အခန်း (၂၄)

မနက်စောစောထန်ဝူလင်သည်သူ၏တရားထိုင်ခြင်းမှနိုးလာပြီးသူ့ကိုယ်သူမြက်ပင်များဖြင့်ဝန်းရံထားသည်ကိုတွေ့လိုက်သည်။

သူသည်ငွေပြာမြက်ကမ္ဘာထဲ တွင်တရားထိုင်နေသလိုခံစားကတယ်။ ဒီမှာနေရတဲ့ခံစားချက်ကသူ့အိမ်ထက်အများကြီးပိုကောင်းတယ်။ ဤအရာသည်သူ့ဝိညာဉ်စွမ်းအားသည် ဝိညာဥ်မာစတာအဆင့်နယ်ပယ်သို့ရောက်သွားပြီးသူ့သိုင်းဝိညာဉ်ပြောင်းလဲခြင်းကြောင့်ဖြစ်သည်။ သူ၏တိုးတက်နှုန်းသည် ယခင်ထက်များစွာပိုမြန်လာသည်။

ထန်ဝူလင်း သည်မြက်ခင်းပြင်ပေါ်ထပြီးနှင်းရည်တွေ ကိုသူ့ခန္ဓာကိုယ်မှလှုပ်ခါလိုက်သည်။

“လင်းလင်း! လင်းလင်း! “ လန်ယွဲ့ ၏စိုးရိမ်သောအ သံသည်အဝေးမှထွက်ပေါ်လာသည်။

“ အမေ၊ကျနော် ဒီမှာရှိတယ်” ထန်ဝူလင်း ကဥယျာဉ်ငယ်ထဲကနေအလျင်အမြန်ပြေးထွက်လာရင်းပြောတယ်။

“ နာအယ် နာအယ် …သူမ…” လန်ယွဲ့မောမောနဲ့ပြောလိုက်တယ်

“နာအယ် ဘာဖြစ်တာလဲ”

လန်ယွဲ့အသက်ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး“ သူမသွားပြီ။ နာအယ် မရှိတော့ဘူး “

“ဘယ်လို?” ထန်ဝူလင်း အိမ်ကိုအမြန်လိုက်သွားခဲ့တယ်။

မှန်ပါတယ်။ နာအယ် မရှိတော့ဘူး။ သူမအိပ်ရာပေါ်မှာစာတစ်စောင်သာကျန်ခဲ့တယ်။

“ အမေ၊ အဖေ၊ အစ်ကိုကြီး၊ သမီးအခုထွက်သွားတော့မယ်။ ဒီလွန်ခဲ့သောနှစ်အနည်းငယ်ကသမီးကိုဂရုစိုက်ပေးတဲ့အတွက်ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ ဒါပေမယ့်အခုသမီးဘယ်သူလဲဆိုတာကိုသမီးမှတ်မိပါတယ်။ သမီးမိသားစုကသမီးကိုလာခေါ်တာသမီးသွားရမယ်။ အတူရှိခဲ့တဲ့နေ့ရက်တွေအတွင်းသမီးအရမ်းပျော်ခဲ့တယ်။ အလွန့်အလွန်ပျော်ရွှင်ခဲ့တယ်။ လုံးဝမခွဲချင်ခဲ့ဘူး၊ သမီးမှာလုပ်စရာတွေအများကြီးရှိတယ်။ အစ်ကိုကြီး၊ နင်ကငါ့ကိုဒီလူဆိုးတွေဆီကနေမင်းအကာအကွယ်ပေးခဲ့တာကိုညီမလေး အမြဲမှတ်မိနေမှာပါ။ အကို ၀ ယ်ပေးခဲ့တဲ့မုန့်တွေအားလုံးရဲ့အရသာကိုအမြဲအမှတ်ရနေမှာပါ။

- နာအယ် “

ထန်ဝူလင်း စာကိုငေးကြည့်ရင့း အံ့သြတုန်လှုပ်သွားသည်။

ထန်ဝူလင်း သည်ညီမတစ် ဦး ရရှိပြီးနောက်အလွန်ပျော်ရွှင်ခဲ့သည်။

“ဒါကဘယ်လိုဖြစ်ရတာလဲ!? နာအယ် မင်းဘယ်လိုလုပ်ပြီးဒီလိုထွက်သွားတာလဲ။ မင်းဘယ်လို? မင်းမိသားစုကိုတွေ့ရင်တောင်မင်းဒီအတိုင်းထွက်သွားလို့မရဘူး။ မင်းထွက်သွားလို့မရဘူး ... “

