ကျန်းကောမှာ လျုံတွေ ဘယ်လောက် ရှိလို့လဲ

ဘူတာထဲသို့ ဝင်ထွက်နေသော ခရီးသည်များက ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်ပြီး အော်ဟစ်ကာ ဟိုသည်ကို ပြေးကြတော့သည်။

မိုရှောင်းယွီနှင့် သူမ၏ အချစ်ဆုံးသူငယ်ချင်းတို့သည်လည်း ဘူတာရုံမှ ထွက်လာကြပြီး စကားပြောကာ ရယ်မောနေကြသည်။

သို့သော် အပြင်ရောက်၍ မြင်လိုက်ရသော မြင်ကွင်းကြောင့် ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်လာပြီး မျက်နှာများပင် ဖြူဖျော့သွားသည်။

သူမ၏ အချစ်ဆုံးသူငယ်ချင်းသည် ယဲ့ဖန်ကို တွေ့ပြီး အော်ပြောလေသည်။

" ရှောင်းယွီ၊ အဲ့တာ ယဲ့လူကြီးမင်း မဟုတ်လား "

မိုရှောင်းယွီလည်း ယဲ့ဖန်ကို မြင်လေသည်။

သူမမျက်နှာသည် တုန်ရီနေကာ သွေးမရှိသကဲ့သို့ ဖြူဖျော့နေသည်။

" သူတို့ ဘယ်လိုလူတွေကို စော်ကားခဲ့တာလဲ "

သူမ၏ အချစ်ဆုံးသူငယ်ချင်းသည် သူမကို အနောက်သို့ ပြန်ဆွဲခေါ်သွားသည်။

" ဒါပေမယ့် ယဲ့လူကြီးမင်းကို ကြည့်ရတာ အရမ်းတည်ငြိမ်နေပုံပဲ "

မိုရှောင်းယွီသည် ယဲ့ဖန်ကို အတော်ပင် အထင်ကြီးလေသည်။

သူမ တကယ်ပင် ဘာမှ မဖြစ်စေချင်ပေ။

သို့သော် ထိုကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုး၌ သူမ လုံးဝ အကူအညီမဖြစ်နိုင်ချေ။

သူမစိတ်ထဲ၌ သူ့အတွက် တိတ်တဆိတ် ဆုတောင်းပေးနိုင်တော့သည်။

ပန်သာ့လုံနှင့် အခြားသူများသည် ယဲ့ဖန်တို့စီသို့ ရောက်ရှိလာတော့မည် ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်တွင် လုပ်ငန်းသုံးယာဉ်အချို့ ရုတ်တရက် အရှိန်ဖြင့်လာနေသည်။

ပန်သာ့လုံနှင့် အခြားသူများ မတုံ့ပြန်မီတွင် ထိုကားများက သူတို့ကို တိုက်သွားခဲ့သည်။

သတိလက်လွတ်ဖြစ်နေပြီး ချက်ချင်းပင် အတိုက်ခံခဲ့ရသည်။

ထို့နောက် ချက်ချင်းပင် တံခါးပွင့်လာပြီး လူအုပ်ကြီးတစ်ခု ထွက်လာသည်။

အနည်းဆုံး လူ ၄၀မှ ၅၀ခန့်အထိ ရှိနိုင်သည်။

ခေါင်းဆောင်သည် အသက်သုံးဆယ်ကျော် အမျိုးသားတစ်ဦး ဖြစ်သည်။

သူသည် လျုံဝမ်းယွမ်စီကို အမြန်လျှောက်လာပြီး ပြောလိုက်သည်။

" ၇ယောက်မြောက် ဦးလေး၊ ကျွန်တော် အဖေ့အမိန့်နဲ့ လာကြိုတာပါ "

လျုံဝမ်းယွမ်သည် ထိုလူကို ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

" နှစ်တွေ အတော်ကြာပြီ။ Xiao Jieတောင် ကြီးလာပြီပဲ၊ မဆိုးဘူး "

