အခန်း (၇၉၁)

"ဘယ်သူလုပ်တာလဲ"

ကျန်တစ္ဆေဗိုလ်ချုပ်များသည် ခေါင်းပြတ်နေသော အလောင်းကို ကြည့်ရင်း ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်ကာ ဒေါသထွက်နေကြသည်။

သူတို့သည် အစောပိုင်းက တိုက်ခိုက်မှု၏ ရင်းမြစ်ဘက်သို့ ကြောက်လန့်တကြား လျင်မြန်စွာ လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။

ခုနက တိုက်ခိုက်မှုကို သူတို့ထဲမှ မည်သူမျှ တုံ့ပြန်နိုင်ခဲ့ခြင်း မရှိပေ။ အကယ်၍သာ ထိုတိုက်ခိုက်မှုက သူတို့ကို ထိမှန်ခဲ့ပါက သူတို့၏ကံကြမ္မာသည် ထိုသေဆုံးသွားသော တစ္ဆေထက် ပိုကောင်းမည် မဟုတ်ပေ။

လူအုပ်၏ ဒေါသထွက်နေသော အကြည့်များကို ခံစားမိရင်း ထူဘိုသည် သူနှင့်မသက်ဆိုင်ကြောင်း ပြသရန် သူ၏လက်များကို လျင်မြန်စွာ မြှောက်လိုက်သည်။

"ခုနက လှုပ်ရှားခဲ့တာ မင်းလား"

တစ္ဆေဗိုလ်ချုပ်များသည် ချင်ဖုန်းကို သံသယဖြင့် ကြည့်လိုက်ကြသည်။ တစ်စုံတစ်ယောက်က စမ်းစစ်မေးမြန်းလိုက်သည်။

ပုံမှန်အားဖြင့် ချင်ဖုန်း၏ အထူးအဆင့်အတန်းအရ သူခုလေးတင် လုပ်ခဲ့သောအရာကို ဝန်ခံမည်မဟုတ်ပေ။

သို့သော် ချင်ဖုန်း၏ တုံ့ပြန်မှုသည် ထူဘိုကို တစ်ဖန်ပြန်လည် အလွန်အမင်း အံ့အားသင့်စေခဲ့သည်။

"ဟုတ်တယ် ငါပဲ ဘာဖြစ်လဲ"

သူသည် မရှက်မကြောက် ခေါင်းညိတ်ပြီး ဝန်ခံလိုက်သည်။

ဒီအဘိုးအိုလေးက တကယ်ပဲ ကြောက်ရွံ့ခြင်းကင်းမဲ့တာပဲ။ မဟုတ်ဘူး ဒီအဘိုးအိုလေးက ရူးနေတာပဲ။ အဲ့ဒီလူတွေက တစ္ဆေဧကရာဇ်ကို စော်ကားခဲ့လို့ချည်းပဲ။ ထူဘို၏ နဖူးတွင် ချွေးစေးများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသည်။

"ဘာလို့ ဒီလိုလုပ်ခဲ့တာလဲ။ ဒီနေ့ ငါတို့ကို ကျေနပ်လောက်တဲ့ အဖြေတစ်ခု မပေးနိုင်ရင် ဒီနေရာကနေ အရှင်လတ်လတ် ထွက်သွားဖို့တောင် စိတ်မကူးနဲ့"

ထိုစကားကိုကြားသော် တစ္ဆေဗိုလ်ချုပ်များသည် ချက်ချင်းပင် စက်ဝိုင်းခြမ်းပုံစံ ဖွဲ့စည်းပြီး ချင်ဖုန်းထံသို့ ဖြည်းညင်းစွာ ချဉ်းကပ်လာကြသည်။ တစ္ဆေဗိုလ်ချုပ်တစ်ဦးက အေးစက်စွာ မေးသည်။

"သူနဲ့ စကားအများကြီးပြောပြီး အချိန်ဖြုန်းနေစရာ ဘာလိုလဲ။ လက်ထောက်တံခါးစောင့်တစ်ယောက်ပဲ၊ ဒီလောက်တောင် မောက်မာရဲတယ်"

