အခန်း (၁၈၉)

ဂါးရက် နော့ဒ်မားခ်အတွက် ဆေးခန်း၏ အခြေအနေက ချောချောမွေ့မွေ့ ဖြစ်လာသည်။

ရံဖန်ရံခါလာသည့် ဧည့်သည်များနှင့် စီးပွားရေးအရ အကျိုးအမြတ်မရသည့် အမှုအခင်းများအပြင်၊ လူဝကြီးက ဂါးရက်ကို ချမ်းသာသော လူနာအုပ်စုတစ်စုကို တကယ်ပင် ခေါ်လာပေးခဲ့သည်။ တကယ်တော့ သူတို့သည် ရောဂါအတူတူ ခံစားနေရသည့် အပေါင်းအသင်းများနှင့် ပိုတူသည်။ ဤ လူနာအုပ်စုကို ကုသပေးခြင်းက ဂါးရက်အတွက် ဤလတွင် အတော်လေး ကောင်းမွန်သည့် ဝင်ငွေတစ်ရပ်ကို ဆောင်ကြဉ်းပေးလိမ့်မည်ဆိုတာ ထင်ရှားသည်။

ဆေးခန်းမှ သူ၏လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များကလည်း သူ့အတွက် ဝမ်းသာနေကြသည်။ သို့သော် ဂါးရက်ကတော့ စိုးရိမ်ပူပန်နေသည်။ သူ၏လူနာများအားလုံး ဂေါက်ရောဂါ ရုတ်တရက်ထဖောက်တာမျိုး ဖြစ်မည်ကို သူ ကြောက်နေသည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ တိုင်းတာမှုများ၊ ခရမ်းလွန်ရောင်ခြည်ရောင်ခြည်တိုင်း ကိရိယာများ မရှိဘဲနှင့် သူပေးလိုက်သည့် colchicine ဆေးပြားများသည် ဆေးပမာဏအတိအကျ ရှိမည်မဟုတ်ပေ။

သို့သော်လည်း ဂါးရက်ကို စိတ်သက်သာရာရစေပြီး စိုးရိမ်ပူပန်စေသည်မှာ လူဝကြီး ခေါ်လာသည့် အလယ်အလတ်အရွယ် အမျိုးသား ခုနစ်ယောက် သို့မဟုတ် ရှစ်ယောက်သည်... ကိစ္စရှုပ်ထွေးသည့် လူနာများ ဖြစ်နေခြင်းပင်။

ဂါးရက်သည် ဆေးစစ်နေစဉ်တွင် ဒေါသများထွက်နေသည်။ အဆိုပါ အသက်ကြီးသည့်လူများက အထူးသဖြင့် စိတ်ရှုပ်စရာကောင်းသည်။ သူတို့၏ အဝတ်အစားများကို မချွတ်ချင်ကြသလို ခါးပတ်များကို ဖြုတ်မချချင်ကြပေ။ လိုအပ်သည့်အနေအထားများကိုလည်း မယူချင်ကြပေ။ ပစအိုစစ်ဆေးမှုကို ဂါးရက်က မှော်အမှတ်အသားများဖြင့် သူတို့၏ရောဂါလက္ခဏာများကို တိတိကျကျ ခန့်မှန်းပြီး စည်းရုံးပြောဆိုခြင်းမဟုတ်ပါက မည်သူ့ကိုမှ ထိကိုင်ခွင့်ပြုမည်မဟုတ်ပေ။

သူသည် စစ်ဆေးမှုတိုင်းပြီးတိုင်း လက်ဆေးရသည်။ ပြီးတော့ လက်အိတ်များနှင့် ဂလစ်စရင်းများအား ဆက်တိုက်သုံးနေရသည်။ ပြီးတော့ လူတိုင်း၏အခြေအနေက မတူကြပေ။

တစ်ယောက်က ဆီးအိမ်ကျောက်၊ သုံးယောက်က ဆီးကျိတ်ကြီးတာ အမျိုးမျိုးဖြစ်နေသည်။ တစ်ယောက်က ဆီးလမ်းကြောင်း အသားပိုထွက်တာ၊ နှစ်ယောက်က ဆီးလမ်းကြောင်းအကျိတ်များ ဖြစ်နေသည်။

