ကျက်နေသော အနာရွတ်

"မင်းကို အစောပိုင်းက ကျွန်မပြခဲ့တဲ့ဖိုင်ကို ကျန်းဝေ့ လုသွားတယ်လို့ ပြောတာလား"

နေ့လယ်စာစားချိန်၌ ယန်ကျန့်သည် လျိုရှောင်ယွိထံမှ ဒီထူးဆန်းသောသတင်းကို လက်ခံရရှိခဲ့သည်။

"သူက ဘာလို့ မင်းဆီက ဖိုင်ကို လုသွားရတာလဲ။ အဲဒီအရာတွေက တန်ဖိုးလည်းမရှိသလို သိသာတဲ့အသုံးဝင်မှုလည်း မရှိဘူး။ သူ ရေအိမ်ထဲမှာ အိမ်သာသုံးစက္ကူ ရုတ်တရက် ကုန်သွားပြီး မင်းက အနားက ဖြတ်လျှောက်သွားလို့လား"

"ကျန်းဝေ့က သူ ဒီအမှုကို ကိုင်တွယ်မယ်လို့ ပြောတယ်။ ရှင် သူ့ကို မတားတော့ဘူးလား။ ဖိုင်ကို ပြန်ယူပေး"

လျိုရှောင်ယွိသည် ဒေါသတကြီးဖြင့် ပြောရင်း သူမ၏ခေါင်းကို အစားအစာထဲသို့ ငုံ့ထားသည်။

ဒါက သူမ၏အလုပ်ခွင်ဝင်သည့် ပထမဆုံးနေ့ဖြစ်ပြီး ဒီလိုအခြေအနေမျိုးအောက်၌ မည်သူမဆို စိတ်အခြေအနေ ဆိုးရွားနေမည်ဖြစ်သည်။

ယန်ကျန့်က ပြောသည်။

"မလိုပါဘူး၊ သူ့ကို သွားခွင့်ပြုလိုက်။ သူ့မှာ ထောက်ပံ့ကူညီမှုလည်း မရှိဘူး၊ သဘာဝလွန် စွမ်းအားလည်း မပိုင်ဆိုင်ဘူး၊ ပြီးတော့ ဖိုင်တစ်ခုတည်းကို အားကိုးပြီး သူ ဘယ်သူ့ကိုမှ ရှာတွေ့နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ရည်ရွယ်ချက်မဲ့ လျှောက်ပတ်ပြီးသွားရင် သူက ထုံးစံအတိုင်း လက်ဗလာနဲ့ ပြန်လာလိမ့်မယ်"

"ဒါပေမဲ့ သူက ကျွန်မအလုပ်ကို နှောင့်ယှက်နေတာ" လျိုရှောင်ယွိက ပြောသည်။

ယန်ကျန့်က သူမကို ပြင်ပေးလိုက်သည်။

"မင်း မှားနေပြီ။ ဒီမှာ အလုပ်အားလုံးက ငါ့ကိုဗဟိုပြုပြီး လည်ပတ်နေတာ။ ငါ့ကို ကျေနပ်အောင်လုပ်ဖို့က မင်းရဲ့အလုပ်ပဲ။ တခြားအရာအားလုံးက အရေးမကြီးဘူး"

"ရှင်က တရားလွန်နေပြီ" လျိုရှောင်ယွိက ပြန်ပြောသည်။

"ငါက ဒီလိုပဲ လုပ်တယ်။ မင်း ဒါက မှားတယ်လို့ ထင်ရင် ဌာနချုပ်ကို ငါ့ကို ရာထူးကနေ ဖယ်ရှားဖို့ အမြဲတမ်း တောင်းဆိုနိုင်တယ်"

ယန်ကျန့်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်သည်။

လျိုရှောင်ယွိမှာ စကားမပြောနိုင်တော့ဘဲ တိတ်ဆိတ်စွာပင် ဆက်လက်စားသောက်နေရတော့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင်...ဖိုင်ကို လေ့လာပြီး ယန်ကျန့်ထံမှ အမှတ်မထင် ကြားလိုက်ရသော ထိုးထွင်းဉာဏ်များကို ပေါင်းစပ်ပြီးနောက် ကျန်းဝေ့သည် ယုံကြည်ချက်အသစ်အချို့နှင့်အတူ မြောက်ပိုင်းမြို့ခရိုင်သို့ တန်းတန်းမတ်မတ် မောင်းထွက်သွားသည်။

