အတူတကွ ထွက်ခွာသွားကြသူများ

ယန်ကျန့်သည် တစ္ဆေတက္ကစီကို စစ်ဆေးပြီး အခြေအနေအချို့ကို အတည်ပြုပြီးနောက် တက္ကစီမှာ ယာယီအားဖြင့် ထိန်းချုပ်မှုလွတ်သွားမည့်အန္တရာယ်မရှိဟု ခံစားရသဖြင့် ၎င်းကို လုံခြုံရေးအိမ်ထဲသို့ ပစ်ထည့်ထားပြီး လျစ်လျူရှုလိုက်သည်။

သူ၏နေအိမ်သို့ ပြန်ရောက်သည့်အခါ ကျန်းလီချင်သည် အစားအစာကို ပြင်ဆင်ပြီးဖြစ်သည်။

ရိုးရှင်းသောအစားအစာကို စားသုံးပြီးနောက် ယန်ကျန့်သည် ကျန်းလီချင်အား ဒီတာတုန်းမြို့သို့ ခရီးစဉ်၏ အတွေ့အကြုံအမျိုးမျိုးကို စတင်မှတ်တမ်းတင်ခိုင်းသည်။

ကျန်းလီချင်၏ လက်ရေးမှတ်စုများမှာ ထူထဲသောစာအုပ်တစ်အုပ် ဖြစ်နေပြီဖြစ်ပြီး စာမျက်နှာတိုင်း၌ ယန်ကျန့် ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော ထူးဆန်းသည့် သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်အမျိုးမျိုး ပါဝင်သည်။

ဒီအရာများကို ပြီးဆုံးအောင်လုပ်ပြီးသည့်အခါ ညဉ့်နက်နေပြီဖြစ်သည်။

ထိုနေ့မှာ ငြိမ်းချမ်းစွာ ကုန်ဆုံးသွားသည်။

သို့သော် တာချန်းမြို့၏ အခြားမြို့ဟောင်းတစ်နေရာ၌မူ ညမှာ ထိုမျှ ငြိမ်းချမ်းခြင်းမရှိခဲ့ချေ။

ဒါက အနည်းငယ်ဟောင်းနွမ်းသော မြို့ပြဧရိယာတစ်ခုဖြစ်ပြီး အေးစက်ကာ လူသူကင်းမဲ့နေပြီး ညဘက်၌ မီးရောင်အနည်းငယ်သာ ရှိသည်။ နေထိုင်မှုနှုန်းမှာ စိုးရိမ်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် နည်းပါးပြီး ဖြတ်သန်းသွားလာသော ယာဉ်များပင် မရှိချေ။

ပုံမှန်အားဖြင့် ဒီနေရာမှာ အလွန်တိတ်ဆိတ်ပြီး ဒီအချိန်၌ မည်သည့်အသံမျှမရှိချေ။

သို့သော် ဒီနေ့တွင် အကြောင်းတစ်ခုခုကြောင့် လူငယ်တစ်စု ပေါ်ထွက်လာသည်။

ဘာမှလုပ်စရာမရှိဘဲ သူတို့သည် အနီးအနား၌ နေရာအနှံ့ လှည့်လည်သွားလာနေကြသည်။ သူတို့ကို အဆောက်အအုံတိုင်း၊ အထပ်တိုင်း၌ မြင်နိုင်ပြီး သူတို့၏လုပ်ရပ်များမှာ သံသယဖြစ်ဖွယ်ကောင်းပြီး အလွန်ထူးဆန်းနေသည်။

ကံကောင်းစွာဖြင့် ဒီရပ်ကွက်၌ လူအနည်းငယ်သာရှိပြီး မည်သူမျှ သူတို့ကို အာရုံမစိုက်ကြချေ။

"အာဝေ့၊ အာဝေ့၊ မင်း ဘယ်မှာလဲ။ ဘယ်ကို ပြေးသွားတာလဲ"

