အခန်း (၂၁)

အကြေးခွံအနည်းငယ်ထွက်လာပြီး၎င်းတို့တွင်ထူးခြားသောရောင်ခြည်များပါ ၀င်သည်။ ထိုရွှေရောင်အစင်းများသည်၎င်း၏အမြီး မှစ၍ ခန္ဓာကိုယ်အထိကျယ်ပြန့်လာပြီး ဦး ခေါင်း၏တစ်နေရာတည်းတွင်ဆုံသည်။ မြက်မြွေသည်၎င်း၏ယခင်ရှစ်စင်တီမီတာမှ ၁ စင်တီမီတာကြီးထွားလာသည်။ ၎င်း၏သေးငယ်သောအကြေးခွံများသည်ရွှေရောင်သို့ပြောင်းသွားသည်။

၎င်း၏မျက်လုံးများမှမှုန်မှိုင်းသောအကြည့်များကပျောက်ကွယ်သွားပြီးကြည်လင်မှုများနှင့်အစားထိုးလိုက်သည်။

ပူလွန်းတယ်။ အိုး၊ အရမ်းပူတယ်။

ထန်ဝူလင်း ကသူ့ခန္ဓာကိုယ်မှာဖြစ်ပျက်နေတာကိုသတိမပြုမိခဲ့ဘူး။ ယခုအချိန်တွင်သူခံစားနိုင်သည့်တစ်ခုတည်းသောအရာသည်မီးဖိုထဲတွင်သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကိုမီးရှို့နေသကဲ့သို့ပြင်းထန်သောအပူရဲ့မဖော်ပြနိုင်သောနာကျင်မှုဖြစ်သည်။

အချိန်ကာလတစ်ခုမှန်းမသိပြီးနောက်လောင်မြိုက်နေသောအပူသည်အေးစက်လာသည်။ သို့ရာတွင်၎င်းသည်ခြေလက်လေးချောင်းနှင့်အရိုးအားလုံးထုံကျင်နေခြင်းဖြင့်အစားထိုးသွားသည်။ အင်းဆက်ပိုးမွှားများစွာသည်သူ၏ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းတွားသွားနေသည်နှင့်တူသည်။ ထန်ဝူလင်း သည်နာကျင်စွာအော်ဟစ်ချင်သော်လည်းအသံတစ်သံမျှမထုတ်နိုင်ခဲ့ပေ။

နာကျင်မှုမှလွတ်မြောက်ရန်ဆန္ဒပြင်းပြသော်လည်းသူ့စိတ်သည်ပုံမှန်ထက်ကြည်လင်နေသည်။ သူ့တစ်ကိုယ်လုံးတွင်နာကျင်မှုအားလုံးကိုရှင်းရှင်းလင်းလင်းခံစားနိုင်သည်။

သူ၏ခန္ဓာကိုယ်၌နာကျင်မှုသည်တဖြည်းဖြည်းပျောက်ကွယ်သွားပြီးသူ၏အသိစိတ်လည်းပါဝင်လာသည်။ ချွေးများဖြင့်စိုနေသောသူ့အ ၀ တ်များအောက်တွင်ရွှေရောင်ခြယ်ထားသွေးကြောများ ပုံစံသည်လုံးဝလျော့မသွား။ အဲဒီအစားသူ့အရေပြားထဲကိုစိမ့်ဝင်သွားတယ်။ငွေပြာမြက်မြွေငယ်သည် နဂိုအတိုင်းပြန်ဖြစ်သွားသည်။

ထန်ကျီရမ်အိမ်သို့ပျော်ပျော်ပါးပါးပြန်လာသောအခါ နာအယ် သည်တံခါးဝတွင်ရပ်တော တွေ့ရသည်။

“ အစ်ကိုကြီးကစိတ်ဝိညာဉ်နဲ့ပေါင်းနေတယ်။အဖေဝ င်လို့မရဘူး။ "

ထန်ကျီရမ်ကိုနာအယ် ပြောလိုက်သည်။

ထန်ကျီရမ် ကမေးတယ်

"ဘာပြောလိုက်တာလဲ။ သူကအဲဒါနဲ့ပေါင်းစပ်နေ ပြီလား? "

နာအယ် ကခေါင်းညိတ်သည်။

"အကိုကြီးကသူကအဖေနဲ့အမေကိုဒုက္ခမပေး ချင်ဘူးလို့ပြောတယ်။ "

ထန်ကျီရမ် ခြေလှမ်းအနည်းငယ်နောက်သို့ဆုတ်သွားပြီးထိုင်ခုံတစ်ခုပေါ်သို့လဲကျသွားသည်။ နာကျင်မှုကသူ့မျက်နာအမူအရာကိုချက်ချင်းပြောင်းသွားစေ တယ်။

ထန်ကျီရမ်ကသူ့ခေါင်းသူ ပြန်ရိုက်လိုက်ပြီး

"ထန်ကျီရမ်၊ မင်းအမှန်တရားကိုဘာလို့မရင်ဆိုင်နိုင်ရတာလဲ။ မင်းကဘာလို့ဒီလောက်အားနည်းနေရမှာလဲ။ မင်းရဲ့ကလေးကိုထိခိုက်စေခဲ့တာမင်းရဲ့အားနည်းချက်ကြောင့်ပဲ! "

သူကိုင်ထားသောဖက်ဒရယ်ဒင်္ဂါးပြားကြီးများသည်စားပွဲပေါ်သို့ဖိတ်စင်သွားသည်။

အရမ်းနောက်ကျသွားပြီ။ အရမ်းနောက်ကျသွားပြီ!

