ယဲ့ဆိုတဲ့ကောင် ငါမင်းကို စောင့်နေမယ် မထင်ထားဘူး မဟုတ်လား

လျုံဝမ်းယွမ်သည် လျုံမိသားစုဝင်များကို လာရန် ချက်ချင်း ခေါ်လိုက်သည်။

ပန်သာ့လုံသည် သူ့အပေါ်မှ ဖိအားသည် ချက်ချင်း ပျောက်သွားကာ ကပ်ဘေးဆိုးမှ လွတ်မြောက်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

သူသည် အမြန်လှည့်ကာ လူအုပ်ကြီးကို ကြည့်လိုက်သည်။

အရှေ့ဆုံးမှ လျှောက်လာသူမှာ ဆံပင်ဖြူဆေးဆိုးထားပြီး ပန်းပွင့်အင်္ကျီဝတ်ထားသော အမျိုးသားတစ်ဦးဖြစ်သည်။

သူသည် အသက်လေးဆယ်လောက် ရှိပြီဖြစ်သည်။

သူ၏ အထင်ကြီးစရာ အကောင်းဆုံးအရာမှာ နဖူးပေါ်မှ အမာရွတ်ဖြစ်သည်။

သူသည် တတိယမျက်လုံး ဖွင့်ထားသလိုဖြစ်နေသည်။

" အစ်ကိုကြီး ကင်းမြီးကောက်၊ ကျွန်တော့်ကိုကယ်ဖို့ ဒီကို ရောက်နေတာလား "

ပန်သာ့လုံသည် ထိုလူများကို တွေ့ပြီး ထိတ်လန့်ဝမ်းသာသွားသည်။

ဤလူ၏အမည်မှာ ရှဲ့ကျင်းဖြစ်ပြီး အမည်ပြောင်မှာ ကင်းမြီးကောက် ဖြစ်သည်။

သူသည် ရထားဘူတာရုံ၏ ထိုက်တန်သော သူဌေးကြီးဖြစ်ပြီး လက်အောက်ငယ်သား ရာနှင့်ချီ ရှိလေသည်။

လက်အောက်ငယ်သား အယောက်၂၀မှ ၃၀လောက်သော ရှိသောသူ့ကဲ့သို့လူသည် ထိုလူ၏အရှေ့တွင် ညီငယ်လေးတစ်ဦးမျှသာ ဖြစ်သည်။

သူသည် ကင်းမြီးကောက်ကို အကြိမ်ပေါင်းများစွာ မိတ်ဖွဲ့ချင်ခဲ့သော်လည်း ကင်းမြီးကောက်သည် သူ့ကို စိတ်မဝင်စားခဲ့ပေ။

ကင်းမြီးကောက်သည် ယနေ့ သူ့အသက်ကို ကယ်တင်ပေးမည်ဟု မမျှော်လင့်ထားချေ။

သို့သော် သူ အတွေးလွန်နေသည်မှာ သိသာလေသည်။

ကင်းမြီးကောက်သည် သူ့ကို မကြည့်ချေ။

သူသည် ယဲ့ဖန်တို့စီသို့ လျှောက်သွားသည်။

ထိုအချိန်တွင် ယဲ့ဖန်သည်လည်း ထိုရောက်လာသော လူအုပ်စုကို ကြည့်နေသည်။

သို့သော် သူသည် ကင်းမြီးကောက်ကို မကြည့်ဘဲ သူ့ဘေးကလူကိုသာ ကြည့်နေသည်။

ထိုလူသည် ရထားပေါ်တွင် လိုက်ပါလာသူတန်ဝမ်ရှန်း ဖြစ်သည်။

ထိုလူသည် မကောင်းသော အကြံအစည်များကို ချုပ်နှောင်ထားဆဲဖြစ်ပြီး အမှန်တကယ် လူများစွာကို ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်။