ထိုအချိန်၌ လူငယ်တစ်ဦးသည် အဆောက်အအုံတစ်ခုမှ ပြေးထွက်လာပြီး တစ်စုံတစ်ယောက်၏ နာမည်ကို ခေါ်လိုက်သည်။

"မအော်နဲ့၊ ငါ ဒီမှာပဲ"

အနီးအနားမှောင်မည်းနေသောထောင့်တစ်နေရာ၌ သားရေကုတ်အင်္ကျီရှည်နှင့် ကောင်းဘွိုင်ဦးထုပ်ဆောင်းထားသော ပုံရိပ်တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်၊ ခါး၌ ချိတ်ဆွဲထားသော ရွှေရောင်သေနတ်နှစ်လက်မှာ အမှောင်ထဲ၌ အနည်းငယ် လင်းလက်နေသည်။ သူသည် ရှေ့သို့မျက်နှာမူလျက်၊ အခြားသူများဘက်သို့ ကျောပေးထားပြီး အရိပ်ထဲမှ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် နောက်ပြန်ဆုတ်ထွက်လာသည်။

"မင်း နံရံကိုမှီပြီး ဘာလုပ်နေတာလဲ။ လာခဲ့တော့၊ ငါတို့ ပြဿနာရှိတဲ့နေရာကို တွေ့လောက်ပြီ၊ အစ်ကိုကြီးအာဖေးက တံခါးနားမှာ ထိုင်စောင့်နေပြီ၊ မင်းကိုပဲ စောင့်နေတာ"

ထိုလူငယ်က ပြောသည်။

"ဘာ ဒီလောက်မြန်မြန် တွေ့ပြီလား။ ကောင်းတယ်၊ ငါ လာပြီ"

ကျန်းဝေ့သည် အံ့ဩသွားပြီး အလျင်အမြန် သူ၏ဘောင်းဘီကို ဝတ်ဆင်ကာ ထွက်ခွာသွားသည်။

ထောင့်နံရံပေါ်မှ စိုစွတ်နေသော စာလုံးတစ်လုံး ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

ဝေ့…….

မကြာမီ ကျန်းဝေ့သည် ရပ်ကွက်၏ ဆယ့်ကိုးလုံးမြောက် အဆောက်အအုံရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာသည်။

အောက်၌ လူတစ်စု စုရုံးနေကြသည်၊ အချို့က ဆေးလိပ်သောက်နေသည်၊ အချို့က ဖုန်းသုံးနေသည်၊ အချို့က သီချင်းနားထောင်နေသည်...

"အာဝေ့ ရောက်လာပြီ"

"အာဝေ့၊ မြန်မြန်လုပ်၊ ငါ ဒီည ချိန်းထားတာရှိတယ်၊ နောက်ကျမခံဘူး"

"ပိုက်ဆံ၊ ပိုက်ဆံ၊ မမေ့နဲ့။ ငါတို့ အချိန်အကြာကြီး ရှာခဲ့ရတာ၊ ငါတို့ရဲ့အဆက်အသွယ်အားလုံးကို သုံးခဲ့ရတာ။ မင်း ငါတို့ကို ပိုက်ဆံအများကြီး မပေးလို့ ဘယ်ဖြစ်မလဲ"

ကျန်းဝေ့ ရောက်လာသည်ကို မြင်လိုက်သည့်အခါ လူများစွာ ချက်ချင်း ဆူညံအော်ဟစ်ကြသည်။

"အာဖေး၊ မင်း သေချာလား ဒီအဆောက်အအုံပဲလို့"

ကျန်းဝေ့သည် သူ၏ခေါင်းပေါ်မှ ဦးထုပ်ကို ဖိချရင်း အသံတိုးတိုးဖြင့် မေးလိုက်သည်။

ဝင်ပေါက်၌ ထိုင်နေသော အာဖေးဟုခေါ်သည့် လူငယ်သည် မတ်တပ်ရပ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဒီမှာပဲ သေချာတယ်။ ငါ အနီးအနားက လုံခြုံရေးအစောင့်ဆီက သတင်းရခဲ့တာ၊ ရက်အနည်းငယ်က လူတစ်ယောက်က ပစ္စည်းအိတ်ကြီးတစ်လုံးကို ဒီအဆောက်အအုံထဲ ယူသွားပြီး အဲဒီနောက်ပိုင်း ထွက်မလာတော့ဘူး၊ ပြီးတော့ ဒီအဆောက်အအုံမှာ အရင်က ဘယ်သူမှမနေဘူး"