Xiao Jieဟုခေါ်သော ထိုသူသည် လှည့်ကြည့်ကာ ပန်သာ့လုံနှင့် အခြားလူများကို ကြည့်လိုက်သည်။

" ၇ယောက်မြောက် ဦးလေး၊ ဒီလူတွေကို ကျွန်တော်တို့ ဘာလုပ်သင့်လဲ "

လျုံဝမ်းယွမ် သူ့ပုခုံးပေါ် လက်တင်လိုက်သည်။

" မင်းအခု အရွယ်ရောက်လာပြီဆိုတော့ မင်းဘာသာ ဘယ်လိုဖြေရှင်းချင်လဲကို ဆုံးဖြတ်နိုင်တယ် "

သူ့စကားကြားပြီး ထိုလူသည် ချက်ချင်းပင် ယုံကြည်မှု ပိုရှိလာသည်။

ရှောင်းကျယ်သည် သူ့အနောက်ရှိ ရဲဘော်များကို ချက်ချင်း လက်ပြလိုက်သည်။

" သူတို့ရဲ့ ခြေတွေလက်တွေ အားလုံးကို ချိုးပစ် "

ပန်သာ့လုံနှင့် အခြားသူများသည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ သူတို့၏အမူအရာများမှာ အလွန်ရုပ်ဆိုးသွားခဲ့သည်။

" မင်းတို့က ဘယ်ဂိုဏ်းကလဲ။ ငါ့နာမည်ကို မကြားဖူးဘူးလား "

ပန်သာ့လုံသည် ချက်ချင်းပင် စိတ်ပူသွားပြီး ထိုလူကို အော်လိုက်သည်။

" ပန်ကြီးလုံလား၊ ပန်သေးလုံလား။ မင်းက ငါတို့ လျုံမိသားစုကို အရင်ဓားနဲ့ လာရွယ်တာ။ ဧကရာဇ်မင်း ကြွလာရင်တောင် အလုပ်မဖြစ်ဘူး "

ထိုလူသည် ပန်သာ့လုံကို အေးစက်စွာ ကြည့်နေသည်။

ပန်သာ့လုံသည် အဆိပ်ပြင်းသော မြွေတစ်ကောင်၏ စိုက်ကြည့်ခြင်းကို ခံရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

သူ မတတ်နိုင်ဘဲ တုန်လှုပ်နေသည်။

" လျုံမိသားစု၊ ဘယ်က လျုံမိသားစုလဲ "

ကြောက်စရာကောင်းသော တည်ရှိမှုတစ်ခု သူ့စိတ်ထဲတွင် ရုတ်တရက် ပေါ်လာပြီး သူ့နှလုံးခုန်သံကျော်သွားသည်ကို ချက်ချင်း ခံစားလိုက်ရသည်။

အဲ့ဒီ လျုံမိသားစု ဖြစ်နေမလား။

ထိုလူက ကဲ့ရဲ့လိုက်သည်။

" ကျန်းကောမှာ လျုံမိသားစု ဘယ်နှစ်ခုရှိလို့လဲ "

ထိုလူ၏ စကားသည် ပန်သာ့လုံ၏ ခန့်မှန်းချက်ကို အတည်ပြုပေးခဲ့သည်။

သူသည် သေမတတ် ကြောက်လန့်နေပြီး ဒူးထောက်လိုက်သည်။

" လျုံလူကြီးမင်း၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ငါတို့ကို လွှတ်ပေးပါ။ သူတို့တွေက လျုံမိသားစုကမှန်း တကယ် မသိခဲ့လို့။ မဟုတ်ရင် ငါတို့မှာ အသက်တစ်ရာရှိရင်တောင် လျုံမိသားစုကို ပြဿနာရှာရဲမှာ မဟုတ်ဘူး "

" ဟမ်း "

ထိုလူသည် အေးစက်စွာ နှာမှုတ်လိုက်သည်။

" မင်း သိသည်ဖြစ်စေ၊ မသိသည်ဖြစ်စေ မင်း ငါတို့ လျုံမိသားစုကို တိုက်ခိုက်တယ်ဆိုတဲ့အချက်ကို မပြောင်းလဲနိုင်ဘူး။ ပြီးတော့ မင်းနဲ့ထိုက်တန်တဲ့ ပြစ်ဒဏ်ကို လက်ခံသင့်တယ်။ လုပ်လိုက်ကြ ထ