လူအုပ်ထဲရှိ မိုရှောင်းယွီသည်လည်း တန်ဝမ်ရှန်းကို မြင်လိုက်သည်။

သူမသည် မုန်းတီးမှုဖြင့် ချက်ချင်း အံကြိတ်နေသည်။

" ဒီလူပဲလား။ သူက အခုထိ လက်မလျှော့သေးဘူးလား "

သူမ၏ အချစ်ဆုံးသူငယ်ချင်းကလည်း တန်ဝမ်ရှန်းကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်နေသည်။

" ဒီလူက အရမ်းဆိုးတာပဲ။ သူက ဘာလို့ ပြန်လာပြီး ဒုက္ခပေးရတာလဲ "

မိုရှောင်းယွီသည် လူအုပ်ကြီးကို ကြည့်ပြီး ချက်ချင်း စိတ်ပူသွားသည်။

" ယဲ့လူကြီးမင်းတို့က လူ နည်းနည်းလေးပဲ ရှိတာ။ သူတို့ကို ဘယ်လို ယှဉ်နိုင်မှာလဲ "

သူမနှင့် အချစ်ဆုံးသူငယ်ချင်းတို့သည် စိုးရိမ်နေသော်လည်း ထိုကိစ္စ၌ သူတို့ ဝင်မစွက်ဖက်နိုင်ပေ။

ယဲ့ဖန်သည် အမြန်ပြေးနိုင်ရန်သာ မျှော်လင့်ခဲ့ကြသည်။

တန်ဝမ်ရှန်းသည် ကင်းမြီးကောက်နားထဲသို့ တီးတိုးပြောပြီး ယဲ့ဖန်ကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။

ကင်းမြီးကောက်သည် ချက်ချင်းပင် ကျော်ကြည့်လိုက်သည်။

" မင်းက ယဲ့ဖန်လား။ ထွက်လာပြီး စကားပြောစမ်း "

" ယဲ့ဖန် မသွားနဲ့ "

ယဲ့ဖန်မှ ထွက်သွားတော့မည်ဖြစ်၍ ရှုကျင်းရှင်းက သူ့ကို တားလိုက်သည်။

တစ်ဖက်မှ အုပ်စုသည် လူနှစ်ရာနီးပါးရှိသည်။

အန္တရာယ်များလွန်းလေသည်။

" စိတ်မပူပါနဲ့၊ သူတို့က ငနုံတွေချည်းပဲ။ သူတို့က ကိုယ့်ကို လုံးဝမထိခိုက်စေနိုင်ဘူး "

ယဲ့ဖန်သည် စိတ်မပူစေရန် သူမပုခုံးကို ပုတ်ပြီး ထွက်သွားသည်။

တန်ဝမ်ရှန်း ချက်ချင်း ခုန်ထွက်လာသည်။

" ယဲ့ဆိုတဲ့ကောင် မင်း ငါ့ကို ဒီမှာတွေ့ဖို့ မမျှော်လင့်ထားဘူး မဟုတ်လား "

ယဲ့ဖန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

" ဟုတ်တယ်၊ မမျှော်လင့်ထားဘူး။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဒီလောက် ဉာဏ်နည်းတဲ့နည်းနဲ့ သေချင်မယ်လို့ မမျှော်လင့်ထားဘူး "

တန်ဝမ်ရှန်းသည် လျုံမိသားစုကို စိုက်ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

" မင်းလည်း ကျန်းကောမှာ ပါဝါနည်းနည်းရှိပုံရတယ်။ မင်း ဒီလောက်မောက်မာနေတာ မဆန်းပါဘူး "

ယဲ့ဖန် သူ့နောက်မှ လူအုပ်စုကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။

" ခင်ဗျား ကိုယ်တိုင်လည်း မဆိုးပါဘူး။ တကယ် ဒီလိုငနုံလူအုပ်ကို စုဆောင်းနိုင်ခဲ့တာဆိုတော့ "

ကင်းမြီးကောက်၏ လက်အောက်ငယ်သားများသည်က သူတို့အား ငနုံလူအုပ်ဟု ခေါ်သံကို ကြားပြီးနောက် ဒေါသူပုန်ထသွားသည်။