သူရုတ်တရက်ခေါင်းကိုမော့လိုက်သည်။

"သမီးအကိုစိတ်ဝိညာဉ်နဲ့ပေါင်းစပ် နေတာဘယ်လောက်ကြာပြီလဲ"

နာအယ် က

“အဖေ ထွက်သွားပြီးသိပ်မကြာခင်မှာသူကစပေါင်း ခဲ့တာ”

ထန်ကျီရမ် က "သူကမပြီးသေးဘူးလား။ ဒီလောက်ကြာတာ သူပြီးသင့်သည်။ မြန်မြန်သွားကြည့်ရအောင်။ "

နာအယ် ကခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။

သူတံခါးဖွင့်ပြီးနောက် ထမ်ကျီရမ် သည် ထန်ဝူလင်း ခုတင်ပေါ်လဲနေသည်ကိုတွေ့လိုက်ရသည်။

“ လင်းလင်း!”

မြက်မြွေဝိညာဉ်မရှိတော့သော ဝိညာဉ်ဘောလုံးသည်ကုတင်ဘေးတွင်ကျနေ သည်။ထန်ဝူလင်း အိပ်ရာပေါ်အိပ်နေစဉ်သူရဲ့အ ၀ တ်များသည်ချွေးများဖြင့်စိုစွတ်နေသည်။

ထန်ကျီရမ် ကသူ့ကိုယ်သူအပြစ်တင်တယ်။ စိတ်ဝိညာဉ်ပေါင်းစပ်မှုအတွင်းဤအခြေအနေမျိုးမဖြစ်သင့်ကြောင်းသူအသေအချာနားလည်သည်။ သူ့သားသည်စိတ်ဝိညာဥ်စွမ်းအားစုပ်ယူနေစဥ် တစ်ခုခုဖစ်ခဲ့တာမှန်းသူသိသည်။

ထန်ဝူလင်း သည်နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက်အိပ်ပျော်ေနသည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာ၊ သူ၏အသက် ပုံမှန်ရှုနေ သည်။ထန်ကျီရမ် ကသူ့သားကိုတင်းကျပ်စွာဖက်ထားပြီး မျက်ရည်စက်များ ပါးပြင်ပေါ်သို့စီးကျလာသည်။ သူ့သားလေးကကိုးနှစ်သာရှိသေးပေမဲ့အရမ်းခံနိုင်ရည်ရှိတယ်။ 'တောင်းပန်ပါတယ်သား ဖေဖေအရမ်းဝမ်းနည်းတယ်! ဒါတွေအားလုံးဟာအဖေ့ရဲ့အရည်အချင်းမရှိတာကြောင့်ပါ။

နာအယ် ကဘေးမှာရပ်ပြီး ထမ်ကျီရမ် ငိုနေသည်ကို တိတ်တဆိတ်ကြည့်နေသည်။ တစ်ဖန်သူမ၏ခရမ်းရောင်မျက်လုံးများရုတ်တရက် အရောင်ပြောင်းသွားသည်။

ညနေတွင် ထန်ဝူလင်း နိုးလာသည်။

သူရုတ်တရက်ထထိုင်လိုက်သည်နှင့်သူ့ခန္ဓာကိုယ်တွေ ပြောင်းလဲမှုများကိုသတိထားမိသည်။

လောင်ကျွမ်းနေသောအပူနှင့်ထုံကျင်မှုတို့သည်လုံးဝပျောက်ကွယ်နေပြီ ဖြစ်၍ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်သည်ယခုအခါငှက်မွှေးကဲ့သို့ပေါ့ပါးသွားသည်။ ထို့ထက်ကား၊ သူ၏အဝတ်အစားများသည်သန့်ရှင်းလတ်ဆတ်သောအ ၀ တ်များအတွက်လဲလှယ်ပြီးသားဖြစ်သည်။

သူ၏အသက်ရှူသံသည် လန်းဆန်းတက်ကြွလာသည်နှင့်အမျှအသက်ရှူခြင်းသည်ပင်သူ့အတွက်ပျော်ရွှင်မှုတစ်မျိုးဖြစ်သွားသည်။

သူ၏ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှဝိညာဉ်စွမ်းအားသည်အလွန်အားကောင်းလာသည်။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်မှဝိညာဉ်စွမ်းအားအလွှာတစ်ခုထွက်လာသည်။ အဆင့် ၁၁။ သူသည်အဆင့် ၁၁ ဝိညာဉ်စွမ်းအားအဆင့်သို့ ၀ င်ရောက်ခဲ့ပြီးတရားဝင် ဝိညာဥ်မာစတာ ဖြစ်လာသည်။

