စီစဉ်ညွှန်ကြားမှုများ

ယန်ကျန့်သည် ကွမ်းကျန်းလူနေရပ်ကွက်သို့ ကားမောင်းပြန်လာခဲ့သည်။

သူ၏ကားထဲ၌ လူနှစ်ဦး ထိုင်နေသည်၊ ကျန်းလီချင်နှင့် လျိုရှောင်ယွိတို့ ဖြစ်သည်။

"ရှင် ကျွန်မအတွက် နေစရာတောင် မစီစဉ်ပေးရသေးဘူး။ ထုံးစံအရတော့ ကျွန်မ ပထမဆုံးနေ့မှာ အလုပ်လုပ်စရာမလိုဘူး။ အနည်းဆုံးတော့ ရှင် ကျွန်မကို နေစရာနေရာတစ်ခုတော့ ပေးသင့်တယ်။ ကျွန်မ ကုမ္ပဏီမှာ မနေချင်ဘူး၊ အဲဒီမှာ ကိုယ်ပိုင်လွတ်လပ်ခွင့် လုံးဝမရှိဘူး"

လျိုရှောင်ယွိသည် ကားမောင်းနေသော ယန်ကျန့်ကို ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်မ ရှင့်အိမ်မှာပဲ နေလိုက်ရမလား။ ရှင့်အိမ်က အကြီးကြီးပဲ၊ အခန်းတွေလည်း အများကြီးပဲလေ။ ကျွန်မအတွက် တစ်ခန်းလောက် ပိုပေးလို့မရဘူးလား"

ကျန်းလီချင်သည် အလိုလို ငြင်းပယ်လိုက်သည်။

"အဲဒါ မဖြစ်ဘူး"

"ဘာလို့မဖြစ်ရမှာလဲ"

လျိုရှောင်ယွိက မေးသည်။

"ကျွန်မက ရှင့်ကို အနှောင့်အယှက်ပေးမှာမှ မဟုတ်တာ"

ကျန်းလီချင်သည် ချက်ချင်းပင် စကားအဖြေရခက်သွားပြီး မည်သို့ပြန်ပြောရမည်ကို မသိတော့ချေ။

နောက်ဆုံးတော့ သူမသည် လျိုရှောင်ယွိ၏ တည်းခိုခွင့်တောင်းဆိုမှုကို ငြင်းပယ်ပိုင်ခွင့် အမှန်တကယ် မရှိချေ။ အကြောင်းမှာ သူမကိုယ်တိုင်က အိမ်ရှင်မတစ်ဦး၏ အခွင့်အာဏာဖြင့်မဟုတ်ဘဲ ဧည့်သည်တစ်ဦးအဖြစ် ယန်ကျန့်၏အိမ်၌ တည်းခိုနေခြင်းသာ ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

ယန်ကျန့်က ပြောသည်။

"ငါ့အိမ်မှာနေတာက ပညာရှိရာကျတဲ့ ရွေးချယ်မှုတစ်ခုတော့ မဟုတ်ဘူး"

"ကျွန်မ တစ်ယောက်တည်းနေရင် လုံခြုံတယ်လို့ မခံစားရဘူး။ တစ်ခုခုဖြစ်သွားရင် ဘယ်သူမှတောင် သိမှာမဟုတ်ဘူး"

လျိုရှောင်ယွိက ပြောသည်။

"ကျွန်မက ဆက်သွယ်ရေးအရာရှိနဲ့ မန်နေဂျာတစ်ယောက်ပါ။ ကျွန်မ ထိလွယ်ရှလွယ် သတင်းအချက်အလက်တွေ အများကြီး သိတယ်။ ကျွန်မသာ ပြန်ပေးဆွဲခံရပြီး နှိပ်စက်ခံရရင် ရှင့်လျှို့ဝှက်ချက်တွေအားလုံးကို ဖွင့်ချမိမှာ မဟုတ်ဘူးလား"

"အဲဒီအခါကျရင် ရှင်က ကျွန်မကို ပါးစပ်ပိတ်ဖို့ သတ်ချင်လောက်အောင် ဒေါသထွက်နေမှာပဲ။ မဖြစ်ဘူး၊ အဲဒါ မဖြစ်ဘူး။ ကျွန်မလည်း အကာအကွယ်လိုတယ်"