" ခွေးမသား၊ ဒီကောင်က ငါတို့ကို အထင်သေးနေတာလား။ မင်းက အသက်ရှင်ရတာ ပင်ပန်းနေပြီလား "

" သူဌေး၊ ဒီကောင်လေးအတွက်နဲ့ လေကုန်မခံနဲ့။ သူ့ကို တန်းသတ်ပစ်လို့ မရဘူးလား "

" ဟုတ်တယ်၊ ငါတို့ကို ငနုံတွေလို့ ပြောထားတာမဟုတ်ဘူးလား။ ဒါဆို ဒီငနုံလူအုပ်ရဲ့ စွမ်းအားကို မြည်းစမ်းခိုင်းရအောင် "

" ဒီကောင်က သေခါနီးနေပြီကို ခေါင်းမာရဲသေးတာလား။ ကိုယ့်သေတွင်းကိုယ် တူးနေတာပဲ "

" ပါးစပ်ပိတ်ပြီး တန်လူကြီးမင်းပြောတာကို နားထောင်လိုက် "

ကင်းမြီးကောက်သည် သူ့နောက်မှ လူများကို ချက်ချင်း ဟောက်လိုက်သည်။

တန်ဝမ်ရှန်းသည် ပိုက်ဆံပေးထားသည်ဖြစ်၍ သူ့ကို မျက်နှာသာပေးရမည်။

ထိုအချိန်၌ သေချာစွာပင် တန်ဝမ်ရှန်းသည် မျက်နှာသာရပြီး ပိုမောက်မာလာသည်။

" ယဲ့ဆိုတဲ့ကောင်၊ ငါက စီးပွားရေးသမားပဲ။ ကြီးကြီးကျယ်ကျယ်တွေ မလုပ်ချင်ဘူး။ မင်း ကျောက်စိမ်းဆွဲသီးကို ပြန်ပေးတာနဲ့ ငါ မင်းကို လွှတ်ပေးနိုင်တယ် "

ထိုစကားကို ယဲ့ဖန် ကြားပြီးနောက် သူ ရယ်လိုက်သည်။

" ဒီကျောက်စိမ်းဆွဲသီးကို ငါ့ပိုက်ဆံနဲ့ငါ ဝယ်ခဲ့တာ။ ဘာလို့ ပေးရမှာလဲ "

တန်ဝမ်ရှန်းသည် ချက်ချင်းပင် ဒေါသထွက်သွားသည်။

" ဒီကျောက်စိမ်းဆွဲသီးက ငါ့လက်ထဲ ရှိနေပြီးသားကို မင်းက ငါ့စီကနေ လုယူသွားတာ "

ယဲ့ဖန် သူ့လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

" လုယူတယ်ဆိုတာ ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ။ အဲ့တာကို တရားမျှတတဲ့ ပြိုင်ဆိုင်မှုလို့ ခေါ်တယ်။ ဒီကျောက်စိမ်းဆွဲသီးကို ခင်ဗျားတစ်ယောက်တည်း ဝယ်လို့ရပြီး တခြားဘယ်သူကမှ ဝယ်လို့ မရနိုင်ဘူးလို့ ဘယ်သူပြောလဲ "

တန်ဝမ်ရှန်းသည် သူ မှားကြောင်းကို သိပြီး အရှက်ကွဲကာ ဒေါသပိုထွက်သွားခဲ့သည်။

" ငါ မင်းနဲ့ မိုက်မဲတဲ့ စကားတွေ မပြောချင်တော့ဘူး။ မင်း ၅သန်းနဲ့ ဝယ်ထားတော့ ငါ မင်းကို ၅သန်းပေးမယ်။ ကျောက်စိမ်းဆွဲသီးကို ပေး "

ယဲ့ဖန်သည် ချက်ချင်းပင် ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

" ဒီကျောက်စိမ်းဆွဲသီးက အနည်းဆုံး သန်း၂၀ တန်တယ်။ မင်းက ငါ့ကို ၅သန်းနဲ့ ပြန်ရောင်းစေချင်တာလား။ ငါက အရူးလား၊ မင်းကပဲ ရူးနေလို့လား "

