ကောင်းကင်ဘုံအလိုတော် တာအိုကို သင်ကြားပေးခြင်း

မြေအောက်ကမ္ဘာဘုံမှ ပုံမှန်မဟုတ်သော အခြေအနေများသည် အဘိုးကြီး ပိုင်လီမှတစ်ဆင့် ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင်၏ နိုင်ငံတော် ဆရာ၏ နားသို့ လျင်မြန်စွာ ရောက်ရှိသွားသည်။

မြေအောက်ကမ္ဘာဘုံ၏ အတားအဆီးကို ထိုးဖောက်ရန် ရည်ရွယ်ချက်များကို ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင် နိုင်ငံတော် ဆရာသည် ကောင်းစွာ သိရှိထားသည်။ နတ်ဘုရားဘုံမှ နတ်ဘုရားများနှင့် မိစ္ဆာများ ဆင်းသက်လာစဉ်ကကဲ့သို့ပင်၊ သူတို့၏ကိုယ်ပိုင်ကမ္ဘာ ပျက်စီးခါနီးအချိန်တွင် သူတို့သည် အခြားသူများ၏မြေကို သိမ်းပိုက်ရန် နည်းလမ်းပေါင်းစုံကို သဘာဝအတိုင်း ကြိုးစားကြမည်သာ ဖြစ်သည်။

သို့သော် မြေအောက်ကမ္ဘာဘုံ၏ တစ္ဆေဧကရာဇ်က ချင်ကျန့်အန်းကို သတ်ရန် ရည်ရွယ်သည်ဟူသောအချက်သည် ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင် နိုင်ငံတော် ဆရာကို အလွန်အမင်း အံ့အားသင့်စေသည်။ သူသည် အချိန်အတော်ကြာ စဉ်းစားသော်လည်း ထိုနောက်ကွယ်မှ အကြောင်းရင်းကို နားမလည်နိုင်ခဲ့ပေ။

ပုံမှန်မဟုတ်သော အခြေအနေများတွင် မိစ္ဆာဆန်သော အကြောင်းတရားများ ရှိရမည်ဟု ဆိုရိုးစကားရှိသည်။ မသိရှိခြင်းသည် ဘေးအန္တရာယ်အားလုံး၏ အရင်းအမြစ်ဖြစ်သောကြောင့် သူသည် သတိထားကာကွယ်ရမည်။

ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင် နိုင်ငံတော် ဆရာသည် သူ၏မျက်လုံးများကို အနည်းငယ် မှိတ်လိုက်ပြီး တစ်ဖက်သား၏ လုပ်ဆောင်ချက်များနောက်ကွယ်မှ ရည်ရွယ်ချက်ကို ဆုံးဖြတ်ရန် ဗေဒင်ဟောရန် ကြံရွယ်လိုက်သည်။ သို့သော် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ ချီစွမ်းအင် လည်ပတ်သည်နှင့် သူ၏နဖူးသည် ရုတ်တရက် ကွဲအက်သွားပြီး သွေးများ ပန်းထွက်လာကာ သူ၏အဖြူရောင်ဝတ်စုံကို ချက်ချင်းပင် အနီရောင် ဆိုးသွားသည်။

ကောင်းကင်ဘုံအလိုတော်၏ တုံ့ပြန်မှုကို နှစ်ပေါင်းများစွာ ခံစားခဲ့ရသော ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင် နိုင်ငံတော် ဆရာသည် သူ၏အဆုံးစွန်သို့ ရောက်နေပြီဖြစ်သည်။

ချင်ကျန့်အန်းကို သတ်ရန် ဆုံးဖြတ်ချက်နောက်ကွယ်မှ အကြောင်းရင်းသည် ကြီးမားသော ကံကြမ္မာဆိုင်ရာ ရှုပ်ထွေးမှုများ ပါဝင်ရမည်ဖြစ်ပြီး ထိုကြောင့်ပင် ဤမျှ ပြင်းထန်သော တုံ့ပြန်မှုကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။

