အခန်း (၁၈၅)

ဂါးရက်သည် ဆေးခန်း၏ မြေညီထပ်ရှိ စားပွဲတွင် နံရံကိုမှီကာ ထိုင်နေပြီး မျိုးစေ့အိတ်ငယ်လေးတစ်ခုနှင့် စိတ်ကူးပေါက်ရာ ကစားနေသည်။

လူနာတစ်ဦး ပြေးဝင်လာသည်... သူ့အတွက်မဟုတ်ပေ။

နောက်ထပ်လူနာတစ်ဦး ပြေးလာပြန်သည်... သူ့အတွက်မဟုတ်ပြန်ပေ။

တတိယလူနာသည်... ခြေဆောင့်ပြီး အပေါ်ထပ်သို့ တက်သွားသည်။

မြင်ကွင်းမှာ အသစ်ဖွင့်လှစ်ထားသော ဆေးခန်းတစ်ခုကဲ့သို့ ဆူညံနေပြီး တိကျစွာပြောရလျှင် ဆူညံနေသည့်အတိုင်းပင်။ ထို့အပြင် တစ်ကိုယ်လုံးကို ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်နေသော ငါးညှီနံ့ အနည်းငယ်က နှစ်ထပ်အဆောက်အအုံတစ်ခုလုံးတွင် ပျံ့နှံ့နေသည်။

ဆေးရုံအဆင့် ပတ်ဝန်းကျင်တော့ မဟုတ်ပေ။

တောက်ပနေသော ဘုရားကျောင်း၏ ဆေးခန်းသည် နေးဗစ်မြို့၏ ဆင်ခြေဖုံးရှိ ဆိပ်ကမ်းများအနီးတွင် တည်ရှိသည်။ ကုန်စည်နှင့် ငါးဖမ်းဆိပ်ကမ်းများကြားတွင် နေရာယူထားသည်။ ခရီးသည်တင်ဆိပ်ကမ်းမှာမူ ကုန်စည်ဆိပ်ကမ်း၏ အဝေးဆုံးအစွန်းတွင် တည်ရှိပြီး ဆေးခန်းမှ အနည်းဆုံး နှစ်မိုင်ခန့် ဝေးသည်။

မြို့၏ အစွန်းတွင် တည်ရှိသော်လည်း နေးဗစ်မြို့သည် "U" ပုံသဏ္ဌာန် ပင်လယ်အော်၏ အစတွင် တည်ရှိသောကြောင့် ဆေးခန်းသည် မှော်တံတာအကယ်ဒမီနှင့် သိပ်မဝေးလှပေ။ ကျောင်းဆင်းပြီးနောက် ဂါးရက်သည် ကျောင်းတံခါးမှ မိနစ်သုံးဆယ်ခန့် လမ်းလျှောက်၍ ရောက်နိုင်သဖြင့် လူငယ်တစ်ယောက်အတွက် အိမ်နှင့်နီးသောကြောင့် အလုပ်လုပ်ရန် အကောင်းဆုံးနေရာတစ်ခု ဖြစ်သည်။

သို့ဖြစ်၍ လက်ရှိတွင် လူနာမရှိသော်လည်း ဂါးရက်က မတုန်လှုပ်ပေ။ သူ၏ မျက်လုံးများသည် ပြတင်းပေါက်အပြင်သို့ ရောက်ရှိနေပြီး သူ၏ လက်များက မျိုးစေ့တစ်စေ့ကို တိတ်ဆိတ်စွာ ကိုင်တွယ်နေသည်။

ကြီးထွား…ကြီးထွား…ငါ့အတွက် အခေါင်းပေါက် အပင်ပင်စည်တစ်ခု ပေါက်စေ။

"အာ..."