တန်ဝမ်ရှန်း၏ မျက်လုံးများ၌ လူသတ်အကြည့်များ တောက်ပလာသည်။

" မင်းကို ငါ နောက်ဆုံးတစ်ခါ မေးမယ်။ ကျောက်စိမ်းဆွဲသီးကို မပေးချင်တာ သေချာလား "

ယဲ့ဖန်သည် သူ့အိတ်ကပ်ထဲမှ ကျောက်စိမ်းဆွဲသီးကို ထုတ်ယူပြီး သူ့လက်ထဲ၌ ကိုင်နေလိုက်သည်။

" မင်းမှာ အရည်အချင်းရှိရင် ကိုယ်တိုင် လာယူလိုက် "

ကျောက်စိမ်းဆွဲသီးကို မြင်သောအခါ တန်ဝမ်ရှန်း၏ မျက်လုံးများ ချက်ချင်းတောက်ပလာသည်။

သူသည် ကင်းမြီးကောက်ဘက် လှည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

" ဒီကောင်နဲ့ အပိုစကားတွေ ရပ်ပြီး ယူခိုင်းလိုက်တော့ "

ကင်းမြီးကောက်သည် သူ့ကို လှမ်းကြည့်သည်။

" တန်လူကြီးမင်းက ဒီလို ကြီးကြီးကျယ်ကျယ်လုပ်ဖို့ မမျှော်လင့်ထားဘူး။ ဒါဆို ၁သန်းက မလုံလောက်တော့ဘူး။ အနည်းဆုံး ၅သန်းလောက် လိုတယ် "

တန်ဝမ်ရှန်းသည် ကင်းမြီးကောက်မှ ဈေးတက်သွားကြောင်း ကြားသောအခါ အံကြိတ်လိုက်သည်။

" ငါတို့ ယွမ် ၁ သန်းနဲ့ သဘောတူတယ် မဟုတ်လား။ ဘာလို့ ထပ်ပြီး စျေးထပ်တက်ရတာလဲ "

" အဲ့ဒီတုန်းက တန်လူကြီးမင်းရဲ့ စီးပွားရေးက ဒီလောက်ကြီးမှန်း မသိခဲ့ဘူး "

ကင်းမြီးကောက်သည် ချက်ချင်းပင် အားရစွာ ပြုံးလိုက်သည်။

" ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီကလေးစီက အဲ့ဆွဲသီးချိတ်ကို ဝယ်ဖို့ မင်း ၅သန်း သုံးရမှာပဲ။ အခု မင်း အဲ့၅သန်းကို မသုံးလိုက်ရတော့ဘူးဆိုတော့ ဒီ၅သန်းကို ငါ့ကို ပေးဝယ်လိုက်သလို သဘောထားလိုက် "

တန်ဝမ်ရှန်းသည် ကင်းမြီးကောက်၏ ထူးဆန်းသော တွက်ချက်မှုကြောင့် စကားမပြောနိုင် ဖြစ်သွားရသည်။

သူ သဘောမတူချင်သည်ကို မြင်ပြီး ကင်းမြီးကောက်မှ ချက်ချင်း နှာမှုတ်လိုက်သည်။

" မင်း သဘောမတူရင် ငါ့ညီအစ်ကိုတွေကို ခေါ်သွားလိုက်မယ်။ ဒီကောင်လေးကို မင်းကိုယ်တိုင် တောင်းလိုက်လို့ရတယ် "

ကင်းမြီးကောက်သည် ပြောသည့်အတိုင်း သူ့လက်အောက်ငယ်သားများကို ပြန်ဆုတ်ရန် အမိန့်ပေးတော့မည် ဖြစ်သည်။

