အခန်း (၂၅)
Vol. 2 Ch. 25
“မင်းမြင်လား? ငါ့ရဲ့ပထမ ဦး ဆုံးသောအစွမ်းကဓားအဖျားပဲ။ ငါကဒီဝိညာဉ်ကိုရဖို့ငါ့ကိုကူညီဖို့ ဝိညာဥ်မာစတာတစ် ဦး ကိုဖိတ်ခေါ်ဖို့ ဒ်ဂါး10000 တောင်ငါသုံးခဲ့ရတယ်။ စိတ်ဝိညာဉ်ကလည်းဓားဖြစ်လို့အ့တာကသိုင်းဝိညာဉ်ကိုတိုက်ရိုက်ပိုအစွမ်းတိုးစေတယ်။ ငါ့ဓားဖျားကအားလုံးကိုအနိုင်ယူနိုင်တယ် ”
ထန်ဝူလင်း ကမျက်ခုံးကိုပင့်လိုက်ပြီး “မင်းကဘာလို့ဒီလောက်တောင်အဓိပ္ပါယ်မဲ့တာတွေလုပ်နေတာလဲ
ဝမ်ယန်ချောင်ကသူ့ကိုစိုက်ကြည့်ပြီး “မင်းကငါ့ကိုအရူးကောင်လို့ပြောနေတာလား။ ငါမင်းကိုထိခိုက်မှာစိုးလို့အရှုံးပေး တာကိုဝန်ခံလိုက်ပါ။ ဒီတစ်ခါမင်းကိုခွင့်လွှတ်လိုက်မယ်။ မင်းမလုပ်ရင်ငါ့ဓားမြှားကမင်းကိုသနားမှာမဟုတ်ဘူး။ ” ဝမ်ယန်ချောင်ကဤကဲ့သို့ပြောပီးသူ၏လက်ကောက်ဝတ်ကိုပွတ်လိုက်ပြီးသူ့ဓားကိုအပင်တစ်ပင်၏ပင်စည်သို့ပစ်လိုက်သည်။ အပင်ကို ချက်ချင်းပင်ဖြတ်တောက်ပစ်လိုက်သည်။
ထန်ဝူလင်း ကသူ့ကိုအထင်သေးစွာကြည့်ပြီး “အပင်တွေကသက်ရှိသတ္တဝါတွေပါ၊ ဘာ့ကြောင့်အပင်ကိုခုတ်ပစ်တာလဲ”
ထန်ဝူလင်း ၏ခြေထောက်များမှအဖြူရောင်လက်ကွင်းတစ်ကွင်းပေါ်လာသည်။ငွေပြာမြက် နွယ်ပင်ကသူလက်ဖဝါးမှတစ်ပြိုင်နက်ကြီးထွားလာသည်။
ငွေပြာမြက် ၏သေးသွယ်သောနွယ်ပင်များသည် ဝမ်ရန်ချောင် သို့တိုက်ရိုက်မသွားပါ။ ထန်ဝူလင်း ပတ်လည်တွင်ရပ်သွားသည်။
ခဏအကြာတွင်တောအုပ်ငယ်မှအော်သံတွေ ကိုကြားရသည်။
အား! အား! အား!
“အိုက်ယူး! နာတယ်! ထန်ဝူလင်း၊ မင်းအရှက်မရှိဘူးလား။ မင်းစွမ်းရင်မင်းငါ့အနားလာပြီးလာငါ့ကိုတိုက်ခိုက် ”
အား! အား..အား!