သူ့အနောက်ရှိ လျုံမျိုးနွယ်စုဝင်များသည် တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ အရှေ့ကို ပြေးသွားကြသည်။

ပန်သာ့လုံသည် အခြေအနေမကောင်းသည်ကို သိလိုက်ရသဖြင့် သူ့လက်အောက်ငယ်သားများကို ချက်ချင်း လက်ပြ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

" အားလုံး ရှေ့ကို ချီတက်ကြ "

သူသည် ထိုသို့အော်ပြီးနောက် လှည့်ပြီး ထွက်ပြေးတော့သည်။

သူ့လက်အောက်ငယ်သားများသည် လမ်းတစ်ဝက်ရောက်မှ သူတို့ခေါင်းဆောင် ထွက်ပြေးနေသည်ကို ရုတ်တရက် တွေ့လိုက်ရသည်။

သူတို့သည် အမုန်းတရားဖြင့် အံကြိတ်ကာ ဓားရှည်များကို ပစ်ချပြီး အသက်ရှင်ရန် ပြေးကြတော့သည်။

သို့သော် လျုံမိသားစုမှလူများသည် လျင်မြန်စွာ ရောင်လာပြီး ချက်ချင်းပင် လက်သီးချက်နှင့် ကန်ချက်များ ပေးကြသည်။

လျုံမိသားစုမှ လူတိုင်းသည် ကိုယ်ခံပညာကို လေ့ကျင့်ကြသည်။

သူတို့လက်ထဲ၌ မည်သည့်လက်နက်မှ မကိုင်ထားသော်လည်း ဤလူရမ်းကားများကို အနိုင်ပိုင်းနိုင်သည်။

ပန်သာ့လုံနှင့် သူ့လူများသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားပြီး နာကျင်သော အော်ဟစ်သံများ ထွက်လာသည်။

အများစုမှာ ခြေလက်များ ကျိုးပြီး မြေကြီးပေါ်၌ ငိုနေကြသည်။

ပန်သာ့လောင်ကိုလည်း လျုံမျိုးနွယ်စုမှ နှစ်ဦးက ဖမ်းဆီးခဲ့သည်။

အဖြစ်အပျက်များ ပြောင်းပြန်ဖြစ်သွားသည်မှာ မြန်ဆန်လွန်းလှသည်။

ပန်သာ့လုံသည် သူ့လူများကို ခေါ်ပြီး တိုက်ခိုက်သည်မှ လျုံမိသားစု ရောက်ရှိလာပြီး တန်ပြန်တိုက်ခိုက်သည့် အဖြစ်အပျက်တစ်ခုလုံး တစ်မိနစ်၊ နှစ်မိနစ်အတွင်းသာ ကြာလေသည်။

သို့သော် အခြေအနေသည် ၁၈၀ဒီဂရီ လှည့်သွားပြီ ဖြစ်သည်။

ဖျော်ဖြေပွဲအား ကြည့်ရှုနေသည့် ပရိသတ်များမှာ အံ့အားသင့်သွားကြသည်။

" ဒီလူငယ်လေးက ဒီလောက် တည်ငြိမ်နေတာ မဆန်းတော့ပါဘူး။ သူက အရမ်းအင်အားကြီးတာပဲ "

" သူတို့ ခေါ်လိုက်တဲ့လူတွေကို ကြည့်လိုက်ဦး။ သူတို့အားလုံးက ပညာရှင်တွေ ထင်တယ်။ အဲ့ဒီလူဆိုးတွေက ဘယ်လိုလုပ် ယှဉ်နိုင်မှာလဲ "

" အရင်က ပြောဖူးသလိုပဲ ဒီလူငယ်လေးက သူတို့ကို တိုက်ခိုက်ရဲမှတော့ သူ့မှာ အားကိုးစရာ တစ်ခုခု ရှိရမယ်။ ငါ မျှော်လင့်ထားသလိုပဲ "