"သူတို့ အိမ်ထဲမှာ ဂိမ်းဆော့နေတာပဲ ဖြစ်မှာပေါ့။ ငါလည်း အိမ်မှာနေရတာ ကြိုက်တယ်"

တစ်စုံတစ်ယောက်က ပြန်ပြောသည်။

အာဖေးက ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။

"အကောင်းမမြင်တဲ့ကောင် ထွက်သွားစမ်း။ မင်း စင်္ကြံထဲမှာတုန်းက အလောင်းပုပ်နံ့ မရခဲ့ဘူးလား"

ကျန်းဝေ့က လေးနက်စွာ မေးလိုက်သည်။

"စင်္ကြံထဲမှာ တစ်ယောက်ယောက် လေလည်သွားတာရော မဖြစ်နိုင်ဘူးလား"

"….."

"ငါ့နှာခေါင်း၊ အာဖေးက နာမည်ကြီးပဲ၊ အဲဒီအနံ့ကို ငါ အထူးသဖြင့် အာရုံခံစားလွယ်တယ်။ ဒါသာ လေလည်တာဆိုရင် အဲဒီလူရဲ့တင်ပါးက ပုပ်နေလောက်ပြီ"

အာဖေးက ပြောသည်။

"ဒီမှာ ဘယ်သူ့မှာ ပုပ်နေတဲ့တင်ပါး ရှိလို့လဲ"

"မဟုတ်တာ၊ ဒါ မဖြစ်နိုင်ဘူး၊ မင်း လျှောက်ပြောနေတာ၊ ငါ့မှာ ပုပ်နေတဲ့တင်ပါး ဘယ်လိုရှိမှာလဲ"

"ငါ့ကို မကြည့်နဲ့၊ ငါ့မှာလည်း မရှိဘူး"

ကျန်းဝေ့က အကြံပေးလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ၊ အာဝေ့ကို မျက်နှာသာပေးကြ ငြင်းမနေကြနဲ့တော့။ ပြောစမ်း အနံ့က ဘယ်အထပ်မှာလဲ။ ငါတို့အားလုံး သွားပြီး ကြည့်ကြရအောင်"

"ငါ ပဉ္စမထပ်မှာ အနံ့ရခဲ့တာ ဒါပေမဲ့ ငါသေချာတယ် အနံ့က ဆဋ္ဌမထပ်ကနေ လွင့်လာတာ။ ငါ အရင်က ရေတွက်ကြည့်ပြီးပြီ၊ ဆဋ္ဌမထပ်မှာ အခန်းသုံးခန်းပဲ ရှိတယ်၊ တစ်ခုကတော့ ပြဿနာရှိရမယ်"

အာဖေးက ပြောသည်။

"ငါတို့ ဘာကိုစောင့်နေကြသေးလဲ။ ဒီနေ့ တာချန်းမြို့မှာ ငါ အာဝေ့ နာမည်ကြီးဖို့ အကောင်းဆုံးအခွင့်အရေးပဲ"

ကျန်းဝေ့သည် အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားနေပုံရပြီး သူ၏ဦးထုပ်ကို ဆုပ်ကိုင်ကာ စင်္ကြံထဲသို့ ဦးဆောင်ဝင်ရောက်သွားသည်။

အခြားသူများမှာ အချင်းချင်း ကြည့်လိုက်ကြပြီး အနည်းငယ် တွေဝေသွားသော်လည်း နောက်မှ လိုက်ပါသွားကြသည်။