သေဆုံးသွားသော တစ္ဆေနှင့် ရင်းနှီးသူတစ်ဦးက ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

သူစကားဆုံးသည်နှင့် တိုက်ရိုက် တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။ သူ၏ပတ်လည်မှ မြေအောက်ကမ္ဘာဘုံ ချီစွမ်းအင်သည် ချွန်ထက်သော လက်သည်းများအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး ချင်ဖုန်းထံသို့ တိုက်ခတ်သွားသည်။

ထိုတစ္ဆေဗိုလ်ချုပ်သည် မြေအောက်ကမ္ဘာဘုံ၏ အနောက်ပိုင်းဒေသမှ လာပြီး အနည်းငယ် ကျော်ကြားသည်။ သူသည် သူ၏အစွမ်းအကုန် မထုတ်သုံးခဲ့လျှင်ပင် သူ၏ခွန်အား၏ ခုနစ်ဆယ်မှ ရှစ်ဆယ်ရာခိုင်နှုန်းကို အနည်းဆုံး ထုတ်လွှတ်ခဲ့သည်။

သူသည် ချင်ဖုန်း၏ သတ္တိကို အရင်စမ်းသပ်ရန် ရည်ရွယ်ခဲ့ပြီး ခဏတာ အကဲဖြတ်မှားယွင်းမှုက ဘေးအန္တရာယ်ကို ဖြစ်ပေါ်စေလိမ့်မည်ဟု ဘယ်သောအခါကမျှ မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။

သူ၏ဖခင် စော်ကားခံရစဉ်က ချင်ဖုန်းသည် ဒေါသထွက်ပြီးဖြစ်နေသောကြောင့် သူ့ကို စော်ကားရာတွင် ဦးဆောင်ခဲ့သူကို သတ်ပစ်ခဲ့သည်။ သူ၏နှလုံးသားထဲမှ ဒေါသ အပြည့်အဝ မပြေပျောက်မီမှာပင် နောက်တစ်ယောက်က အစပြုရန် ရဲတင်းလာသည်။

သူ၏အတွင်းမှ ပထမ မူလချီစွမ်းအင်သည် တိုးတက်လာသည်။ လျှပ်စီးကြောင်းများသည် သူ၏လက်များတွင် ချက်ချင်း ပေါ်လာသည်။ တစ္ဆေဘုရင်၏ တံဆိပ်ပြားမှ မြေအောက်ကမ္ဘာဘုံ ချီစွမ်းအင်ဖြင့် ပတ်ရစ်ထားရာ တကျွတ်ကျွတ်မြည်သံတစ်ခု ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီး တစ္ဆေလက်သည်းတိုက်ခိုက်မှုသည် ချက်ချင်း ပြိုကွဲသွားသည်။

သို့သော် လျှပ်စီးကြောင်းများသည် ထိုနေရာတွင် မရပ်တန့်ခဲ့ပေ။ တားဆီးမရနိုင်သော အင်အားဖြင့် သူတို့သည် တိုက်ခိုက်လာသော တစ္ဆေဗိုလ်ချုပ်၏ ရင်ဘတ်ကို တန်းတန်းမတ်မတ် ထွင်းဖောက်သွားသည်။

ငရဲတံခါးအပြင်ဘက်တွင် ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

လူတိုင်းသည် သူတို့မြင်တွေ့ရသောအရာကြောင့် အံ့အားသင့်သွားကြသည်။

ဘေးမှ ထူဘိုမှာမူ ပို၍ပင် ထိတ်လန့်သွားသည်။ သူသည် ချင်ဖုန်းသည် ယခုအခါ ယခင်ကထက် များစွာအားကောင်းနေကြောင်း ရှင်းလင်းစွာ ခံစားမိသည်။

"မင်း ဘယ်သူလဲ"

