ရှင် ပြန်လာရမယ်နော်၊ ကျွန်မ ရှင့်ကို လက်ထပ်ဖို့ စောင့်နေမှာ...

အန်းယာသည် ချက်ချင်းမတုံ့ပြန်ဘဲ ရှုပ်ထွေးသော အမူအရာဖြင့် ချင်ဖုန်းကို စိုက်ကြည့်နေသည်။

"ရှင် ဘယ်သွားမလို့လဲ"

"ငါ သာယာပညာသင်ကျောင်းကို မရောက်တာ အရမ်းကြာပြီ။ စီနီယာအစ်ကိုကြီး ဖေးရွှန်းက ငါ့ကို တော်တော်လေး မကျေမနပ်ဖြစ်နေတယ်။ ငါသာ မကြာခင် အဲ့ဒီကို တစ်ခေါက်မသွားရင် သူက ငါ့ခေါင်းကို လိမ်ချိုးပစ်တော့မှာ"

သူမ၏မေးခွန်းကြောင့် ချင်ဖုန်းသည် ခဏတာ မှင်တက်သွားပြီးနောက် ပြုံးပြီး ပြန်ဖြေသည်။

သူ၏စကားများသည် သူ၏မိသားစုကို ပြောခဲ့သည်နှင့် ဘာမှမခြားပေ။ အကယ်၍ အန်းယာနှင့် အခြားသူများ ချင်စံအိမ်တော်သို့ သွားခဲ့ပါက သူ၏ဇာတ်လမ်းမှ မကိုက်ညီမှုများသည် သူ၏တကယ့်ရည်ရွယ်ချက်များကို ပေါ်သွားစေမည်ကို သူစိုးရိမ်သည်။

သဘောတရားအရ ထိုဆင်ခြေသည် အပြစ်အနာအဆာကင်းသော်လည်း ချင်ဖုန်းသည် အန်းယာ၏ တုံ့ပြန်မှုကို မည်သည့်အခါကမျှ မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။ သူမသည် မျက်လုံးများ နီရဲနေပြီး သူ့ကို ကြည့်ကာ ညင်သာစွာ ဆူပူလိုက်သည်။

"ရှင် လိမ်နေတယ်"

"ဘာလို့ ဒီလိုပြောရတာလဲ"

ချင်ဖုန်းက တည်ငြိမ်ဟန်ဆောင်လိုက်သည်။

"မမေ့ပါနဲ့၊ ကျွန်မကလည်း စာပေသူတော်စင် တာအိုမျိုးဆက်ကပဲ"

အန်းယာ၏ မျက်နှာအမူအရာသည် ရှုပ်ထွေးနေပြီး ဖြည်းညင်းစွာ ဆိုသည်။

"ကျွန်မက ဗေဒင်ပညာကို ကျင့်ကြံနိုင်တယ်၊ ရှင့်လောက် မကျွမ်းကျင်ပေမဲ့ အနာဂတ်ကိုတော့ အရိပ်အယောင် မြင်နိုင်တုန်းပဲ"

"ရှင်က သာယာပညာသင်ကျောင်းကို သွားမှာ လုံးဝမဟုတ်ဘူး။ ရှင်က တောင်ပိုင်းဒေသက ကျင့်ယန်မြို့ကို သွားပြီး အက်ကြောင်းကို ဖြတ်ကျော်ကာ မြေအောက်ကမ္ဘာဘုံကို ဝင်ရောက်မလို့၊ ကျွန်မပြောတာ မှန်တယ်မဟုတ်လား"

ချင်ဖုန်းသည် သက်ပြင်းမချဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ သူမ အလျင်အမြန် ပြေးလာခြင်း၊ သူလိမ်နေသည်ဟု သေချာနေခြင်းမှာ အံ့ဩစရာမရှိတော့ပေ။ ထိုအကြောင်းကြောင့်ပင် ဖြစ်နေသည်။

