ဆရာ့စကားကိုကြားရတာ ကျွန်တော်သေမင်းခံတွင်းထဲ သွားနေရသလိုပဲ

သို့သော် ခက်ခက်ခဲခဲ အကြိမ်အနည်းငယ် ကြည့်ပြီးနောက် ချင်ဖုန်းသည် ဆရာက သူ၏မျက်လုံးများကို တမင်တကာ မှိတ်ထားခြင်းမဟုတ်ကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်သည်။

ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင် နိုင်ငံတော် ဆရာ၏ နဖူးတွင် ချွေးစေးကြီးများ စို့နေပြီး သူ၏မျက်မှောင်များ တွန့်ကြုတ်နေကာ သူ၏မျက်နှာပေါ်မှ အရေးအကြောင်းများသည် စုပုံနေပြီး သူ၏မျက်နှာကို အနည်းငယ် ပုံပျက်နေစေသည်။

သူ၏အသားအရေသည် ဖြူဖျော့နေပြီး အရောင်အဆင်းကင်းမဲ့နေသည်။

ချင်ဖုန်းသည် ဆရာ၏လက်မောင်းများ ပါကင်ဆန်ရောဂါရှိသကဲ့သို့ အဆက်မပြတ် တုန်ခါနေသည်ကိုပင် သတိပြုမိလိုက်သည်။

သူ၏ခေါင်းပေါ်တွင် ဖိထားသော လက်ဖဝါးသည် အားအနည်းငယ်သုံးလိုက်ရုံဖြင့် အလွယ်တကူ လွတ်မြောက်သွားနိုင်ပုံရသည်။

ဆရာခံစားနေရသော နာကျင်မှုသည် သူ၏နာကျင်မှုထက် မနိမ့်ကျပေ။

ဒါက ကျိုးကြောင်းဆီလျော်သည်။ ကောင်းကင်ဘုံအလိုတော် တာအိုသည် အားကောင်းပြီး မဟာချန်တိုင်းပြည်၏ ကံကြမ္မာနှင့် ကံကြမ္မာဆိုင်ရာ ရှုပ်ထွေးမှုများအားလုံး ပါဝင်နေမှတော့ ၎င်းကို အခြားသူများထံသို့ ပေါ့ပေါ့တန်တန် မည်သို့ သင်ကြားပေးနိုင်မည်နည်း။

ထိုသို့တွေးမိလျှင် ချင်ဖုန်းသည် သွားကြိတ်ပြီး သူ၏လက်သီးများကို ဆုပ်လိုက်သည်။ သူထိုအခိုက်အတန့်တွင် ခံစားနေရသော နာကျင်မှုသည် သူ့ကို သေခြင်းထက် ဆိုးရွားစေသော်လည်း သူသည် နာကျင်မှုကြောင့် တစ်ချက်မျှ မအော်ဟစ်ဘဲ ဆရာက သူ့ထံသို့ ပို့လွှတ်သော ချီစွမ်းအင်ကို အကောင်းဆုံး လက်ခံရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင် နိုင်ငံတော် ဆရာသည် မျက်လုံးများကို ဖြည်းညင်းစွာ ဖွင့်ပြီး ဤမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ သူသည် ကျေနပ်သော အမူအရာကို မပြဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

အချိန်ကုန်လွန်လာသည်နှင့်အမျှ ကြယ်တာရာကြည့်မျှော်စင်၏ လည်ပတ်မှုသည် ပိုမိုမြန်ဆန်လာပြီး ကြယ်ရောင်များ ချင်ဖုန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ပေါင်းစပ်ဝင်ရောက်သည့် အရှိန်သည်လည်း တိုးများလာသည်။

အလွန်အမင်း နာကျင်မှုအပြီးတွင် ချင်ဖုန်းသည် တဖြည်းဖြည်း ပြေလျော့လာသည်။

သူ၏နတ်ပင်လယ်ထဲမှ ပလက်တီနမ်ကံကြမ္မာကြယ်သည် မျက်စိကျိန်းလောက်အောင် တောက်ပသော အလင်းကို ထုတ်လွှတ်ပြီး သူ၏နတ်ပင်လယ်ထဲတွင် ပေါ်ထွက်လာသော မြင်ကွင်းများသည် ပိုမိုကွက်ကွက်ကွင်းကွင်းနှင့် သက်ဝင်လှုပ်ရှားလာသည်။