ဂါးရက်က လူဝကြီးကို အော်ချင်စိတ်ပေါက်သွားသည်။ သူတို့သည် ပုံစံတူတာနှင့် ရောဂါအတူတူပဲဟု မင်းထင်နေတာလား။

ဂါးရက် အားအင်ကုန်ခမ်းနေသည်။ အလင်းတန်းမှော်၊ အာထရာဆောင်းမှော်၊ ဆီးပိုက်

ထည့်ခြင်း၊ ခွဲစိတ်ခြင်း စသည့် ရနိုင်သမျှနည်းလမ်းအားလုံးကို သူ အသုံးပြုခဲ့သည်။

ဤ လူနာများကို နောက်ဆုံးတော့ ရှင်းလင်းပေးပြီးသည့်နောက် ဖေဖော်ဝါရီလကုန်ပိုင်းသို့ ရောက်လာပြီး မှော်ပညာရှင်မျှော်စင် အမျိုးမျိုးနှင့် မှော်အဖွဲ့အစည်းများ၏ စုဆောင်းရေးလှုပ်ရှားမှုများ အရှိန်အဟုန်မြင့်လာသည်။

ပထမဆုံးပွဲကတော့ မှော်ကောင်စီက သူတို့၏ဌာနချုပ်ဖြစ်သည့် အီဂါတောင်ထိပ်ပေါ်က မှော်ပညာရှင်မျှော်စင်တွင် စီစဉ်သည့် ခရီးစဉ်ပင်။

မနက်စောစောတွင်ပင် သင်တန်းမှ ကျောင်းသားခြောက်ဆယ် ခုနစ်ဆယ်ခန့် တန်းစီပြီး နီဗစ်မြို့ကို အပေါ်စီးက မြင်ရသည့် အီဂါတောင်ထိပ်ကို စတင်တက်ရောက်ကြသည်။ မှော်ရထားများ မတက်နိုင်သလို မှော်ပညာဖြင့်စီးနင်းသည့်သတ္တဝါများကိုလည်း ခေါ်လို့မရပေ။ သူတို့တွင် လူတစ်ဦးချင်းစီအတွက် ကျောပိုးအိတ်တစ်ခုနှင့် လမ်းလျှောက်တုတ်အဖြစ် သုံးရန်အတွက် သစ်သားတုတ်တစ်ချောင်းစီသာ ပါရှိသည်။

ဂါးရက်က သူ၏ ဝက်သစ်ချတုတ်၏ ထိပ်ကို အဝတ်တစ်စဖြင့် ပတ်ထားပြီး သဘာဝနတ်

ဘုရားကိုးကွယ်သူများအတွက် သီးသန့်ထားသည့် လမ်းလျှောက်တုတ်မဟုတ်သကဲ့သို့ ဟန်ဆောင်ကာ သူတို့ကြားထဲတွင် တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်ပင် ရောနှောလိုက်သည်။

ဦးဆောင်ဆရာက သူတို့ကို ရှင်းပြလိုက်သည်။

"လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်းတစ်ထောင်တုန်းက၊ ဒဏ္ဍာရီလာ မှော်ပညာရှင် တဲရန့်စ် နဲ့ သူ့သူငယ်ချင်းတွေ၊ မှော််ကောင်စီကို တည်ထောင်ခဲ့တဲ့ ထူးခြားတဲ့သူတွေဟာ ဒီလမ်းကြောင်းအတိုင်း အီဂါတောင်ထိပ်ကို တက်ခဲ့ကြတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ တိမ်တွေက ကွဲထွက်သွားပြီး နေရောင်ခြည်က သူတို့ရဲ့ပုံရိပ်တွေကို ထွန်းလင်းစေခဲ့တယ်။ အဲဒီပုံရိပ်တွေက အီဂါတောင်ထိပ်ကို ဝန်းရံထားတဲ့ တိမ်တွေထဲမှာ ပေါ်လာခဲ့တယ်။

ဒါဟာ သူတို့ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးတဲ့ ပုံရိပ်တွေပဲ။ အဲဒီနေ့ကစပြီး တဲရန့်စ် နဲ့ သူ့သူငယ်ချင်းတွေဟာ ဒီပုံရိပ်တွေကို လေ့လာဖို့အတွက် တောင်ထိပ်မှာ ကျောက်အိမ်တွေ ဆောက်ခဲ့ကြတယ်။ နောက်ပိုင်းမှာတော့ သူတို့ဟာ တောင်ထိပ်ပေါ်မှာ ပထမဆုံး မှော်ပညာရှင်မျှော်စင်ကို ဆောက်ခဲ့ကြတယ်"