သူသည် ချင်စံအိမ်တော်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သူ၏မိန်းမနှစ်ယောက် ကြားသွားမည်ကို တားဆီးရန် အန်းယာ၏လက်ကို ဆွဲကာ လမ်းကြားများဘက်သို့ ဦးတည်သွားသည်။

အန်းယာသည် မူလက ရုန်းထွက်လိုသော်လည်း ချင်ဖုန်း၏ ဆုပ်ကိုင်မှုသည် အလွန်တင်းကျပ်သောကြောင့် သူမသည် နှုတ်ခမ်းစူပြီး တိတ်ဆိတ်စွာ လိုက်ပါသွားနိုင်တော့သည်။

"ငါက မင်းကို ဒီအကြောင်းကို ဖုံးကွယ်ထားဖို့ ရည်ရွယ်တာ မဟုတ်ပါဘူး"

လူရှင်းသော လမ်းကြားတစ်ခုတွင် ချင်ဖုန်းက လေးနက်တည်ကြည်စွာ ဆိုသည်။

"ငါက ဒီခရီးစဉ်ကနေ ဘယ်တော့ပြန်လာမလဲဆိုတာ မသိလို့ပဲ။ မင်းကို ကျွန်တော့်အတွက် စိတ်ပူစေချင်စိတ် မရှိဘူး။ ပြီးတော့ မင်းသာ ချင်စံအိမ်တော်ကို ရောက်သွားခဲ့ရင် ဒီလျှို့ဝှက်ချက်ကို ငါ့ကို ကူညီပြီး ထိန်းသိမ်းပေးဖို့ မျှော်လင့်တယ်"

"မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ကျင့်ယန်မြို့နဲ့ ပတ်သက်တဲ့ကိစ္စကို ကျွန်မရဲ့ နောင်တော်ဆီကနေ သိပြီးသား"

အန်းယာက ငြင်းဆိုသည်။

"ဒီနေ့မနက်အစောကြီးမှာ စုံစမ်းစစ်ဆေးရေးဌာနက သူလျှိုတွေက မြေအောက်ကမ္ဘာဘုံက ကြီးမားတဲ့ ကျူးကျော်မှုတစ်ခု စတင်နေပြီလို့ သတင်းပို့လာတယ်။ အခြေအနေက အန္တရာယ်များတယ်"

"ဒီအချိန်မှာ ရှင်သာ မြေအောက်ကမ္ဘာဘုံကို သွားမယ်ဆိုရင် သေလမ်းရှာတာနဲ့ ဘာကွာလို့လဲ။ ကျွန်မ ရှင့်ကို တားဖို့ ကျွန်မရဲ့အစ်မကြီးနှစ်ယောက်ကို ပြောပြရမယ်"

ထိုသည်ကို မြင်သော် ချင်ဖုန်းသည် အဖြစ်မှန်ဇာတ်လမ်းတစ်ခုလုံးကို အမှန်အတိုင်း ရှင်းပြနိုင်တော့သည်။

"ဒီလိုဖြစ်မယ်လို့ မထင်ခဲ့ဘူး"

အန်းယာသည် ချင်ကျန့်အန်း၏ ဒုက္ခအကြောင်းကို ကြားသောအခါ သူမ၏မျက်နှာသည် အလွန်ခက်ထန်သွားသည်။

"ဒီတစ်ခေါက် မြေအောက်ကမ္ဘာဘုံကို သွားတဲ့ခရီးစဉ်က သေခြင်းရှင်ခြင်းကြားက ပရမ်းပတာအခြေအနေရဲ့ အရင်းအမြစ်ကို ဖြေရှင်းဖို့ ကြိုးစားဖို့တင်မကဘဲ ငါ့အဖေကို ကယ်တင်ဖို့ ကြိုးစားဖို့လည်း ပါတယ်။ ကျွန်တော် သွားကိုသွားရမယ်"

