ဖုံးကွယ်ထားသော အတွေးများ

နောက်ဆက်တွဲအရှိန်များ ငြိမ်သက်သွားပြီး ပရမ်းပတာအခြေအနေများ ပျောက်ကွယ်သွားသည်နှင့် တစ္ဆေများသည် ရုတ်တရက် သတိပြန်လည်လာကြသည်။

"အဲ့ဒီကောင်လေး ဘယ်မှာလဲ။ သူဘယ်ရောက်သွားတာလဲ"

"သူက တစ္ဆေဧကရာဇ်ရဲ့ လျှပ်စီးလက်ညှိုးပညာရပ်ရဲ့ သေစေနိုင်တဲ့ထိုးနှက်ချက်ကို တကယ်ပဲ ရှောင်တိမ်းနိုင်ခဲ့တယ်"

"ဒီလိုဆိုရင်တောင်မှ အဲ့ဒီစွမ်းအားနဲ့ နီးနီးကပ်ကပ်တွေ့ဆုံခဲ့ရလို့ သူက သိသာတဲ့ဒဏ်ရာတွေ ရထားမှာပဲ။ ငါတို့သာ သူ့ကို ဖမ်းနိုင်ရင် သခင်ရှန်ထူဆီက ဆုလာဘ်တွေ သေချာပေါက် ရမှာပဲ"

"ဒါဆို ဘာလို့ သူ့နောက်ကို မလိုက်ကြသေးတာလဲ။ သူက ဒဏ်ရာအပြင်းအထန်ရထားပြီး အဝေးကြီး မပြေးနိုင်ဘူး"

ဆုလာဘ်များ၏ ကတိစကားကြောင့် တွန်းအားပေးခံရသဖြင့် တစ္ဆေစစ်သားအားလုံးသည် လှုပ်ရှားစပြုကြသည်၊ လေထဲတွင် ဂရုမစိုက်စွာ ပျံဝဲနေပြီး အရာအားလုံးကို လေ့လာနေသော တစ္ဆေဧကရာဇ် ကျန်းဟန်သာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

ထိုအချိန်တွင် သူသည် တစ်စုံတစ်ခုကို သတိပြုမိပြီး သူ၏ညာဘက်လက်အင်္ကျီစွန်းကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ ထင်ရှားသော အနက်ရောင်အမှတ်အသားတစ်ခု ကျန်ရှိနေသည်။ထိုသည်ကား ချင်ဖုန်း၏ မိုးကြိုးမှ ချန်ထားခဲ့သော ဒဏ်ရာ ဖြစ်သည်။

"စိတ်ဝင်စားစရာပဲ"

ကျန်းဟန်သည် ငရဲတံခါးဘက်သို့ တစ်ချက်ကြည့်ရင်း ရေရွတ်လိုက်ပြီး သူ၏မျက်လုံးများသည် အနည်းငယ် ကျဉ်းသွားသည်။ ထို့နောက် လျှပ်တပြက်အတွင်း သူသည် ထိုနေရာမှ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

သူပြန်ပေါ်လာသောအခါ သူသည် ငြင်းပယ်ခြင်း တံတားပေါ်သို့ ပြန်ရောက်နေပြီဖြစ်သည်။

ကျန်းဟန် တစ်ယောက်တည်း ပြန်လာသည်ကို မြင်သော် ကျင်းဝမ်းဟောင်သည် ဖမ်းဆီးရေးတာဝန် ကျရှုံးသွားကြောင်း သိရှိပြီး အံ့အားမသင့်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ တစ္ဆေဧကရာဇ်ငါးဦးအနက် အရှိန်အဟုန်နှင့် ပတ်သက်လာလျှင် မည်သူမျှ ကျန်းဟန်ကို မယှဉ်နိုင်ပေ။ သို့သော် သူပင်လျှင် ကျူးကျော်သူကို မဖမ်းနိုင်ခဲ့ရာ ကျူးကျော်သူ၏ ထူးခြားသောသဘာဝကို ညွှန်ပြနေသည်။