မျိုးစေ့သည် အလွန်မာကျောပြီး အညိုရင့်ရောင် သစ်သားပင်စည်တစ်ခုအဖြစ် ပေါက်လာသည်။ စုပ်ယူပြွန်အတွက်တော့ သင့်တော်ပေမည်။ သို့သော် သွေးကြောထဲသို့ သွင်းရန်တော့ မဖြစ်နိုင်ပေ။

ဂါးရက်သည် သစ်သားပင်စည်ကို ညင်သာစွာ ခါထုတ်လိုက်ပြီး သူ၏ ညာဘက်ရှိ ဖန်ပန်းကန်လုံးထဲသို့ ပစ်ထည့်လိုက်သည်။ မှတ်စုများကို ရေးသားပြီးနောက် အသုံးမပြုရသေးသော မျိုးစေ့များနှင့် သစ်သားပင်စည်အကြွင်းအကျန်များကို သီးခြားအိတ်ထဲသို့ ထည့်ကာ သူ၏ အတိုင်းအတာအိတ် ထဲသို့ ပြန်ထည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် မျိုးစေ့အသစ်တစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ ဆက်လက် စိုက်ပျိုးရန် အာရုံစိုက်နေသည်။

"ဘုန်းတော်ကြီး ကျွန်တော်... ကျွန်တော် လဲကျပြီး ခြေထောက်နာသွားတယ်... တကယ်နာကျင်နေတယ်..."

လူနာတစ်ဦး ရောက်လာခဲ့သည်။

ဂါးရက်သည် ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ရာ ကျောပိုးအိတ် လွယ်ထားသော အသက်ဆယ့်ငါးနှစ် သို့မဟုတ် ဆယ့်ခြောက်နှစ်အရွယ် မှော်ပညာသင် ကလေးတစ်ဦးသည် ခြေထောက်ကို ဆွဲပြီး လှေကားထစ်များပေါ်သို့ နာကျင်စွာ တက်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ့ဝတ်ရုံက ဖုန်များ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး အောက်ခြေတွင် ကျောက်စရစ်ခဲများပင် စွဲကပ်နေသည်။ ဖုန်မှုန့်များသည် သူ့မျက်နှာနှင့် လက်များကို ဖုံးလွှမ်းနေသည်။ သူသည် ဘေးဘီကို ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်ပြီး အခြား ဘုန်းတော်ကြီးများက လူနာများကို ပြုစုနေသည်ကို တွေ့သောအခါ ဂါးရက်ဆီသို့ မရဲတရဲ လျှောက်လာသည်။

"စားပွဲ၏ တစ်ဖက်ခြမ်းတွင် ထိုင်ပါ"

ဂါးရက်က ကျွမ်းကျင်စွာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။ သူသည် သူ၏စာအုပ်ကို စာမျက်နှာအလွတ်

တစ်ခုသို့ ဖွင့်လိုက်သည်။

"နာမည်လား။ အသက်။ အလုပ်အကိုင်။ ဘာပြဿနာရှိသလဲ"

"ကျွန်တော် စတီဖင် ဒွန်နီပါ။ မှော်ဆရာ အလုပ်သင်ပါ... ၁၆ နှစ်... ကျွန်တော် ခြေထောက်ခေါက်ပြီး နာသွားတယ်..."

"ထိုင်ပါ"

ဂါးရက်သည် အသေးစိတ်အချက်အလက်များကို လျင်မြန်စွာ မှတ်တမ်းတင်လိုက်ပြီးနောက် လမ်းလျှောက်သွားကာ ဒဏ်ရာကို စစ်ဆေးရန် ထိုင်လိုက်သည်။ ဖိလိုက်ခြင်း၊ ပွတ်သပ်ခြင်း၊ လှည့်လိုက်ခြင်းနှင့် ထောက်လှမ်းရေးမှော်ပညာကို အသုံးပြုပြီးနောက် သူ ကောက်ချက်ချလိုက်သည်။