"ဟေး၊ အစ်ကိုကြီးအာဖေး၊ မင်းလူတွေကို မြန်မြန်ခေါ်လာခဲ့။ အလုပ်လုပ်ရမဲ့အချိန် ရောက်ပြီ။ ငါ မင်းဆီကို နေရာ ပို့လိုက်ပြီ"

"အာဝေ့လား။ ရတယ်၊ ပြဿနာမရှိဘူး။ လူဘယ်လောက် ခေါ်လာရမလဲ"

"အားလုံးကို ခေါ်ခဲ့၊ တစ်ယောက်မကျန်။ သူတို့ကို စုစည်းလိုက်။ ပြီးတော့ စိတ်မပူနဲ့၊ ငါ မင်းတို့လစာကို ပေးမယ်။ မြန်မြန်လုပ်"

ဖုန်းချပြီးနောက် ကျန်းဝေ့သည် ကျေနပ်စွာဖြင့် သူ့ကိုယ်သူ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ဟုတ်ပါသည်။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်သာ အားကိုးနိုင်သည်။

ကံကောင်းစွာဖြင့် သူ၏ကျွမ်းကျင်မှုများမှာ အားကောင်းပြီး သူသည် လွတ်လပ်သည်။ သို့မဟုတ်လျှင် တာချန်းမြို့၏ ဘေးကင်းလုံခြုံမှုကို မည်သို့ အာမခံနိုင်မည်နည်း။

မကြာမီ...မြောက်ပိုင်းမြို့ခရိုင်မှ လူသွားလမ်းတစ်ခု၏ အဆုံး၌ ကျန်းဝေ့သည် အစ်ကိုကြီးအာဖေးကို စောင့်ဆိုင်းနေသည်။

အစ်ကိုကြီးအာဖေးသည် လူငယ်တစ်ဒါဇင်ခန့်နှင့်အတူ ရောက်ရှိလာသည်၊ သူတို့မှာ ရည်မှန်းချက်မဲ့ လေလွင့်နေသူများဖြစ်ပြီး လူမိုက်အစစ်များအဖြစ်ပင် အရည်အချင်းမမီချေ။ သူတို့သည် ပြိတ္တာဖြစ်ရပ်မှ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများ ဖြစ်ကြသည်။ မိသားစု သို့မဟုတ် ဆွေမျိုးများမရှိဘဲ ကျောင်းပြန်တက်ရန် သို့မဟုတ် အလုပ်ရှာရန် ခက်ခဲသောအသက်အရွယ်၌ သူတို့သည် အတူတကွ စုဖွဲ့ပြီး စားသောက်ကစားရင်း သူတို့၏နေ့ရက်များကို ဖြုန်းတီးနေကြသည်။

ကံကောင်းစွာဖြင့် ကျန်းဝေ့ သနားတတ်သော သူဌေးသားလေးတစ်ဦးက သူတို့ကို ရပ်တည်နိုင်ရန် လစဉ်လစာများ ပေးရန် ဆန္ဒရှိခဲ့သည်။

ကျန်းဝေ့သည် သူ့ကိုယ်သူ သနားတတ်သူဟု မမြင်ချေ။ သူသည် တပ်သားများ စုဆောင်းနေပြီး လေးနက်သောလုပ်ငန်းတစ်ခု၌ ပါဝင်နေသည်ဟု ယုံကြည်သည်။

"ဒီလူအနည်းငယ်ပဲလား။ တခြားသူတွေ ဘယ်မှာလဲ။ သူတို့ အင်တာနက်ကဖေးမှာ အချိန်ဖြုန်းနေတုန်းလား"

ကျန်းဝေ့က မကျေမနပ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ဒီလောက်များတာတောင် တော်တော်ကောင်းနေပြီ။ မင်းရဲ့ဖုန်းခေါ်သံက အရေးတကြီးဖြစ်နေတယ်၊ ဒီအဖွဲ့ကို စုစည်းနိုင်ခဲ့တာ ကံကောင်းတယ်။ မင်းရဲ့ကံကို အရမ်းမစမ်းနဲ့"