"မင်း ကျရှုံးခဲ့တာလား"

ကျိုးချီသည် အတားအဆီးကို စူးစိုက်ကြည့်နေပြီး သူ၏ခေါင်းကို မလှည့်ဘဲ မေးသည်။

"အတိအကျတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ အဲ့ဒီကောင်လေးကို ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရစေခဲ့တယ်၊ ဒါကြောင့် တခြားသူတွေက သူ့ကို ဖမ်းနိုင်သင့်ပါတယ်"

ကျန်းဟန်က ပြန်ဖြေသည်။

"မင်းက သူ့ကို လွှတ်ပေးလိုက်တယ်လို့ ဆိုလိုတာလား"

ကျင်းဝမ်းဟောင်က စူးစမ်းစွာ မေးသည်။

"ငါသူ့ကို တစ်ကွက်နဲ့ အခွင့်အရေးပေးခဲ့တယ်။ သူ မသေမှတော့ ငါလည်း သူ့နောက်ကို ဆက်လိုက်ဖို့ စိတ်မဝင်စားတော့ဘူး"

ကျန်းဟန်က ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ဝန်ခံသည်။ ငရဲတံခါးတွင် ဤမျှများပြားသော တစ္ဆေစစ်သားများ ရှိနေမှတော့ အမှန်တရားကို ဖုံးကွယ်ထားရန် အကြောင်းမရှိပေ။

"ဘာကြောင့်လဲ"

ကျိုးချီက ညင်သာစွာ မေးသည်။

"အဲ့ဒီကောင်လေးက တောင်ပိုင်းတစ္ဆေဧကရာဇ်ရဲ့ သားပဲ၊ သူ့အဖေကို ကယ်တင်ဖို့ ဒီနယ်မြေကို တစ်ယောက်တည်း စွန့်စားဝင်ရောက်လာခဲ့တာ။ ငါက သူ့ရဲ့သတ္တိကို လေးစားတယ်၊ ဒါပဲ"

ကျန်းဟန်က ရှင်းပြသည်။

"ဒါ"

ကျင်းဝမ်းဟောင်သည် ခဏတာ မှင်တက်သွားပြီးနောက် ကျိုးချီကို ကြည့်လိုက်သည်။

"ဒီလိုသာဆိုရင် သူက နှစ်ရက်အတွင်းမှာ ဟေးဒီး စီရင်ခြင်း အပြစ်ဒဏ်ကို နှောင့်ယှက်ဖို့ သေချာပေါက် ကြိုးစားမှာပဲ၊ ဖြစ်နိုင်ခြေကတော့ နည်းပါးပေမဲ့ပေါ့"

ဟေးဒီး စီရင်ခြင်း အပြစ်ဒဏ်သည် မြေအောက်ကမ္ဘာဘုံတွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော နာမည်ဆိုး ရှိသည်။ ၎င်းသည် အလွယ်တကူ နှောင့်ယှက်နိုင်သော အရာမဟုတ်ပေ။ အတိတ်တွင် ဟေးဒီး စီရင်ခြင်း အပြစ်ဒဏ်ချမှတ်ခံရသူများကို ကယ်တင်ရန် ကြိုးပမ်းမှုများ ရှိခဲ့သော်လည်း သူတို့အားလုံးသည် ကယ်တင်ရန် ကြိုးစားသူများပါ တူညီသော ကံကြမ္မာကို ခံစားရခြင်းဖြင့် အဆုံးသတ်ခဲ့သည်။

ချောက်နက်ထောင်မှ ကယ်တင်ရန် ကြိုးပမ်းခြင်းမှာမူ အရူး၏အိပ်မက်သက်သက်သာ ဖြစ်သည်။ လက်ရှိတွင် ကျိုးချီတစ်ဦးတည်းသာ ချောက်နက်ထောင်ကို ဖွင့်နိုင်သော စွမ်းအားရှိသည်။