သူ၏ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ ကြည်လင်သော ချီစွမ်းအင်စီးကြောင်းတစ်ခု လည်ပတ်သည်နှင့် အသက်ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ရာ သူ၏နဖူးပေါ်မှ အကွဲအက်သည် ဖြည်းညင်းစွာ ပျောက်ကင်းသွားပြီး သူ၏အဖြူရောင်ဝတ်စုံပေါ်မှ အနီရောင်သွေးများသည် ဆုတ်ခွာသွားသော ဒီရေကဲ့သို့ တဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန်သွားသည်။

ဗေဒင်ဟောခြင်းသည် မဖြစ်နိုင်သောကြောင့် ကျန်ရှိသော တစ်ခုတည်းသော ရွေးချယ်မှုမှာ အစပြုလုပ်ဆောင်ရန်ပင်။ ကံကောင်းစွာဖြင့် မြေအောက်ကမ္ဘာဘုံသည် ထိုနယ်မြေကို ငရဲတံခါးမှတစ်ဆင့် ကျူးကျော်ရန် စီစဉ်နေခြင်းသည် သူတို့ကို မြေအောက်ကမ္ဘာဘုံသို့ စွန့်စားဝင်ရောက်ရန် အခွင့်အရေးတစ်ခု ပေးခဲ့သည်။ ထိုသည်ကား ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင် နိုင်ငံတော် ဆရာ စောင့်မျှော်နေခဲ့သော အခွင့်အရေးပင်။

"အချိန်ကျပြီ"

ဆံပင်ဖြူအဘိုးကြီးသည် မိမိဘာသာ ရေရွတ်ပြီးနောက် ကြယ်တာရာကြည့်မျှော်စင်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် လက်နှစ်ဖက်ကို မြှောက်ကာ ညင်သာစွာ အောက်သို့ ဖိချလိုက်သည်။

ကြယ်တာရာကြည့်မျှော်စင်သည် လည်ပတ်စပြုပြီး အဖြူရောင်အလင်းတန်းများ ထုတ်လွှတ်ကာ လေဟာနယ်ထဲတွင် မဟာချန်တိုင်းပြည်၏ ပုံစံကို ဖော်ပြလိုက်သည်။

ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင် နိုင်ငံတော် ဆရာက သူ၏လက်ချောင်းကို ညင်သာစွာ ထောက်လိုက်သည်နှင့် မဟာချန်တိုင်းပြည်၏ ဒေသအချို့တွင် ကြယ်များ လင်းလက်လာသည်။

သူ၏လက်ချောင်း နောက်ဆုံးကျရောက်သည့် နေရာမှာမူ မင်းနေပြည်တော်၏ တည်နေရာပင်။

နောက်တစ်နေ့ နေထွက်လာပြီး နေရောင်ခြည်က မြေကြီးကို လွှမ်းခြုံသောအခါ ထိုနေရာတွင် တပ်စွဲထားသော စစ်သားများနှင့် နတ်ဘုရား စစ်တပ်သည် ရုတ်တရက် တစ်စုံတစ်ခုကို တွေ့ရှိလိုက်ကြသည်။

"ခင်ဗျားတို့ ကြားလိုက်လား"

"မြေကြီး တုန်ခါနေသလိုပဲ"

"နောက်ထပ် မဆင်မခြင်တဲ့ တစ္ဆေဗိုလ်ချုပ်တစ်ယောက် ဒီကိုလာချင်နေပြန်ပြီထင်တယ်"

"သေလမ်းရှာနေတာပေါ့၊ ဟုတ်လား။ မကြာသေးခင်က မြို့ကိုစောင့်ကြပ်နေတာက သခင်ကြီး ကျန်းထျန်းယီပဲ"

ယခင်က တစ္ဆေဗိုလ်ချုပ်များ အတားအဆီးကို ဖြတ်ကျော်ပြီး ဤနေရာသို့ လာရောက်သည့်အခါ လေဟာနယ်၏ တုန်ခါမှုသည် မကြာခဏ လှုပ်ရှားမှုများ ဖြစ်ပေါ်စေပြီး သူတို့သည် ထိုအဖြစ်နှင့် ကျင့်သားရနေပြီဖြစ်သည်။

သို့သော် လှုပ်ရှားမှု ပိုမိုပြင်းထန်လာသည်နှင့် လူတိုင်းသည် တစ်ခုခုမှားနေပြီဟု သိရှိစပြုလာကြသည်။