"မင်းက ငါ့ရဲ့ဘေးကင်းလုံခြုံမှုအတွက် စိုးရိမ်နေတာ သိတယ်၊ ဒါကြောင့်ပဲ ငါက ဒီအကြောင်းကို တခြားဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောချင်ခဲ့တာ၊ ဒါပေမဲ့ ငါ ဒါကို လုပ်ကိုလုပ်ရမယ်။ ပြီးတော့ မင်း စိတ်ချနိုင်ပါတယ်၊ ငါက မြေအောက်ကမ္ဘာဘုံမှာ လူတော်တော်များများကို သိတယ်၊ ဆရာက ပေးထားတဲ့ အကာအကွယ်တွေနဲ့ ပေါင်းလိုက်ရင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်ဖို့ နည်းလမ်းတွေ လုံလောက်တာထက် ပိုပါတယ်"

ချင်ဖုန်းသည် သူ၏အခြားဇနီးများကဲ့သို့ ခေါင်းမာပြီး စိတ်လိုက်မာန်ပါ ပြုမူတတ်သူများမဟုတ်ဘဲ သူမ၏စရိုက်ကို နားလည်သောကြောင့် အန်းယာအား အမှန်တရားကို ပြောပြရန် ရွေးချယ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ ကျန့်လီနှင့် ဖေးလန်သာဆိုလျှင် သူတို့သည် သူ့ကို တစ်ယောက်တည်း သွားခွင့် ဘယ်တော့မှ ပေးမည်မဟုတ်ပေ။

ထို့အပြင် သူသည် မြေအောက်ကမ္ဘာဘုံမှ အချိန်တိုအတွင်း ပြန်လာနိုင်မည်မဟုတ်သောကြောင့် အန်းယာက သူ့အတွက် ဖုံးကွယ်ပေးပြီး သူ၏မိသားစုကို စိတ်မပူစေရန် ကူညီပေးနိုင်လျှင် အဆင်ပြေပေမည်။

သူမ၏ပါးစပ်ဖျားတွင် သူ့ကို တားဆီးရန် စကားလုံးများ ရှိနေသော်လည်း သူမသည် ထိုစကားများကို ပြောထွက်ရန် စိတ်မပိုင်းဖြတ်နိုင်တော့ပေ။

ထိုစကားကိုကြားသော် အန်းယာသည် သူ့ကို ဖျောင်းဖျရန် ပြင်ဆင်နေသော်လည်း စကားလုံးများသည် သူမ၏ပါးစပ်မှ ထွက်မလာတော့ပေ။

တိုင်းပြည်၏ မင်းသမီးတစ်ပါးအနေဖြင့် ငယ်စဉ်ကတည်းက သူမ၏ခမည်းတော်၏ လမ်းညွှန်မှုအောက်တွင် ထိုသို့သော ကိစ္စများနှင့် ထိတွေ့ခဲ့ရသောကြောင့် သူမသည် အခြေအနေ၏ အရေးတကြီးဖြစ်မှုကို ပိုင်းခြားသိမြင်နိုင်သည်။ ချင်ဖုန်းဖခင်၏ သေရေးရှင်ရေးကိစ္စသာမက ဤနယ်မြေ၏ ဘေးကင်းလုံခြုံမှုလည်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် အကျိုးအကြောင်း အဆီလျော်ဆုံး အမျိုးသမီးတစ်ဦးအတွက်ပင် သူတို့ချစ်မြတ်နိုးရသူနှင့် ပတ်သက်လာလျှင် စိတ်ခံစားချက်များသည် မကြာခဏ အနိုင်ယူသွားတတ်သည်။ အန်းယာ၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးတစ်ခု ရုတ်တရက် ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ သူမသည် ချင်ဖုန်း၏ ကောင်းကျိုးကိုသာ ဂရုစိုက်ပြီး အခြားမည်သည့်အရာမျှ သူမအတွက် အရေးမကြီးတော့ပေ။

"မဟုတ်ဘူး၊ ကျွန်မကတော့..."