ထိုသို့ စိတ်ထဲတွင် တွေးပြီး ကျင်းဝမ်းဟောင်သည် ကောင်းကင်သို့ မော့ကြည့်ကာ ကျိုးချီက အခြေအနေကို မည်သို့ကိုင်တွယ်မည်ကို စောင့်ဆိုင်းနေသည်။

"ဒါက သေးငယ်တဲ့ စိတ်အနှောင့်အယှက်တစ်ခုပဲ ဖြစ်ပေမဲ့ မြေအောက်ကမ္ဘာဘုံမှာ ဒုက္ခပေးတာကတော့ စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စရာပဲ"

ကျိုးချီက ညင်သာစွာ ဆိုသည်။

"ကျင်းဝမ်းဟောင် သွားပြီး သူ့ကို ဖမ်းခဲ့၊ အကျိုးဆက်တွေကို ဂရုမစိုက်နဲ့။ ကျန်းဟန်ကတော့ ကိုယ့်သဘောနဲ့ကိုယ် ဆောင်ရွက်ခဲ့တဲ့အတွက် ငြင်းပယ်ခြင်း တံတားမှာ နေပြီး နယ်နိမိတ်ကို စောင့်ကြပ်ကာ ထွက်မသွားရဘူးလို့ အပြစ်ပေးလိုက်တယ်"

"နားလည်ပါပြီ"

ကျန်းဟန်က အဆင်သင့် လက်ခံလိုက်သည်။

"တစ္ဆေဘုရင်က အတားအဆီးကို ကြီးကြပ်နေပြီး ချိတ်ပိတ်တာကို စောင့်ကြပ်မယ့်သူ တစ်ယောက်မှ မရှိဘူး။ ဟေးဒီး စီရင်ခြင်း မပြုလုပ်မီမှာ ငါအဲ့ဒီမှာ ရှိနေမယ်။ အရေးပေါ်အခြေအနေတစ်စုံတစ်ရာ ရှိရင် ငါ့ကို အကြောင်းကြား"

ကျိုးချီ၏ အမိန့်များ ပေးပြီးနောက် သူက ဆက်ပြောသည်။

"နားလည်ပါပြီ"

ကျင်းဝမ်းဟောင်က လေးစားစွာ ပြန်ဖြေသည်။

ကျင်းဝမ်းဟောင် တစ်ဖန်ပြန်မော့ကြည့်သောအခါ ကျိုးချီ၏ ခြေရာတစ်စမျှ မရှိတော့ပေ။

"မင်းမထင်ဘူးလား၊ မကြာသေးခင်က အဖြစ်အပျက်တွေက တိုက်ဆိုင်မှုတွေ အရမ်းများလွန်းတယ်လို့"

ကျိုးချီ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ကျင်းဝမ်းဟောင် ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်နေစဉ် ကျန်းဟန်က ရုတ်တရက် ထပြောသည်။

"မင်း ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ"

ကျင်းဝမ်းဟောင်သည် သူ၏ခြေလှမ်းများတွင် ရပ်တန့်သွားသည်။

"သေခြင်းရှင်ခြင်း နှောင့်ယှက်ခံရပြီးနောက် မြေအောက်ကမ္ဘာဘုံမှာ ပုံမှန်မဟုတ်တဲ့ အဖြစ်အပျက်တွေ မကြာခဏ ဖြစ်ပွားခဲ့တယ်"

"ရှန်ထူက တောင်ပိုင်းတစ္ဆေဧကရာဇ်ကို ဖျက်ဆီးဖို့ ကြိုးစားပြီး ပျက်စီးနေတဲ့ဘုံကို စစ်ကြေညာခဲ့တယ်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ တစ္ဆေဘုရင်က အတားအဆီး ပျက်စီးမှုကြောင့် အာရုံမလွှဲနိုင်အောင် ဖြစ်နေတယ်။ ဒီနောက်ကွယ်မှာ ကြိုးကိုင်ခြယ်လှယ်နေတဲ့ တစ်ယောက်ယောက် ရှိနေသလိုပဲ"