"ဒီတစ်ခေါက် လူကြီးတစ်ယောက် လာတာဖြစ်နိုင်မလား။ ဘာလို့ တုန်ခါမှုက ဒီလောက်ကြာနေရတာလဲ"

"မြန်မြန်၊ ဟိုဘက်ကို သွားစစ်ကြည့်"

ထိုလူ စကားပြောသည်နှင့် ကျယ်လောင်သော ပေါက်ကွဲသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာပြီး ကျင့်ယန်မြို့တစ်ခုလုံးသည် ပင်လယ်ထဲမှ လှေတစ်စင်း ဧရာမလှိုင်းလုံးများ ရိုက်ခတ်ခံရသကဲ့သို့ ပြင်းထန်စွာ လှုပ်ခါသွားသည်။

"ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ"

ယွီမэйက မျက်မှောင်ကြုတ်ရင်း မေးသည်။

တောင်ပိုင်းဒေသ၊ ကျင့်ယန်မြို့၏ အစွန်အဖျားတွင် ကျန်းထျန်းယီသည် မြေအောက်ကမ္ဘာဘုံနှင့် ထိုနယ်မြေကြားမှ အက်ကြောင်းကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ မည်းမှောင်သော ချီစွမ်းအင်များ ထွက်ပေါ်လာပြီး ဧရာမလက်တစ်ဖက်အဖြစ် ဖွဲ့စည်းကာ ထိုအပေါက်ကို ပြင်းထန်စွာ ဆွဲဖြဲနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ဆက်တိုက်ပင် အနက်ရောင်ချီစွမ်းအင်များသည် ပြောင်းပြန်စီးဆင်းသော ရေတံခွန်ကဲ့သို့ သွန်ချလာပြီး ကျင့်ယန်မြို့၏ ကောင်းကင်ယံတွင် စုပုံနေသည်။

တောင်ပိုင်းဒေသမှ လူတိုင်း အံ့အားသင့်သွားကြသည်။

တိမ်များ၊ အနက်ရောင်တိမ်များသည် ကျင့်ယန်မြို့အထက်မှ ကောင်းကင်မှ လိမ့်ထွက်လာစဉ် ချောက်နက်ကြီးတစ်ခုနှင့်တူသည်။

နေ့အလင်းရောင်သည် အနက်ရောင်တိမ်များ၏ ချက်ချင်း ဝါးမျိုခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီး လူများအကြား ထိတ်လန့်မှုကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။

အနက်ရောင်တိမ်များအတွင်း၌ ကျန်းထျန်းယီသည် အားကောင်းသော အရှိန်အဝါတစ်ခုကို ခံစားမိသည်။

တစ်၊ နှစ်၊ သုံး... ပို၍ပို၍ များလာသည်၊ ပို၍ပို၍ သိပ်သည်းလာသည်။

အနက်ရောင်တိမ်များ၏ ထောင့်တစ်နေရာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်နှင့် ကျီခန်းသည် တစ္ဆေစစ်သားနှင့် ဗိုလ်ချုပ်တစ်စုကို ဦးဆောင်ကာ အထင်သေးသော အကြည့်ဖြင့် လူတိုင်းကို ငုံ့ကြည့်နေသည်။

ကျန်းထျန်းယီ၏ မျက်နှာအမူအရာသည် လေးနက်သွားပြီး သူ၏ကျောမှ ဓားရှည်ကို ဆွဲချကာ တိုက်ပွဲအတွက် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

မြေအောက်ကမ္ဘာဘုံမှ လောကကိုကျော်လွန်ခြင်း နယ်မြေ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးသည် အက်ကြောင်းကို ဖြတ်ကျော်ပြီး ဤနယ်မြေသို့ ပထမဆုံးအကြိမ် ဝင်ရောက်လာခြင်းပင်။

မဟာစာပေအကယ်ဒမီတွင် ချင်ဖုန်းသည် သူ၏နှလုံးသားထဲတွင် အမည်မသိသော လေးလံမှုကို ခံစားနေရသည်။ ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင်သို့ မတက်မီ သူသည် တစ်စုံတစ်ခုကို ခံစားမိပုံရပြီး တောင်ဘက်သို့ ခေါင်းလှည့်လိုက်သည်။