သူမ၏မျက်လုံးများမှာ လျင်မြန်စွာ လှုပ်ရှားနေပြီး ယန်ကျန့်၏ ဇိမ်ခံအိမ်ကြီးထဲသို့ ပြောင်းရွှေ့နေထိုင်ရန် ကြံစည်နေသည်မှာ ရှင်းလင်းနေသည်။

"မင်းနဲ့လိုက်ဖက်မဲ့ နေရာကောင်းတစ်ခုကို ငါစဉ်းစားမိပြီ"

ယန်ကျန့်သည် ရပ်ကွက်ထဲသို့ ကားမောင်းဝင်သွားသော်လည်း သူ မရပ်တန့်ခဲ့ချေ။ ထိုအစား သူ၏ကိုယ်ပိုင်အိမ်ကို ဖြတ်ကျော်ပြီး ရပ်ကွက်၏ နောက်ကျောဘက်သို့ ဦးတည်သွားသည်။

"ဘယ်နေရာလဲ"

လျိုရှောင်ယွိက စူးစမ်းစွာ မေးလိုက်သည်။

ယန်ကျန့်က ပြန်ဖြေသည်။

"ရှေ့မှာပဲ။ မင်းလည်း သိသင့်တယ်"

မကြာမီမှာပင်...

ကားသည် ရပ်ကွက်အတွင်းမှ အတော်အတန် ထူးခြားသော အဆောက်အအုံတစ်ခု၏ ရှေ့၌ ရပ်တန့်သွားသည်။

ထိုအဆောက်အအုံမှာ ဘုရားကျောင်းငယ်တစ်ခုနှင့် တူပြီး မြင့်မားသော တံတိုင်းများဖြင့် ဝန်းရံထားသည်။ သို့သော် အတွင်း၌မူ တရုတ်သမ္မတနိုင်ငံခေတ် ရှေးဟောင်းအိမ်ကြီးတစ်လုံး ရှိနေသည်။ ၎င်း၏ပြုပြင်မွမ်းမံမှုများမှာ အမှောင်ထုနှင့် ဖိနှိပ်မှု အရိပ်အယောင်အားလုံးကို ဖယ်ရှားထားပြီး နေထိုင်ရန် အံ့ဩစရာကောင်းလောက်အောင် သင့်တော်နေသည်။

ဘေးကင်းသော်လည်း ဆိတ်ငြိမ်သည်။

ရပ်ကွက်၏ နေထိုင်သူအများစုပင်လျှင် ဒီလျှို့ဝှက်နေရာအကြောင်းကို မသိရှိကြချေ။

ယန်ကျန့် ကားထဲမှ ထွက်သည်နှင့်...လေးလံသော ခြံဝင်းတံခါးသည် ချက်ချင်း ပွင့်သွားပြီး ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော သွယ်လျပြီး ဖြူဖွေးသည့် မိန်းကလေးတစ်ဦး ကျက်သရေရှိစွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူမ၏အမူအရာမှာ အေးစက်နေပြီး သူမ၏မျက်နှာမှာ ခံစားချက်ကင်းမဲ့နေကာ စက်ရုပ်တစ်ရုပ်နှင့် တူနေသည်။

"ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ"

ဝမ်ရှန်းရှန်းက ခံစားချက်မပါသောလေသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။

ယန်ကျန့်က ပြန်ဖြေသည်။

"မင်းဆီက အကူအညီသေးသေးလေးတစ်ခု လိုချင်လို့"

ထိုအချိန်၌ လျိုရှောင်ယွိသည် ဝမ်ရှန်းရှန်းကို စူးစမ်းစွာ ကြည့်နေသည်။ သူမသည် ပြိတ္တာဖြစ်ရပ်မှ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခဲ့သော ယန်ကျန့်၏ အမျိုးသမီးကျောင်းနေဖက်အကြောင်း သိရှိသော်လည်း ဒါက သူမကို လူကိုယ်တိုင် ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးခြင်းဖြစ်သည်။

"မင်္ဂလာပါ၊ ကျွန်မက လျိုရှောင်ယွိပါ၊ ယန်ကျန့်ရဲ့ ယခင်ဆက်သွယ်ရေးအရာရှိပါ"

သူမက နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

"မင်္ဂလာပါ"

ဝမ်ရှန်းရှန်းက ပြန်ဖြေသည်၊ သူမ၏မျက်နှာမှာ အေးစက်တောင့်တင်းနေဆဲဖြစ်သည်။

ယန်ကျန့်က ပြောသည်။

"သူမ မင်းနဲ့အတူ ခဏလောက် နေလိမ့်မယ်။ သူမရဲ့လုံခြုံရေးကို တတ်နိုင်သမျှ သေချာအောင် ကြိုးစားပေး"