ထန်ဝူလင်းလှည့်ကြည့်ပြီးထွက်ပြေးသွားသည်။ လန်ယွဲ့လည်း အမြန်မထွက်ခင်သူ့ကိုမတားနိုင်ခဲ့ပေ။

“နာအယ်.... နာအယ်......!” ထန်ဝူလင်းသည်အရူးအမူးပြေးလွှားပြီး မြို့တစ်မြို့လုံး၌ဆူညံစွာအော်ဟစ်ပြီး နာအယ် ၏ငွေရောင်ဆံပင်နှင့်ခရမ်းရောင်မျက်လုံးများကိုရှာနေမိသည်။

……

နာအယ် သည်ကြမ်းတမ်းသောအဝတ်စုတ်အရုပ်တစ်ခုအားတင်းကျပ်စွာဆုပ်ကိုင်ထားစဉ်နံရံတစ်ဘက်ကိုမှီရင်းမျက်ရည်စက်ကသူ့မျက်နှာပေါ်သို့ကျဆင်းလာသည်။

ဒါက ထန်ဝူလင်း ကသူ့ရဲ့လုပ်အားခနဲ့သူမကို ၀ယ်ပေး ခဲ့တာ အဝါရောင်မျက်လုံးနှင့် ထန်ဝူလင်း ကိုယ်တိုင်ဆေးဆိုးထားသောငွေရောင်ဆံပင်များရှိသည်။ ကြည့်ရတာသူမနဲ့တူတယ်။ထန်ဝူလင်းရဲ့မျက်နာ

သည်သူမ၏စိတ်ထဲတွင်အဆက်မပြတ်ပေါ်နေသည်။သူတို့နှစ်ယောက်အတူရှိနေချိန်မှာသူတို့နှစ်ယောက်စလုံးအပျော် တွေ နဲ့ပြည့်နေခဲ့တယ်။

တစ်ယောက်ယောက်ကသူမကိုအနိုင်ကျင့်ဖို့ကြိုးစားတဲ့အခါသူကသူမကိုကာကွယ်ဖို့အမြဲရှိနေတယ်။ သူကအင်အားကြီးတဲ့လူဆိုးတစ်ယောက်နဲ့ရင်ဆိုင်ရရင်တောင်ပေါ့

“ အကိုကြီး၊ အကိုကြီး…” နာအယ်ရဲ့ပုလဲကဲ့သို့မျက်ရည်များမြေကြီးပေါ်သို့ကျလာသည်။

“သခင်မလေး ကျနော်တို့အခုသွားရမယ်”

……

သူသည် နာအယ်သွားနိုင်သည့်နေရာတိုင်းကိုရှာ။ တစ်မြို့လုံးကိုရှာနေသည်။ အဆုံးမှာတော့သူမရဲ့အစတောင် ရှာမတွေ့ခဲ့ဘူး။

စာ မှလွဲ၍ နာအယ် သည်အခြားအရာအချို့ကိုချန်ထားခဲ့သည် ငွေရောင်ကျောက်မျက်ရတနာနှင့်အတူငွေဆွဲကြိုးငယ်တစ်ခုကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ ကျောက်မျက်ရတနာပတ်ပတ်လည်တွင်ငွေချည်တစ်ကွင်းရှိသည်။ကျောက်မျက်အတွင်း၌အရောင် ခုနစ်ရှိပြီး အတော်အတန်တန်ဖိုးရှိကြောင်းပြောနိုင်သည်

သို့သော် ထန်ဝူလင်း ၏နှလုံးသားတွင် ကျောက်မျက်သည်ညီမငယ်ရှိနေခြင်းလောက်တန်ဖိုးမရှိပါ။