မှိန်ဖျော့သော စင်္ကြံ၌ လမ်းလျှောက်နေရင်း လူများစွာ သူတို့၏အတွင်းစိတ်ထဲ၌ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို မထိန်းနိုင်ဘဲ ဖြစ်နေကြသည်။

"မင်းတို့ထင်လား ငါတို့ နောက်ကျရင် တကယ်ပဲ တစ္ဆေနဲ့ ကြုံတွေ့ရမှာလား။ ဒါသာ မှားသွားရင် လူသေနိုင်တယ်။ ငါထင်တာတော့ ငါတို့ အစ်ကိုကြီးခြေထောက်ကို အကြောင်းကြားပြီး သူ့ကို ဖြေရှင်းခိုင်းသင့်တယ်"

"ငါ မလုပ်နိုင်တော့ဘူး။ ငါ အိမ်သာ အရင်သွားရမယ်"

ထိုအချိန်၌ တစ်စုံတစ်ယောက်သည် သူ၏ဝမ်းဗိုက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး နာကျင်နေပုံရသော်လည်း သူစကားမဆုံးမီမှာပင် သူ လှည့်ထွက်ပြေးသွားခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။

"ငါလည်း အိမ်သာသွားရမယ်"

နောက်တစ်ယောက်က ပြေးထွက်သွားသည်။

"ဘာအိမ်သာလဲ။ သူတို့ သိသိသာသာ ကြောက်နေကြတာ။ မင်းက ဘာလို့ သွားတာလဲ"

အာဖေးသည် အနီးအနားမှ အဖော်တစ်ဦး ထွက်ခွာလိုသည်ကို မြင်လိုက်သည့်အခါ ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။

ထိုလူက ပြောသည်။

"သူတို့ အိမ်သာသွားတာ စက္ကူမပါဘဲ သွားလို့၊ ဒါကြောင့် ငါ သူတို့ကို ပေးမလို့"

နောက်ဆုံး၌ သူ့ကို မတားဆီးနိုင်ဘဲ သူ လွတ်မြောက်သွားသည်။

လူအုပ်ကြီးသည် စတုတ္ထထပ်သို့ မရောက်မီမှာပင် တစ်ဝက်ကျော်မှာ ထွက်ပြေးသွားခဲ့ပြီးဖြစ်၍ ငါးယောက် သို့မဟုတ် ခြောက်ယောက်သာ ကျန်တော့သည်။

မကြောက်ဘဲ ကျန်ခဲ့သူများမှာ ခေါင်းမာသူများ သို့မဟုတ် မယုံကြည်သူများ၊ သို့မဟုတ် ရိုးရှင်းစွာ ရဲရင့်သူများ ဖြစ်ကြသည်။

"သူတို့ကို သွားခွင့်ပြုလိုက်၊ ကောင်းတာက ငါ အစကတည်းက သူတို့ကို အားမကိုးခဲ့တာပဲ၊ နောက်ဆုံးတော့ လူတွေက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ပဲ အားကိုးရမှာပဲ"

ကျန်းဝေ့သည် သူ့ကိုယ်သူ ရေရွတ်ရင်း အဆောက်အအုံ၏ ဆဋ္ဌမထပ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။

ဟုတ်ပါသည်။

ဒီအထပ်၌ အလောင်းပုပ်နံ့ အနည်းငယ် ရှိနေသည်။

အာဖေးသည် ပတ်ပတ်လည်ကို နမ်းရှုံ့လိုက်ပြီး သူ၏မျက်နှာမှာ မကောင်းတော့ဘဲ ၆၀၂ တံခါးကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။

"အနံ့က ဒီကနေ လွင့်ထွက်လာတာ၊ အထဲမှာ လူသေအလောင်း ရှိရမယ်"

"တံခါးကို ကလန့်ဖွင့်၊ ငါတို့ ဝင်ပြီး ကြည့်ကြရအောင်"

ကျန်းဝေ့က ပြောသည်။

"တံခါးက သော့မခတ်ထားပုံပဲ၊ သော့က ပျက်နေတယ်"