သူမ၏စကားများသည် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။ သူမသည် ချင်ဖုန်းကို မယုံနိုင်စွာ စိုက်ကြည့်နေပြီး သူ၏မျက်နှာသည် သူမ၏မျက်နှာမှ ဖြည်းညင်းစွာ ခွာသွားသည်ကို ကြည့်နေစဉ် သူမ၏နှုတ်ခမ်းများသည် ထိုအခိုက်အတန့်၏ ကျန်ရှိနေသော နွေးထွေးမှုကို သယ်ဆောင်နေပုံရသည်။

"ငါ ပြန်လာမှာပါ၊ ငါ့ကို ယုံပါ နော်"

ချင်ဖုန်းသည် အန်းယာ၏ ပါးပြင်ကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်ပြီး ညင်သာစွာ ဆိုသည်။

"ရှင် ပြန်လာရမယ်နော်၊ ကျွန်မ ရှင့်ကို လက်ထပ်ဖို့ စောင့်နေမှာ"

စိတ်ခံစားချက်များ ဝဲဂယက်သည် အန်းယာ၏ နှလုံးသားထဲတွင် တိုးဝင်လာသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် သူမသည် နှုတ်ခမ်းစူပြီး အသက်ရှူထုတ်လိုက်သည်။

"အဲ့ဒါကတော့ ငါပြန်လာပြီးမှ ပြောကြတာပေါ့"

ချင်ဖုန်းက အလျင်အမြန် ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။ စစ်ပွဲကြီးတစ်ခုမတိုင်မီ ထိုသို့သော ကတိများပေးခြင်းသည် သေလမ်းရှာခြင်းနှင့် တူနေသည်။

လေးနက်သော စကားအနည်းငယ်ပြောပြီးနောက် ချင်ဖုန်းသည် နေရာလွတ်အက်ကြောင်းတစ်ခု ဖွဲ့စည်းပေးသော ကျောက်စိမ်းဆွဲသီးကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ သူ၏စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအင် ၎င်းထဲသို့ စီးဝင်သွားသည်နှင့် မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ရေကန်တစ်ခုကဲ့သို့ လှိုင်းဂယက်များ ပေါ်လာပြီး ကျင့်ယန်မြို့၏ မြင်ကွင်းကို ထုတ်ဖော်ပြသလိုက်သည်။

စစ်ပွဲကြီးသည် စတင်ပြီးဖြစ်ပြီး မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့ ဟိန်းဟောက်သံများသည် ကောင်းကင်ကို တုန်ခါစေကာ သတ်ဖြတ်မှုသည် အလွန်ပြင်းထန်လှသည်။

ချင်ဖုန်း၏ မျက်နှာအမူအရာသည် လေးနက်နေသည်။ သူသည် အက်ကြောင်းထဲသို့ ခြေချလိုက်ပြီး သူ၏ပုံရိပ်သည် ထိုနေရာမှ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

"ရှင် ပြန်လာရမယ်"

အန်းယာသည် တစ်စုံတစ်ခုကို ဖမ်းဆုပ်ရန် လက်လှမ်းလိုက်သော်လည်း သူမ၏လက်များသည် လေဟာနယ်ကိုသာ ဆုပ်ကိုင်မိသည်။

သူမက ရေရွတ်လိုက်သည်။

အခြားတစ်ဖက်တွင် ခေါင်မိုးတစ်ခုပေါ်၌ ချန်းဖေးလန်၏ မျက်နှာအမူအရာသည် မလှပပေ။

"အစ်မ ကျန့်လီ၊ အစ်မပြောသလိုပဲ ငါတို့ယောက်ျားက ငါတို့ကို တစ်ခုခု ဖုံးကွယ်ထားခဲ့တာ အမှန်ပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဘာလို့ အစ်မက ကျွန်မကို သူ့ကို မတားခိုင်းရတာလဲ"

"မင်းက ငါ့တို့ယောက်ျားရဲ့ စရိုက်ကို နားမလည်ဘူးလား"