အစ်ကိုကြီးအာဖေးက ညည်းညူသည်။

ကျန်းဝေ့က ပြောသည်။

"ဒီတစ်ခါက အထူးမစ်ရှင်တစ်ခု၊ အရမ်းအရေးကြီးတယ်။ ငါ မင်းတို့ကို သတိမပေးဘူးလို့ မပြောနဲ့၊ ဒါက သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်တစ်ခု ပါဝင်နိုင်တယ်။ ဘယ်သူမဆို နောက်ဆုတ်ချင်ရင် အခု မင်းတို့အခွင့်အရေးပဲ။ ငါ အာဝေ့ မင်းတို့ကို မတားဘူး"

"ငါ ထွက်မယ်" တစ်စုံတစ်ယောက်က ချက်ချင်းပြောသည်။

"ကောင်းပြီလေ။ မင်းအမေ သေပြီ" ကျန်းဝေ့က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြန်ပြောသည်။

"..."

ထိုလူသည် သူ၏လက်မောင်းများကို လိပ်တင်လိုက်ပြီး ဒေါသတကြီးဖြင့် "ငါ မင်းကို သေအောင် ထိုးမယ်"

အစ်ကိုကြီးအာဖေးသည် သူ့ကို ထိန်းချုပ်ရန် လျင်မြန်စွာ ဝင်ရောက်လိုက်သည်။

" သူက ငါတို့ရဲ့သူဌေးကွ။ မင်း သူ့ကိုရိုက်လိုက်လို့ သူသာ ငတုံးဖြစ်သွားရင် ဘယ်သူက ငါတို့ကို လစာပေးတော့မှာလဲ။ ငါတို့ ဒီည အွန်လိုင်းတက်ရဦးမယ်"

"ကောင်းပြီ၊ ငါ သူ့ကို ဒီတစ်ခါတော့ လွှတ်ပေးလိုက်မယ်"

ထိုလူငယ်သည် မကျေမနပ်ဖြင့် နောက်ဆုတ်လိုက်သည်။

"အာဝေ့၊ လူတွေကို ခြောက်တာ ရပ်လိုက်တော့။ ငါတို့ ကိုင်တွယ်ခဲ့တဲ့ နောက်ဆုံးသဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်က ငါတို့အားလုံးကို သေလုနီးပါး ဖြစ်စေခဲ့တာ။ အခု ဒီမှာ ငါတို့ ပြန်စကြပြန်ပြီလား။ စကားမစပ် အစ်ကိုကြီးခြေထောက် ဘယ်မှာလဲ။ ဒါက လေးနက်တဲ့ကိစ္စတစ်ခုလိုပဲ၊ မင်း အစ်ကိုကြီးခြေထောက်ကို မခေါ်ဘဲ ဘယ်လိုလုပ်ဖြစ်မှာလဲ။ ငါ သူ့ကို မတွေ့ရတာကြာပြီ၊ သူ့ကိုတောင် လွမ်းသလိုလို ဖြစ်နေပြီ"

အစ်ကိုကြီးအာဖေးက ပြောရင်း သူ ယန်ကျန့်ကို ပထမဆုံးအကြိမ် တွေ့ဆုံခဲ့သည့်အချိန်ကို ပြန်လည်အမှတ်ရလိုက်သည်။

ထိုအချိန်က သူသည် အစ်ကိုကြီးခြေထောက်ထံမှ ငွေညှစ်ရန်ပင် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း ရလဒ်မှာ ပြောမပြနိုင်လောက်အောင် ဆိုးရွားခဲ့သည်။

"အစ်ကိုကြီးခြေထောက်က အလုပ်ကိစ္စနဲ့ အမြဲတမ်း ခရီးသွားနေရတယ်၊ သူ ဒီကိစ္စကို ကိုင်တွယ်ဖို့ အချိန်မရှိဘူး။ ဒီအသေးအဖွဲကိစ္စကို ငါ ကိုယ်တိုင် ကိုင်တွယ်နိုင်တယ်။ ဘာပြဿနာရှိလို့လဲ။ မင်း ငါ့ကို မယုံဘူးလား"