ချီချီနှင့် ပိုင်ဆုတို့သည် ၎င်း၏ ဆွဲဆောင်မှုကို မခံနိုင်ဘဲ ပတ်ပတ်လည်တွင် ပြေးလွှားဆော့ကစားစ ပြုကြသည်။

ထိုအချိန်တွင် ချင်ဖုန်းသည် ထူးဆန်းသော ခံစားချက်တစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူသည် မဟာချန်တိုင်းပြည်၏ များပြားလှသော သက်ရှိတို့၏ဘဝများကို မြင်နိုင်သကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

အချို့သည် ပူပြင်းသော နေအောက်တွင် လယ်ယာစိုက်ပျိုးနေကြသည်။

အချို့သည် တောင်များထဲတွင် ထင်းခုတ်ပြီး အမဲလိုက်နေကြသည်။

အချို့စစ်သားများသည် တိုက်ပွဲကွင်းပြင်တွင် မိစ္ဆာများနှင့် တစ္ဆေများကို တိုက်ခိုက်နေကြသည်။

အချို့ပညာတတ်များသည် အကယ်ဒမီတွင် ကျမ်းဂန်များကို ကိုးကားရွတ်ဆိုနေကြသည်။

သူသာ အလိုရှိလျှင် မဟာချန်တိုင်းပြည်အတွင်း ဖြစ်ပျက်နေသမျှ အရာအားလုံးကို မြင်နိုင်သကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

အတိတ်သာမက ပစ္စုပ္ပန်နှင့် အနာဂတ်ကိုပါပင် မြင်နိုင်သည်။

ကြယ်ရောင်များ မှေးမှိန်သွားသောအခါ ကြယ်တာရာကြည့်မျှော်စင်သည်လည်း ၎င်း၏လည်ပတ်မှုကို ရပ်တန့်လိုက်သည်။

ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင် နိုင်ငံတော် ဆရာသည် သူ၏လက်ဖဝါးကို ချင်ဖုန်း၏ နဖူးမှ ဖြည်းညင်းစွာ ဖယ်ရှားလိုက်သည်။ သူ၏အသားအရေသည် ကျုံ့ဝင်သွားပြီး အရေပြားသည် သူ၏အရိုးများတွင် ကပ်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

ဤသည်ကို ကြည့်လျှင် ယခင်လုပ်ဆောင်ချက်သည် သူ့အတွက် မည်မျှ အံ့ဩဖွယ် ကောင်းလောက်အောင် အားကုန်စေခဲ့သည်ကို မြင်နိုင်သည်။

ဖြောင်း!

ကြည်လင်သော အသံတစ်သံ ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီး ချင်ဖုန်းသည် ရုတ်တရက် မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သည်။ နောက်ပြန်ကြည့်လိုက်ရာ ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင်ကို နှစ်ထောင်ပေါင်းများစွာ အုပ်စိုးခဲ့သော ကြယ်တာရာကြည့်မျှော်စင်သည် ဖုန်မှုန့်များအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး အပေါ်ဆုံးထပ်မှ လေပြေနှင့်အတူ လွင့်ပါးသွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"ဆရာ"

ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင် နိုင်ငံတော် ဆရာသည် လေထဲတွင် အနည်းငယ် ယိမ်းယိုင်သွားပြီးနောက် ရုတ်တရက် ထိုင်ချလိုက်သည်။

ချင်ဖုန်းက ကြွေးကြော်လိုက်သည်။

"အဆင်ပြေပါတယ်၊ ငါနည်းနည်း မောပန်းသွားရုံပါပဲ။ ခဏလောက် အနားယူဖို့ လိုတယ်"

ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင် နိုင်ငံတော် ဆရာသည် သူ့ကို တားရန် လက်မြှောက်လိုက်သည်။

