နှုတ်ဆက်ခြင်း

ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင် နိုင်ငံတော် ဆရာသည် သူ၏ညာဘက်လက်ညှိုးကို လေထဲတွင် ဝေ့ယမ်းလိုက်ရာ အဖြူရောင်အစီအရင်တစ်ခု ဆက်တိုက်ပေါ်ထွက်လာသည်။

"ဒါက လေဟာနယ်အစီအရင်ပဲ"

အစီအရင်များတွင် ကျွမ်းကျင်သော ချင်ဖုန်းသည် ၎င်း၏သဘောသဘာဝကို ချက်ချင်း ပိုင်းခြားသိမြင်ပြီး လေးနက်စွာ ဆိုသည်။

"မဆိုးဘူး"

ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင် နိုင်ငံတော် ဆရာက မှတ်ချက်ချသည်။

"ဆရာ့ရဲ့ လမ်းညွှန်မှုကျေးဇူးကြောင့်ပါ၊ ဆရာ့တပည့်က အစီအရင်တွေမှာ အနည်းငယ် ကျွမ်းကျင်ပါတယ်"

ချင်ဖုန်းသည် စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် ဂုဏ်ယူမိသော်လည်း မျက်နှာပြင်တွင်မူ ကျိုးနွံဟန်ဆောင်လိုက်သည်။

သူစကားဆုံးသည်နှင့် ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင် နိုင်ငံတော် ဆရာက သူ၏လက်ကို လေထဲတွင် ဆုပ်လိုက်သည်ကို တွေ့လိုက်ရပြီး လေဟာနယ်ထဲမှ အစီအရင်သည် အလင်းစီးကြောင်းတစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲကာ ဆရာ၏လက်ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်။

အဖြူရောင်အလင်းတန်း ပျောက်ကွယ်သွားသောအခါ ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင် နိုင်ငံတော် ဆရာသည် သူ၏လက်ကို တစ်ဖန်ပြန်ဖွင့်လိုက်ရာ တောက်ပသောအလင်း ထုတ်လွှတ်နေသော ကျောက်စိမ်းဆွဲသီးတစ်ခုကို ထုတ်ဖော်ပြသလိုက်သည်။

"ငါက လေဟာနယ်အစီအရင်ကို ဒီကျောက်စိမ်းဆွဲသီးထဲမှာ ချုံ့ထည့်ထားတယ်။ မင်းမိသားစုကို နှုတ်ဆက်ပြီးတဲ့နောက် မင်းရဲ့ချီစွမ်းအင်ကို အထဲကို ထည့်သွင်းလိုက်နိုင်တယ်။ ဒါဆိုရင် မင်းက အက်ကြောင်းကနေတစ်ဆင့် ကျင့်ယန်မြို့ကို တိုက်ရိုက် သယ်ဆောင်သွားခံရပြီး မြေအောက်ကမ္ဘာဘုံကို ဝင်ရောက်သွားလိမ့်မယ်"

ဆရာက ရှင်းပြသည်။

ချင်ဖုန်းသည် ကျောက်စိမ်းဆွဲသီးကို ယူလိုက်ပြီး စကားမပြောနိုင်တော့ပေ။ ဆရာသည် သူက အစီအရင်များအကြောင်း ဘာမျှမသိကြောင်းကို ဤနည်းလမ်းဖြင့် သူ့ကို ပြောပြနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

လေးစားစွာ ဦးညွှတ်ပြီးနောက် ချင်ဖုန်းသည် စိတ်ပျက်စွာဖြင့် ထွက်ခွာသွားသည်။

သူ၏ပုံရိပ် မဟာစာပေအကယ်ဒမီအပြင်ဘက်မှ ပျောက်ကွယ်သွားပြီးမှသာ ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင် နိုင်ငံတော် ဆရာသည် သူ၏အကြည့်ကို ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်သည် ဖြည်းညင်းစွာ ကြည်လင်လာပြီး နောက်တစ်ခဏတွင် သူသည် ကိုးထပ်မြောက်ထောင်တွင် ပေါ်လာသည်။

အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့် အဘိုးကြီးသည် ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင် နိုင်ငံတော် ဆရာ၏ ရောက်ရှိလာမှုကို ခံစားမိသော်လည်း လှည့်မကြည့်ပေ။ အဲဒီအစား သူသည် လေဟာနယ်ထဲမှ သူ၏ရှေ့မှ စစ်တုရင်ခုံကို ဗလာနတ္ထိ စိုက်ကြည့်နေသည်။ သူသည် အချိန်အတော်ကြာ ကြည့်ရှုပြီး အချိန်အတော်ကြာ စဉ်းစားသော်လည်း မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ စစ်တုရင်ခုံပေါ်မှ အခြေအနေသည် သေလမ်းတစ်ခုနှင့်တူနေသည်။

"သေချာပေါက် သေရမယ့်အခြေအနေက ငြီးငွေ့စရာကောင်းတယ်"

အနက်ရောင်ဝတ်အဘိုးကြီးက စိတ်မရှည်မှုနှင့် နောင်တရသော လေသံဖြင့် ရင်ဖွင့်သည်။

သူရွေးချယ်ခဲ့သော ကမ္ဘာကို ကယ်တင်ရန် နည်းလမ်းသည် မှားယွင်းခဲ့ကြောင်း ပေါ်လွင်သွားသည်။ သူသည် ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင် နိုင်ငံတော် ဆရာ၏ နည်းလမ်းက မျှော်လင့်ချက်ကို ဖွင့်ပေးနိုင်မည်ဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း သူ၏တွက်ချက်မှုများ၏ ရလဒ်များမှာလည်း မကျေနပ်စရာပင်။

ရလဒ်သည် ကြိုတင်သတ်မှတ်ထားပြီးဖြစ်သကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

"မင်းထဲက ကောင်းကင်ဘုံအလိုတော် တာအိုရဲ့ စွမ်းအားက အများကြီး အားနည်းသွားပြီ။ မင်းရဲ့အားနည်းနေတဲ့ ပုံပန်းသဏ္ဌာန်ကို ကြည့်ရတာ မင်းက မဟာချန်တိုင်းပြည်ရဲ့ ကံကြမ္မာကို အဲ့ဒီကောင်လေးဆီကို လွှဲပြောင်းပေးလိုက်ပြီထင်တယ်"

သူ၏ရှေ့မှ ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင် နိုင်ငံတော် ဆရာကို ကြည့်ရင်း အနက်ရောင်ဝတ်အဘိုးကြီးက ဆိုသည်။

"ဒါက တန်လို့လား။ နှစ်စဉ်နှစ်တိုင်း တုံ့ပြန်မှုကို ခံစားနေရတာက မင်းရဲ့သေဆုံးခြင်းကို အရှိန်မြှင့်ပေးရုံပဲရှိမယ်။ ဒါမှမဟုတ် မင်းက မင်းရဲ့မူလအခြေအနေကို စောစောပြန်သွားချင်တာလား"

"ငါဒီကိုလာတာ မင်းရဲ့လှောင်ပြောင်သရော်တဲ့စကားတွေကို နားထောင်ဖို့ မဟုတ်ဘူး။ မင်းငါ့ကို ကိစ္စတစ်ခုနဲ့ ကူညီပေးနိုင်မယ်လို့ ငါမျှော်လင့်တယ်"

ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင် နိုင်ငံတော် ဆရာက ဆိုသည်။

"ငါက မင်းကို ဘာလို့ကူညီရမှာလဲ"

အနက်ရောင်ဝတ်အဘိုးကြီးက ဂရုမစိုက်စွာ မေးသည်။

"ကိုးထပ်မြောက်ထောင်ရဲ့ အောက်ခြေမှာ ဘာကို အကျဉ်းချထားလဲဆိုတာ မင်းခန့်မှန်းနိုင်သင့်တယ်"

သူ့ကို လျစ်လျူရှုပြီး ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင် နိုင်ငံတော် ဆရာက ဆက်ပြောသည်။