ကျန်းဟန်က ရှင်းပြသည်။

ကျင်းဝမ်းဟောင်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ မြေအောက်ကမ္ဘာဘုံတွင် နက်ရှိုင်းသော အတွေ့အကြုံရှိသော တစ္ဆေဧကရာဇ်တစ်ဦးအနေဖြင့် သူသည် ထိုပြဿနာများကို မည်သို့ မမြင်နိုင်ဘဲ နေမည်နည်း။

"အတိအကျ ဘာကိုပြောချင်တာလဲ။ ဒီနောက်ကွယ်မှာ ဘယ်သူရှိလဲဆိုတာ မင်း သိလား"

ကျင်းဝမ်းဟောင်က မေးသည်။

"တစ္ဆေဧကရာဇ်တွေထဲမှာ ငါရည်ရွယ်ချက်ကို မခန့်မှန်းနိုင်တဲ့ အဘိုးကြီးကလွဲရင် မင်းလို နက်ရှိုင်းတဲ့ အကြံအစည်တွေ ဘယ်သူရှိနိုင်ဦးမှာလဲ။ မင်းက အစောကြီးကတည်းက သိထားပြီးသား၊ ဒါပေမဲ့ မသိချင်ယောင်ဆောင်နေတာ"

ကျန်းဟန်က လှောင်ရယ်လိုက်သည်။

ထိုစကားများကို ချန်ထားခဲ့ပြီးနောက် ကျန်းဟန်သည် လှည့်ထွက်သွားသည်။

ကျင်းဝမ်းဟောင်သည် မျက်လုံးများကို မှိတ်ပြီး နက်ရှိုင်းစွာ စဉ်းစားလိုက်သည်။ အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် သူသည် ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု ချပြီး မြေအောက်ကမ္ဘာဘုံရှိ ကျောက်စိမ်းတိမ်တိုက်နန်းတော်၊ မြေလျှိုးဘုရားလောင်း နေထိုင်ရာ အရပ်သို့ ပျံသန်းသွားသည်။

နက်ရှိုင်းသော သတိမေ့မြောခြင်းထဲတွင် ရှိနေသော ချင်ဖုန်းသည် ပရမ်းပတာဖြစ်နေသော အမှောင်ထုထဲတွင် ရှိနေပုံရသည်။

အလင်းရောင်လည်း မရှိ၊ အသံလည်း မရှိပေ။

ရုတ်တရက် အဆက်အစပ်မရှိသော ပုံရိပ်များသည် သူ၏မျက်လုံးများရှေ့တွင် ဆလိုက်များကဲ့သို့ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

သူသည် သူ၏ဖခင်၏ စိတ်ဝိညာဉ် ကြဲပြန့်သွားသည့်အခိုက်အတန့်ကို မြင်ခဲ့ပြီး မြေအောက်ကမ္ဘာဘုံ၏ ကြောက်မက်ဖွယ် ပြိုကျပျက်စီးမှုကို မျက်မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။

လေဟာနယ်၏ အက်ကြောင်းထဲတွင် ရွှမ်းယီ၏ ရှေ့ဘဝမှတ်ဉာဏ်များအတွင်းမှ တွေ့ခဲ့ရသော ဘီလူးကြီးသည် တစ်ဖန်ပြန်ပေါ်လာပြီး သူ၏လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ ကောင်းကင်ကို ဖုံးလွှမ်းသွားသော သိပ်သည်းသည့် တာအိုကျမ်းဂန်များကို ထုတ်လွှတ်ပြီး မြေအောက်ကမ္ဘာဘုံကို တဖြည်းဖြည်း တိုက်စားကာ ပျက်စီးခြင်းသို့ ဦးတည်သွားစေသည်။