“အိုက်ယူး!အား... ငါအရှုံးပေးတယ်! ကျေးဇူးပြုပြီးလက်ကိုရပ်ပေးနိုင်မလား။ မင်းရဲ့ ငွေပြာမြက် ကိုဒီလိုပုံစံမျိုးနဲ့မင်းဘယ်လိုလုပ်ပြီးသုံးနိုင်တာလဲ။ ”
လူနှစ် ဦး သည်တောမှထွက်သွားသောအခါ၎င်းတို့နှစ် ဦး အနက်မှသနားစရာအကောင်းဆုံးမှာ ဝမ်ရန်ချောင် ဖြစ်သည်။ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးတွင်အရှိုးရာ များစွာနှင့်ပြည့်နေသည်။
ထန်ဝူလင်း သည်သူ၏ ငွေပြာမြက် ကိုအပြည့်အ ၀ ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်းမရှိသေးပေ။ သူသည် နာအယ် ကိုရှာဖွေရန်ထိုနေ့ရက်များကိုကုန်လွန်စေခဲ့သည်။ ငွေပြာမြက်ကိုကြာပွတ်အနေနဲ့သုံးသောအခါကောင်းစွာမထိန်းချုပ်နိုင်သေးပေ။
သူတို့နှစ် ဦး စလုံးသည်ကလေးသာရှိသေးသည်၊ ထို့ကြောင့်သူတို့သည်တိုက်ခိုက်နည်းများကိုမသိခဲ့ပါ။ ထိုတစ်လက်မအထူရှိသောငွေပြာမြက်နွယ်ပင် သည်မည်မျှသန်မာကြောင်းသက်သေပြခဲ့သည်။ ဝမ်ယန်ချောင်၏ဓားတိုနှင့်ဓားဖျားသည်အဝေးမှမတိုက်ခိုက်နိုင်ခဲ့သောကြောင့်သူနိုင်ခဲ့တာဖစ်တယ်
ထန်ဝူလင်း ကပြန်ပြောတယ်။
“ ဆရာလင်းကအရင်ကတည်းကပြောပြီးပြီ။ မင်းရဲ့သိုင်းဝိညာဉ်ကအနီးကပ် တိုက်ပွဲတွေ အတွက်သင့်တော်တယ်။ အဲ့တာကြောင့် မင်းက လျင်လျင်မြန်မြန်တိုက်ခိုက်ရတဲ့ပုံစံနဲ့သင့်တော်တယ်။ ဒါပေမယ့်မင်းအရမ်းဝနေတယ်။ မင်းဘယ်လိုလုပ်ပြီးလျင် မြန်နိုင်မှာလဲ။ “
ဝမ်ယန်ချောင်သည်သူ၏မျက်နှာပေါ်တွင်မယုံကြည်သောအမူအရာဖြင့်မေးလိုက်သည်၊
“ ဒါဆိုငါ့ ဓား ကမင်းရဲ့ ငွေပြာမြက် ကိုဖြတ်တောက် ကြိုးစားတဲ့အခါဘာကြောင့်မရတာလဲ”
ထန်ဝူလင်း က“ ဟုတ်တယ်ဒါကငါ့ ငွေပြာမြက် ရဲ့ထူးခြားချက်ပဲ။ ငါ့ဝိညာဉ်စွမ်းအားမကုန်ဆုံးသရွေ့မင်းအဲဒါကိုဖျက်စီးလို့မရဘူး “
ဝမ်ယန်ချောင်ကကောင်းကင်ကိုမော့ကြည့်ပြီး “ငါဝိတ်လျော့ပြီး ရင် ငါက လျင်မြန်တဲ့ တိုက်က်ခိုက်သူတစ်ယောက်ဖြစ်လာရမယ်။ ”
“ဒီညမင်းဘာစားမှာလဲ”
“ ငါထင်တယ်…အဲဒါက ဝက်သားဖြစ်မယ်ထင်တယ်”