"ခြေကျင်းဝတ်ခေါက်မိတာ၊ ကြွက်သားနဲ့ အရွတ်တွေ နည်းနည်းနာသွားတာ၊ အရိုးထိခိုက်မှု မရှိပါဘူး။ ဒီနေ့ အိမ်ရောက်ရင် ရေအေးနဲ့ အုံပါ၊ မနက်ဖြန် ဒီအချိန်မှာ ရေနွေးနဲ့ ပြောင်းပြီး အုံပါ၊ ရက်အနည်းငယ် နားလိုက်ရင် အဆင်ပြေသွားလိမ့်မယ်"

"ဒါပေမဲ့ မနက်ဖြန် မဟာဘွဲ့သင်တန်းရှိတယ်ဗျ"

စတီဖင်က စိုးရိမ်တကြီး အာမေဋိတ်ပြုလိုက်သည်။

"အခုချက်ချင်း ကုပေးလို့မရဘူးလားဗျာ။ ကျေးဇူးပြုပြီး…."

"ဒီလောက်အသေးအမွှားဒဏ်ရာလေးအတွက် နတ်ဘုရားဆေးကုသဖို့လိုလို့လား။ အသေးစားကုသမှုနဲ့တင်ရပြီ။ အသေးစားကုသမှုက ဘယ်လောက်လဲ"

ဆေးခန်းစာရင်းကိုင် ဘဏ္ဍာရေးမှူးဖြစ်စေ၊ စာရင်းအင်းတွေကိုင်တွယ်သူဖြစ်စေ လူနာရှေ့မှာ ခါးနည်းနည်းကိုင်းပြီး အလျင်အမြန်ရောက်လာသည်။ အသေးစားကုသမှုလား။

ရွှေဒင်္ဂါးငါးပြားကျသင့်ပါတယ်။ အော် သင်က မှော်ပညာရှင်အလုပ်သင်ဆိုတော့ မှော်ကောင်စီနဲ့ ကျွန်တော်တို့ သဘောတူထားတာရှိပါတယ်။ ဒါကြောင့် ကိုယ်တိုင် ၁၀% ပဲ ပေးရပါမယ်။ ငွေဒင်္ဂါးငါးမူးပါ။ ငွေလက်ခံရရှိပါပြီ။ ကျွန်တော်တို့ ချက်ချင်းကုသမှုစပါတော့မယ်"

လူငယ်အလုပ်သင်သည် ပထမတွင် စိုးရိမ်ပူပန်နေသော်လည်း နောက်ဆုံးစကားကို ကြားသောအခါ သက်ပြင်းချကာ သူ၏ ဒင်္ဂါးအိတ်ကို ချက်ချင်းထုတ်လိုက်သည်။ လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ပိုက်ဆံပေးပြီး ကျန်လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ကုသမှုခံယူနေစဉ် ခဏအကြာတွင် သူ၏ခြေကျင်းဝတ်တစ်လျှောက်၌ နွေးထွေးသော အဖြူရောင်အလင်းရောင်တစ်ခု ပျံ့နှံ့သွားပြီး နာကျင်မှုများ ရပ်တန့်ကာ ရောင်ရမ်းမှုများ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ စတီဖင်သည် သူ၏ခြေထောက်ဖြင့် ခုန်ကာ လှည့်ပတ်ပြီး လေးငါးလှမ်းခန့် လမ်းလျှောက်ကြည့်ပြီးနောက် ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ အာမေဋိတ်ပြုလိုက်သည်။

"လုံးဝပျောက်သွားပါပြီဗျာ။ ကျေးဇူးအများကြီးတင်ပါတယ်"

"ကိစ္စမရှိပါဘူး။ ဂရုစိုက်ပြီးသွားပါနော်"

စာရင်းကိုင်က လူနာအား လက်ပြနှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ ဂါးရက်သည် စားပွဲသို့ အလျင်အမြန်သွားကာ သူခုနက မြင်တွေ့ခဲ့ရသည့် ဓာတ်မှန်ပုံကို အချိန်မဖြုန်းဘဲ ရေးဆွဲလိုက်သည်။

"မှော်ပညာရှင်အလုပ်သင်၏ ခြေကျင်းဝတ် ခန္ဓာဗေဒဖွဲ့စည်းပုံက သာမန်လူတစ်ဦးနှင့် မခြားနားပါ..."