တိမ်ကင်းစင်သော နေ့တစ်နေ့၊ ကြည်လင်ပြီး နေသာသည်။ ဘာများ ထူးခြားနိုင်မည်နည်း။

သူဘာမျှမမြင်သော်လည်း သူ၏စိတ်ထဲတွင် သံသယများဖြင့် သူသည် ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင် နိုင်ငံတော် ဆရာနှင့် တွေ့ဆုံရန် စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် မျှော်စင်သို့ လျင်မြန်စွာ တက်သွားသည်။

ထုံးစံအတိုင်းပင် ဆရာသည် လက်နောက်ပစ်ကာ ကမ္ဘာလောကကို ငေးကြည့်နေသည်။

သို့သော် ယခင်ကနှင့်မတူဘဲ စားပွဲပေါ်တွင် လောလောလတ်လတ် ပြင်ဆင်ထားသော လက်ဖက်ရည်ပူ မရှိဘဲ အမြဲတမ်း တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သော ကြယ်တာရာကြည့်မျှော်စင်သည် ယခုအခါ အဆက်မပြတ် လည်ပတ်နေပြီး မဟာချန်တိုင်းပြည်၏ ဒေသလေးခု၏ ပုံစံများကို တောက်ပသော အဖြူရောင်အလင်းဖြင့် ဖော်ပြနေကာ ကြယ်ရောင်အစက်အချို့ တောက်ပစွာ လင်းလက်နေသည်။

"မင်း စာပေသူတော်စင် တာအိုမျိုးဆက်ထဲ ဝင်လာကတည်းက ဘယ်နှနှစ်ရှိပြီလဲ"

ချင်ဖုန်း စကားမပြောမီမှာပင် ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင် နိုင်ငံတော် ဆရာက အေးဆေးစွာ မေးသည်။

"သုံးနှစ်မပြည့်သေးပါဘူး"

ချင်ဖုန်းသည် အနည်းငယ် မှင်တက်သွားပြီး ဆရာက အဘယ်ကြောင့် ထိုသို့သော မေးခွန်းမျိုး မေးသည်ကို နားမလည်ပေ။ ဂရုတစိုက် ပြန်လည်စဉ်းစားပြီးနောက် သူက ပြန်ဖြေသည်။

"သုံးနှစ်မပြည့်သေးဘဲ မင်းက စာပေသူတော်စင် တာအိုမျိုးဆက်ရဲ့ ဒုတိယအဆင့်ကို ရောက်နေပြီ။ သမိုင်းတစ်လျှောက်မှာ မင်းက ပထမဆုံး ဖြစ်သင့်တယ်"

"ဒါတွေအားလုံးက ဆရာ့ကျေးဇူးကြောင့်ပါ"

ထိုပြောဆိုချက်သည် မှန်ကန်သည်။ အကယ်၍ ဆရာပိုင်လီနှင့် ကံကောင်းစွာ တွေ့ဆုံပြီး မိုးသံနားဆင်ပြာသာဒ်မှ စာပေချီစွမ်းအင်ကို မစုပ်ယူခဲ့ပါက သူသည် သူ၏တစ်သက်တာတွင် စာပေသူတော်စင် တာအိုမျိုးဆက်သို့ ဝင်ရောက်ရန်ပင် ရုန်းကန်ရဖွယ်ရှိသည်။

ဆက်တိုက်ပင် အဘိုးကြီး ပိုင်လီ၏ အဆက်မပြတ် လမ်းညွှန်မှုဖြင့် သူ၏ကျင့်ကြံမှုသည် တည်ငြိမ်စွာ တိုးတက်ခဲ့သည်။

မင်းနေပြည်တော်သို့ ဝင်ရောက်ပြီးနောက် သူသည် ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင် နိုင်ငံတော် ဆရာနှင့် စီနီယာရွှမ်းယီတို့နှင့် တွေ့ဆုံခဲ့ရာ သူ၏ကျင့်ကြံမှုလမ်းကြောင်းကို များစွာ လွယ်ကူချောမွေ့စေခဲ့သည်။