ဒဏ်ရာအနည်းငယ်ရထားသောဝမ်ယန်ချောင်ကိုအိမ်ပြန်ပို့ပြီးနောက် ထန်ဝူလင်း သည် မန်ထျန်း၏အလုပ်ရုံသို့အမြန်ပြေးသွားခဲ့သည်။
သူ့ကိုအံ့သြစေတာက မန်ထျန်း ကသူ့အထဲကိုစောင့်နေပြီ။
“ ဆရာ။ ” ထန်ဝူလင်းကမန်ထျန် အားလေးစားစွာပပြောသည်။ သူ့ဆရာကအသက် ၄၀ အရွယ် ၀ိညာဉ်ဆရာတစ်ယောက်ဆိုတာသူသိကတည်းကသူ့ကိုပိုလို့တောင်လေးစားမှုခဲ့တယ်။
မန်ထျန် ကခေါင်းငြိမ့်လိုက်ပြီး “ဒါဆိုမင်းဘွဲ့ရပြီလား”
ထန်ဝူလင်း က“ ဟုတ်။ကျနော် ဘွဲ့ရပြီး။ ”
မန်ထျန် က “မင်းအရှေ့ပင်လယ်မြို့မှာရှိတဲ့ အလယ်တန်းဝိညာဥ်မာစတာအကယ်ဒမီ ကိုသွားမှာလား။ “
“ဟုတ် ကျနော်အရှေ့ပင်လယ်မြို့ ကိုလေ့လာဖို့သွားရင်ဆရာ့ ဆီကပန်းပဲပစ္စည်းထုတ် နည်းတွေကိုဆက်ပြီးသင်ယူနိုင်တော့မှာမဟုတ်ဘူး။
” မင်းရဲ့ပန်းပဲပညာကမဆိုးဘူး အရှေ့ပင်လယ်မြို့ မှာ ငါ့မိတ်ဆွေ အလုပ်ရုံတစ်ခုရှိတယ်၊ငါမင်းကို လမ်းညွှန်ပေးမယ်။ “
ထန်ဝူလင်း ၏နှလုံးသားသည်နွေးထွေးမှုကိုခံစားရသည်၊
“ ဆရာ “
မန်ထျန်း သူ့ကိုစိုက်ကြည့်နေသည်။
“ အရှေ့ပင်လယ်မြို့ ဟာတကယ့်ကိုကြီးမားတဲ့မြို့ကြီး။ မင်းမသွားခင်မင်းငါ့ရဲ့စာမေးပွဲကိုအရင်ဖြေရမယ်။ မဟုတ်ရင်မင်းငါ့ဆီကပန်းပဲလုပ်ငန်းကိုဆက်သင်ယူဖို့မလိုဘူး ”
“စာမေးပွဲလား?” ထန်ဝူလင်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ “ ဆရာ၊ ဘာစာမေးပွဲလဲ”
မန်ထျန်းက “ ပြုပြင်မွမ်းမံမှုတစ်ထောင်!”
ထန်ဝူလင်း ကအံ့သြစွာဖြင့်“ ဆရာ၊ နောက်ဆုံးတော့ကျနော့်ကိုပြုပြင်မှုတစ်ထောင်သင်ပေးမှာလား။ ”
မန်ထျန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “ မင်းကစိတ် ၀ိညာဉ်တစ်ခုနဲ့ပေါင်းပြီးမင်းရဲ့အင်အားကလုံလုံလောက်လောက်မြင့်တက်သွားပြီ။ မင်းပြုပြင်မွမ်းမံမှုတစ်ထောင်ကိုခံနိုင်ရည်ရှိနိုင်တယ်။ မင်း ရအောင်လုပ်ရမယ်။ ”