ဤဆေးခန်းကို မှော်ကောင်စီနှင့် ရောင်ခြည်ဘုရားကျောင်းတို့ ပူးပေါင်း၍ တည်ထောင်ထားခြင်းဖြစ်သည်။ ကောင်စီက မြေနေရာ၊ အဆောက်အအုံ၊ လစဉ်လစာ ရွှေဒင်္ဂါး ၅၀၀ နှင့် ဆေးဝါးဖိုးအတွက် ရွှေဒင်္ဂါး ၅၀ တို့ကို ပံ့ပိုးပေးသည်။ ရောင်ခြည်ဘုရားကျောင်းမှမူ အဆင့် ၅ ဘုန်းတော်ကြီးတစ်ပါး၊ အဆင့်နိမ့် ဘုန်းတော်ကြီးနှစ်ပါးမှ သုံးပါးအပြင် ဘုန်းတော်ကြီးအလုပ်သင်များကိုပါ ပံ့ပိုးပေးပြီး သူတို့သည် ဤနေရာတွင် လူနာများကို အလှည့်ကျ စောင့်ရှောက်ပေးကြသည်။

ဤဆေးခန်းသည် မြို့တွင်းရှိ ဆင်းရဲသားများကို အခမဲ့ကုသမှုပေးပြီး ဆေးဘက်ဆိုင်ရာအကြံဉာဏ်များနှင့် ဆေးဝါးအကူအညီများလည်း ပေးသည်။ ထိုနေ့အတွက် နတ်ဘုရားစွမ်းအင်များ မကုန်သေးဘဲ ဘုန်းတော်ကြီးများ စိတ်ကောင်းရှိနေပါက နတ်ဘုရားစာလုံးပေါင်းအချို့ကိုလည်း ထည့်သွင်းအသုံးပြုပေးနိုင်သေးသည်။

အလယ်အလတ်တန်းစားများဖြစ်သည့် ကုန်သည်ငယ်များ၊ ဆိုင်ပိုင်ရှင်များနှင့် လက်မှုပညာရှင်များအတွက်မူ သင့်တင့်သောဈေးနှုန်းဖြင့် ဆေးဘက်ဆိုင်ရာအကြံဉာဏ်နှင့် ဆေးဝါးများရရှိနိုင်ပြီး၊ နတ်ဘုရားစွမ်းအင်ဖြင့် ကုသမှုခံယူပါကလည်း သတ်မှတ်ထားသော လျှော့စျေးရရှိသည်။

ပိုက်ဆံရှိသော်လည်း ထူးခြားသောစွမ်းအားမရှိသည့် ကြွယ်ဝသောကုန်သည်များအတွက်မူ တောင်းပန်သည်။ ၎င်းတို့ပေးရမည့်အရာများ ပေးရပါမည်။ သို့မဟုတ် သူတို့အနေဖြင့် စေတနာ့ဝန်ထမ်း လှူဒါန်းခြင်းက ပိုမိုသင့်တော်မည်လား။

လူနာတစ်သုတ်ကို ပြန်လွှတ်ပြီးနောက် ဆေးခန်းက ခေတ္တခဏ ငြိမ်သက်သွားသည်။ ဘုန်းတော်ကြီး မက်သရူးသည် အပေါ်ထပ်မှ ပြုံးရွှင်စွာ ဆင်းလာပြီး "နောက်ဆုံးတော့ အေးအေးဆေးဆေးဖြစ်သွားပြီ။ ဂါးရက် အဲဒီ ပဲ့တင်သံရှာဖွေမှုစာလုံးပေါင်းအကြောင်း ငါ့ကို တစ်ခါလောက် ထပ်ရှင်းပြပါဦး" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့ ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင်လည်း သိပ်နားမလည်သေးပါဘူး..."