ဟင် ဒါက... ကျောင်းသားသစ်စုဆောင်းရေးတင်ဆက်မှုလား။ ဘာလို့ ဘုရားဖူးခရီးသည် ဧည့်ကြိုလိုမျိုး လုပ်နေတာလဲ။ အတိတ်ကို လွမ်းလို့လား။ ဒါမှမဟုတ် ရှေ့ကလူတွေကို ရိုသေလေးစားတဲ့ အစဉ်အလာတစ်ခုလား။ တဲရန့်စ် ဆုံးသွားတာလား။ သူ အသက်ရှင်နေတုန်းလို့ ပြောတာ မှတ်မိသေးတယ်။ မင်းတို့လုပ်နေတဲ့ ဒီလိုဟန်ဆောင်မှုတွေကို အဖိုးကြီးသိလား။ သူ ဘယ်လိုထင်မလဲ။

ကျောင်းသားများကို ဆယ်ယောက်တစ်စုစီ ခွဲထားပြီး၊ ရှေ့မှ သူရဲကောင်းတစ်ဦးနှင့် နောက်မှ တစ်ဦးစီက ဦးဆောင်သည်။ ၎င်းသည် အတွေ့အကြုံမရှိသေးသည့် ပြင်ပခရီးသွားလာရေးအတွက် စီစဉ်ထားသည့် အကောင်းဆုံးအစီအစဉ်ဖြစ်သည်။ မှော်ကောင်စီကပင် မတော်တဆမှုများ ဖြစ်မည်ကို စိုးရိမ်ပုံရသည်... သို့သော် သူတို့ကတော့ ဆက်တက်နေတုန်းပင်။

"...ဒါက မှော်ကောင်စီရဲ့ ဌာနချုပ် စတင်ခဲ့တဲ့ နေရာပါ။ ဒီနေ့ကစပြီး ကောင်စီဌာနချုပ်ကို ပထမဆုံးအကြိမ် လာရောက်တဲ့ မှော်ဆရာအားလုံးဟာ ဒီ တောင်လမ်းကို ခြေလျင်တက်ကြရပါမယ်"

"ကောင်းပြီ ငါကတော့ သူတို့ထဲက တစ်ယောက်မဟုတ်ဘူး။ ငါ ဒီကို ရထားနဲ့ တစ်ခါတက်ဖူးပြီးပြီ"

ဂါးရက်က တိတ်တဆိတ် ညည်းတွားလိုက်သည်။

သူတို့သည် တောင်စောင်းတစ်လျှောက် တက်ကြသည်။ နီဗစ်မြိုက မြောက်ဘက်အတော်လေးကျသောကြောင့် နွေဦးနှောင်းပိုင်းပင်ဖြစ်သော်လည်း တောင်စောင်းများပေါ်၌ မြက်ပင်များ ပြန့်ကျဲနေပြီး အစိမ်းရောင်ဖျော့ဖျော့လေးများသာ ရှိသည်။ အပေါ်ကို မော့ကြည့်လိုက်

သောအခါ အီဂါတောင်ထိပ်၏ ထိပ်ဖျားကို တိမ်ထူတွေက ဖုံးအုပ်ထားသော်လည်း သူတို့ခေါင်းပေါ်က တိမ်များကတော့ ပါးလွှာနေသောကြောင့် ကောင်းကင်ပြာကို အနှောင့်အယှက်မရှိ မြင်နေရသည်။

တောင်ပေါ်လမ်းသည် တစ်ခါတစ်ရံ ပြုပြင်ထားပြီး တစ်ခါတစ်ရံ လုံးဝလျစ်လျူရှုထားသည်မျိုး ဖြစ်နေသည်။ အစပိုင်းတွင် လမ်းက ညင်သာသော တောင်စောင်းဖြစ်၍ ဂါးရက်သည် အလွယ်တကူ တက်နိုင်ခဲ့သည်။ လမ်းအများစုမှာ မြေသားဖြစ်ပြီး ကျောက်တုံးများ တစ်ခါတစ်ရံသာ ရှိသောကြောင့် လမ်းလျှောက်ရတာ လွယ်သည်။ ပိုမြင့်သည့်နေရာကို တက်လာသောအခါ မြေသားလမ်းက ကျောက်စရစ်လမ်းအဖြစ် ပြောင်းသွားပြီးနောက် ချွန်ထက်သည့် ကျောက်စရစ်ခဲများ အစုလိုက်အပုံလိုက်ကြီး ဖြစ်လာသောကြောင့် ခြေလှမ်းတိုင်းတွင် နာကျင်လာစေသည်။