ကျန်းဝေ့က ပြန်ပြောသည်။

"သိပ်တော့ မယုံဘူး" အစ်ကိုကြီးအာဖေးက ဘွင်းဘွင်းပြောသည်။

"အရေးမကြီးဘူး၊ ငါ့ကိုယ်ငါ ယုံကြည်ဖို့ လုံလောက်ပြီ။ ဒီမစ်ရှင်က ရိုးရှင်းတယ်၊ မြောက်ပိုင်းမြို့ခရိုင်က ဒေသခံတွေကို ဆက်သွယ်ပြီး သူတို့ သံသယဖြစ်ဖွယ် တစ်ခုခု သတိပြုမိလားဆိုတာ ကြည့်ခိုင်း၊ လူတွေ ဒါမှမဟုတ် နေရာတွေပေါ့။ တစ်ခုခု ပေါ်လာရင် ငါ့ကို ချက်ချင်း အကြောင်းကြား။ မှတ်ထား၊ ငါ့ရဲ့ 'သေနတ်နှစ်လက်ကိုင်သေနတ်သမား' ဆိုတဲ့ နာမည်ပြောင်ကို အလကားရထားတာ မဟုတ်ဘူး"

ကျန်းဝေ့က ပြောသည်။

"သိပါပြီ" အစ်ကိုကြီးအာဖေးက အလွယ်တကူ သဘောတူလိုက်သည်။

ရည်မှန်းချက်မဲ့သော လူငယ်အုပ်စုသည် အမှန်တကယ်ပင် ထူးခြားသော သို့မဟုတ် သံသယဖြစ်ဖွယ် တစ်စုံတစ်ရာအတွက် ဧရိယာကို စတင်ဖြီးသင်ရှာဖွေတော့သည်။

သို့သော် အသေးစိတ်ဖိုင်နှင့် ယန်ကျန့်၏ သုံးသပ်ချက်များဖြင့် သူတို့၏ရှာဖွေရေးဇုန်မှာ တိကျလှသည်။

ပုံမှန်မဟုတ်သောအရာမှာ ဒီဧရိယာ၌ အမှန်တကယ် တည်ရှိနေသည်။

တာချန်းမြို့၊ မြောက်ပိုင်းမြို့ခရိုင်အတွင်း၌ ဟောင်းနွမ်းပြီး အနည်းငယ် ပျက်စီးနေသော လူနေရပ်ကွက်တစ်ခု တည်ရှိသည်။

ဒီနေရာ၌ နေထိုင်သူ အနည်းငယ်သာ ကျန်တော့သည်။ ပြိတ္တာဖြစ်ရပ်ပြီးနောက် ဒီဧရိယာမှာ ကပ်ဘေးသင့်ဇုန်တစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ဖြစ်ရပ် ပြီးဆုံးသွားသည့်အခါ ယခင်က စည်ကားခဲ့သော ရပ်ကွက်မှာ တစ်ညအတွင်း လူသူကင်းမဲ့သွားသည်။ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများမှာ မြို့မှ ထွက်ခွာသွားသည် သို့မဟုတ် ရပ်ကွက်မှ ပြောင်းရွှေ့သွားကြသည်။

ရလဒ်အနေဖြင့် အဆောက်အအုံများစွာမှာ ဗလာကျင်းနေပြီး အချို့တိုက်ခန်းများမှာ အလွန်အလောတကြီး ထွက်ခွာသွားသဖြင့် တံခါးများ သော့မခတ်ဘဲ ထားခဲ့သည်၊ ပစ္စည်းများ စွန့်ပစ်ထားခဲ့သည်၊ ပရိဘောဂများမှာ မထိမကိုင်ဘဲ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

သို့သော် အချို့လူများမှာ ရှင်သန်ရေးလိုအပ်ချက်များ သို့မဟုတ် ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ အကြောင်းများကြောင့် နေထိုင်ရန်မှလွဲ၍ ရွေးချယ်စရာမရှိချေ။

ညနေတိုင်း ရပ်ကွက်အနှံ့၌ မီးရောင်များ မှိန်ဖျော့စွာ မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် လင်းနေသည်။

ရပ်ကွက်၏ ဆယ့်ကိုးလုံးမြောက် အဆောက်အအုံ...