သူ၏လျင်မြန်သော တိုးတက်မှုသည် မရေမတွက်နိုင်သော သေရေးရှင်ရေး အတွေ့အကြုံများနှင့် ဉာဏ်အလင်းရမှုများကြောင့်လည်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် နှစ်အနည်းငယ်အတွင်း များပြားသော အရာများကို မည်သူက တွေ့ကြုံနိုင်မည်နည်း။

သူ၏ယနေ့အောင်မြင်မှုများသည် ကြိုးစားအားထုတ်မှုနှင့် မရှိမဖြစ်လိုအပ်သော အခွင့်အရေးများ နှစ်ခုလုံး၏ ရလဒ်ပင်။

"ဆရာ၊ ဘာဖြစ်လို့..."

ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင် နိုင်ငံတော် ဆရာသည် လှည့်ပြီး ချင်ဖုန်း၏ဘေးသို့ ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်လာကာ သူ့ကို စေ့စေ့စပ်စပ် ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ပညာရှိသော မျက်လုံးများတွင် ဉာဏ်ပညာ အရိပ်အယောင်တစ်ခု သန်းနေသည်။

ချင်ဖုန်းသည် ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင် နိုင်ငံတော် ဆရာ၏ ပြင်းထန်သော အကြည့်အောက်တွင် အနေရခက်လာသည်။ သူစုံစမ်းမေးမြန်းရန် ပြင်ဆင်နေစဉ်မှာပင် ဆရာက သူ၏လက်ဖဝါးကို သူ၏နဖူးပေါ်တွင် တင်လိုက်သည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူစကားမဆုံးမီမှာပင် ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင် နိုင်ငံတော် ဆရာ၏ လက်ဖဝါးပေါ်မှ ကြယ်ရောင်သည် လင်းလက်လာပြီး ခန်းမဆောင်ထဲမှ ကြယ်တာရာကြည့်မျှော်စင်မှ တောက်ပသော ကြယ်ရောင်များသည် ချင်ဖုန်းထံသို့ အဆက်မပြတ် စုစည်းလာသည်။

ချင်ဖုန်းသည် နာကျင်မှုကြောင့် မအော်ဟစ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ ထိုအခိုက်တွင် မရေမတွက်နိုင်သော ဆေးထိုးအပ်များ သူ၏ဦးနှောက်ထဲသို့ ထိုးစိုက်နေသကဲ့သို့ ခံစားရပြီး ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။

"ကောင်းကင်ဘုံအလိုတော်က မရေမတွက်နိုင်တဲ့ အကြောင်းနဲ့အကျိုးဆက်တွေ ပါဝင်တယ်။ ဒါကို တဖြည်းဖြည်း နားလည်သဘောပေါက်ဖို့အတွက် ဒီနယ်မြေရဲ့ ချီစွမ်းအင်ကို ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်နဲ့ ပေါင်းစပ်ဖို့ လိုအပ်တယ်"

ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင် နိုင်ငံတော် ဆရာသည် သူ၏လုပ်ဆောင်မှုကို မရပ်တန့်ဘဲ ဖြည်းညင်းစွာ ဆိုသည်။

"ချင်ဖုန်း၊ မင်းအတိတ်က လုပ်ခဲ့သမျှအားလုံးက မရေမတွက်နိုင်တဲ့ လူတွေရဲ့ ကံကြမ္မာနဲ့ ရှုပ်ထွေးနေတယ်။ မင်းရဲ့ကံကြမ္မာကြယ်ရဲ့ စုစည်းမှုက အကောင်းဆုံးသက်သေပဲ။ မင်းလိုလူမျိုးကသာ ကောင်းကင်ဘုံအလိုတော်ကို လက်ခံပြီး နောက်ဆက်ခံသူ ဖြစ်နိုင်မှာ"

ချင်ဖုန်းသည် ခေါင်းကွဲမတတ် နာကျင်မှုကို ခံစားနေရစဉ်မှာပင် သူသည်လည်း ထိတ်လန့်သွားသည်။ ဆရာ၏လုပ်ဆောင်ချက်များသည် အမှန်တကယ်ပင် ကောင်းကင်ဘုံအလိုတော် တာအိုကို သူ့အား သင်ကြားပေးနေခြင်းပင်။