"ဒီခွန်အားနဲ့ဆိုရင် မင်းက လက်ထောက်တံခါးစောင့်တစ်ယောက်ပဲ မဖြစ်နိုင်ဘူး"

"မင်းရဲ့ဦးထုပ်ကို ချွတ်ပြီး မင်းရဲ့မျက်နှာအစစ်ကို ပြ"

"အားလုံးပဲ၊ သတိထားကြ။ ဒီလူက မြေအောက်ကမ္ဘာဘုံရဲ့ ကျူးကျော်သူ ဖြစ်နိုင်ခြေအရမ်းများတယ်"

တကယ်လား။ ထူဘိုသည် တုန်လှုပ်သွားသည်။ စိတ်လိုက်မာန်ပါ ပြုမူခြင်းသည် တန်ဖိုးတစ်ခုဖြင့် ကျရောက်လာမည်မှာ မလွဲဧကန်ပင်၊ ချင်ဖုန်း၏ အထောက်အထားသည် ပေါ်တော့မည်ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ထူဘိုသည် သူ၏ကိုယ်ပိုင်အခြေအနေအတွက် စိတ်မပူဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ နောက်ဆုံးတွင် သူသည် ချင်ဖုန်းနှင့်အတူ လာခဲ့သည် မဟုတ်လော။

ချင်ဖုန်းသည်လည်း သူ၏အထောက်အထားကို ဆက်လက်ဖုံးကွယ်ထား၍ မရတော့ကြောင်း နားလည်သည်။ သူ၏အရှိန်အဝါ တိုးတက်လာသည်။

သူသည် သူ၏ရွေးချယ်မှုကို နောင်တမရပေ။

ဖယောင်းတိုင်နဂါး တိုက်ပွဲအတွင်း သူ၏ဖခင်သည် သူ့ကို ကာကွယ်ရန် သူ၏အသက်ကို စွန့်စားခဲ့သည်။ ယခု သူသည် မတရား အကျဉ်းကျခံနေရပြီး သူသည် သူ၏ဖခင်ကို ချက်ချင်း မကယ်တင်နိုင်ပေ။ သူသည် ကြီးမားသော အပြစ်ရှိသလို ခံစားချက်ကို ခံစားနေရပြီးဖြစ်သည်။ အခြားသူများ သူ၏ဖခင်ကို စော်ကားသည်ကို သူမည်သို့ သည်းခံနိုင်မည်နည်း။

အကယ်၍ သူ့ကို ရွေးချယ်ရန် နောက်တစ်ကြိမ် အခွင့်အရေးပေးခဲ့ပါက သူသည် ထိုအတိုင်းပင် လုပ်ဆောင်မည်ဖြစ်သည်။

"ဘာလို့ မင်းရဲ့ဦးထုပ်ကို မချွတ်သေးတာလဲ"

"ဒီကောင်က တကယ်ပဲ သံသယဖြစ်စရာပဲ။ အားလုံးပဲ၊ တိုက်ခိုက်ဖို့ ပြင်ဆင်ကြ၊ အသက်ရှင်သည်ဖြစ်စေ၊ သေသည်ဖြစ်စေ ဂရုမစိုက်နဲ့"

စက်ဝိုင်းခြမ်းပုံစံ ဖွဲ့စည်းမှုသည် တဖြည်းဖြည်း ကျဉ်းမြောင်းလာပြီး ချင်ဖုန်းနှင့် ထူဘိုကို ဝန်းရံလိုက်သည်။

"တိုက်" ဟူသော စကားသံ ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် မရေမတွက်နိုင်သော အရှိန်အဝါများသည် ဒေါသထွက်နေသော လှိုင်းလုံးများကဲ့သို့ တိုးတက်လာပြီး နှစ်ဦးထံသို့ ပြေးဝင်လာကြသည်။

ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်သော် ထူဘိုသည် မျှော်လင့်ချက်ကင်းမဲ့သွားသည်။ သူသည် သူ၏တစ်သက်တာလုံး သတိထားခဲ့သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် ဤသို့ဖြစ်သွားသည်။