လျိုကျန့်လီ၏ နီထွေးသော နှုတ်ခမ်းများ အနည်းငယ် ပွင့်ဟသွားသည်။

ထိုစကားကိုကြားသော် ချန်းဖေးလန်သည် တစ်ခုခုပြောလိုသော်လည်း ထိန်းလိုက်သည်။

ချင်ဖုန်းသည် ကျန့်လီနှင့် ဖေးလန်နှစ်ဦးလုံးသည် ခေါင်းမာသော သဘာဝရှိသည်ဟု အမြဲခံစားခဲ့ရသော်လည်း သူကိုယ်တိုင်သည်လည်း ထိုအတိုင်းပင် မဟုတ်လော။

သူစိတ်ပိုင်းဖြတ်ပြီးသည်နှင့် မည်သူမျှ သူ့ကို မဖျောင်းဖျနိုင်ပေ။

"ဒါဆို ငါတို့ နောက်ဆက်တွဲ ဘာလုပ်သင့်လဲ။ ငါတို့က တကယ်ပဲ ဒီမှာ စောင့်နေရုံပဲလား"

ချန်းဖေးလန်က စူးစမ်းစွာ မေးသည်။

"ငါလည်း ဒုတိယနယ်မြေကို ခြေချဖို့ အချိန်တန်ပြီ"

လျိုကျန့်လီသည် တောင်ပိုင်း ကျင့်ယန်မြို့ဘက်သို့ ကြည့်ပြီး ဂရုမစိုက်စွာ ဆိုသည်။

သိုင်းသမားတစ်ဦးအတွက် မိမိကိုယ်ကို သွေးတိုးစမ်းရန် တိုက်ခိုက်ခြင်းထက် ပိုမိုတိုက်ရိုက်သော အရာ မည်သည်ရှိမည်နည်း။

မြေအောက်ကမ္ဘာဘုံ၏ ကျူးကျော်မှုသည် လျှို့ဝှက်သော်လည်း လီယန်၏ အစောပိုင်းသတိပေးမှု ကျေးဇူးကြောင့် တောင်ပိုင်းဒေသ၏ သိုင်းတပ်ဖွဲ့များသည် ညတွင်းချင်း ထိုနေရာတွင် လျှို့ဝှက်စွာ စုရုံးခဲ့ကြသည်။

သို့ဖြစ်ရာ ကျီခန်းသည် မိစ္ဆာဗိုလ်ချုပ်တစ်စုကို ဦးဆောင်ပြီး အဆင့်မြင့်ကျွမ်းကျင်သူများစွာ ရှိနေသည်ကို မြင်သောအခါ သူ၏မျက်နှာအမူအရာသည် အလွန်ခက်ထန်သွားသည်။

ဤအဆင့်မြင့်ကျွမ်းကျင်သူများသည် တောင်ပိုင်းဒေသ၊ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနနှင့် ဓားတာအို မဟာမိတ်အဖွဲ့မှ သိုင်းသမားများပင်။

စစ်ပွဲကြီးသည် ကျီခန်း ဓားတစ္ဆေနှင့် ထိပ်တိုက်တွေ့သည့်အခိုက်တွင် စတင်ခဲ့သည်။ မိစ္ဆာချီစွမ်းအင်သည် ကောင်းကင်ကို ဆွဲဖြဲပြီး ဓားအရှိန်အဝါနှင့် တိုက်မိရာ ကမ္ဘာကြီး တုန်ခါသွားသည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် မိုင်တစ်ထောင်ကျယ်ဝန်းသော ဧရိယာသည် တိုက်ပွဲကွင်းပြင်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။

"ခင်ဗျားတို့အားလုံး ပြင်ဆင်ပြီးပြီလား"

ချင်ဖုန်း နေရာလွတ်အက်ကြောင်းမှတစ်ဆင့် ရောက်ရှိလာသောအခါ ကျင့်ယန်မြို့သည် ထူထပ်သော အဖြူရောင်မြူခိုးများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေပြီး မြို့ရိုးအပြင်ဘက် ဧရိယာသည် အပျက်အစီးများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