"နတ်ဘုရားအစောင့်အရှောက်နဲ့ငါက သူ့ကို နှစ်ထောင်ပေါင်းများစွာ နှိမ်နင်းဖို့အတွက် ငါတို့ရဲ့စိတ်ဝိညာဉ်ကို မင်းနေပြည်တော်ရဲ့မြေနဲ့ ပေါင်းစပ်ခဲ့တယ်။ ဒါက ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ နိယာမတွေ ဒီလောက်တောင် ပျက်စီးနေရတဲ့ အကြောင်းရင်းပဲ"

"ဒါက လုပ်သင့်လုပ်ထိုက်တဲ့အရာ ဟုတ်မဟုတ်ဆိုတာကို ငါသံသယရှိခဲ့ဖူးတယ်။ ဒါပေမဲ့ နတ်ဘုရားဘုံရဲ့ ကပ်ဘေး အကြောင်းရင်းကို သိပြီးတဲ့နောက်မှာ ဒီကမ္ဘာက မကျဆုံးသေးတဲ့အကြောင်းရင်းက ဒီလုပ်ရပ်ကြောင့်ဆိုတာကို ငါယုံကြည်သွားပြီ"

"အဲ့ဒီကောင်တွေက တကယ်ပဲ ကောင်းကင်နဲ့မြေကြီးနိယာမတွေ ကိုယ်တိုင်လား"

အနက်ရောင်ဝတ်အဘိုးကြီးက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

"ဒါက အနောက်ပိုင်းဒေသတွေရဲ့ အစွန်အဖျားတစ်ဖက်က လက်ရှိအခြေအနေပဲ"

ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင် နိုင်ငံတော် ဆရာက အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်သည်။

"နတ်ဘုရားဘုံက နတ်ဘုရားတွေနဲ့ ဗုဒ္ဓတွေ ပျောက်ကွယ်သွားရတဲ့အကြောင်းရင်းက နတ်ဘုရားဘုံရဲ့ ကောင်းကင်ဘုံနိယာမတွေရဲ့ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းကို ဒီကမ္ဘာမှာ ချိတ်ပိတ်ဖို့ပဲ"

"ပြီးတော့ အဲ့ဒီကောင်းကင်ဘုံနိယာမတွေရဲ့ ကိုယ်ပွားတွေက မုန်ညင်းစေ့ နေရာလွတ်ကို ဖမ်းယူဖို့ ကျရှုံးပြီးတဲ့နောက် မြေအောက်ကမ္ဘာဘုံကို တိုက်ရိုက်ပစ်မှတ်ထားဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့တယ်၊ ဒါက သူတို့ အပြည့်အဝ ပြင်ဆင်ထားပြီးဖြစ်တယ်ဆိုတာကို ညွှန်ပြနေတယ်"

"ပုံမှန်မဟုတ်တဲ့ အခြေအနေရဲ့အကြောင်းရင်းက ရှင်းလင်းမှုမရှိသေးဘူး၊ ပြီးတော့ ဘုံသုံးဘုံကို ပစ်မှတ်ထားတဲ့ သူတို့ရဲ့ရည်ရွယ်ချက်ကိုလည်း ငါတို့မသိဘူး။ ဒါပေမဲ့ အချက်တစ်ချက်တော့ သေချာတယ်။ ကိုးထပ်မြောက်ထောင်ရဲ့ အောက်ဆုံးထပ်က ချိတ်ပိတ်ထားတာက ပျောက်ဆုံးလို့မဖြစ်ဘူး။ ဒါကြောင့် မင်းလက်တစ်ဖက် ကူညီပေးလိမ့်မယ်လို့ ငါမျှော်လင့်တယ်"

အနက်ရောင်ဝတ်အဘိုးကြီးသည် ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင် နိုင်ငံတော် ဆရာကို လေးနက်သော အမူအရာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ သူတို့သည် နှစ်ထောင်ပေါင်းများစွာ တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြပြီး လုံးဝလိုအပ်သည်မှလွဲ၍ တစ်ဖက်သားသည် ဤသို့သော တောင်းပန်လုနီးပါး စကားမျိုးကို မည်သည့်အခါကမျှ ပြောမည်မဟုတ်ပေ။