မြက်မြွေငယ်သည်အမှန်ပင်ချွတ်ယွင်းသော စိတ်ဝိညာဉ်ဖြစ်ခဲ့သော်လည်းသူ့ကိုတော့ဝိညာဥ်မာစတာတစ်ယောက်ဖစ်စေခဲ့တယ်။ထန်ဝူလင်း သူ၏နှလုံးသားသည်ဝမ်းနည်းခြင်းများနှင့်ပြည့်နေသည်။ ထန်ဝူလင့း ကသူ့ကိုယ်သူတွေးတယ်၊

'ငါစွမ်းအားကြီးတဲ့ ဝိညာဥ်မာစတာ တစ်ယောက်မဖြစ်လာနိုင်ရင်တောင်ငါကဝိညာဉ်စွမ်းအားကို

အသုံးပြုလို့ရနေတုန်းပဲ '

အနည်းဆုံးတော့ငါပန်းပဲဆရာတစ်ယောက်ဖြစ်လာနိုင်တယ်"စဉ်းစားပြီးနောက်သူသည်သူ၏လက်နက်များကိုအားကြိုးမာန်တက်ထုတ်လုပ်ရန်ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ထန်ဝူလင်း သည်သူ၏လက်ကိုလေထဲသို့ဝှေ့ယမ်းလိုက်သောအခါကျယ်လောင်သေးအသံတစ်သံထွက်လာသည်။ ထိုခံစားချက်ကိုအံ့သြ သွား သည်။

ဒါကဘာကြီးလဲ။

လူကြီးသုံး ဦး နှင့်ကလေးတစ် ဦး တို့အခန်းထဲ ၀ င်လာသောအခါသူသည်ထပ်မံကြိုးစားရန်အခွင့်အလမ်းမရခဲ့။

"သား၊ သား၊ မင်းအဆင်ပြေရဲ့လား" လန်ယွဲ့ သည်သူရှေ့သို့အလျင်အမြန်သွားပြီး ထန်ဝူလင်း ကိုပွေ့ဖက်လိုက်စဉ်မျက်ရည်များဝဲလာသည်။

ကောင်းကင်သည်မှောင်မဲနေသည်။ညနေစောင်းနေပြီ။

ထန်ဝူလင်း ကမနက်ခင်းမှာသူစတင်ခဲ့တာကိုမှတ်မိနေသေးတယ်။ ဒါကသူ့တကယ်ကြာခဲ့တာပဲ။

သူမိသားစုက လွဲလို့အခြားသူတစ် ဦး ရှိသေး သည်။ အ့လူသည် သူ့ဆရာဖြစ်မန်ထျန်း။

ထန်ဝူလင်း ယနေ့၌အလုပ်မလာသဖြင့် မန်ထျန်းက ဝိညာဉ်ဆက်သွယ်ရေးကိရိယာဖုန်းဖြင့် ဆက်ခဲ့သည်။ ဒီကိစ္စကိုသိပြီးတဲ့နောက်သူချက်ချင်းပြေးလာ ခဲ့တယ်။

"ကျနော်အဆင်ပြေပါတယ်အမေ" နူးနူးညံ့ညံ့ပြောလိုက်သည်။လန်ယွဲ့ ကသူ့သားကိုငုံ့ကြည့်ပြီး "သား၊ ဝိညာဥ်မာစတာ ဖြစ်လာဖို့မကြိုးစားပါနဲ့၊ သာမာန်လူတစ်ယောက်လိုနေတာပဲ ကောင်းပါတယ်။ "

ထန်ဝူလင်း ပြုံးလိုက်သည်။ "အမေ၊ကျနော် တကယ်အဆင်ပြေတယ်! အခုကျနော် ကတကယ့် ဝိညာဥ်မာစတာ တစ်ယောက်ဖစ်နေပြီ။ အဆင့် ၁၁ တွင်ကျနော့် ပေါင်းစပ်မှုသည်အထစ်အငေါ့မရှိပြီးဆုံးသွားပြီ။ မြက်မြွေဝိညာဉ်ကကျနော့် သိုင်းဝိညာဉ်အတွက်တကယ်သင့်တော်ပါတယ်။အဲ့တာကအစွမ်းထက်ဝိညာဉ်ဖြစ်နေရင်ကျနော် ပေါင်းစပ်ချင်မှပေါင်းစပ်နိုင်မှာပါ ”

ထန်ကျီရမ် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။အားလူံး ပြီးသွားပြီ၊ စိတ်ဝိညာဉ်ပေါင်းစပ်ခြင်းကိုပြန်ပြောင်းရန်မဖြစ်နိုင်ပေ။

"အဆင့် ၁၁? မင်းရဲ့သိုင်းဝိညာဉ်ကိုထုတ်ပြီးငါ့ကိုပြ "

မန်ထျန်း ကလေးနက်တဲ့အသံနဲ့ပြောတယ်။