"ဒါက ရှင့်တာဝန် မဟုတ်ဘူးလား။ သူမကို ရှင့်နေရာမှာပဲ နေခိုင်းလိုက်ရောပေါ့"

ဝမ်ရှန်းရှန်းက မေးသည်။

ယန်ကျန့်က ပြန်ဖြေသည်။

"ငါ အရေးကြီးတဲ့လူအားလုံးကို တစ်နေရာတည်းမှာ ထားလို့မဖြစ်ဘူး။ အန္တရာယ်ကျရောက်လာရင် ငါတို့အားလုံး တစ်ပြိုင်နက်တည်း သုတ်သင်ခံလိုက်ရမှာ မဟုတ်ဘူးလား။ ငါ အဲဒီလောက် မမိုက်မဲဘူး။ ပြီးတော့ မင်း ဒီမှာတစ်ယောက်တည်း နေတာထက်စာရင် သူမ ရှိနေတာက မင်းအတွက် ပျင်းစရာမရှိအောင် လုပ်ပေးနိုင်တယ်"

"ရှင် ဆုံးဖြတ်သလိုသာ လုပ်ပါ၊ ကျွန်မ ကန့်ကွက်မှာမဟုတ်ဘူး"

ဝမ်ရှန်းရှန်းက ပြောသည်။

ယန်ကျန့်က ခေါင်းညိတ်သည်။

"မင်း ဒီနေ့ကစပြီး ဒီမှာပဲ နေရလိမ့်မယ်။ တစ်ခုခုလိုအပ်ရင် ငါ့အတွင်းရေးမှူးကို ဆက်သွယ်လိုက်၊ သူမ စီစဉ်ပေးလိမ့်မယ်"

ကျန်းလီချင်သည် ညင်သာစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး ကန့်ကွက်မှု တစ်စုံတစ်ရာ မပြချေ။

"ဝမ်ရှန်းရှန်း၊ လျိုရှောင်ယွိကို ပတ်ဝန်းကျင် လှည့်ပြပြီး နေရာနဲ့ အကျွမ်းတဝင်ဖြစ်အောင် ကူညီပေးလိုက်။ ညဉ့်နက်နေပြီဆိုတော့ စောစောအနားယူဖို့ သေချာလုပ်"

ယန်ကျန့်သည် ကြာကြာမနေဘဲ လျိုရှောင်ယွိကို ချထားခဲ့ပြီး ချက်ချင်း ထွက်ခွာသွားသည်။

ဝမ်ရှန်းရှန်းသည် ယန်ကျန့်၏ ရုတ်တရက်ပေါ်လာပြီး ရုတ်တရက်ထွက်ခွာသွားတတ်သည့် အကျင့်ကို ကျင့်သားရနေပုံရသည်။ သူမသည် သူ့ကို တားဆီးရန် မကြိုးစားဘဲ ထိုအစား သူမ၏အကြည့်ကို လျိုရှောင်ယွိအပေါ်သို့ စူးစိုက်လိုက်သည်။

လျိုရှောင်ယွိသည် သူမ၏အကြည့်ကို ပြန်လည်တုံ့ပြန်ရင်း အနည်းငယ် အနေရခက်သွားသည်။

"ကျွန်မ ရှင့်ကို သိတယ်။ ယန်ကျန့်က သူ့ဖုန်းနဲ့ ရှင့်ကို မကြာခဏ ဆက်သွယ်ခဲ့တယ်။ ရှင် ဒီလောက်ငယ်ရွယ်လိမ့်မယ်လို့ ကျွန်မ မထင်ခဲ့ဘူး"

လျိုရှောင်ယွိက ပြုံးရင်းပြောသည်။

"ကျွန်မလည်း ကြားဖူးပါတယ်။ ရှင်က သူ့ရဲ့ကျောင်းနေဖက်၊ နံပါတ် ၇ အလယ်တန်းကျောင်းကနေ အတူတူလွတ်မြောက်ခဲ့ကြပြီး တံခါးခေါက်တစ္ဆေဖြစ်ရပ်ကနေလည်း အသက်ရှင်ခဲ့ကြတယ်။ နောက်ပိုင်းမှာ တစ္ဆေငယ်ရဲ့ သတ်ဖြတ်ခြင်းပုံစံတွေရဲ့ အာရုံစိုက်မှုကိုတောင် ခံခဲ့ရသေးတယ်... ရှင်က တကယ်ကို လှတာပဲ၊ ယန်ကျန့်က ရှင့်ကို ဒီလောက်အချိန်အကြာကြီး ကာကွယ်ပေးခဲ့တာ အံ့ဩစရာမရှိပါဘူး"