"မင်းနဲ့ နတ်ဘုရားအစောင့်အရှောက်ကြားက အခြေအနေက တကယ်ပဲ ဒီအခြေအနေအထိ ရောက်နေပြီလား"

ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင် နိုင်ငံတော် ဆရာ၏ တိတ်ဆိတ်မှုသည် အခြားတစ်မျိုးသော အတည်ပြုချက်နှင့် ညီမျှသည်။

"ဒါက အဓိပ္ပာယ်ရှိလို့လား"

အနက်ရောင်ဝတ်အဘိုးကြီးသည် လေဟာနယ်ထဲမှ ဗလာဖြစ်နေသော စစ်တုရင်ခုံကို ကြည့်ရင်း သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"အဓိပ္ပာယ်ရှိတယ်"

ထိုစကားများနှင့်အတူ ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင် နိုင်ငံတော် ဆရာသည် သူ၏လက်ညှိုးကို ထောက်လိုက်ရာ အဖြူရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု စစ်တုရင်ခုံပေါ်သို့ ကျရောက်ပြီး ထိန်လင်းစွာ တောက်ပသွားသည်။

"ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်းကို ရှာဖွေရန် မိမိကိုယ်ကို သေလမ်းထဲသို့ ထားခြင်းပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ဒီတစ်ကွက်မှာ ထွက်လမ်းမရှိဘူး"

အနက်ရောင်ဝတ်အဘိုးကြီးက ခေါင်းခါသည်။

"ဒါဆိုရင် သူ့အတွက် လမ်းတစ်ခုကို ငါဖွင့်ပေးလိုက်မယ်"

ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင် နိုင်ငံတော် ဆရာက ခိုင်မာစွာ ဆိုသည်။

ချင်ဖုန်းသည် သူ၏လက်ထဲတွင် ကျောက်စိမ်းဆွဲသီးကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး သူ၏မျက်နှာပေါ်မှ လေးနက်မှုကို ဖုံးကွယ်ကာ ချင်စံအိမ်တော်သို့ အပြုံးဖြင့် ပြန်လာခဲ့သည်။

"သခင်လေး၊ မနက်စောစော ဘယ်သွားခဲ့တာလဲ"

တံခါးစောင့် ရှင်းရှန့်သည် စူးစမ်းနေသည်။

"ကျင့်ကြံမှုမှာ ရှုပ်ထွေးမှုတချို့ရှိလို့ ဆရာ့ဆီက လမ်းညွှန်မှု သွားရှာတာပါ။ စကားမစပ်၊ မင်းက ပဉ္စမအဆင့်မှာ ပိတ်မိနေတာ ကြာပြီ။ စတုတ္ထအဆင့်ကို ဘယ်တော့မှ ထိုးဖောက်မှာလဲ"

"ကျွန်တော် နည်းနည်းအားထုတ်မှု လိုနေသေးတယ်"

မီးသွေးခေါင်းက ခေါင်းကုတ်ရင်း အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့သွားသည်။

"ဖြည်းဖြည်းလုပ်ပါ"

ချင်ဖုန်းက သူ၏ပခုံးကို ပုတ်လိုက်သည်။

ရှင်းရှန့်ကို နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် ချင်ဖုန်းသည် ကျယ်ဝန်းသော ချင်စံအိမ်တော်တွင် လှည့်လည်သွားလာပြီး သူ၏ဒုတိယညီ ပရဝုဏ်ထဲတွင် ဓားသိုင်းလေ့ကျင့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူ၏ဒုတိယညီ ဓားကို လေကဲ့သို့ ဝှေ့ယမ်းနေသည်ကို ကြည့်ရင်း အတိတ်မှ မှတ်ဉာဏ်များသည် သူ့ထံသို့ ပြန်လည်စီးဝင်လာသည်။ ထိုစဉ်က သူသည် ကျင့်ယန်မြို့၏ ပရဝုဏ်ထဲတွင် ရှိနေသေးပြီး သူ၏ဒုတိယညီကို ဓားသိုင်းပညာ သင်ကြားပေးနေသည်။