တစ်စုံတစ်ယောက်သည် တံခါးကို ဆွဲဖွင့်နိုင်သည်ကို တွေ့ရှိလိုက်ပြီး လုံးဝသော့ခတ်မထားချေ။

ဖွင့်ပြီးနောက် ပိုမိုပြင်းထန်သော အလောင်းပုပ်နံ့တစ်ခု လွင့်ထွက်လာသည်။ အတွင်းမှ အခန်းမှာ လုံးဝအလင်းရောင်မရှိဘဲ မည်းမှောင်နေသော်လည်း အရိပ်များမှာ အတွင်း၌ လှုပ်ရှားနေပုံရပြီး လုံးဝငြိမ်သက်မနေချေ။

"ဘောင်း"

ရုတ်တရက် သေနတ်သံတစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ကျစ်၊ အာဝေ့၊ မင်း ဘာလုပ်နေတာလဲ၊ ငါ့ကို သေနတ်မှန်တော့မလို့"

တံခါးနား၌ ရပ်နေသော အဖော်တစ်ဦးက ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။

သေနတ်ကိုင်ထားသော ကျန်းဝေ့က ပြောသည်။

"မဟုတ်တာ၊ ငါ အထဲမှာ လူတစ်ယောက်တွေ့လိုက်တယ်လို့ ထင်လို့ အရင်ဆုံး လှုပ်ရှားလိုက်တာ။ ငါ့ရဲ့သေနတ်ပစ်စွမ်းရည်နဲ့ဆိုရင် မင်းကို မှန်မှာလား"

"မင်း တစ်ခုခုကို မှန်သွားလား"

အာဖေးက မေးသည်။

"သေချာပေါက် မှန်တယ်၊ ဒီလောက်အကွာအဝေးတိုတိုမှာ ငါ လွဲမှာမဟုတ်ဘူး"

ကျန်းဝေ့က ယုံကြည်ချက်ရှိရှိ ပြောလိုက်သည်။

"ဒါဆို ဘာလို့ လှုပ်ရှားမှုမရှိတာလဲ"

လူများမှာ တံခါးဝ၌ တွေဝေနေကြပြီး မသေချာဘဲ ဝင်ရန် မဝံ့ရဲကြချေ။

ကျန်းဝေ့က ပြောသည်။

"ငါ အရင်ဆုံး ဝင်စစ်ဆေးလိုက်မယ်၊ မင်းတို့ ငါ့မျက်နှာအမူအရာကို ကြည့်ပြီး အခြေအနေအရ လှုပ်ရှား"

စကားပြောပြီးနောက် သူသည် အတွင်းသို့ လျှောက်ဝင်သွားသည်။

မကြာမီ...အတွင်း၌ လင်းထိန်လာသည်၊ ၎င်းမှာ ကျန်းဝေ့၏ ဓာတ်မီးဖြစ်သည်။ သူသည် ဓာတ်မီးကို မှောင်မိုက်နေသော အခန်းအနှံ့ ထိုးကြည့်ပြီး ဘာမှမတွေ့သည့်အခါ သူ၏ရှေ့မှ နံရံကို ကြည့်လိုက်သည်။

နံရံ၌ ကျည်ဆန်ပေါက်များ မရှိချေ။

တစ်နည်းအားဖြင့် ကျည်ဆန်မှာ တစ်စုံတစ်ခုကို ထိမှန်ရမည်ဖြစ်ပြီး ကျည်ဆန်မှာ ထိုအရာ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲ၌ သယ်ဆောင်သွားခြင်းခံရမည်ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ ကျည်ဆန် လွဲချော်ခဲ့ပါက နံရံ၌ ကျည်ဆန်ပေါက်တစ်ခု သေချာပေါက် ရှိနေပေလိမ့်မည်။

"မင်း မီးတွေ မဖွင့်ဘူးလား"