"ဒါက အရေးကြီးတယ်၊ မင်းကို ငါပြောစရာတချို့ရှိတယ်။ သေချာနားထောင်"

အတိုချုံးအကျဉ်းချုပ်ပြီးနောက် ချင်ဖုန်း၏ မျက်နှာအမူအရာသည် အလွန်ခက်ထန်သွားသည်။

မြေအောက်ကမ္ဘာဘုံသည် ဤနယ်မြေသို့ ကြီးမားသော ကျူးကျော်မှုတစ်ခုကို စတင်နေပြီး ကျင့်ယန်မြို့သည် အန္တရာယ်ကျရောက်နေသည်။

သူ၏ဖခင်မှာမူ ချောက်နက်ထောင်ထဲတွင် အကျဉ်းကျနေပြီး သုံးရက်အတွင်း 'ဟေးဒီး စီရင်ခြင်း' ဖြင့် ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်ခံရကာ သူ၏စိတ်ဝိညာဉ်သည် ကြဲပြန့်သွားမည်ဖြစ်သည်။

"တစ္ဆေဘုရင်က မနေ့ညက ငါ့ရဲ့လက်ဆောင်ကို လက်မခံဘဲ ငါ့ကို တုံ့ပြန်မှုမပေးခဲ့တာ အံ့ဩစရာမရှိတော့ဘူး။ မြေအောက်ကမ္ဘာဘုံက ဒီလိုအပြောင်းအလဲမျိုး ကြုံခဲ့ရတာကိုး"

"ဒါပေမဲ့ တစ္ဆေဘုရင်က ငါနဲ့ အဆက်အသွယ်ဖြတ်ချင်တယ်ဆိုရင် ဘာလို့ ငါ့ကို အရိုးပုံသဏ္ဌာန် တံဆိပ်ပြားတစ်ခု ပစ်ပေးခဲ့တာလဲ"

ချင်ဖုန်း၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးများ လျင်မြန်စွာ ပြေးလွှားနေသော်လည်း သူအလေးထားဆုံးအရာမှာ သူ၏ဖခင်၏ အသက်နှင့် ဘေးကင်းလုံခြုံမှုပင်။

ဖယောင်းတိုင်နဂါး တိုက်ပွဲတွင် သူသည် သူ၏ဖခင်ကို တစ်ကြိမ် ဆုံးရှုံးခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။ ဒုတိယအကြိမ် ဆုံးရှုံးခြင်းကို သူမည်သို့ သည်းခံနိုင်မည်နည်း။

သို့သော် ပြဿနာမှာ မြေအောက်ကမ္ဘာဘုံတွင် ရှိနေသည်။ သူသာ ကယ်တင်လိုလျှင်ပင် သူသည် အားမတန်ပေ။

"ဆရာ၊ ကျွန်တော် ဘာလုပ်သင့်လဲ"

"ဒီအချက်အလက်အားလုံးက လီယန်ဆီက လာတာ။ တစ္ဆေဘုရင်က လီယန်နဲ့ မင်းအဖေကြားက ဆက်ဆံရေးကို သိတယ်၊ ဒါကြောင့် သူမက တမင်တကာ သူ့ကို ငါတို့ဆီကို သတင်းပို့ခိုင်းတာ ဖြစ်နိုင်ခြေအရမ်းများတယ်"

ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင် နိုင်ငံတော် ဆရာသည် ခဏတာ စဉ်းစားပြီးနောက် သုံးသပ်လိုက်သည်။

"ဆရာဆိုလိုချင်တာက ကျွန်တော့်အဖေကို မြေအောက်ကမ္ဘာဘုံရဲ့ အပြစ်ဒဏ်ကို ခံစေတာက တစ္ဆေဘုရင်ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်မဟုတ်ဘူးလို့လား"