ဒီအဆောက်အအုံ၌ နေထိုင်သူ တစ်ဦးတည်းသာ ရှိပြီး ဆဋ္ဌမထပ်မှ တိုက်ခန်း ၆၀၂ ၌ တည်ရှိသည်။

အတွင်းပိုင်းမှာ မှောင်မိုက်ပြီး ဖိနှိပ်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်၊ ပြတင်းပေါက်တိုင်းကို လိုက်ကာများဖြင့် ကောင်းစွာ ကာထားသဖြင့် နေ့ခင်းဘက်၌ပင် အလင်းရောင် အနည်းငယ်သာ ထိုးဖောက်နိုင်သည်။ လေထုမှာ ထူထဲပြီး ပုပ်သိုးနံ့ အနည်းငယ် ထွက်နေသည်။

ဒီအနံ့မှာ သေခြင်းတရား၏ အနံ့ဖြစ်သည်မှာ သံသယဖြစ်ဖွယ်မရှိချေ။

သို့သော် အနံ့မှာ ပြင်းထန်ခြင်းမရှိချေ။ အခန်းမှ ထွက်သွားလျှင် အပြင်ဘက်၌ ၎င်းကို မရနိုင်လု နီးပါးဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် အဆောက်အအုံမှာ လုံးဝ လူသူကင်းမဲ့နေသည်။

မှိန်ဖျော့ပြီး ဝါကျင့်နေသော စားပွဲတင်မီးအိမ်တစ်လုံးက အရိပ်ထိုးနေသော အခန်းကို မှိန်ဖျော့စွာ လင်းထိန်စေသည်။

ထူးဆန်းသောအသေးစိတ်အချက်မှာ ကုတင်ဖြစ်သည်၊ ထိုပေါ်၌ ဆိုးရွားစွာ အပိုင်းပိုင်း ဖြတ်တောက်ထားသော အလောင်းတစ်လောင်း လဲလျောင်းနေသည်။ အရေပြားမှာ ဖြူဖျော့နေပြီး သွေးများမှာ လုံးဝစုပ်ထုတ်ခံထားရသည်၊ ခန္ဓာကိုယ်အစိတ်အပိုင်းများပေါ်မှ ပုပ်သိုးမှုအဆင့်များမှာလည်း ကွဲပြားနေသည်။ အချို့နေရာများမှာ အလောင်းရည်များ စတင်ယိုစီးကျနေပြီး အချို့မှာမူ အတော်အတန် လတ်ဆတ်နေသေးကာ နီရဲရဲအရောင်အနည်းငယ် ကျန်ရှိနေသေးသည်။

ခြေထောက်များ၊ ခြေဖဝါးများ၊ ကိုယ်ထည်၊ မျက်လုံးများ၊ နှာခေါင်း၊ အစိတ်အပိုင်းတိုင်းကို စေ့စပ်သေချာစွာ နေရာပြန်ချထားပုံရပြီး ပြီးပြည့်စုံမှုကို ရည်မှန်းနေသကဲ့သို့ပင်။

ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှ ဒဏ်ရာများမှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ပုံရိပ်တစ်ခုကို ဖော်ကျူးနေသည်။ ကုတင်ပေါ်၌ မလှုပ်မယှက် လဲလျောင်းနေသော ဒီထူးခြားသည့်အလောင်းမှာ ယောက်ျားမိန်းမ မခွဲခြားနိုင်ဘဲ အသွင်အပြင်များမှာ ဖော်ပြရန်မလွယ်ကူလောက်အောင် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်ဖွယ် ပြီးပြည့်စုံနေသည်။

အကယ်၍ ကျန်းဟွာသာ အသက်ရှင်နေသေးပါက ဒီအလောင်း၏ အစိတ်အပိုင်းတိုင်းမှာ မတူညီသော လူသတ်မှုသားကောင်များထံမှ ရယူပြီး ချောမွေ့စွာ ပေါင်းစပ်ထားသည်ကို ချက်ချင်း မှတ်မိပေလိမ့်မည်။

ခြေလက်အင်္ဂါတိုင်းမှာ အပြစ်အနာအဆာကင်းမဲ့နေသည်။

ခြေထောက်ရှည်သူတစ်ဦးမှာ သူတို့၏ခြေထောက်များကို ဆုံးရှုံးခဲ့ရသည်၊ လှပသောမျက်လုံးများရှိသူတစ်ဦးမှာ သူတို့၏မျက်လုံးပေါက်များ ထိုးဖောက်ခံခဲ့ရသည်၊ လှပသောလက်များရှိသူတစ်ဦးမှာ သူတို့၏လက်များ ဖြတ်တောက်ခံခဲ့ရသည်။

သဘောတရားအရ ဒါဟာ "ပြီးပြည့်စုံသော" ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုဖြစ်သည်။