သာမန်ပြည်သူများကို ကာကွယ်ပေးနေသော ဆရာပိုင်လီ၏ 'မြူထဲမှ ပန်းများကို ရှုစားခြင်း' အင်မော်တယ်ပညာရပ်ဖြစ်ရမည်ကို သူသိသည်။

သူခြေချရုံမျှဖြင့် နောက်မှ ခြေသံများ ချဉ်းကပ်လာသည်။အဘိုးကြီး ပိုင်လီသည် အချိန်အတော်ကြာ စောင့်ဆိုင်းနေပုံရသည်။

အဘိုးကြီး ပိုင်လီက မေးသည်။

"ပြင်ဆင်ပြီးပါပြီ"

ချင်ဖုန်းက ခေါင်းညိတ်သည်။

"ကောင်းပြီ၊ ဒါဆိုရင် ဒီဆရာက မင်းကို လမ်းတစ်လျှောက် ပို့ဆောင်ပေးလိုက်မယ်"

ထိုစကားများနှင့်အတူ အဘိုးကြီး ပိုင်လီသည် သူ၏လက်အင်္ကျီကျယ်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ သန့်စင်သော စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအင်စီးကြောင်းတစ်ခုက ချင်ဖုန်းကို လွှမ်းခြုံသွားသည်။ လျှပ်စီးတစ်ချက်ထက် ပိုမြန်စွာဖြင့် ၎င်းသည် သူ့ကို မြေအောက်ကမ္ဘာဘုံနှင့် ထိုနယ်မြေကြားမှ အက်ကြောင်းထဲသို့ ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။

"တစ်ခုခု မြေအောက်ကမ္ဘာဘုံထဲကို ဝင်သွားပြီ။ သခင်ရှန်ထူကို အမြန်အကြောင်းကြားပြီး အစီအစဉ်ကို မမျှော်လင့်ဘဲ နှောင့်ယှက်မှုတွေ မဖြစ်အောင် တားဆီး"

ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲအလယ်တွင် ကျီခန်းသည် ကောင်းကင်ကို ဖြတ်သန်းသွားသော အလင်းတန်းတစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူသည် သူ၏ပတ်လည်မှ သိုင်းသမားများကို ပြင်းထန်စွာ တွန်းဖယ်ပြီး ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

"ငါနဲ့တိုက်ခိုက်နေတုန်း အာရုံပျံ့ရဲတယ်လား။ သေလမ်းရှာနေတာပဲ"

အေးစက်သော အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာပြီး ဓားအရှိန်အဝါတစ်ခုသည် အတားအဆီးအားလုံးကို လျစ်လျူရှုကာ နေရာလွတ်ကို ဖြတ်တောက်ပြီး ကျီခန်း၏ ခေါင်းဆီသို့ ဦးတည်သွားသည်။

သူသည် ပေါ့ဆဝံ့ခြင်းမရှိဘဲ အလျင်အမြန် လက်မြှောက်ကာ ပိတ်ဆို့လိုက်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် တပ်မှူး နန်ထျန်းလုံသည် ကျင့်ယန်မြို့ တိုက်ပွဲကွင်းပြင်တွင် မပေါ်လာဘဲ ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင် နိုင်ငံတော် ဆရာ၏ ညွှန်ကြားချက်အတိုင်း တောင်ပိုင်းဒေသ၏ နယ်နိမိတ်အပြင်ဘက်တွင် စောင့်ကြပ်နေသည်။

သူသည် ပိုမိုလှုပ်ရှားလာသော လိမ့်နေသည့် အနက်ရောင်အဆိပ်ငွေ့ကို ငေးကြည့်နေပြီး သူ၏မျက်မှောင်များသည် စိုးရိမ်ပူပန်မှုဖြင့် တွန့်ကြုတ်နေသည်။