မြက်ခင်းများနှင့် ချုံပုတ်များ လုံးဝပျောက်ကွယ်သွားပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် မအရည်ပျော်သေးသည့် ဆီးနှင်းပါးပါးလေးများသာ ကျန်တော့သည်။ ထို့ကြောင့် ခြေလှမ်းတိုင်းက ချော်နေသည်။ ဂါးရက်သည် ဘေးပတ်ပတ်လည်ကို သတိထားပြီး ကြည့်လိုက်သောအခါ သူ၏ရှေ့မှ မှော်ဆရာအများစုသည် ခါးကိုင်းပြီး သူတို့၏ ညာဘက်လက်တွင် တုတ်ကို ကိုင်ထားကြသည်ကို တွေ့ရသည်။ ဘယ်ဘက်လက်ကိုတော့ လဲကျသည့်အခါ ဖေးမဖို့အတွက် ရှေ့သို့ ဆန့်ထားကြသည်။ သူ၏နောက်မှ နှစ်ယောက်က တိုးတိုးလေး ပြောနေကြသည်။

"တဲရန့်စ် နဲ့ သူ့သူငယ်ချင်းတွေ ဒီကို ဘယ်တုန်းက တက်ခဲ့ကြတာလဲ"

"ဆောင်းရာသီတုန်းကလို့ ကြားတယ်..."

ကျောက်တုံးများကို ကျော်ဖြတ်ပြီး ဆီးနှင်းပါးပါးများကို ဖြတ်ကာ အရင်က ရေစီးကြောင်းလေးဖြစ်ခဲ့သော်လည်း အခု ရေခဲဖုံးနေသည့် နေရာများကို ဖြတ်ကျော်ပြီးနောက် နေ့လယ်စာစားပြီးသည့်အခါ သူတို့၏ ခြေထောက်အောက်မှ တောင်စောင်းက ရုတ်တရက် ပြေသွားပြီး မြေပြင်ညီကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ ဆီးနှင်းများက ပိုထူလာပြီး အမျိုးမျိုးသော အရွယ်အစားရှိသည့် ကျောက်ပုံများက ရှေ့သို့ သွားရမည့်လမ်းကို ညွှန်ပြနေချိန်တွင် လူငယ်မှော်ဆရာများမှာ တိမ်များနှင့် ဆီးနှင်းများထဲသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့ကြသည်။

လူတိုင်း ဆီစိမ်အဝတ်များ ဝတ်ဆင်ထားကြသည်။ စွမ်းအင်ခံနိုင်ရည်မှော်အတတ်ပညာတွင် ကျွမ်းကျင်သည့် မှော်ဆရာများသည် သူတို့ကိုယ်သူတို့နှင့် သူတို့၏ အဖော်များအပေါ် မှော်ပညာများကို တိတ်တဆိတ် အသုံးပြုနေကြသည်။ ဦးဆောင်သူ ဆရာများနှင့် သူရဲကောင်းများက ၎င်းကို မြင်သော်လည်း မတားကြပေ။ သူတို့ကသာ "မြူတွေထူနေတယ်။ ရှေ့ကလူကို လိုက်။ နောက်မကျစေနဲ့။ နေရာတိုင်းမှာ မတ်စောက်တဲ့ ချောက်တွေရှိတယ်" ဟု အော်နေကြသည်။

အအေးဒဏ်မှ ကာကွယ်ထားသော်လည်း မြူများနှင့် မိုးဖွဲဖွဲလေးများက သူတို့ကို ဝိုင်းရံထားပြီး သူတို့၏ မျက်နှာ၊ ဆံပင်နှင့် ကော်လာများပေါ်တွင် ရေစက်အဖြစ် စုစည်းကာ လည်ပင်းမှ အောက်သို့ စီးကျလာသည်။ ၎င်းသည် မသက်မသာခံစားရသည့် အရာတစ်ခုဖြစ်သောကြောင့် ဂါးရက်က သူ၏နှာခေါင်းကို ရှုံ့ပြီး သူ၏မျက်နှာကို ခပ်ကြမ်းကြမ်းသုတ်လိုက်သည်။ ပိုမိုမြန်မြန် လမ်းလျှောက်ချင်နေတုန်းမှာပင် ရှေ့မှနေ၍ အော်သံတစ်ခုကို သူ ကြားလိုက်ရသည်။

"အားးးးး"

ထိုအသံသည် အလွန်အမင်းကြောက်လန့်မှုနှင့် ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။ ဂါးရက် နော့ဒ်မားခ်သည် ရုတ်တရက် မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ သူ၏အဖော်ကို ကျော်တက်ဖို့ ကြိုးစားရင်း ဘေးသို့ အနည်းငယ်ထွက်သွားသည့် မှော်ဆရာတစ်ယောက်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုသို့လုပ်လိုက်သောကြောင့် သူသည် ချော်ပြီး ဆီးနှင်းများပေါ်တွင် အကြိမ်ပေါင်းများစွာ လိမ့်သွားကာ ချောက်ထဲသို့ ထိုးကျတော့မည့် ဆဲဆဲပင်။

ဤကဲ့သို့ အရေးပါသည့်အချိန်တွင် သူတို့အဖွဲ့ကို ဦးဆောင်နေသည့် သူရဲကောင်းတစ်ဦးက ရှေ့သို့ ခုန်လိုက်ပြီး မှော်ဆရာကို ဖမ်းဆွဲကာ အတွင်းဘက်သို့ ဆွဲယူလိုက်သည်။ သို့သော် သူရဲကောင်းကိုယ်တိုင်က အပြင်ဘက်သို့ ယိုင်သွားသော်လည်း ကံကောင်းစွာဖြင့် နောက်ထပ် သူရဲကောင်းတစ်ဦးက ကြိုးရှည်တစ်ချောင်းကို အမြန်ပစ်ချလိုက်ပြီး သူ့အား ချောက်အစွန်းမှ ဆွဲထုတ်ခဲ့သည်။

မဖြစ်စလောက်ကလေးဖြင့် လွတ်မြောက်လာသည့် မှော်ဆရာသည် မျက်နှာဖြူဖျော့ပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် လှဲနေသည်။ သူ၏လက်များသည် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ထောက်ရန် ကြိုးစားနေသော်လည်း ချော်နေသည်။ ဒိုင်းကနဲ၊ ဒိုင်းကနဲနှင့် သူ၏နှာခေါင်းသည် ဆီးနှင်းများနှင့် ပြားသွားလုနီးပါးပင်။

"ထ။ မဟုတ်ရင် မြေကြီးပေါ်မှာ အေးခဲသွားလိမ့်မယ်"

ဦးဆောင်သည့် မှော်ဆရာက ဟောက်လိုက်သည်။ ကယ်ဆယ်ခံရသည့် မှော်ဆရာသည် သူ၏ တုတ်ကို မှီပြီး မတ်တပ်ရပ်ကာ တန်းစီနေသည့်အထဲသို့ ပြန်ဝင်လိုက်သည်။ ဤအဖြစ်အပျက်ပြီးနောက် မှော်ဆရာများသည် အထူးသတိထားလာကြပြီး လမ်းတစ်လျှောက်တွင် စကားပြောဆိုခြင်းများ၊ တီးတိုးပြောဆိုခြင်းများ မရှိတော့ပေ။ သူတို့ ဆက်တက်လာသောအခါ မိုးက ဖွဲဖွဲလေးရွာလာပြီး မထင်မှတ်ဘဲ မိုးသီးများပါ စတင်ရွာလာသည်။

ကောင်းသည့်နေ့တွင်ပင် တောင်တက်ရသည်...