" မင်းက အဲ့လို ပြောခဲ့လို့လား။ ဒီလူငယ်လေးက သူ့ကိုယ်သူ အထင်ကြီးပြီး ကြက်ဥနဲ့ ကျောက်ခဲကို ပေါက်တယ်လို့ မင်း ပြောတာကို ငါ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ကြားလိုက်ပါတယ် "

" ငါ ပြောလိုက်လို့လား။ မင်း နားကြားမှားတာ ဖြစ်ရမယ် "

အားလုံးသည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ဆွေးနွေးနေကြသည်။

သူတို့၏ စကားများသည် ယဲ့ဖန်အာယ ချီးမွမ်းခြင်းများဖြင့် ပြည့်နေသည်။

လျုံဝမ်းယွမ်၏ ရိုက်နှက်ခြင်းကို ခံခဲ့ရသော လူတစ်စုသည် အထူးသဖြင့် ပန်သာ့လုံနှင့် သူ့ဂိုဏ်းမှ သူတို့အတွက် လက်စားချေရန် ကူညီပေးလိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်ခဲ့ကြသည်။

သို့သော် ပန်သာ့လုံပင် သူ့ကိုယ်သူ မကာကွယ်နိုင်မှန်း သိလိုက်ရ၍ ချက်ချင်း တုန်လှုပ်သွားသည်။

တစ်ချို့သည် ယဲ့ဖန်မှ သူတို့အား ပြဿနာရှာမည်ကိုပင် ကြောက်ကြသည်။

ထို့ကြောင့် အမြန်ထွက်ပြေးကြသည်။

ထိုအချိန်တွင် မိုရှောင်းယွီနှင့် သူမ၏ အချစ်ဆုံးသူငယ်ချင်းတို့သည် ဝမ်းသာအားရ လက်ခုပ်တီးကြသည်။

" ဒီယဲ့လူကြီးမင်းက ဒီလောက် အစွမ်းထက်တဲ့ ပညာရှင်အဖွဲ့ကို တကယ်ခေါ်နိုင်မယ်လို့ မမျှော်လင့်ထားဘူး "

သူမ၏ အချစ်ဆုံးသူငယ်ချင်းက ချက်ချင်း ပြောလိုက်သည်။

" ဟုတ်တယ်၊ ဘယ်လိုသာမန်လူက သန်းဆယ်ချီပြီး အလွယ်တကူ ထုတ်နိုင်မှာလဲ "

မိုရှောင်းယွီ၏ လှပသော မျက်လုံးလေးများသည် တောက်ပမှုများနှင့် ပြည့်နေသည်။

" ရှောင်းယွီ၊ နင် ယဲ့လူကြီးမင်းကို ချစ်မိသွားပြီလို့ မပြောနဲ့ "

သူမ၏ အချစ်ဆုံးသူငယ်ချင်းသည် သူမကို ကောင်းစွာသိသည်။

မိုရှောင်းယွီသည် ယောက်ျားတစ်ယောက်အား ချီးကျူးသည်ကို သူမ တစ်ခါမှ မကြားခဲ့ဖူးပေ။

မိုရှောင်းယွီ ရှက်သွားပြီး သူမသူငယ်ချင်းကို တွန်းလိုက်သည်။

" နင် ဘာတေါ်ပြောနေတာလဲ။ ငါက အမှန်အတိုင်းပြောနေတာ"

သူမ၏ အချစ်ဆုံးသူငယ်ချင်း မျက်နှာပေါ်၌ ထူးဆန်းသည့် အပြုံးတစ်ခု ရှိနေသည်။

" ဟုတ်ပါတယ်လေ။ ယဲ့လူကြီးမင်းက ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ ချောမောလည်း ချောသေးတယ်။ ချမ်းသာတယ်၊ အစွမ်းထက်တယ်။ ဘယ်အလှလေးက သူရဲကောင်းတွေကို မနှစ်သက်လို့လဲ။ ဒါပေမယ့် ဒီလို ထူးချွန်တဲ့ ယောက်ျားတွေရဲ့ဘေးမှ မိန်းမ မရှားမှာ သေချာတယ်။ သူ့ဘေးမှာ ရပ်နေတဲ့ မိန်းကလေးကို ကြည့်လိုက်ဦး။ သူမက အရမ်းလှတယ် မဟုတ်လား "