"ချင်ကျန့်အန်းက မြေအောက်ကမ္ဘာဘုံမှာ တစ္ဆေဧကရာဇ်တစ်ပါးဖြစ်ပေမဲ့ သူ့ရဲ့အခြေခံက တိမ်နေသေးတယ်။ သူက မြေအောက်ကမ္ဘာဘုံက အာဏာလုပွဲတွေထဲကို သိပ်နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း မပါဝင်ဘူး၊ တခြားတစ္ဆေဧကရာဇ်တွေကိုလည်း သိသာတဲ့ ခြိမ်းခြောက်မှုတစ်ခု မဖြစ်စေဘူး"

ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင် နိုင်ငံတော် ဆရာသည် အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်ပြီး ဆက်ပြောသည်။

"အခု မြေအောက်ကမ္ဘာဘုံထဲက တစ်ယောက်ယောက်က သူ့ကို တမင်တကာ ပစ်မှတ်ထားနေတယ်၊ ရည်ရွယ်ချက်တစ်ခုခုအတွက် ဒါမှမဟုတ် သူ့ဆီက တစ်စုံတစ်ခုကို ရယူဖို့အတွက် မလွဲမသွေပဲ"

"ဘာကြောင့်လဲဆိုတာကိုတော့ လောလောဆယ် ငါမသိဘူး"

"ဒါပေမဲ့ အချက်တစ်ချက်တော့ သေချာတယ်၊ ချင်ကျန့်အန်းကို ကယ်တင်ဖို့ပဲ စဉ်းစားစဉ်းစား၊ မြေအောက်ကမ္ဘာဘုံက သေခြင်းရှင်ခြင်း မညီမျှမှုကို ဖြေရှင်းဖို့ပဲ စဉ်းစားစဉ်းစား၊ မင်းက အရာတစ်ခုကို လုပ်ဖို့လိုတယ်"

"မြေအောက်ကမ္ဘာဘုံကို သွားပါ"

ချင်ဖုန်းက လေးနက်သောအသံဖြင့် မိမိဘာသာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

"မှန်တယ်"

"ဒါပေမဲ့ ဆရာပြောသလိုပဲ မြေအောက်ကမ္ဘာဘုံက အခုလက်ရှိမှာ ဒီနယ်မြေကို စစ်တပ်ကြီးနဲ့ ကျူးကျော်နေတယ်၊ ဒါကြောင့် ငါတို့က သူတို့နဲ့ ရန်လိုတဲ့ဆက်ဆံရေးမှာ ရှိနေတယ်။ ငါတို့က မြေအောက်ကမ္ဘာဘုံကို တက်ကြွစွာ သွားမယ်ဆိုရင် အတားအဆီးတွေနဲ့ သေချာပေါက် ကြုံတွေ့ရမှာပဲ"

"ဒါ့အပြင် သေခြင်းရှင်ခြင်းကြားက နယ်နိမိတ်က ထိုးဖောက်ဖို့ မလွယ်ဘူး။ ကျွန်တော် မြေအောက်ကမ္ဘာဘုံကို တစ်ဖက်ကမ်းမှ ပန်းကို ရှာဖို့ သွားတုန်းကလိုပဲ စိတ်ဝိညာဉ်ကို ခန္ဓာကိုယ်ကနေ ခွဲထုတ်တာနဲ့ တူတယ်။ ဒီတစ်ခေါက်လည်း ကျွန်တော်က အတူတူပဲ လှည့်ကွက်သုံးရမှာလား"

ချင်ဖုန်း၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများသည် အခြေအမြစ်မရှိသည်တော့ မဟုတ်ပေ၊ ရုပ်ခန္ဓာမရှိဘဲ စိတ်ဝိညာဉ်ကိုသာ အားကိုးခြင်းသည် သူ၏ခွန်အားကို သိသိသာသာ လျော့ကျစေမည်မှာ သေချာသည်။

ထိုသို့သော အခြေအနေတွင် မြေအောက်ကမ္ဘာဘုံတွင် လွတ်လပ်စွာ သွားလာနိုင်မည်ဟု စိတ်ကူးယဉ်ခြင်းသည် လက်တွေ့မကျပေ။ သူ၏ဖခင်ကို မည်သို့ ကယ်တင်နိုင်မည်နည်း၊ သို့မဟုတ် သေခြင်းရှင်ခြင်း မညီမျှမှု၏ အရင်းအမြစ်ကို မည်သို့ ဖြေရှင်းနိုင်မည်နည်း။

ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင် နိုင်ငံတော် ဆရာက ဤအရာများကို နားမလည်နိုင်ဘဲ ရှိမည်လော။ သူက ဖြည်းညင်းစွာ ဆိုသည်။

"မြေအောက်ကမ္ဘာဘုံက သတ္တဝါတွေက ဒီနယ်မြေကို အင်အားသုံး ကျူးကျော်နေမှတော့ သူတို့က အက်ကြောင်းတွေကို ဆွဲဖြဲရမှာပဲ"

"ဘုံနှစ်ခု ထိပ်တိုက်တွေ့တဲ့ တိုက်ပွဲကွင်းပြင်က ကျင့်ယန်မြို့တည်ရှိရာ နေရာလွတ်အက်ကြောင်းရဲ့ တည်နေရာမှာပဲ။ အဲ့ဒီနေရာက အာရုံအများစုကို ဆွဲဆောင်လိမ့်မယ်၊ ပြီးတော့ အဲ့ဒီမှာပဲ အခွင့်အရေးရှိတယ်"

"မြေအောက်ကမ္ဘာဘုံကို ရုပ်ခန္ဓာအပြည့်အစုံနဲ့ ဝင်ရောက်ဖို့အတွက်ကတော့..."

ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင် နိုင်ငံတော် ဆရာသည် ခဏရပ်ပြီးနောက် မေးသည်။

"တစ္ဆေဘုရင်က မင်းကို တစ်ခုခု ပေးခဲ့လား"

"ဟုတ်ကဲ့"

ချင်ဖုန်းသည် မှင်တက်သွားပြီး သူ၏ရင်ဘတ်အင်္ကျီထဲမှ အရိုးပုံသဏ္ဌာန် တံဆိပ်ပြားကို ချက်ချင်း ထုတ်ယူလိုက်သည်။

"ဒီအခြေအနေနဲ့ဆိုရင် မင်းက ကျင့်ယန်မြို့က အက်ကြောင်းကို တိုက်ရိုက်ဖြတ်သန်းပြီး မြေအောက်ကမ္ဘာဘုံကို ဝင်ရောက်နိုင်တယ်"

ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင် နိုင်ငံတော် ဆရာသည် ၎င်းကို ယူပြီး ဂရုတစိုက် စစ်ဆေးပြီးနောက် သူ၏လက်ညှိုးဖြင့် တံဆိပ်ပြားကို ညင်သာစွာ ထောက်လိုက်သည်။ သူချီစွမ်းအင် ထည့်သွင်းလိုက်သည်နှင့် မြေအောက်ကမ္ဘာဘုံ၏ ချီစွမ်းအင်သည် ထွက်ပေါ်လာပြီး ချင်ဖုန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို အတားအဆီးတစ်ခုကဲ့သို့ လွှမ်းခြုံသွားသည်။

ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင် နိုင်ငံတော် ဆရာက ဆိုသည်။

သူ၏ပတ်လည်တွင် လည်ပတ်နေသော ချီစွမ်းအင်ကို ခံစားရင်း ချင်ဖုန်းသည် သူသေခြင်းရှင်ခြင်းကြားတွင် ရှိနေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ ဒါဆို တစ္ဆေဘုရင် သူ့ကို ပေးခဲ့သော တံဆိပ်ပြားတွင် ဤလုပ်ဆောင်ချက် ရှိနေသည်။

"ဒါပေမဲ့ ဆရာ၊ ကျွန်တော် အခု အထွတ်အထိပ်ခွန်အားနဲ့ မြေအောက်ကမ္ဘာဘုံကို ဝင်ရောက်နိုင်ရင်တောင်မှ လောကကိုကျော်လွန်ခြင်း နယ်မြေကို မရောက်သေးတဲ့သူ တစ်ယောက်အနေနဲ့နဲ့ ကောင်းကင်ဘုံအလိုတော် တာအိုကို အပြည့်အဝ မကျွမ်းကျင်သေးတဲ့အတွက် ကျွန်တော့်ရဲ့စွမ်းရည်တွေက တော်တော်လေး အကန့်အသတ်ရှိနေတုန်းပဲ"