ထိုအချိန်တွင် အက်ကြောင်းထဲမှ ဘီလူးကြီးသည် ရုတ်တရက် တစ်စုံတစ်ခုကို သတိပြုမိလိုက်သည်။ သူ၏ဖာထေးထားသော ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှ အသားများဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော မရေမတွက်နိုင်သော သူငယ်အိမ်များသည် အားလုံး ချင်ဖုန်းထံသို့ လှည့်လာကြပြီး ထိုအကြည့်သည် မှော်ဆန်သော စွမ်းအားတစ်ခု သယ်ဆောင်ထားသကဲ့သို့ ချင်ဖုန်း၏ အသိစိတ်ကို ပိုမိုနီးကပ်စွာ ဆွဲဆောင်နေသည်။

"ပထမ မူလချီစွမ်းအင်၊ ငါနဲ့ပေါင်းစပ်ပြီး တစ်ခုတည်းဖြစ်သွား"

ညှို့ငင်ဖမ်းစားနိုင်သော အသံတစ်ခု ချင်ဖုန်း၏ နားထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။

"နိုးထလော့"

ချင်ဖုန်းသည် ၎င်း၏ဖမ်းစားမှုအောက်သို့ ကျရောက်ခါနီးအချိန်မှာပင် တောက်ပသော လရောင်တစ်ခုက အမှောင်ထုကို ထွင်းဖောက်ပြီး သူ၏ခေါင်းပေါ်သို့ ထွန်းလင်းလာသည်။

ညင်သာသော အသံတစ်ခု လိုက်ပါလာသည်။

ချင်ဖုန်းသည် ရုတ်တရက် မျက်လုံးဖွင့်ပြီး ထထိုင်လိုက်သည်။ သူပတ်ပတ်လည်ကို ကြည့်လိုက်သည်၊ သူသည် ကျောက်ဂူတစ်ခုထဲတွင် ရှိနေပုံရသည်။

ထိုအချိန်တွင် သူသည် ကျောက်ကုတင်ပေါ်တွင် လှဲလျောင်းနေပြီး ကျောက်တုံးများ၏ အက်ကြောင်းများမှ တစ်ဆင့် အပြင်သို့ ကြည့်လိုက်ရာ ကောင်းကင်သည် မှောင်နေပြီး သူသည် အချိန်အတော်ကြာ သတိလစ်နေခဲ့ကြောင်း ထင်ရှားသည်။

"သခင်လေး နောက်ဆုံးတော့ နိုးလာပြီ"

အရွယ်အစား ပိုသေးငယ်သွားသော ထူဘိုသည် လှုပ်ရှားမှုကိုကြားသော် အလျင်အမြန် ရောက်လာသည်။

"ငါ ဘယ်လောက်ကြာကြာ သတိလစ်နေခဲ့တာလဲ"

ချင်ဖုန်းသည် သူ၏နဖူးကို ပွတ်သပ်ပြီး မေးသည်။

"စုစုပေါင်း သုံးနာရီလောက် ရှိပါပြီ။ သခင်လေး၊ ဒီတစ်ခေါက် တကယ်ပဲ သေခြင်းတရားကနေ လွတ်မြောက်ခဲ့တာပါ"

ထူဘိုသည် ခဏတာ စဉ်းစားပြီးနောက် ပြန်ဖြေသည်။

ထို့နောက် ထူဘိုသည် ချင်ဖုန်းကို ကယ်တင်ခဲ့သည့် ဖြစ်စဉ်ကို ပြန်ပြောပြစပြုပြီး အန္တရာယ်များသော အခြေအနေများအလယ်တွင် သူ၏သစ္စာရှိစွာ သခင်လေးကို ကာကွယ်ခဲ့ပုံကို ကွက်ကွက်ကွင်းကွင်း ပုံဖော်လိုက်သည်။

"ငါ အရင်က မင်းကို အထင်လွဲခဲ့ပြီး သေခြင်းတရားကို ကြောက်တဲ့ သူရဲဘောကြောင်တဲ့ တစ်ယောက်လို့ ထင်ခဲ့တယ်"

ချင်ဖုန်းက စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် ကျေးဇူးတင်လိုက်သည်။