သူကထိုစကားများကိုပြောနေစဉ်မန်ထျန်း သည်သူ့နှလုံးသား၌ထူးခြားသောခံစားချက်တစ်ခုကိုခံစားလိုက်ရသည်။ သူသည်တစ်ထောင်ပြုပြင်ခြင်းကိုစတင်လေ့ကျင့်စဉ်ကသူသည်အသက် ၁၅ နှစ်ရှိနေပြီးသူ၏စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအားသည်အဆင့် ၂၀ ကိုကျော်လွန်ခဲ့သည်ကိုသူမှတ်မိနေဆဲဖြစ်သည်။ ထို့အပြင်သူ၏သိုင်းဝိညာဉ်သည် မြေကြီးတူ ဖြစ်ပြီးအကြွင်းမဲ့ကာယခွန်အားကိုပိုင်ဆိုင်ထားသူဖြစ်သည်။ ၁၅ နှစ်သားတစ်ထောင်ပြင်ဆင်မှုပြီးစီးသွားသောအခါသူသည်ပန်းပဲဖိုလောကတွင်ပင်ကိုယ်စွမ်းရည်ရှိသူတစ် ဦး ဖြစ်ခဲ့သည်။
ကံမကောင်းစွာနဲ့…
“ဆရာ၊ ငါတို့စလို့ရမလား” ထန်ဝူလင်း ၏စိတ်လှုပ်ရှားသောအသံသည် မန်ထျန်းအားသူ၏အမှတ်ရနေတာတွေကိုပျောက်သွားစေသည်
“ ခဏနေ ဦး၊ မင်းရဲ့အင်အားကိုအရင်တိုင်းတာရမယ်။ ရက်အနည်းငယ်အတွင်းမင်းကမင်းရဲ့တာဝန်များစွာကိုကျရှုံးခဲ့သည်။ ပထမ ဦး မင်းကမင်းရဲ့အလုပ်ကိုအာရုံမစိုက်ဘူး။ ဒုတိယအချက်မှာမင်းရဲ့အင်အားကိုထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်းနဲ့ပတ်သက်လို့ပြဿနာတွေရှိနေသလိုပဲ ”
မန်ထျန်း သည်သူ၏တပည့်ကိုတိတ်တဆိတ်စောင့်ကြည့်နေပြီးသူ၏
တပည့်များ၏ပြဿနာများရဲ့အစကိုတွေ့ခဲ့တယ်။
အမှန်တော့သူသည် မန်ထျန်း တင်မကဘဲသူ၏ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာကြံ့ခိုင်မှုနှင့်ပတ်သက်သောပြသနာများပါပေါ်ပေါက်လာသည်ကိုသဘောပေါက်သူမှာထန်ဝူလင်း ဖြစ်သည်။
သူသည်စိတ်ဝိညာဉ်အားပေါင်းစပ်လိုက်ပြီးနောက်သူ၏လက်မောင်းမှတဆင့်အင်အားကိုအသုံးချရန်ကြိုးစားခဲ့သည်။ ၎သူ၏လှုပ်ရှားမှုများကလေကို ခွဲ၍ ကွဲအက်စေသောအက်ကွဲကြောင်းတစ်ခုဖြစ်ပေါ်စေသည်။ သူ၏ခွန်အားသည်အမှန်တကယ်ကြီးမားစွာကြီးထွားလာခဲ့သည်။
အဆုံး၌သူသည် နာအယ် ကိုအဆက်မပြတ်ရှာဖွေနေခဲ့ပြီးသူမထွက်ခွာသွားမှုကြောင့်သူအလွန်အမင်းစိတ်ဓာတ်ကျနေသေးခြင်းနှင့်အတူသူ၏ခန္ဓာကိုယ်အခြေအနေကိုဂရုမစိုက်ခဲ့ပေ။
ထို့ကြောင့်ပြီးခဲ့သည့်ရက်အနည်းငယ်အတွင်းသူသည်သူ၏ပေးအပ်ထားသောတာဝန်များကိုကျေပွန်ရန်ကြိုးစားခဲ့သော်လည်းသူ၏အင်အားသည်အလွန်ပြင်းထန်လွန်းသောကြောင့်အကြိမ်ကြိမ်ကျရှုံးခဲ့သည်။မန်ထျန်ကထန်ဝူလင်း ကိုသူ့အလုပ်ခန်းထဲသို့ခေါ်လာခဲ့တယ်။ သူ၏အလုပ်ခန်းသည် ထန်ဝူလင်း ၏အလုပ်ခန်းထက်များစွာပိုရှုပ်သည်။ ပြန့်ကျဲနေသောကိရိယာများထဲမှ သည်လူတစ် ဦး ၏ကာယကြံ့ခိုင်မှုကိုတိုင်းတာရန်အထူးဒီဇိုင်းပြုလုပ်ထားသော ကိရိယာ ကိုရှာတွေ့ ခဲ့သည်။