ကျန်းဝေ့ အတွင်း၌ ဘာမှမဖြစ်ဘဲ လှည့်လည်သွားလာနေသည်ကို မြင်လိုက်သည့်အခါ တစ်စုံတစ်ယောက်သည် သတိဖြင့် ချောင်းကြည့်ပြီး မီးများကို ဖွင့်လိုက်သည်။

အခန်းသည် ရုတ်တရက် လင်းထိန်သွားသည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ၊ ဒီမှာ ဘာမှမရှိဘူး"

အားလုံး ရှင်းလင်းနေသည်ကို မြင်လိုက်သည့်အခါ အခြားသူများ၏ သတ္တိများမှာ ပိုမိုအားကောင်းလာသည်။

အများအပြားမှာ စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် ဝင်ရောက်ကြည့်ရှုကြသည်။

"အခန်းထဲမှာ ဖြစ်နိုင်မလား"

အာဖေးသည် ပတ်ပတ်လည်ကို နမ်းရှုံ့ရင်း အခန်းတစ်ခန်း၏ တံခါး၌ ရပ်ကာ နမ်းရှုံ့နေသည်။

အနံ့မှာ ထိုနေရာမှ လွင့်ထွက်လာပုံရသည်။

နောက်တစ်ခဏ၌ ကျန်းဝေ့သည် တံခါးကို ကန်ဖွင့်လိုက်ပြီး ဓာတ်မီးကို အတွင်းသို့ ထိုးလိုက်သည်။

အခန်းထဲ၌ ကုတင်တစ်လုံးသာ ရှိပြီး ထိုပေါ်၌ သွေးစွန်းကွက်အချို့ ရှိနေသည်၊ သွေးများမှာ ပုပ်သိုးပြီး မည်းနက်နေကာ ဆိုးရွားသောအနံ့ကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။ မည်းနက်နေသောနေရာများမှာ လူတစ်ဦး၏ပုံသဏ္ဌာန်ကို မသဲမကွဲ ပုံဖော်နေပြီး မကြာသေးမီက တစ်စုံတစ်ယောက် လဲလျောင်းခဲ့သကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

"အချိန်ဖြုန်းတာပဲ၊ ပြန်ကြရအောင်၊ နေရာမှားတာ သေချာတယ်"

ကျန်းဝေ့သည် ကျိန်ဆဲရင်း အခန်းမှ ထွက်လာသည်။

အာဖေးသည်လည်း သူ၏ခေါင်းကို ကုတ်လိုက်ပြီး တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းနေသည်ကို ခံစားမိလိုက်သည်။

အခန်းအတွင်းမှ အနံ့မှာ မျှော်လင့်ထားသလောက် မပြင်းထန်ဘဲ အပြင်သို့ ထိုသို့ လွင့်ထွက်မလာသင့်ချေ။

အခြားသူများမှာမူ မှားယွင်းသောသတိပေးချက်ဖြစ်သည်ကို မြင်လိုက်သည့်အခါ ပျင်းရိသွားကြပြီး မီးကိုပိတ် တံခါးကို သော့ခတ်ကာ ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်ကြသည်။

သို့သော် မည်သူမျှ သတိမပြုမိသည်မှာ လှေကားမှဆင်းသွားသော လူအုပ်ကြား၌ ရှင်းပြမရနိုင်သော လူပိုတစ်ဦး ပေါ်ထွက်လာပြီး သဘာဝကျစွာ ရောနှောနေကာ၊ မအပ်စပ်ခြင်းမရှိဘဲ၊ အခြားသူများ သတိမပြုမိဘဲ ရင်းနှီးခြင်းလည်းမရှိ မရင်းနှီးခြင်းလည်းမရှိသော ခံစားချက်ကို ပေးနေသည်ဟူသောအချက်ပင်။

အာဖေးသည် သတိဖြင့် ပတ်ပတ်လည်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

သူသည် ထိုအလောင်းပုပ်နံ့ကို ရနေသလို ခံစားလိုက်ရပြီး ထိုအနံ့မှာ လူအုပ်ထဲ၌ပင် ရှိနေသည်။