"ဒီတစ်ခေါက် မင်းသာ မရှိခဲ့ရင် ငါ တကယ်ပဲ အန္တရာယ်ကျရောက်နေမှာပဲ။ ဒါပေမဲ့ ငါ့ကို စူးစမ်းချင်စိတ်ဖြစ်စေတာက မင်းက ဘာလို့ အစကတည်းက ငရဲတံခါးကို ဝင်ဖို့ မတွေဝေခဲ့တာလဲ။ မင်းက ငါ့ကို ကယ်တင်ဖို့ အခွင့်အရေးကို စောင့်နေခဲ့တာလား"

"ဒီကောင်ရဲ့ ထွက်ပြေးတဲ့အရှိန်က တစ္ဆေဧကရာဇ် ကျန်းဟန်နဲ့တောင် ယှဉ်နိုင်တယ်။ မင်းက သူ့ကို သစ္စာရှိလိမ့်မယ်လို့ တကယ်ပဲ မျှော်လင့်နေတာလား။ ငါသာ သူ့ကို မတော်တဆ ကြုံတွေ့ခဲ့တာ မဟုတ်ရင် သူက သူ့အသက်ကို စွန့်စားပြီး မင်းကို ကယ်တင်ဖို့ ပြန်ပြေးလာမှာတဲ့လား"

ထိုစကားများကြောင့် အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့သွားသော ထူဘိုသည် တစ်ခုခုပြောရန် ပြင်ဆင်နေစဉ် ဂူ၏ဝင်ပေါက်မှ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

အသံနောက်သို့ လိုက်ကြည့်ရာ ချင်ဖုန်းသည် လှပသော မုန်ရွှမ်၏ ပုံရိပ်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သို့သော် သူမသည် ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲတစ်ခုကို ဖြတ်သန်းခဲ့ပုံရပြီး မျက်နှာတွင် အရောင်အဆင်းမရှိဘဲ မပျောက်ကင်းသေးသော ဒဏ်ရာများစွာ ရှိနေသည်။

"ငါသိတယ် မင်းမှာ မေးခွန်းတွေ အများကြီးရှိနေတယ်ဆိုတာ။ ဒါကို အရင်သောက်ပြီး ရှင့်ရဲ့သက်စောင့်စွမ်းအင်ကို ပြန်ဖြည့်လိုက်၊ ပြီးတော့မှ ငါတို့ စကားပြောကြတာပေါ့"

ချင်ဖုန်း မေးမြန်းနိုင်မီမှာပင် မုန်ရွှမ်သည် ဘေးမှ ဆေးပေါင်းရည်တစ်ခွက်ကို ယူလာခဲ့သည်။

ထိုဟင်းရည်သည် နောက်ကျိနေရုံသာမက စူးရှသောအနံ့လည်း ထုတ်လွှတ်နေသည်။

မုန်ရွှမ်က ဆိုသည်။

"ကောင်းပြီ"

ချင်ဖုန်းသည် တွေဝေခြင်းမရှိဘဲ ဆေးပေါင်းရည်ကို ယူလိုက်သည်။ ၎င်း၏စူးရှသောအနံ့သည် အရက်အနံ့အနည်းငယ်နှင့် ရောနှောပြီး သူ၏အာရုံများကို တိုက်ခိုက်သည်။

ခဏတာ တွေဝေပြီးနောက် သူသည် နောက်ဆုံးတွင် ဟင်းရည်ကို သောက်လိုက်သည်။ ဆေးကောင်းခါးသည်ဟု ဆိုရိုးစကားရှိသည် မဟုတ်လော။

ဖြောင်း!

ပန်းကန်သည် ကြေမွသွားပြီး ချင်ဖုန်းသည် တစ်ဖန်ပြန်လည် သတိလစ်သွားသည်။

"သူ့ ဘာဖြစ်သွားတာလဲ"

ထူဘိုက ထိတ်လန့်တကြား ကြွေးကြော်လိုက်သည်။

" နောက်တစ်ခါ ကျရှုံးပြန်ပြီ"

မုန်ရွှမ်က မိမိဘာသာ ရေရွတ်လိုက်သည်။