ထန်ဝူလင်း သည်ကျောင်းတက်ပြီးရှုပ်ပွနေသည့်ပုံစံနှင့်အလုပ်ရုံသို့သွားခဲ့သည်။

ထန်ဝူလင်းသည် နေ့ရောညပါ တစ်မြို့လုံးက်ို ပတ်ရှာနေခဲ့သည် အလုပ်လုပ်ရာတွင်လည်းစိတ်မပါတော့ပဲ အမှားများစွာ လုပ်လာပြီး မန်ထျန်ရဲ့ ဆူပူကျိန်းမောင်းခြင်းကိုခဏခဏခံရသည် ကြာလာတော့ သူရဲ့စိတ်ဝိညာဥ်စွမ်းအားတွေပါထိခိုက်လာတော့သည်။

အနီရောင်ကုန်းမြင့် အကယ်ဒမီ

“ထန်ဝူလင်း” လင်ရှီးမိန် ကဟောပြောပွဲမှအော်ခေါ်လိုက်သည်။

“ဟုတ်ကဲ့။” ထန်ဝူလင်းမတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။ နာအယ် ထွက်သွားခြင်းအပေါ်သူ၏ဝမ်းနည်းမှုသည်ရက်သတ်တစ်ပတ်ကုန်လွန်ပြီးနောက်အနည်းငယ်သက်သာသွားသည်။

သူသည်ဟောပြောပွဲသို့တက်သွားပြီး လင်ရှီးမိန်၏ထောက်ခံစာကိုလက်ခံခဲ့သည်။ အနီရောင်ကုန်းမြင့်အကယ်ဒမီမှ ထောက်ခံစာဖြစ်သည်။ ယခုထောက်ခံစာရှိလျှင် သူသည်အလယ်အလတ်ဝိညာဥ်အကယ်ဒမီအတွက်စာရင်းပေးနိုင်သည်။

ဤစာကိုလက်ခံခြင်းသည် ထန်ဝူလင်း မူလတန်းအကယ်ဒမီသို့တက်ရောက်ခဲ့သည့်နေ့ရက်များ၏နိဂုံးချုပ်ခြင်းဖစ်သည်

လွန်ခဲ့သောရက်ကသူလုပ်ခဲ့သောအမှားများကြောင့် မန်ထျန်း သည်သူ၏နေ့စဉ်အလုပ်ချိန်ကို သုံးနာရီသ်ို့တိုးလိုက်သည်။

ဝမ်ယန်ချောင်သည်ယခင်အတိုင်းဝဖြိုးနေဆဲဖြစ်သည်။ ကျောင်းဆင်းချိန်ပြီးတာနဲ့ ထန်ဝူလင်း ကိုတောအုပ်ထဲကိုဆွဲခေါ်သွားသည်။

“ထန်ဝူလင်းငါမင်းကိုပြောလိုက်မယ် မင်းငါ့ကိုပြိုင်ဘက်တစ်ယောက်အနေနဲ့လုံးဝယှဉ်လို့မရဘူး!”

ထန်ဝူလင်း ကစကားတစ်ခွန်းမှမပြောခဲ့ဘူး။

“ ဒါဆို ငါတို့စကြမယ်! “ ဝမ်ယန်ချောင်သည်လမ်းလျှောက်ခြင်းကိုရပ်လိုက်ပြီးစိတ်မရှည်စွာသူ၏သိုင်းဝိညာဉ်ကိုသူ၏လက်မှထုတ်လိုက်သည်။

တစ်ခဏအကြာတွင်သူ၏လက်ဖဝါး၌ဓါးတိုတစ်လက်ပေါ်လာသည်။ သူ့တွင်ဝိညာဉ်ကွင်းမရှိတုန်းကနှင့်နှိုင်းယှဉ်လျှင်ဓါးတိုသည်အနည်းငယ်ပိုကြီးလာပြီးအသွား ပေါ်တွင်တောက်ပသောသွေးကြောပုံစံများပေါ်လာသည်။၁၀ နှစ်ဝိညာဉ်ကွင်းသည်သူ၏ခြေဖဝါးမှထလာသည်။ ဝမ်ယန်ချောင်သည်စိတ်ဝိညာဉ်ကွင်းကိုဓားရှည်ပေါ်သို့ရွှေ့သွားပြီးဓါး၏ထိပ်ဖျားကို ၁၅ စင်တီမီတာရှည်အောင်ပြုလုပ်လိုက်သည်။