" ကောင်းပြီ၊ ငါသဘောတူတယ်။ မင်း ငါ့ကို ဒီကျောက်စိမ်းဆွဲသီးကို ပြန်ရအောင် လုပ်ပေဒနိုင်သရွေ့ ငါမင်းကို ၅သန်းပေးမယ် "

တန်ဝမ်ရှန်း ထိတ်လန့်စွာ ခေါင်းညိတ်ပြီး သဘောတူလိုက်သည်။

ကင်းမြီးကောက်သည် ကျေနပ်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

" ဘာလို့ စောစောက သဘောမတူတာလဲ "

ထိုစကားကို ပြောပြီးနောက် သူသည် လှည့်ပြီး ယဲ့ဖန်ကို အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်နေသည်။

" ခွေးသား၊ မင်း မသေချင်ရင် ကျောက်စိမ်းဆွဲသီးကို လွှဲပေးလိုက်။ မဟုတ်ရင် ငါတို့ကို ရိုင်းတယ်လို့ အပြစ်မတင်နဲ့ "

ယဲ့ဖန်မှ စကားမပြောမီ လျုံမိသားစု၏ခေါင်းဆောင် ရုတ်တရက် ထွက်လာခဲ့သည်။

လျုံဝမ်းယွမ်သည် သူ့ကို ယဲ့ဖန်နှင့် မိတ်ဆက်ပေးလိုက်သည်။

ထိုလူကို လျုံကျယ်ဟု ခေါ်သည်။

သူသည် လက်ရှိ လျုံမိသားစု၏ အကြီးအကဲဖြစ်သူ၊ လျုံဝမ်းယွမ်၏ အစ်ကိုဖြစ်သူ၏သား ဖြစ်သည်။

" ကင်းမြီးကောက်၊ မင်း ငါ့ကို မှတ်မိလား "

လျုံကျယ်သည် ယဲ့ဖန်ဘက်သို့ လျှောက်သွားပြီး ကင်းမြီးကောက်ကို အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်နေသည်။

ကင်းမြီးကောက်သည် အနီးကပ်ကြည့်ပြီးနောက် ထိတ်လန့်သွားသည်။

" လျုံ Jie၊ မင်း ဘာလို့ ဒီကိုရောက်နေတာလဲ "

လျုံ Jieသည် သူ့နောက်မှ လျုံဝမ်းယွမ်ကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။

" ငါရဲ့ ၇ယောက်မြောက်ဦးလေး ဒီနေ့ အိမ်ပြန်လာလို့ ငါ သူ့ကို ဘူတာရုံမှာ လာခေါ်တာ။ မင်းငါ့ကို မျက်နှာသာပေးပြီး မင်းလူတွေနဲ့ ချက်ချင်း ထွက်သွားလို့ရမလား "

ကင်းမြီးကောက်၏အမူအရာသည် အထပ်ထပ်အခါခါ ပြောင်းလဲသွားသည်။

နောက်ဆုံး၌ သူက အတင်းပြုံးလိုက်သည်။

" ကိစ္စမရှိဘူး၊ ငါ ဒီကလေးကိုပဲ လိုချင်တာ။ မင်းရဲ့ ၇ယောက်မြောက် ဦးလေးကို ခေါ်သွားလို့ရပြီ "

သို့သော်လည်း လျုံကျယ်က ခေါင်းခါလိုက်သည်။

" ယဲ့လူကြီးမင်းက ငါတို့ ၇ယောက်မြောက် ဦးလေးရဲ့ တပည့်မလို့။ သူက လျုံမိသားစုရဲ့ အဖွဲ့ဝင်ပဲ။ သူလည်း ငါတို့နဲ့အတူ ပြန်လိုက်ရမယ် "

ကင်းမြီးကောက်၏ မျက်နှာထားသည် မည်းမှောင်သွားသည်။

" အဲ့လိုတော့ မဖြစ်ဘူး။ ဒီကလေးက ငါ့သူငယ်ချင်းဆီက တစ်ခုခုကို ခိုးသွားတယ်။ ဒီနေ့ လွှဲမပေးရင် ငါ လွှတ်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး "