဲ့ အကွက်က ဒီမှာ မဟုတ်ဘူး၊ ဟိုမှာကွ"

ချန်ချောင်ယန်၏ အကြည့်သည် ရှေးဟောင်းအိမ်ကြီး၏ လားရာဘက်သို့ ရွေ့သွားသည်။

သူ၏စကားများကို သက်သေပြလိုက်သည်။

“တောင်... တောင်... တောင်”

ရုတ်တရက် ရှေးဟောင်းအိမ်ကြီးထဲမှ ချိန်သီးနာရီ၏ အသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ထိုအသံမှာ ချိန်သီးနာရီတစ်လုံးမှ လာခြင်းဖြစ်သည်။

"ရှေးဟောင်းအိမ်ကြီးထဲက ချိန်သီးနာရီလား။ ပြန်အသက်ဝင်လာတာလား"

ယန်ကျန့်သည် အချိန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ ညကိုးနာရီ ကျော်နေပြီဖြစ်သော်လည်း ဆယ်နာရီ မထိုးသေးချေ။

ဒါက ချိန်သီးနာရီ ပြန်လည်အသက်ဝင်ရန် ပုံမှန်အချိန် မဟုတ်ချေ။

"တစ္ဆေတွေ... ထိန်းချုပ်မှု လွတ်သွားပြီ"

ချန်ချောင်ယန်က ရယ်မောလိုက်သည်။

"ငါက ဝမ်မိသားစုရဲ့ ရှေးဟောင်းအိမ်ကြီးရဲ့ ကာကွယ်ရေးတွေကို ချိုးဖျက်ခဲ့ပြီးပြီ။ အခု မင်းတို့ ဘာလုပ်ကြမလဲ"

"မင်းကို အရင်သတ်မယ်"

ယန်ကျန့်၏ မျက်နှာမှာ မည်းမှောင်သွားပြီး ချန်ချောင်ယန်၏ အစီအစဉ်ကို သူ နားလည်စပြုလာသည်။

ချန်ချောင်ယန်သည် တာတုန်းမြို့မှ ဘေးကင်းစွာ မထွက်ခွာနိုင်မည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ရှေးဟောင်းအိမ်ကြီးထဲမှ ချိန်သီးနာရီကို ကြိုတင်ကလိထားပြီး သတ်မှတ်ထားသော အချိန်၌ လုံးဝပြန်လည်အသက်ဝင်စေရန် ပြုလုပ်ခဲ့သည်။ ဒါက အိမ်ကြီးထဲမှ တစ္ဆေများအားလုံးကို လက်တွေ့လောကထဲသို့ ထုတ်လွှတ်ပြီး ပရမ်းပတာဖြစ်စေကာ ထိုပရမ်းပတာအခြေအနေကြား၌ သူ ထွက်ပြေးရန် အခွင့်အရေး ရရှိမည်ဖြစ်သည်။

နောက်တစ်ခဏ၌...ယန်ကျန့်သည် ချန်ချောင်ယန်၏ ဘေးသို့ ရောက်ရှိလာပြီး သူ၏လည်ပင်းကို လက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

အားပြင်းပြင်းဖြင့် ညှစ်လိုက်ရာ...အရိုးကျိုးသံများ ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။

"ငါ့ကို လည်ပင်းညှစ်သတ်လို့ သေမယ်ထင်နေလား။ ငါက အဲဒီလောက် အသတ်ရလွယ်တဲ့ကောင် မဟုတ်ဘူး"

ချန်ချောင်ယန်က ပြောရင်း သူ၏ဦးခေါင်းမှာ တစ်ဖက်သို့ လည်ကျသွားပြီး သူ၏အရေပြားမှာ ကွဲအက်ကာ သွေးများ စီးကျလာသည်။

စေးကပ်နေသော မည်းနက်သည့် သွေးများသည် မရပ်မနား စီးကျလာပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော သဘာဝလွန်စွမ်းအားများ သယ်ဆောင်လာသည်။

တစ္ဆေအရိပ်သည် သူ၏ကျူးကျော်မှုကို ဆက်လက်လုပ်ဆောင်ရင်း ချန်ချောင်ယန်၏ မှတ်ဉာဏ်များကို ခိုးယူနေသည်။

ယန်ကျန့်နှင့် မသက်ဆိုင်သော မှတ်ဉာဏ်များ ပေါ်ထွက်လာသည်။

ချန်ချောင်ယန်သည် မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်လာပြီး ယန်ကျန့်ကို စူးစိုက်ကြည့်နေသည်။ သူ၏မှတ်ဉာဏ်များ ဝေဝါးလာပြီး အချို့အရာများမှာ မေ့ပျောက်လုနီးပါး ဖြစ်နေသည်ကို သူ ခံစားနေရသည်။

ယန်ကျန့်သည် ထိုမှတ်ဉာဏ်များကို ခိုးယူရင်း တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ၎င်းတို့ကို ပြန်လည်ရေးသားရန် ကြိုးစားနေသည်။

အကြမ်းတမ်းဆုံးနည်းလမ်းမှာ မှတ်ဉာဏ်အားလုံးကို သုညအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲပစ်ခြင်း ဖြစ်သည်။