ခွန်အားစမ်းသပ်ခြင်းကိရိယာ
ဤကဲ့သို့သောကိရိယာတစ်ခုကိုထုတ်လုပ်ရန်ရိုးရှင်းသော်လည်းလူတစ် ဦး ၏အင်အားကိုတိကျစွာတိုင်းတာနိုင်စေရန်သေချာစွာစေ့စပ်ရန်လိုသည်။ ဤအစွမ်းသတ္တိစမ်းသပ်ကိရိယာကိုအပိုင်းနှစ်ပိုင်း သုံး၍ တည်ဆောက်ခဲ့သည်။ အောက်ပိုင်းသည်ပြားချပ်ချပ်လေးထောင့်အခြေဖြစ်ပြီးအထက်ပိုင်းတွင်ပတ်ပတ်လည်ကျည်အိမ်တိုင်များပါ ၀ င်သည်။ ၎င်း၏နောက်တွင်နှစ်မီတာမြင့်သောသတ္ထုတိုင်တစ်ခုရှိနေပြီးတိုင်အတွင်းတွင်ပြဒါးနှင့်ပြည့်နေသောရှည်လျားသောပြွန်တစ်ခုရှိသည်။
ပန်းပဲသမားသည်သူ၏အစွမ်းသတ္တိကိုစမ်းသပ်လိုသောအခါသူလုပ်ရန်လိုအပ်သည်မှာသတ္ထုတိုင်ကိုသုံးခြင်းသာဖြစ်ပြီးထိုအချိန်၌ပြဒါးအင်အားအတိုင်းမြင့်တက်လာပြီးခွန်အားကိုတိုင်းတာသည်။
စမ်းသပ်သူတစ် ဦး သည် ၅၀ ကီလိုဂရမ်အလေးချိန်ရှိသောပန်းပဲတူကိုသုံးရလိမ့်မည်။ ခွန်အားစမ်းသပ်ကိရိယာသည်တူ၏အလေးချိန်မှရရှိသောပိုလျှံသောအင်အားကိုအလိုအလျောက်ဖြတ်တောက်လိမ့်မည်။
အလုပ်ရုံကိုရောက်ပြီးကတည်းကသူ့ခွန်အားကိုနှစ်စဉ်စမ်းသပ်ဖို့လိုသည်။
သူ၏ကြံ့ခိုင်မှုကိုပထမဆုံးအကြိမ်စမ်းသပ်ကြည့်သောအခါသူသည် ၇၀ ကီလိုဂရမ်ရှိသောအင်အားကိုထုတ်လုပ်နိုင်ခဲ့သည်။ ထိုအချိန်တွင်သူ့အသက် ၇ နှစ်သာရှိသေးသည်။ သူ့အသက် ၈ နှစ်တွင်၎င်းသည် ၁၀၀ ကီလိုဂရမ်အထိတိုးလာသည်။ ဒီအင်အားကိုထုတ်လုပ်နိုင်ခဲ့တာဟာသူ့အလုပ်ရဲ့တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းအဖြစ်သံတူကိုအမြဲတစေလွှဲနေခဲ့ပေမယ့်ဒီလိုစွမ်းအားတွေကိုထုတ်လုပ်တာဟာအလွန်ထိတ်လန့်စရာကောင်းတယ်လို့ပြောရပါလိမ့်မယ်။
သူသည် ၉ နှစ်သားအရွယ်တွင်သူ၏ကြံ့ခိုင်မှုကိုစမ်းသပ်ရန်မလိုသေးသောကြောင့်ယနေ့ပြုလုပ်ရန်အကောင်းဆုံးနေ့ဖြစ်သည်။
“ ပထမဆုံးဘယ်ဘက်လက်ဖြင့်စမ်းသပ်မှုကိုစတင်ပါ။ ”