သို့သော် ထိုသို့သော နာကျင်မှုသည် သူ၏စိတ်ဝိညာဉ်ကို ဆွဲဖြဲလုမတတ်ဖြစ်ပြီး သူယခင်က တွေ့ကြုံခဲ့ဖူးသမျှထက် များစွာကျော်လွန်ကာ သူ့ကို နောက်ဆုတ်လိုစိတ် ဖြစ်ပေါ်စေသည်။

"မူလအစီအစဉ်က တဖြည်းဖြည်း ရှေ့ဆက်ပြီး မင်းကို ဒီလမ်းကြောင်းကို ဖြည်းဖြည်းချင်း နားလည်သဘောပေါက်စေဖို့ပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဒီနယ်မြေအတွက် မင်းကို ဒီလိုအခွင့်အရေးပေးဖို့ အချိန်အများကြီး မရှိတော့ဘူး"

"အချိန်တိုအတွင်းမှာ မင်းကို ကောင်းကင်ဘုံအလိုတော် တာအိုရဲ့ အပေါက်ဝကို ခြေချနိုင်အောင် ကူညီဖို့ ဒီနည်းလမ်းကိုပဲ ငါစဉ်းစားနိုင်တော့တယ်။ ဒါက အရမ်းနာကျင်တယ်၊ သာမန်လူတွေအတွက် မခံမရပ်နိုင်အောင် ဖြစ်တယ်ဆိုတာ ငါသိတယ်။ မင်းမခံနိုင်တော့ရင် ငါ့ကို မျက်တောင်ခတ်ပြလိုက်၊ ငါရပ်လိုက်မယ်။ ဒါပေမဲ့ မဟာချန်တိုင်းပြည်ရဲ့ ချီစွမ်းအင်ကို မင်းပတ်လည်မှာ စုစည်းနိုင်တဲ့အခွင့်အရေးက တစ်ကြိမ်ပဲရှိတယ်။ မင်းလက်လျှော့လိုက်ရင် နောက်တစ်ကြိမ် ရှိတော့မှာ မဟုတ်ဘူး"

ချင်ဖုန်းသည် အခြေအနေ၏ လေးနက်မှုကို နားလည်သည်။ သူသည်လည်း ဆရာက ဒီအချိန်တွင် ထိုနည်းလမ်းဖြင့် ကောင်းကင်ဘုံအလိုတော် တာအိုကို သူ့အား သင်ကြားပေးရန် ရွေးချယ်ခြင်းသည် လက်ရှိအခြေအနေ အမှန်တကယ်ပင် အန္တရာယ်ရှိနေကြောင်း ညွှန်ပြနေသည်ကို သိရှိသည်။

သို့သော် ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်ခံရသကဲ့သို့၊ ဆူပွက်နေသော ဆီထဲတွင် ချက်ပြုတ်ခံရသကဲ့သို့ ဤသို့သော နာကျင်မှုသည် အမှန်တကယ်ပင် ဖော်ပြမရနိုင်ဘဲ သူ၏ခုခံကာကွယ်မှုများကို တဖြည်းဖြည်း ချိုးဖျက်နေသည်။

သူမခံနိုင်တော့ဘဲ လက်လျှော့လိုသည့်အချိန်မှာပင် သူ၏ရှေ့မှ ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင် နိုင်ငံတော် ဆရာသည် သူ၏မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူ၏မျက်နှာသည် နာကျင်မှုကြောင့် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းနေပြီး သူသည် မျက်လုံးများ မပြူးကျယ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ ထိုအခြေအနေတွင် ဆရာက သူမျက်တောင်ခတ်သည်ကို မည်သို့ မြင်နိုင်မည်နည်း။

သူ၏စိတ်ထဲမှ ဆဲဆိုသံပေါင်းများစွာ ထွက်ပေါ်လာပြီး အပြင်သို့ အော်ဟစ်ထုတ်လိုက်ချင်စိတ် ပေါက်သွားသည်။