ချင်ဖုန်းနှင့် ပေါင်းသင်းခြင်းသည် မည်သည့်အရာကောင်းကိုမျှ ဖြစ်ပေါ်စေမည်မဟုတ်ကြောင်း သူကြာမြင့်စွာကတည်းက သိခဲ့သည်။

ဤမျှများပြားသော တစ္ဆေဗိုလ်ချုပ်များ တိုက်ခိုက်နေမှတော့ အသက်ရှင်ရန် အခွင့်အရေး မည်သို့ ရှိနိုင်မည်နည်း။

သို့သော် နောက်ဆက်တွဲဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်များမှာ လူတိုင်း၏ မျှော်လင့်ချက်များကို များစွာ ကျော်လွန်သွားသည်။

ချင်ဖုန်းသည် သူ၏ညာဘက်လက်ဖဝါးကို ဖွင့်လိုက်ပြီး မိုးကြိုးသည် ခြင်္သေ့ကဲ့သို့ ဟိန်းဟောက်ကာ ကောင်းကင်သို့ တက်သွားသည်။

တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် မိုးကြိုးနယ်မြေသည် ပွင့်ထွက်လာပြီး ငရဲတံခါးတစ်ခုလုံးနှင့် အရိုးလမ်းမကို ၎င်းအတွင်း၌ လွှမ်းခြုံသွားသည်။

မိုးကြိုးကုလားကာသည် အတားအဆီးတစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး ဒီရေလှိုင်းကဲ့သို့သော တိုက်ခိုက်မှုကို ပိတ်ဆို့လိုက်သည်။ မှိန်ဖျော့သော ကောင်းကင်တွင် မိုးကြိုး ဟိန်းဟောက်ကာ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးကို တုန်ခါစေသည်။

ငြင်းပယ်ခြင်း တံတားပေါ်တွင် တစ္ဆေဧကရာဇ်အားလုံးသည် တစ်စုံတစ်ခုကို ခံစားမိပြီး တောင်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ကြသည်။

"ဒီလောက် အားကောင်းတဲ့ ဖိအားပဲ။ ဘယ်သူဖြစ်နိုင်မလဲ"

ကျင်းဝမ်းဟောင်က ကြွေးကြော်လိုက်သည်။

"ဒါက မြေအောက်ကမ္ဘာဘုံရဲ့ နည်းလမ်းတွေ မဟုတ်ဘူး။ ငါ့ကိုတောင် ခြိမ်းခြောက်နိုင်တဲ့ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်တစ်ခုကို ငါခံစားမိတယ်"

မြောက်ပိုင်းမှ တစ္ဆေဧကရာဇ်က တည်ငြိမ်စွာ ဆိုသည်။

"ရှန်ထူက ငရဲတံခါးအမျိုးမျိုးမှာ တပ်ဖွဲ့တွေ ချထားပြီး မြေအောက်ကမ္ဘာဘုံကို ကျူးကျော်ဝင်ရောက်လာသူတွေကို သတ်ဖို့ အမိန့်ပေးခဲ့တယ်။ ငါ့ခန့်မှန်းချက် မှန်တယ်ဆိုရင် ဒီလှုပ်ရှားမှုက အဲ့ဒီကျူးကျော်သူကြောင့် ဖြစ်သင့်တယ်"

သူက ဆက်ပြောသည်။

"ရှန်ထူ"

ထိုစကားများကိုကြားသော် ကျင်းဝမ်းဟောင်၏ မျက်မှောင်များ တွန့်ကြုတ်သွားသည်။

ရှန်ထူ၏ မကြာသေးမီက လုပ်ဆောင်ချက်များသည် သူ့အတွက် လုံးဝမခန့်မှန်းနိုင်ပေ။

ပြီးတော့ လွန်ခဲ့သောနှစ်ရက်က တစ္ဆေဘုရင် အလုပ်များနေစဉ် ရှန်ထူသည် တစ္ဆေဘုရင်၏ ယခင်အမိန့်များကိုပင် မနာခံဘဲ ပျက်စီးနေသောဘုံကို တိုက်ခိုက်ရန် တပ်ဖွဲ့များ စေလွှတ်ခဲ့သည်။