အချိန်သည် ကုန်လွန်မြန်လှပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ထိုနှစ်က သတ္တမအဆင့် သိုင်းသမားငယ်လေးသည် ယခုအခါ တတိယအဆင့်နှင့် တစ်လှမ်းသာ ကွာတော့သည်။

ဒုတိယညီသည် လှုပ်ရှားမှုကို ကြားပြီး ချင်ဖုန်းကို မြင်သောအခါ သူသည် သဘာဝအတိုင်း ပျော်ရွှင်စွာ ရှေ့ထွက်လာသည်။

အတိုချုံး နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် ချင်အန်းသည် စကားပြောရန် တွေဝေသွားသည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ"

ချင်ဖုန်းက စူးစမ်းစွာ မေးသည်။

"အစ်ကိုကြီး၊ အစ်ကိုကြီးက အရင်က ကျွန်တော့်ကို သခင်မလေး ပိုင်ကို ဘယ်လိုလိုက်ရမလဲဆိုတာ သင်ပေးမယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်။ အဲ့ဒါ အတည်ဖြစ်သေးလား"

ချင်အန်းသည် အနည်းငယ် ရပ်တန့်ပြီး မေးသည်။

"အင်း အတည်ဖြစ်နေတုန်းပဲ။ အစ်ကိုကြီးက မကြာသေးခင်က အလုပ်များနေပြီး အချိန်မပေးနိုင်ခဲ့တာပါ။ ဒီကာလပြီးရင် အစ်ကိုကြီးက မင်းကို အဲ့ဒီအမျိုးသမီးရဲ့နှလုံးသားကို ရအောင် ကူညီပေးမှာ သေချာတယ်"

ချင်ဖုန်းသည် ခဏတာ မှင်တက်သွားပြီးနောက် ပြုံးပြီး ဆိုသည်။

"စကားမစပ်၊ မေမေလေးနဲ့ တခြားသူတွေရော ဘယ်မှာလဲ"

"သူတို့က ဒီအချိန်မှာ ဧည့်ခန်းမဆောင်ထဲမှာ ရှိနေလောက်တယ်"

"ကောင်းပြီ"

အချိန်အကန့်အသတ်ရှိသဖြင့် ချင်ဖုန်းသည် မနှောင့်နှေးဘဲ ဧည့်ခန်းမဆောင်သို့ လျင်မြန်စွာ ရောက်ရှိလာသည်။

အမှန်ပင် မေမေလေးနှင့် အခြားသူများအားလုံး ထိုနေရာတွင် ရှိနေကြပြီး ချင်ရှောင်နှင့် ချင်လန်ကို ပြုစုစောင့်ရှောက်ရင်း စကားစမြည်ပြောနေကြသည်။

လျိုကျန့်လီသည် သူမ၏ညာဘက်လက်ထဲတွင် ကြည်လင်ရေဓားကို ကိုင်ထားပြီး ရှောင်လေး၏ရှေ့တွင် ထားကာ လအနည်းငယ်သာရှိသေးသော ရှောင်လေးကို ကိုင်ခိုင်းရန် ကြိုးစားနေသည်။

ချန်းဖေးလန်နှင့် ချန်းမုတို့သည် လန်လေး၏ရှေ့တွင် လေနှင့်မိုးကြိုးကို ထိန်းချုပ်နေကြပြီး သရုပ်ပြခြင်းဖြင့် သူမကို သင်ကြားပေးကာ သူမ၏နဂါးတစ်ပိုင်း၊ လူတစ်ပိုင်းခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ နဂါးမျိုးနွယ်၏ မွေးရာပါအရည်အချင်းများကို နှိုးဆွရန် မျှော်လင့်နေကြသည်။

ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်သော် မေမေလေးနှင့် လန်နင်ရွှမ်တို့သည် အလျင်အမြန် ဖျောင်းဖျရန် ကြိုးစားကြသည်။

မိခင်တစ်ဦးက သူမ၏ကလေးကို ထိုသို့ သင်ကြားနိုင်မည်နည်း။

"ဖုန်းအာ၊ ကျေးဇူးပြုပြီး သူတို့ကို ပြောပါဦး။ ရှောင်လေးနဲ့ လန်လေးက အရမ်းငယ်သေးတယ်။ သူတို့ကို ကျင့်ကြံစေချင်ရင်တောင် ဖြည်းဖြည်းလုပ်လို့ရတယ်"