မိုရှောင်းယွီသည် ဇာတ်လမ်း၏ ပထမပိုင်းကို ကြားသောအခါ ပြုံးနေသေးသည်။

သို့သော် နောက်ဆုံးအပိုင်းကို ကြားလိုက်ရသောအခါ သူမ၏ အပြုံးသည် ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

သူမ၏ အချစ်ဆုံးသူငယ်ချင်း ပြောခဲ့သလိုပင် ထိုမိန်းကလေးသည် အလွန်လှလေသည်။

ထို့အပြင် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ရှိ ကိုယ်ရောင်ဝါသည် အတုအယောင် မဟုတ်သည်မှာ သေချာသည်။

နှစ်များကြာရှည်စွာ ပြုစုပျိုးထောင်ခဲ့သော ကိုယ်ရောင်ဖြစ်သည်။

အတွေ့အကြုံမရှိသော မိန်းကလေးငယ်များသည် သူတို့နှင့် နှိုင်းယှဉ်နိုင်မည် မဟုတ်သည်မှာ သေချာသည်။

စိုးရိမ်မှုပုံစံ သူမမျက်နှာပေါ်၌ ပေါ်လာသည်။

ထိုအချိန် တိုက်ပွဲမှာ ဆက်လက် ဖြစ်ပွားနေသေးသည်။

ပန်သာ့လုံသည် တကယ့်တိုက်ပွဲများတွင် တိုက်ကွက်အတွေ့အကြုံများ ရှိသော်လည်း သူသည် သူ၏ခွန်အားကို အားကိုးသည်။

သို့သော် လက်ရှိအချိန်၌ သူသည် စိတ်တည်ငြိမ်မှု ပျက်ပြားနေပြီ ဖြစ်သည်။

လျုံမိသားစုဝင် နှစ်ယောက်၏ တိုက်ခိုက်ခြင်းကို ခံရပြီးနောက် ခဏအတွင်းမှာပင် ဖိနှိပ်ခံလိုက်ရသည်။

သို့သော် ထိုအချိန်တွင် အဝေးမှ ပြေးလာသော လူတစ်စုကို ရုတ်တရက် မြင်လိုက်ရသည်။

ထိုလူများသည် အနည်းဆုံး လူနှစ်ရာခန့်ရှိကာ သူတို့တစ်ဦးချင်းစီသည် ဓားတစ်လက် သို့မဟုတ် တုတ်တစ်ခုကို ကိုင်ဆောင်ထားသည်။

ပတ်ဝန်းကျင်မှ လူအုပ်ကြီးမှာ ထပ်ပြီးအော်ကြတော့သည်။

ယနေ့မြင်ကွင်းမှာ အနည်းငယ် ကြီးကျယ်လွန်းသည်။

လျုံဝမ်းယွမ်နှင့် ရှုကျင်းရှင်းတို့၏ အမူအရာများသည် ယဲ့ဖန်ကို ကြည့်လျက် ပြောင်းလဲသွားသည်။

ယဲ့ဖန်၏အကြည့်မှာ ပို၍ အေးစက်သွားသည်။

ဒီလောက်လွယ်လွယ်နဲ့ အနိုင်ယူနိုင်တဲ့သူအဖြစ် သဘောထားခံနေရတာလား။

ဒါဆို ဒီနေ့ သူ့အစွမ်းအစကို ပြရမှာပေါ့။

ယဲ့ဖန်သည် လျုံဝမ်းယွမ်ဘက်သို့ လှည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

" ဆရာကြီး၊ လျုံမိသားစုကို ပြန်လှည့်ဖို့ ပြောလိုက် "