ကျင်းဝမ်းဟောင်သည် မြေအောက်ကမ္ဘာဘုံကို ယာယီထိန်းချုပ်ထားသော ကျိုးချီက ရှန်ထူ၏ လုပ်ဆောင်ချက်များကို တားဆီးလိမ့်မည်ဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း အဘိုးကြီးသည် ရှန်ထူ၏ အပြုအမူကို မျက်စိမှိတ်လျစ်လျူရှုထားပုံရသည်။

သူသည် တစ်ခါက ကျိုးချီသည် ရှန်ထူ၏ အပြုအမူကို တိတ်တဆိတ် သဘောတူနေသည်ဟုပင် ထင်ခဲ့သည်။

ထိုသို့ စိတ်ထဲတွင် တွေးပြီး သူသည် လေထဲတွင် ပျံဝဲနေသော ကျိုးချီကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် အတားအဆီးကို ပြုပြင်နေသော တစ္ဆေဘုရင်ကို ကြည့်ကာ နောက်ဆုံးသူသည် အမြန်ပြန်လာရန် မျှော်လင့်နေသည်။

"ကျန်းဟန်"

ထိုအချိန်တွင် အချိန်တစ်လျှောက်လုံး တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သော ကျိုးချီက ထပြောသည်။

"ဟမ်"

"ငါဒီမှာပဲ နေမယ်။ တခြားနေရာတွေကို ကြီးကြပ်ဖို့ အချိန်မရှိဘူး။ မင်းသွားပြီး အဲ့ဒီကျူးကျော်သူတွေကို ယူခဲ့၊ အရှင်ဖြစ်ဖြစ်၊ အသေဖြစ်ဖြစ်"

ခဏတာ စဉ်းစားပြီးနောက် မြောက်ပိုင်းတစ္ဆေဧကရာဇ်က ခေါင်းညိတ်ပြီး ဆိုသည်။

"ကောင်းပြီ"

ထို့နောက် သူသည် လေဟာနယ်ထဲသို့ ခြေချပြီး ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

မြောက်ပိုင်းဒေသတွင် တစ္ဆေဧကရာဇ်၏ တာအိုကျွမ်းကျင်မှုသည် နေရာနှင့်အချိန်နှင့် ပတ်သက်သည်။ လူ့ကမ္ဘာသည် တောင်ပိုင်းဒေသ၏ ငရဲတံခါးနှင့် အလှမ်းဝေးသော်လည်း သူ့အတွက်မူ ခဏတာ အားထုတ်မှုမျှသာ ဖြစ်သည်။

တောင်ပိုင်းဒေသ၏ ငရဲတံခါးတွင် ချင်ဖုန်း၏ ခွန်အားသည် တစ္ဆေဗိုလ်ချုပ်အားလုံးကို ထိတ်လန့်စေသည်။ သူ၏နယ်မြေအတွင်း၌ လူတစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ သူ့ကို မထိခိုက်စေနိုင်ပေ။

ပရမ်းပတာဖြစ်နေသော အရှိန်အဝါအလယ်တွင် ချင်ဖုန်း၏ ဦးထုပ်သည် လွင့်ထွက်သွားပြီး သူ၏လူသားမျက်နှာကို ထုတ်ဖော်ပြသလိုက်သည်။

"တကယ်ပဲ၊ သူက ကျူးကျော်သူပဲ"

"ထူဘို၊ မင်းသတ္တိရှိသားပဲ၊ ကျူးကျော်သူတစ်ယောက်ကို ငရဲတံခါးကနေ ခေါ်လာတယ်"

"မင်းလည်း မြေအောက်ကမ္ဘာဘုံရဲ့ အပြစ်ဒဏ်ကို ခံချင်နေတာလား"