တံခါးဝမှ ချင်ဖုန်းကို မြင်သော် မေမေလေးက ချက်ချင်း ဆိုသည်။

"ယောက်ျား၊ ရှင် မနက်စောစော ဘယ်သွားခဲ့တာလဲ"

လျိုကျန့်လီနှင့် ချန်းဖေးလန်တို့သည် ခေါင်းလှည့်ပြီး တစ်ပြိုင်နက်တည်း မေးကြသည်။

"ငါ့ကျင့်ကြံမှုမှာ အခက်အခဲတချို့နဲ့ ကြုံနေရလို့ ဆရာ့ဆီကို သွားတွေ့တာပါ"

သူ၏ရှေ့မှ နွေးထွေးသော မြင်ကွင်းကို မြင်သော် ချင်ဖုန်းက ပြုံးပြီး ဆိုသည်။

"ငါက မင်းတို့အားလုံးကို ငါ သာယာပညာသင်ကျောင်းကို အချိန်အတော်ကြာ မလည်ပတ်ခဲ့လို့ စီနီယာအစ်ကိုကြီး ဖေးရွှန်းက တော်တော်လေး မကျေမနပ်ဖြစ်နေတယ်ဆိုတာ အသိပေးဖို့ ပြန်လာတာ။ ဒါကြောင့် အခု သာယာပညာသင်ကျောင်းကို သွားလည်မလို့၊ နေ့လယ်စာအတွက် ပြန်လာမှာ မဟုတ်ဘူး"

မိန်းမနှစ်ယောက်သည် အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။

"ဒါဆို အပြင်မှာ သေချာစားသောက်နော်။ အလုပ်များနေတယ်ဆိုပြီး ကျန်းမာရေးကို လျစ်လျူမရှုနဲ့"

မေမေလေးက ဆုံးမသည်။

"နားလည်ပါတယ်၊ မေမေလေး"

ခန်းမဆောင်ထဲမှ လူတိုင်းကို နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် ချင်ဖုန်းသည် ချင်စံအိမ်တော်မှ ထွက်ခွာသွားသည်။ ကျောက်စိမ်းဆွဲသီးသည် နေရာလွတ်အစီအရင်၏ ချုံ့ထားသောပုံစံဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူသာ စံအိမ်တော်အတွင်း၌ အသုံးပြုခဲ့ပါက သူ၏မိန်းမနှစ်ယောက်၏ ခွန်အားဖြင့် သူတို့သည် ပုံမှန်မဟုတ်သောအရာတစ်ခုကို သေချာပေါက် သတိပြုမိပေလိမ့်မည်၊ ထို့ကြောင့် သူသည် ပိုဝေးသောနေရာသို့ သွားရသည်။

မူလက သူသည် နန်းတော်သို့ သွားပြီး အန်းယာကို တွေ့ကာ သူ၏အနာဂတ်ဇနီးကို နှုတ်ဆက်လိုခဲ့သည်။

သို့သော် ချင်စံအိမ်တော်သည် နန်းတော်နှင့် အလှမ်းဝေးပြီး ထိုနေရာသို့ သွားရန် အလွန်အားထုတ်ရမည် ဖြစ်သောကြောင့် သူသည် လက်လျှော့ခဲ့ရသည်။

"မင်း ဘာလို့ဒီမှာ ရောက်နေတာလဲ"

မမျှော်လင့်ဘဲ ထိုအချိန်တွင် လမ်းပေါ်မှ ရှေ့မှ အလျင်စလို ခြေသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ချင်ဖုန်းသည် ပတ်ပတ်လည်ကို ကြည့်လိုက်ရာ အန်းယာသည် သူမ၏စကတ်ကို မကာ စိုးရိမ်သော အမူအရာဖြင့် ရှိနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူမ ချင်ဖုန်းကို မြင်သောအခါ သူမသည် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

ချင်ဖုန်းသည် မှင်တက်သွားသည်။