မျက်မှောင်ကြုတ်ရင်း သူက တစ်ဖန်ပြန်ပြောသည်။

"တစ္ဆေစစ်သားတွေနဲ့ ဗိုလ်ချုပ်တွေကို ကိုင်တွယ်တာကတော့ ဖြစ်နိုင်ကောင်းဖြစ်နိုင်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်သာ တစ္ဆေဧကရာဇ်အဆင့် ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးနဲ့ ကြုံတွေ့ခဲ့ရင်ရော"

"လက်ရှိမြေအောက်ကမ္ဘာဘုံက အပြောင်းအလဲက အဲ့ဒီမသေနိုင်တဲ့ သတ္တဝါတွေနဲ့ မလွဲမသွေ ဆက်စပ်နေတယ်။ မြေအောက်ကမ္ဘာဘုံက ဒီနယ်မြေကို ကျူးကျော်ရတဲ့ အရေးတကြီးဖြစ်မှုက မြေအောက်ကမ္ဘာဘုံက အခြေအနေက အကောင်းမြင်စရာမရှိဘူးဆိုတာကို ညွှန်ပြနေတယ်၊ ပြီးတော့ တစ္ဆေဧကရာဇ်တွေက တခြားနေရာတွေမှာ အလုပ်များနေကြမှာ သေချာတယ်"

ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင် နိုင်ငံတော် ဆရာက ပြန်ဖြေသည်။

"ဒါကို မင်းက လီယန်ရဲ့ ပြောပြချက်ကနေ ကောက်ချက်ချနိုင်တယ်"

"ငါက မင်းကို ကောင်းကင်ဘုံအလိုတော် တာအိုကို သင်ကြားပေးခဲ့တဲ့ အကြောင်းရင်းက အတိအကျဆိုရရင် မင်းကို မြေအောက်ကမ္ဘာဘုံက အခြေအနေကို ကိုင်တွယ်ပြီး ဖြေရှင်းနည်းတစ်ခု ရှာဖွေနိုင်အောင် ကူညီဖို့ပဲ"

ခဏရပ်ပြီးနောက် ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင် နိုင်ငံတော် ဆရာသည် အသက်ပြင်းပြင်းရှူပြီး ဆက်ပြောသည်။

"ကျင့်ယန်မြို့အတွက် တိုက်ပွဲက စတင်ပြီးပြီ၊ ပြီးတော့ မြေအောက်ကမ္ဘာဘုံကို ဝင်ရောက်ဖို့ အခွင့်အရေးကို လက်လွှတ်မခံသင့်ဘူး"

"ဒါပေမဲ့ တစ်ယောက်တည်းသွားတာက မလွဲမသွေ အလွန်အန္တရာယ်များလိမ့်မယ်။ မင်းမထွက်ခွာခင်မှာ မင်းရဲ့ချစ်ခင်ရသူတွေနဲ့ မိတ်ဆွေတွေကို နှုတ်ဆက်တာက ပညာရှိရာရောက်နိုင်တယ်"

"ဆရာ၊ ဘာလို့ ကျွန်တော်က ဆရာ့စကားကို နားထောင်ရတာ သေမင်းခံတွင်းထဲ သွားနေရသလို ခံစားနေရတာလဲ။ အားပေးစကားတစ်ခုခု ပြောလို့မရဘူးလား။ ဒါမှမဟုတ် ဧကရာဇ်က စစ်သားတွေ မထွက်ခွာခင် မြို့ရိုးပေါ်တက်တိုင်း လုပ်သလိုမျိုး ကျွန်တော့်ကို အားတက်အောင် စည်တီးပေးလို့ မရဘူးလား"

ချင်ဖုန်း၏ နှုတ်ခမ်းများ တွန့်သွားသည်။

ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင် နိုင်ငံတော် ဆရာသည် သူ့ကို တည်ငြိမ်စွာ စိုက်ကြည့်နေသည်။

"ကျွန်တော် နောက်တာပါ"