ထူဘိုသည် ပါးစပ်ဟလိုက်ပြီး စကားပြောလိုသော်လည်း တွေဝေသွားသည်။

ထိုအချိန်တွင် သူသည် အတင်းအကျပ်ခိုင်းစေခံရသည်ဟု ဆိုလျှင်ပင် အသုံးဝင်ဖွယ်မရှိပေ။

"ဒီမှာ အခြေအနေက ပရမ်းပတာဖြစ်နေတယ်၊ ငါမင်းကို မကြည့်ရှုနိုင်လောက်ဘူး။ ငါနယ်မြေနောက်ကနေ လမ်းတစ်ခု ဖွင့်ပေးမယ်။ မင်း ငရဲတံခါးထဲဝင်ပြီး ထွက်ပြေးတော့"

ထိုအချိန်တွင် ချင်ဖုန်းက ဆိုသည်။

ထိုစကားကိုကြားပြီးနောက် ထူဘိုသည် ချင်ဖုန်းကို မယုံနိုင်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။

သူသည် နှစ်ထောင်ပေါင်းများစွာ အသက်ရှင်ခဲ့ပြီး သူလိုက်နာခဲ့သော နိယာမမှာ အမြဲတမ်း အားကောင်းသူ ရှင်သန်ရေးပင်။

အားကောင်းသောသူများက အားနည်းသောသူများကို ကျွန်ပြုပြီး သူတို့၏သေရေးရှင်ရေးကို ထိန်းချုပ်သည်မှာ သဘာဝကျသည်။

ဤသည်မှာ မြေအောက်ကမ္ဘာဘုံ၏ စည်းမျဉ်းနှင့် ဘုံနားလည်မှုပင်။

သို့သော် ဤသို့သော အရေးကြီးသည့်အခိုက်တွင် သခင်လေးသည် သူ၏ဘေးကင်းလုံခြုံမှုကို စဉ်းစားနေဆဲဖြစ်မည်ဟု သူမည်သို့ မျှော်လင့်နိုင်မည်နည်း။

"သခင်လေး၊ ခင်ဗျား..."

ထူဘိုသည် နက်ရှိုင်းစွာ စိတ်ထိခိုက်သွားသည်။ သူသည် နယ်မြေတွင် ဖွင့်ထားသော အပေါက်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် တွေဝေခြင်းမရှိဘဲ ၎င်းထဲသို့ ပျံသန်းဝင်ရောက်ပြီး ထွက်ပြေးသွားသည်။

ချင်ဖုန်းသည် ဒါကို မြင်သော် မျက်နှာအမူအရာမပြောင်းဘဲ ရှိနေသည်။ သူသည် ထိုအကောင်အပေါ် မည်သည့်မျှော်လင့်ချက်မျှ မထားခဲ့ပေ။

သူသည် တစ္ဆေဗိုလ်ချုပ်များကို တွန်းထုတ်ပြီး ယာယီလွတ်မြောက်ရန် အင်မော်တယ်ပညာရပ်တစ်ခုကို အသုံးပြုရန် ပြင်ဆင်နေစဉ်မှာပင် သူ၏နောက်မှ လေဟာနယ်တွင် လှိုင်းဂယက်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်ပြီး အသံတစ်ခု ဖြည်းညင်းစွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"မင်းက ကြောက်မက်ဖွယ် ပြိုင်ဘက်တစ်ဦး ဖြစ်မယ်လို့ ငါထင်ခဲ့တာ၊ ဒါပေမဲ့ မင်းက လောကကိုကျော်လွန်ခြင်း နယ်မြေကိုတောင် မရောက်သေးတဲ့ ကလေးငယ်တစ်ယောက်ပဲ ဖြစ်နေတာကိုး"

ချင်ဖုန်း တုံ့ပြန်နိုင်မီမှာပင် အနက်ရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု သူ၏ဝမ်းဗိုက်ကို ထွင်းဖောက်သွားသည်။