အလောင်းမှာ ကုတင်ပေါ်၌ ရက်ပေါင်းများစွာ လဲလျောင်းနေခဲ့ပြီး အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ နားမလည်နိုင်လောက်အောင် ထူးဆန်းသောအရာတစ်ခု ဖြစ်ပွားနေသည်။

ချုပ်ရိုးများမှ အမာရွတ်များမှာ ပျောက်ကွယ်နေသည်။

မဟုတ်ဘူး။

ပျောက်ကွယ်နေခြင်းမဟုတ်ဘဲ... ကျက်နေခြင်းဖြစ်သည်။

ဒီပေါင်းစပ်ထားသော အလောင်းမှာ အသက်ရှင်နေပြီး ကြီးထွားနေသကဲ့သို့ပင်။

ကြည့်ရသည်မှာ မကြာမီအချိန်အတွင်းမှာပင် ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး အပြည့်အဝ ကျက်သွားနိုင်သည်။ ၎င်းသည် သူ၏အိပ်စက်ခြင်းမှပင် နိုးထလာနိုင်သည်။

သို့သော် ၎င်းသာ နိုးထလာခဲ့လျှင် ဒီတည်ရှိမှုမှာ ဘာဖြစ်မည်နည်း။

သက်ရှိလူများစွာ၏ ခန္ဓာကိုယ်အစိတ်အပိုင်းများမှ ပေါင်းစပ်ဖွဲ့စည်းထားသော တည်ရှိမှုအသစ်တစ်ခု၊ ဒီကမ္ဘာနှင့်မသက်ဆိုင်သော သတ္တဝါတစ်ကောင်။

လေထဲမှ ပေါ်ထွက်လာသော ပုံမှန်မဟုတ်သောအရာတစ်ခု။

ကျယ်ပြန့်သော တာချန်းမြို့အတွင်း၌ ဒီအခန်းထဲမှ ပြောင်းလဲမှုများကို သတိမပြုမိဘဲ လုံးဝမတွေ့ရှိနိုင်ဘဲ လွတ်မြောက်နေသည်။ ရပ်ကွက်၌ ကြီးမားသော သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်များ သို့မဟုတ် မကောင်းဆိုးဝါးဝိညာဉ်များကြောင့် သေဆုံးမှုများ မဖြစ်ပွားခဲ့ချေ။ ယန်ကျန့်ပင်လျှင် ဧရိယာကို ဖြတ်မောင်းသွားစဉ် ၎င်းကို လွဲချော်ခဲ့သည်။

တစ္ဆေမျက်လုံးများ၏ ရှုထောင့်မှကြည့်လျှင် ကုတင်ပေါ်၌ လဲလျောင်းနေသောအရာမှာ ဆိုးရွားစွာ ပေါင်းစပ်ထားသော အလောင်းတစ်လောင်းမဟုတ်ဘဲ အိပ်ပျော်နေသော 'သက်ရှိလူတစ်ဦး' အဖြစ်သာ ပေါ်နေသည်။

သို့သော် ဒီငြိမ်သက်မှုမှာ ပျက်ပြားရန် အသင့်ဖြစ်နေပုံရသည်။

ကားဘရိတ်အုပ်သံ စူးစူးရှရှနှင့်အတူ ယာဉ်တစ်စီးသည် ရပ်ကွက်၏ ဝင်ပေါက်သို့ ရောက်ရှိလာသည်။

"ဒီနေရာလား။ ငါ သိပ်စာမသင်ခဲ့ဘူး၊ ငါ့ကို လိမ်ဖို့ မကြိုးစားနဲ့"

ကျန်းဝေ့သည် လူငယ်တစ်ဦး၏ လမ်းညွှန်မှုဖြင့် ဧရိယာထဲသို့ ဝင်ရောက်လာရင်း မေးလိုက်သည်။

"သံသယဖြစ်စရာမရှိဘူး၊ ဒီရပ်ကွက်မှာ သေချာပေါက် လူသေဖူးတယ်။ ငါ ဒီမှာနေတဲ့ အဘိုးကြီးတစ်ယောက်ဆီက ကြားခဲ့တာ။ သူက စင်္ကြံတွေမှာ အမှိုက်ရှင်းရင်း အဆောက်အအုံ တစ်ခုကနေ ပုပ်သိုးနံ့ရတယ်လို့ ပြောတယ်၊ ပြီးတော့ အဲဒီအနံ့က အချိန်အတန်ကြာ ရှိနေပြီ"