ဂါးရက်က ရှေ့သို့ ဆက်တက်ရင်း စိတ်ထဲမှ ညည်းတွားလိုက်သည်။ ခြေလှမ်းတစ်လှမ်းချင်းစီနှင့် သူသည် ရေခဲများ၊ ဆီးနှင်းများ၊ ကျောက်စရစ်ခဲများနှင့် တိမ်များ၊ မြူများထဲမှနေ၍ ဖြတ်သန်းလာခဲ့သည်။ မှော်ပညာဖြင့် ကာကွယ်ထားသော်လည်း သူ၏ခြေထောက်များက လုံးဝ ထုံကျင်နေသည်ဟု ခံစားနေရသည်။ အအေးဒဏ်ကြောင့်လား သို့မဟုတ် ကျောက်ခဲများကို နင်းမိလို့ နာကျင်တာလားပြောလိုက်သည်ကို သူ လုံးဝခွဲခြား၍မရပေ။

ဒီတောင်က ဘယ်လောက်တောင်မြင့်တာလဲ။

တိုင်တောင်သည် ၁,၅၀၀ မီတာကျော် မြင့်ပြီး ဟုန်မန်မှ ကျောက်စိမ်းဧကရာဇ်ဘုရားကျောင်းထိပ်ကို တက်စဉ်က ညနေစောင်းနေပြီ။

ဤ တောင်ကရော တိုင်တောင်လောက် မြင့်မလား။

ငါ ဗိုက်ပြန်ဆာလာပြီ။ ညနေစောင်းနေလောက်ပြီ...

သူ ဆက်လျှောက်နေတုန်း ရုတ်တရက် သူ၏မျက်စိရှေ့တွင် အရာအားလုံး လင်းလာသည်။ ဂါးရက် ရုတ်တရက် မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ လေတိုက်တာ ရပ်သွားပြီး ဆီးနှင်းများ ရပ်တန့်သွားသည်နှင့် ရှေ့တွင် တိမ်များ ကွဲလွင့်သွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ပင်လယ်အော်ဘက်မှနေ၍ နေရောင်ခြည်က တိမ်းစောင်းကျလာပြီး တောင်ထိပ်ပေါ်တွင် ရပ်နေသည့် မှော်ဆရာမျှော်စင်ကို ထွန်းလင်းပေးနေသည်။

အဝေးက တောင်ခြေတွင် တောင်ထိပ်ကို ဝန်းရံထားသည့် တိမ်များမှ အလင်းရောင်စက်ဝိုင်းတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာပြီး အမျိုးမျိုးသော အရောင်များနှင့် တောက်ပနေကာ အလယ်ဗဟိုတွင် တောက်ပသည့် အဖြူရောင်အလင်း ရှိနေသည်။ ထို အလင်းသည် အရိပ်နှင့် တစ်ထပ်တည်းကျနေသကဲ့သို့ လက်များ၊ ခြေထောက်များကို လှုပ်ရှားနေသည့် ပုံရိပ်တစ်ခုကို ဝန်းရံထားသည်။

ချောက်အစွန်းနှင့် မဝေးသည့်နေရာတွင် လူ ၅၀ မှ ၆၀ ခန့်က သူတို့၏ လက်များမြှောက်ပြီး ဝှေ့ယမ်းကာ သူတို့၏ လည်ပင်းများကို မော့ပြီး ထို ပုံရိပ်ကို စိတ်ဝင်တစားနှင့် ကြည့်နေကြသည်။ သူတို့ကို ခေါ်လာသည့် မှော်ဆရာက စိတ်လှုပ်ရှားနေသည့် ကျောင်းသားများကို ကြည့်ပြီး သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"အလင်းရောင်စက်ဝိုင်း ပေါ်လာပြီ... ဒီကလေးတွေထဲမှာ ထူးခြားတဲ့သူတွေ ရှိကိုရှိရမယ်..."

ဟင်။

ဒီမှာလည်း အလင်းရောင်စက်ဝိုင်း ရှိတာလား။

ဂါးရက်က ဝိုးဟု တိုးတိုးလေးပြောလိုက်သည်။ ဧမေတောင်နှင့် ဝူတိုင်တောင် နှစ်ခုစလုံးကို တက်ဖူးသော်လည်း ဤသို့သောဖြစ်စဉ်မျိုးကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးသောကြောင့် ဤ တောင်တက်သည့် အတွေ့အကြုံက တန်သည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ ပြီးနောက် သူသည် ကမ္ဘာလှည့်ခရီးသည်အဖွဲ့ထဲသို့ ဝင်ကာ လက်ဟန်ခြေဟန်များဖြင့် ပျော်ပျော်ပါးပါးနှင့် လိုက်ပါခဲ့သည်။အခန်း