"ကျွန်မသာဆိုရင်လည်း ရှင်လိုလှပတဲ့လူတစ်ယောက် သေဆုံးသွားတာကို ဒီအတိုင်း ကြည့်နေရက်မှာ မဟုတ်ဘူး"

ဝမ်ရှန်းရှန်းသည် အမှန်တကယ်ပင် အလွန်လှပပြီး သဘာဝအလှကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။ သူမ၏ကောင်းမွန်သော ကြီးပြင်းမှုနှင့် အကလေ့ကျင့်မှုများကြောင့် သူမ၌ ကျက်သရေရှိသော ကိုယ်ဟန်ရှိသည်။ သူမ၏တစ်ခုတည်းသော အားနည်းချက်မှာ သူမ၏နုပျိုမှုပင်၊ အပြည့်အဝ ဖူးပွင့်ရန် စောင့်ဆိုင်းနေသော ပန်းငုံတစ်ပွင့်ကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူမ နောက်ထပ်များစွာ ပြောင်းလဲရန် မဖြစ်နိုင်တော့ပုံရသည်။

သူမ၏ရှင်သန်မှုမှာ စတေးမှုတစ်ခုနှင့် ရင်းနှီးခဲ့ရသည်၊ သူမသည် တစ္ဆေမျက်လုံး၏ သဘာဝလွန် စွမ်းအားဖြင့် စားသုံးခြင်းခံခဲ့ရပြီး သူမ၏ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာအခြေအနေမှာ သာမန်သက်ရှိလူများနှင့် ကွဲပြားနေသည်။

"ဝင်ခဲ့ပါ၊ ကျွန်မ လှည့်ပတ်ပြမယ်"

ဝမ်ရှန်းရှန်းသည် ချီးကျူးစကားများမှ မည်သည့်ပျော်ရွှင်မှုကိုမျှ မရရှိချေ။ သူမသည် လျိုရှောင်ယွိကို အတွင်းသို့ ခေါ်ဆောင်သွားပြီး နေရာကို အေးစက်စွာနှင့် ထိရောက်စွာ လှည့်လည်ပြသသည်။

"ဒီမှာ ပုံမှန်နေတာ ကျွန်မတစ်ယောက်တည်းပဲ။ ပထမထပ်မှာ ဧည့်ခန်း၊ စာကြည့်ခန်း၊ အပန်းဖြေခန်းနဲ့ အိမ်သာတွေ ပါဝင်တယ်။ ဒုတိယထပ်မှာ အိပ်ခန်းတွေ ရှိတယ်။ အခုလောလောဆယ် အပေါ်ထပ်မှာ အခန်းနှစ်ခန်းပဲ ရှိတယ်၊ ကျွန်မအခန်းနဲ့ အသုံးမပြုရသေးတဲ့အခန်းတစ်ခန်း။ မနက်ဖြန် ကျန်းလီချင်ကို တစ်ယောက်ယောက်လွှတ်ပြီး ပြင်ဆင်ခိုင်းလိုက်မယ်။ ဒီညတော့ ရှင် ကျွန်မအခန်းမှာ အတူတူအိပ်လို့ရတယ်"

လျိုရှောင်ယွိသည် တံခါးတစ်ချပ်ကို လက်ညှိုးထိုးပြပြီး မေးလိုက်သည်။

"ဒီမှာ နောက်ထပ်အခန်းတစ်ခန်း မရှိဘူးလား"

"ဒီနေရာက အရင်က တရုတ်သမ္မတနိုင်ငံခေတ် ရှေးဟောင်းအိမ်ကြီးတစ်လုံး ဖြစ်ခဲ့တယ်။ ဒီမှာရှိတဲ့ အခန်းသုံးခန်းထဲက နှစ်ခန်းမှာ သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်တွေ ဖြစ်စေခဲ့တဲ့ အန္တရာယ်ရှိတဲ့ သဘာဝလွန်ပစ္စည်းတွေ ပါဝင်တယ်။ တတိယအခန်းကိုတော့ ယန်ကျန့် ဘယ်တော့မှ မဖွင့်ခဲ့ဘူး။ အထဲမှာ ဘာတွေရှိနိုင်မယ်လို့ ရှင်ထင်လဲ"

ဝမ်ရှန်းရှန်းသည် သူမ၏ခြေလှမ်းများကို ရပ်တန့်ပြီး သူမကို ကြည့်လိုက်သည်။

လျိုရှောင်ယွိ တုန်လှုပ်သွားသည်။

"ဒီ... ဒီနေရာက သရဲခြောက်တာလား"

"ဒါက အရင်ကပါ။ အခု အရမ်းလုံခြုံနေပါပြီ"

"ဒါပေမဲ့ ရှင်ပြောတာ အဲဒီအခန်းကို ဘယ်တော့မှ မဖွင့်ခဲ့ဘူးဆို။ အထဲမှာ တစ္ဆေတစ်ကောင် အကျဉ်းချခံထားရရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ"

လျိုရှောင်ယွိ၏ ကြောက်စိတ်များမှာ စတင်တိုးပွားလာသည်။

ဝမ်ရှန်းရှန်းသည် ကြောက်စရာကောင်းလောက်အောင် တည်ငြိမ်နေသည်။

"ဘာမှဖြစ်မှာမဟုတ်ဘူး။ ယန်ကျန့် လေ့လာခဲ့ပြီးပြီ။ အခန်းက သူ့အလိုလိုမပွင့်သမျှ ကာလပတ်လုံး လုံးဝဘေးကင်းတယ်၊ ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာ ဘာပြဿနာမှ မဖြစ်ခဲ့ဘူး"

"ဒါတောင်မှ ဒီအကြောင်းတွေအားလုံး သိပြီးတော့ ညဘက် ဒီမှာ ဘယ်လိုအိပ်နိုင်မှာလဲ"

လျိုရှောင်ယွိ၏ နှလုံးမှာ တုန်လှုပ်နေပြီဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်၌ သူမသည် ယန်ကျန့်က သူမကို တမင်တကာ ဒုက္ခပေးခဲ့သည်ဟု သံသယဝင်စပြုလာသည်။

ကွမ်းကျန်းလူနေရပ်ကွက်မှ အိမ်များအားလုံးထဲ၌ သူမကို အခြားတစ်နေရာ၌ အဘယ်ကြောင့် မထားနိုင်ရသနည်း။ တစ္ဆေတစ်ကောင် ရှိနိုင်သည့် အခန်းတစ်ခု၏ အနီး၌ အဘယ်ကြောင့် နေထိုင်ရသနည်း။

ဒါက သူမကို အခက်တွေ့အောင် လုပ်နေခြင်း မဟုတ်ပါလော။

"ယန်ကျန့်က ရှင့်ကို လေ့ကျင့်ပေးချင်လို့ ဖြစ်နိုင်တယ်၊ ရှင့်ကြောက်စိတ်တွေကို ကျော်လွှားနိုင်အောင် ကူညီပေးတာပေါ့"

ဝမ်ရှန်းရှန်းက ခန့်မှန်းလိုက်သည်။

"ရှင် စိတ်ပူစရာမလိုပါဘူး။ ကျွန်မ ဒီမှာ တစ်ချိန်လုံး နေခဲ့တာပဲ၊ အရာအားလုံး အဆင်ပြေနေတာပဲ မဟုတ်လား"

လျိုရှောင်ယွိမှာ ငိုချင်စိတ်ပေါက်လာသော်လည်း မျက်ရည်မကျနိုင်ချေ။

ထိုအချိန်၌ သူမသည် အလုပ်မှ နုတ်ထွက်ရန် အလေးအနက် စဉ်းစားနေသည်။

ယန်ကျန့်နှင့် ပတ်သက်လာလျှင် ကောင်းသောဘာမျှ ဖြစ်လာပုံ မရချေ။ စစချင်းမှာပင် သူမသည် အထဲ၌ တစ္ဆေတစ်ကောင် ရှိနိုင်သည့် အခန်းတစ်ခု၏ ဘေး၌ ထားခြင်းခံလိုက်ရသည်။ လေ့ကျင့်ရေးကို မေ့လိုက်ပါ၊ သူမ ကြောက်စိတ်ကို မကျော်လွှားနိုင်မီ ရူးသွားနိုင်သည်။