အသက်နှစ်ဆယ်ကျော်အရွယ် လူငယ်က ယုံကြည်ချက်ရှိရှိ ပြန်ပြောသည်။

သူသည် အနီးအနား၌ နေထိုင်ပြီး လူသူကင်းမဲ့နေသော ဧရိယာ၌ အိမ်နီးချင်းအဘိုးကြီးအချို့ စကားစမြည်ပြောနေသည်ကို တစ်ခါက ကြားခဲ့ပြီး ဒီအတင်းအဖျင်းစကားကို ရရှိခဲ့သည်။

"အဲဒီအဘိုးကြီး အခု ဘယ်မှာလဲ" ကျန်းဝေ့က မေးသည်။

"ငါ ဘယ်လိုသိမှာလဲ။ ငါ သူ့ကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ မသိဘူး။ ရပ်ကွက်က မကြီးဘူး။ မေးကြည့်လိုက်ရင် သိသွားမှာပဲ"

ဒီအချိန်၌ ကျန်းဝေ့၏ကံမှာ ကောင်းသည် သို့မဟုတ် ဆိုးသည်ကို မရှင်းလင်းချေ။

ကျယ်ပြန့်သော မြောက်ပိုင်းမြို့ခရိုင်ထဲမှ သူသည် ပြဿနာရှိသော ရပ်ကွက်ကို မတော်တဆ တွေ့ရှိခဲ့သည်။

သို့သော် ကျန်းဝေ့သည် မှန်ကန်သောထပ် သို့မဟုတ် တိုက်ခန်းကို မသိသေးချေ။ သူသည် နောက်ထပ်သတင်းအချက်အလက်များ ပေါင်းစပ်ပြီး ဆက်လက်စုံစမ်းစစ်ဆေးရဦးမည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ယန်ကျန့်သည် ဒီကိစ္စကို အထူးတလည် စိုးရိမ်ခြင်းမရှိချေ။

သူသည် တစ္ဆေစာတိုက်နှင့်ပတ်သက်သော ကိစ္စများကို ဖြေရှင်းပြီး သူ၏တစ္ဆေဗီရိုနှင့် သဘောတူညီချက်ကို မည်သို့အဆုံးသတ်ရမည်ကို စဉ်းစားရန် ရက်အနည်းငယ် အနားယူလိုသည်။

တာချန်းမြို့၌ သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်များ ရှိခဲ့လျှင်ပင် ယန်ကျန့်သည် ၎င်းတို့ကို ဖုန်းချွမ်း သို့မဟုတ် ထုံချန်ထံသို့ လွှဲပြောင်းပေးလိုသည်။ သူ ကိုယ်တိုင် ကိုင်တွယ်မည်မဟုတ်ချေ။

ဒါက မဟာဗျူဟာမြောက် အရင်းအမြစ်ခွဲဝေမှုဖြစ်သည်။

သို့မဟုတ်လျှင် ကြီးငယ်မဟူသော ပြဿနာတိုင်း ယန်ကျန့်အပေါ် ကျရောက်လာပါက သူသည် နောက်ဆုံး၌ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်သွားပေလိမ့်မည်။

"ညဉ့်နက်နေပြီ။ အလုပ်ဆင်းပြီး အိမ်ပြန်ဖို့ အချိန်တန်ပြီ"

နေ့လယ်သုံးနာရီခန့်တွင် ရုံး၌ ပျင်းရိနေသဖြင့် ယန်ကျန့်သည် တစ်နေ့တာကို အဆုံးသတ်ပြီး အလုပ်စောစောဆင်းရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

သူ၏အစီအစဉ်မှာ အခြေအနေကို တည်ငြိမ်စေရန် ကုမ္ပဏီ၌ ရက်အနည်းငယ် မျက်နှာပြပြီးနောက် သူ၏အာရုံတစ်ခုလုံးကို တစ္ဆေစာတိုက်ဘက်သို့ လှည့်ရန် ဖြစ်သည်။

တစ္ဆေဗီရိုကျိန်စာကို ရွှေ့ဆိုင်းနိုင်သည်၊ ၎င်းသည် အချိန်ပေးသေးသည်။

သို့သော် တစ္ဆေစာတိုက်မှာ ချက်ချင်းအာရုံစိုက်ရန် လိုအပ်ပြီး မပြီးမပြတ် ထားခဲ့၍မရချေ။