"အရာရာက အမြဲမှုန်ဝါးနေသလိုပဲ..."

အောက်ထပ်တွင် ထိုင်နေသည့် ဘုန်းတော်ကြီးနှစ်ပါးသည် သူတို့၏ ဘောပင်များကိုချကာ စကားဝိုင်းတွင် ပါဝင်လာကြသည်။ ထောင့်တွင်ရှိသော ဘုန်းတော်ကြီးအလုပ်သင်ကမူ အဆိုပါ စာလုံးပေါင်းကို မကျွမ်းကျင်သေးသည့်အတွက် အနေရခက်စွာဖြင့် နောက်ခံတွင် ရောနှောသွားအောင် ကြိုးစားနေသည်။ ဘုန်းတော်ကြီး မက်သရူးသည် သူ့ကိုတွေ့လိုက်ပြီး "ကော်ဟန် ငေးမနေနဲ့ ဟိုယုန်လေးကို ဒီကိုသွားယူခဲ့" ဟု ခေါ်လိုက်သည်။

"ဘုန်းတော်ကြီး ကျွန်တော့်ဗိုက်အရမ်းနာနေလို့"

တကျွီကျွီ အသံများဖြင့် ဗိုက်ပူပူလူတစ်ဦးက အဝင်လှေကားများကို တက်လာသည်။ သူသည် ငါးပေကျော်ကျော်ခန့်သာ ရှိသော်လည်း သူ့ခါးပတ်လည်မှာမူ သုံးပေကျော်ကျော်ခန့် ရှိသည်။ ကိုယ်အလေးချိန်ကြောင့် ကွေးညွှတ်နေသော ဝက်သစ်ချသားတုတ်ကောက်ကို ကိုင်းပြီး သူ၏ဗိုက်ကို ဆုပ်ကိုင်ကာ တစ်လှမ်းချင်း ပင်ပန်းစွာ လှေကားများပေါ် တက်လာသည်။

သူသည် ဝါညိုရောင်စပ်နေသော တောက်ပသည့် ကတ္တီပါအင်္ကျီလက်ပြတ်ကို ဝတ်ထားသည်။ သူ၏ဗိုက်ကြောင့် ငွေရောင်ကြယ်သီးများ ပြုတ်ထွက်တော့မလို ဖြစ်နေသော်လည်း အတင်းအကျပ် ဆွဲစေ့ထားသည်။ သူ၏ ကိုယ်အပေါ်ပိုင်းက သိက္ခာရှိပုံပေါ်သော်လည်း အောက်ပိုင်းတွင် ချောင်နေသော ဘောင်းဘီတိုတစ်ထည်သာ ဝတ်ထားပြီး ဖိနပ်မပါဘဲ ရောင်နေသော ခြေမကြီးများမှာ နီရဲကာ ပြောင်နေသည်။ အထဲသို့ရောက်သည်နှင့် သူသည် ဘုန်းတော်ကြီး မက်သရူးဆီသို့ ဖြောင့်တန်းအောင် သွားပြီး

“ဘုန်းတော်ကြီး ကျွန်တော် ဘယ်နှစ်ခါလာကုကု မသက်သာဘူးဗျာ...”

“အော် နောက်တစ်ခါ ထပ်ဖြစ်ပြန်ပြီပေါ့”

ဘုန်းတော်ကြီး မက်သရူးက သူ့အား အကျွမ်းတဝင်ရှိပုံပေါ်သည်။ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်နှင့် သူချက်ချင်း ပြုံးလိုက်ပြီး “နာကျင်မှုသက်သာစေခြင်း၊ အဆင့် ၂ နတ်ဘုရားစွမ်းအင်။ ကျွန်တော်လုပ်ပေးရင် နာကျင်မှုကို ၁၀ နာရီ သက်သာစေနိုင်တယ်။ ဒါမှမဟုတ် ရောဂါဖယ်ရှားခြင်း၊ အဆင့် ၃ နတ်ဘုရားစွမ်းအင်။ မင်းကြိုက်ရာ ရွေး...”