လုံးဝ ဖျက်ဆီးပစ်ခြင်းပင်။

အောင်မြင်ခဲ့လျှင် ချန်ချောင်ယန်မှာ သေလူတစ်ယောက်နှင့် မခြားတော့ချေ။

"မင်း... ကောင်စုတ်လေး။ ငါ့ကို ဖျက်ဆီးဖို့ ကြိုးစားနေတာလား"

ချန်ချောင်ယန်သည် ကြောက်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သူ၏အရေပြားပေါ်မှ အက်ကွဲကြောင်းများမှာ ပိုမိုမြန်ဆန်စွာ ပျံ့နှံ့လာကာ စေးပျစ်နေသော သွေးမည်းများသည် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။

"စိတ်ရှုပ်စရာပဲ"

ယန်ကျန့်သည် သူ့ကို လျစ်လျူရှုလိုက်ပြီး ရှေးဟောင်းအိမ်ကြီးအပြင်ဘက်၌ တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းနေသည်ကို ခံစားမိလိုက်သည်။ အန္တရာယ်သည် လျင်မြန်စွာ ချဉ်းကပ်လာပြီး တစ္ဆေနယ်မြေကိုပင် ကျူးကျော်ဝင်ရောက်လာသည်။

သို့သော် ဘာဖြစ်လဲ။

ယန်ကျန့်သည် ဇွဲမလျှော့ဘဲ ချန်ချောင်ယန်အပေါ် သူ၏ကျူးကျော်မှုကို မရပ်တန့်ခဲ့ချေ။

သူသာ အခု အလျှော့ပေးလိုက်လျှင် ချန်ချောင်ယန်ကို ရှင်းလင်းရန် နောက်တစ်ကြိမ် အခွင့်အရေး ရနိုင်မည် မဟုတ်တော့ချေ။

ယန်ကျန့်သည် ချန်ချောင်ယန်မှာ တစ္ဆေထိန်းကျောင်းသူတစ်ဦးအဖြစ် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ရှင်သန်မှုကို အားမကိုးတော့ဘဲ ထိန်းသိမ်းထားသော အသိစိတ်တစ်ခု၊ ကွဲပြားခြားနားသော တည်ရှိမှုတစ်မျိုး ဖြစ်နေပြီဖြစ်ကြောင်း ကောင်းစွာ သိသည်။ သူ့ကို သတ်ရန်မှာ ဒီလိုပြင်းထန်သော နည်းလမ်းများ လိုအပ်သည်။

"ယန်ကျန့်၊ သတိထား"

ရုတ်တရက်...တစ္ဆေနယ်မြေအပြင်ဘက်မှ ဝမ်ချာလင်၏ အသံပင်၏ သတိပေးသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထိုအချိန်၌...ပဉ္စမအဆင့် တစ္ဆေနယ်မြေသည် ရုတ်တရက် ချိုးဖျက်ခြင်းခံလိုက်ရသည်။

ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်တစ်ခုက ကျောချမ်းသွားစေသည်။

စက္ကူဖြင့် ပြုလုပ်ထားပုံရသော မင်္ဂလာဝေါယာဉ်တစ်စီး ပေါ်ထွက်လာသည်။ ထိုဝေါယာဉ်ကို အနီရောင်နှင့် အစိမ်းရောင် စက္ကူရုပ်လေးရုပ်က ထမ်းထားပြီး သူတို့၏ရှေ့တည့်တည့်၌ပင် ရုတ်တရက် ပေါ်ပေါက်လာခြင်း ဖြစ်သည်။

နောက်တစ်ခဏ၌...ယန်ကျန့်သည် ထိုထူးဆန်းသော စက္ကူဝေါယာဉ်ဖြင့် တိုက်မိကာ လွင့်စင်သွားသည်။ ချန်ချောင်ယန်သည်လည်း တိုက်မိသော်လည်း သူသည် ဝေါယာဉ်ထဲသို့ လိမ့်ဝင်သွားပြီး ဝေါယာဉ်က သူ့ကို သယ်ဆောင်သွားသည်။

ထိုဝေါယာဉ်သည် အဝေးသို့ မသွားမီမှာပင် သူ၏ပုံရိပ်မှာ ဝေဝါးသွားပြီး ယန်ကျန့်၏ တစ္ဆေနယ်မြေအတွင်း၌ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ချန်ချောင်ယန်ကိုပါ အတူခေါ်ဆောင်သွားသည်။

"ရှေးဟောင်းအိမ်ကြီးထဲက လွတ်မြောက်လာတဲ့ တစ္ဆေလား"

ယန်ကျန့်သည် လျင်မြန်စွာ ပြန်ထလိုက်သည်။ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်မှာ အလောင်းကောင်တစ်လောင်းကဲ့သို့ လိမ်ပြီး ချိုင့်ဝင်နေသည်။ သို့သော် တစ္ဆေအရိပ်၏ ဖုံးအုပ်မှုအောက်၌ သူ၏ဒဏ်ရာများမှာ လျင်မြန်စွာ ပြန်လည်သက်သာလာသည်။

သို့သော် သူ၏မျက်နှာမှာ တင်းမာနေသည်။

ချန်ချောင်ယန် မသေသေးသောကြောင့် ဖြစ်သည်။