“ကျွန်တော်...”

ဗိုက်ပူပူလူကြီးသည် စားပွဲတွင် ထိုင်လိုက်ပြီး လက်တစ်ဖက်ဖြင့် သူ၏ဗိုက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားကာ သူ၏ညာဘက်ခြေထောက်မှာ မြေကြီးနှင့်မထိဘဲ တွဲလောင်းကျနေသည်။ ကျန်လက်တစ်ဖက်ကမူ ဒင်္ဂါးအိတ်လေးကို တယုတယ ကိုင်ထားပြီး ညစ်ပေနေသောပုံများ ထပ်နေသည်အထိ ဖျစ်ညှစ်ထားရင်း ခဏမျှစဉ်းစားပြီးနောက် တုန်တုန်ရီရီဖြင့် ထရပ်လိုက်

သည်။

“ဘုန်းတော်ကြီး ကျွန်တော် ကျွန်တော် အရင်အိမ်သာ တက်လိုက်ပါဦးမယ်...”

“ကောင်းပါပြီ သွားပါဗျာ”

ဘုန်းတော်ကြီး မက်သရူးက လူနာအား အထဲသို့ဝင်ရန် ကူညီပေးဖို့ အလုပ်သင်တစ်ယောက်ကို ခေါ်လိုက်သည်။ တံခါးပိတ်သွားသော်လည်း အချိန်အတော်ကြာအောင် ရေကျသံ မကြားရပေ။ ထိုအစား ထိုလူကြီး၏အသံက ထွက်ပေါ်လာသည်။

“ဘုန်းတော်ကြီး အဆင်မပြေဘူး... ပိုပြီး နာလာတယ်... ဆီးမသွားနိုင်ဘူး... နာကျင်မှုသက်သာစေမယ့်အရာ တစ်ခုခု ပေးနိုင်မလား”

အဖြူရောင်အလင်းတန်းများ လျှပ်ခနဲ လက်သွားသည်။ နာကျင်မှုသက်သာစေခြင်း နတ်ဘုရားစာလုံးပေါင်းကို ရွတ်ဆိုပြီးစီးသွားသည်။

ထိုလူကြီး၏ အော်ဟစ်မှုက ခေတ္တရပ်တန့်သွားပြီးမှ ပြန်စသည်။

“အပိုပဲ... ကျွန်တော့်ခြေမကြီး မနာတော့ပေမယ့် ဆီးမသွားနိုင်သေးဘူး... ဘုန်းတော်ကြီး ခင်ဗျားရဲ့ မှော်ပညာက အလုပ်မဖြစ်တော့ဘူးလား”

သူသည် နှာမှုတ်လိုက်ပြီး ခြေထောက်ကို နည်းနည်းဆွဲထော့နဲ့ထော့နဲ့ဖြင့် တုတ်ကောက်ကို လွှဲရင်း အိမ်သာမှ ထွက်လာသည်။ ဂါးရက်သည် သူ၏ခြေချောင်းများကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီးနောက် ရောင်နေသော သူ၏ဗိုက်ကို ကြည့်လိုက်ကာ ချက်ချင်းမတ်တပ်ရပ်ပြီး သူ၏လမ်းကို ပိတ်လိုက်သည်။

"လူကြီးမင်း ခဏစောင့်ပါဦး။ ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို တစ်ချက်ကြည့်ပါရစေ။ ခင်ဗျားရဲ့အခြေအနေက နာကျင်မှုသက်သာစေရုံနဲ့ ဖြေရှင်းနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး..."